वाली रणात पराभूत होऊन मृत्यूच्या उंबरठ्यावर असताना, त्याची पत्नी तारा अत्यंत दुःखाने व्याकुळ झाली होती. तिच्या सौंदर्याने, तारुण्याने आणि दाक्षिणात्य मोहिनीने, तिने आपल्यासारख्या अप्सरांनाही व्याकुळ करावे, असे कौतुक तिच्या पतीने केले होते. पण काळ हा जीवनाचा अंत करणारा आहे; त्याच्या प्रभावाने, आपण सुग्रीवाच्या अधीन झालो आहोत, असे वालीने सांगितले. रामाने, काकुत्स्थ वंशाचा तो पुरुष, युद्धात दुसऱ्याशी झुंजणाऱ्या वालिला मारले, पण अशा निंदनीय कृत्यानेही त्याच्या मनात शोक नाही. आता, विधवा होऊन, दुःखाने व्याकुळ झालेली मी, जी पूर्वी न कधीही दयनीय नव्हते, न कधी दुःखाची सवय नव्हती, आधाराविना जगणाऱ्या स्त्रीप्रमाणे राहणार आहे, असे तारा म्हणाली. अंगद, जो लाडका आणि कोवळा आहे, सुखसंपन्नतेची सवय असलेला, तो आता माझ्या इच्छेनुसार जगावा लागेल, कारण त्याचा काका सुग्रीव क्रोधाने पेटला आहे. "मुला, तुझ्या पित्याला, जो धर्मनिष्ठ आणि महान आहे, पाहणे हे आता तुला दुर्लभ होईल," असे ती आपल्या पुत्राला सांगते. "माझ्या मुलाला धीर दे आणि माझा निरोप त्याला सांग. त्याच्या डोक्यावर प्रेमाने चुंबन घे, कारण आता तू दूर प्रवासाला निघाली आहेस," असेही ती म्हणाली. तिने सुग्रीवाला आशीर्वाद दिला – "संतुष्ट रहा, सुग्रीवा; तुला पुन्हा रुमाचा संग मिळेल. आता राज्य निर्धास्तपणे कर, कारण तुझा शत्रू, तुझा भाऊ, नष्ट झाला आहे." तारा दुःखाने विलाप करत असताना, "तू माझ्या प्रिय व्यक्तीला, म्हणजे मलाच, उत्तर का देत नाहीस? या सुंदर भुजांच्या स्त्रियांना, तुझ्या पत्न्यांना पाहा, वानराधिपती," असे ती मरणासन्न वालिला म्हणाली. तिचा विलाप ऐकून सर्व वानर स्त्रिया अंगदाभोवती जमल्या आणि दुःखाने, वेदनेने जोरजोराने रडू लागल्या. "तू आपल्या शूरवीर पुत्र अंगदाला सोडून का गेला आहेस, आणि एवढ्या काळासाठी वनवास पत्करला आहेस? असा सद्गुणी, प्रिय, सुंदर मुलगा मागे ठेवणे योग्य नव्हते," असा त्यांचा आक्रोश होता. "जर मी विचार न करता काही तुझ्या मनाविरुद्ध केले असेल, तर, दीर्घ भुजांचा, मला माफ कर. वानरकुळातील अधिपती, तुझ्या पायांना वंदन करते, हे महाबली," असे तारा म्हणाली. त्यानंतर, तारा आणि इतर वानर स्त्रिया वालिच्या शवाजवळ बसून हंबरडा फोडू लागल्या. तारा, सौंदर्याने निर्दोष, तिथेच उपवास करून प्राणत्याग करायचे ठरवते. यानंतर, हनुमान, वानरांचा सेनापती, ताऱ्याला हळुवारपणे धीर देतो. "मृत्यूनंतर प्रत्येकाला आपापल्या कर्मांनुसार, पुण्य आणि पाप यांच्या प्रभावाने, योग्य फळ मिळते. या शरीरासाठी, जे फुग्याप्रमाणे नश्वर आहे, कोणासाठी शोक करावा? अंगद हा तुझा जिवंत पुत्र आहे, त्याच्या भवितव्याकरिता योग्य कृत्य करावी," असे हनुमान सांगतो. "तुला जाण आहे की, सर्व प्राण्यांचे येणे-जाणे निश्चित आहे. म्हणून, ज्ञानी व्यक्तीने केवळ लोकिक नव्हे, तर कल्याणकारी कृत्ये करावीत. ज्याच्यासाठी हजारो वानर आशेने थांबले होते, तो आता आपल्या नियतीला पोहोचला आहे. तो सत्यदर्शी, मेल-मिलाप, दान, क्षमा यामध्ये तत्पर होता. तो धर्माने मिळवलेल्या लोकात गेला आहे, त्यामुळे त्यासाठी शोक करू नकोस." "सर्व श्रेष्ठ वानर, तुझा पुत्र अंगद आणि वानर राज्य तुझ्या संरक्षणाखाली राहील. या दुःखाने जळणाऱ्या दोघांना – अंगद आणि तुझ्या मनाला – शांती दे. तुझ्या मदतीने अंगद पृथ्वीवर राज्य करो. वंश चालू राहावा यासाठी, आणि आता जे करणे योग्य आहे ते कर, हेच काळाचे निश्चित स्वरूप आहे. वानरराजाला योग्य विधीने अंतिम संस्कार कर, अंगदाचा अभिषेक कर. आपल्या पुत्राला सिंहासनावर पाहून तुला शांती मिळेल," असा सल्ला हनुमान देतो. हे ऐकून, पतीच्या विरहाने व्याकुळ झालेली तारा हनुमानाला म्हणाली, "माझ्यासाठी या मृत शूरवीराच्या शरीराचा आलिंगन हे शंभर अंगदांच्या तुलनेतही अधिक प्रिय आहे. मला वानरराज्य किंवा अंगदावर कोणताही अधिकार नाही; सर्व अधिकार त्याच्या काका सुग्रीवाकडे आहे. हनुमान, अंगदाबद्दल अशी कल्पना ठेवू नकोस; कारण पुत्राचा खरा नातेवाईक वडीलच असतो, आई नव्हे, हे वानरश्रेष्ठ. माझ्यासाठी, या शत्रूला सामोरे जाऊन पडलेल्या वीरांच्या सन्मानित खाटेवर राहणे, हे वानरराजाच्या आश्रयापेक्षा अधिक योग्य आहे." दरम्यान, वालीच्या मृत्यूच्या क्षणी, तो क्षीण श्वास घेत, आजूबाजूला पाहतो आणि त्याचा धाकटा भाऊ सुग्रीव समोर उभा असलेला दिसतो. पराभूत झालेला वाली, प्रेमाने आणि स्पष्ट शब्दांत सुग्रीवाला म्हणतो, "सुग्रीवा, माझ्या चुकीसाठी तू माझ्यावर दोष ठेवू नकोस; मी नियतीने ओढला गेलो आणि माझा बुद्धीभ्रम झाला. दोघांना एकत्रितपणे सुख लाभणार नाही, असे मला वाटते; आपले बंधुत्व जे पूर्वी होते, ते आता बदलले आहे." "आजच या वनवासीयांवर राज्य स्वीकार. मी आजच यमाच्या निवासाला जाणार आहे, हे जाण. मी आता जीवन, राज्य, विपुल संपत्ती आणि निर्मळ कीर्ती, हे सर्व एकाच वेळी सोडून देतो, सुग्रीवा. या अवस्थेत, हे वीर, मी काही शब्द सांगतो; ते पूर्ण करणे कठीण असले तरी, हे राजा, तू ते अवश्य कर." "हा अंगद, सुखात वाढलेला, निरपराध, चेहरा अश्रूंनी भरलेला, जमिनीवर पडलेला आहे. माझ्यापेक्षा जास्त प्रिय असलेल्या या अंगदाचे, जो आता माझ्याविना आणि आधाराविना आहे, स्वतःच्या पुत्राप्रमाणे तू संरक्षण कर," असे वालीने सुग्रीवाला सांगितले. या प्रकारे, वाल्मिकी रामायणातील या अध्यायात, वालिचा शेवट, ताऱ्याचे विलाप, हनुमानाचे धीर देणे, आणि सुग्रीवाला दिलेला वालीचा सल्ला – सर्व अत्यंत हृदयस्पर्शी आणि मार्मिकपणे उलगडले आहेत.