काळाची नाती, कारणे, शक्ती, मैत्री किंवा कुटुंबीय संबंध नाहीत; त्याच्या इच्छेचा आधारही नाही. ज्याला सत्यदृष्टी आहे, त्याने काळाने घडवलेले बदल ओळखावे; धर्म, अर्थ आणि काम हे सर्व काळाच्या अनुक्रमात स्थिर आहेत. येथून वाली आपल्या स्वभावाकडे गेला आणि त्याने आपल्या कर्माचे फळ मिळवले; संवाद, दान आणि मैत्रीने वानरांचा राजा शुद्ध झाला. आपल्या कर्तव्याशी निष्ठा ठेवून त्या महात्म्याने विजय मिळवला; जीवनाचा मोह न ठेवता तो स्वर्गाला पोहोचला. हीच वानर प्रमुखाची सर्वोच्च प्राप्ती आहे; म्हणून, दुःख पुरे—आता काळानुसार जे उचित आहे ते करावे. रामाने असे बोलून संपल्यावर, लक्ष्मण, शत्रूचे वीर नष्ट करणारा, सुग्रीवला आदराने बोलला, ज्याचे मन दुःखाने भरले होते. "सुग्रीव, आता तू तारा आणि अंगदासह वालीच्या अंत्यसंस्काराची तयारी कर, त्याचे दाह संस्कार कर." "वालीसाठी पुरेसे लाकूड आणण्याचे आदेश दे—कोरडे आणि सुवासिक चंदनाचे लाकूड." "अंगदाला सांत्वना दे, ज्याचे हृदय दुःखाने भरले आहे; बालिशपणाने विचार करू नको—ही नगरी आता तुझ्या अधिकाराखाली आहे." "अंगदाने हार, विविध वस्त्रे, तूप, तेल आणि सुवासिक द्रव्य आणावे, जे या वेळेस योग्य आहे." "तारा, तू लवकरच शववाहिका आण; या वेळेस तातडी आणि सद्गुण आवश्यक आहेत." "शववाहिका उचलण्याची सवय असलेल्या वानरांनी तयारी करावी; जे समर्थ आणि बलवान आहेत, ते वालीला घेऊन जावेत." लक्ष्मणाने सुग्रीवला असे सांगितल्यावर, सुमित्रेचा आनंद लक्ष्मण आपल्या भावाजवळ उभा राहिला. लक्ष्मणाचे शब्द ऐकून, तारा, मन अस्वस्थ झालेला, लवकरच गुहेत गेला, शववाहिकेच्या विचारात मग्न. ताराने शववाहिका बाहेर आणली, आणि शूर वानरांनी, ज्यांना अशी भार वाहण्याची सवय होती, ती पुन्हा उचलली. शववाहिका दिव्य आणि शुभ आसनांनी सजलेली होती, रथासारखी, सुंदर पंखासारख्या रचनांनी आणि लाकडी कलाकुसरीने अलंकृत. ती उत्कृष्ट वस्त्रांनी झाकलेली होती, सर्व बाजूंनी व्यवस्थित मांडलेली, सिद्धांच्या दिव्य वाहनासारखी, जाळीदार खिडक्यांनी सजलेली. ती उत्तम बांधकाम, प्रशस्त, कुशल कारागिरांनी बनवलेली, लाकडी पर्वताच्या आकृत्यांनी सजलेली आणि उत्कृष्ट कलाकुसरीने अलंकृत होती. फुलांच्या थरांनी आणि कमळांच्या हारांनी झाकलेली, नवसूर्याच्या रंगासारख्या तेजस्वी सजावटींनी वेढलेली होती. अशी शववाहिका पाहून, रामाने लक्ष्मणाला सांगितले, "वालिला लवकर ठेवावे; अंत्यसंस्कार करावे." मग सुग्रीव, अंगदासह, रडत रडत वालीला उचलून शववाहिकेत ठेवला. जीवन सोडलेल्या वालीला शववाहिकेत ठेवून, त्यांनी त्याला विविध अलंकार, हार आणि वस्त्रांनी सजवले. मग वानरांचा राजा सुग्रीवाने आदेश दिला, "या महान व्यक्तीचे अंत्यसंस्कार योग्य रीतीने करावेत." "वानरांनी पुढे जावे, विविध रत्ने विखरावे, आणि शववाहिका मागून यावी." "राजांचा विशेष ऐश्वर्य पृथ्वीवर दिसते; वानरांनी आपल्या राजाचे सन्मान याच पद्धतीने करावेत." ते लवकरच वालीचे अंत्यसंस्कार करू लागले, आणि तारा व इतरांनी अंगदाला आलिंगन देऊन तातडीने केले. सर्व वानर, आपल्या स्नेहीला गमावून, रडत पुढे गेले; मग सर्व वानर स्त्रिया, त्याला समर्पित, त्याच्या मागे गेल्या. सर्व वानर स्त्रिया, तारासह, आपल्या प्रिय स्नेहीला गमावून, "अरे वीर, अरे वीर!" असे हाक देत रडू लागल्या. त्यांनी आपल्या पतीच्या मागे, दुःखाने भरलेल्या आवाजात रडत चालले; आणि जंगलात वानर स्त्रियांच्या रडण्याचा आवाज घुमू लागला. जंगल आणि पर्वत सर्वत्र रडल्यासारखे वाटू लागले; पर्वतीय नद्यांच्या किनाऱ्यावर, पाण्याने झाकलेल्या एकांत जागांमध्ये. अनेक वानर, जंगलातील रहिवासी, अंत्यविधीसाठी चिता बांधू लागले, आणि श्रेष्ठ वानरांनी शववाहिका खांद्यावरून खाली ठेवली. सर्वजण, दुःखाने भरून, एकत्र बाजूला उभे राहिले; मग ताराने आपल्या पतीला शववाहिकेत पडलेला पाहिला. ती अत्यंत व्याकुळ होऊन, त्याचे डोके आपल्या मांडीवर ठेवले आणि विलाप करू लागली: "अरे वानरांचा महा राजा, अरे माझ्या प्रिय रक्षक!" "अरे सर्वात अनमोल, बलवान हातांचा, अरे माझ्या प्रिय, मला पाह! तू दुःखाने दबलेल्या मला का पाहत नाहीस?" "तुझा जीव जरी गेलेला असला, तरी तुझे चेहरा येथे तेजस्वी दिसतो, अरे सन्मान देणारा, आणि त्याचा रंग मावळलेला नाही, जसा तू जिवंत असताना होता." "काळ, रामाच्या रूपात, तुला ओढून नेतो आहे, अरे वानरा, ज्याने आपल्याला एका बाणाने विधवा केले आहे युद्धात." "येथे तुझ्या वानर पत्न्या, अरे राजा, वानर स्त्रिया, या रस्त्यावर आलेल्या, त्यांच्या पायांना थकवा—तू त्यांना का पाहत नाहीस?" "नक्कीच, या चंद्रासारख्या चेहऱ्याच्या तुझ्या प्रिय पत्न्या आहेत; तू आता सुग्रीवाकडे का पाहत नाहीस, अरे वानरांचा स्वामी?" "येथे तुझे मंत्री, तारासह, अरे राजा, आणि तुझे शहरातील नागरिक, सर्वजण एकत्र जमले आहेत, दुःखाने भरलेले." "हे मंत्री पुन्हा, अरे शत्रूवर विजय मिळवणारा, दूर कर; मग आपण सर्व, उत्कंठेने भरलेले, पुन्हा जंगलात रममाण होऊ.