സാ സമാസാദ്യ ഭര്താരം പര്യഷ്വജത ഭാമിനീ। ഇഷുണാഭിഹതം ദൃഷ്ട്വാ വാലിനം കുഞ്ജരോപമമ്
ഭർത്താവിനരികിൽ എത്തി, അമ്പിൽ തുളഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന, ആനയെപ്പോലെയുള്ള വാലിയെ, ഭാസുരയായ അവൾ അണച്ചു പിടിച്ചു.
വാനരം പര്വതേന്ദ്രാഭം ശോകസംതപ്തമാനസാ। താരാ തരുമിവോന്മൂലം പര്യദേവയതാതുരാ
പർവ്വതത്തിനെപ്പോലെയുള്ള വാനരനെ, ദുഃഖത്തിൽ കത്തുന്ന മനസ്സോടെ, വേരോടെ പറിച്ചുപോയ താളിയെപ്പോലെ, താരാ വിലപിച്ചു.
രണേ ദാരുണവിക്രാന്ത പ്രവീര പ്ലവതാം വര। കിമിദാനീം പുരോഭാഗാമദ്യ ത്വം നാഭിഭാഷസേ
യുദ്ധത്തിൽ ഭയങ്കരമായ വീരനായ വാനരനേ, വാനരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഞാൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നീ ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നില്ല?
ഉത്തിഷ്ഠ ഹരിശാര്ദൂല ഭജസ്വ ശയനോത്തമമ്। നൈവംവിധാഃ ശേരതേ ഹി ഭൂമൌ നൃപതിസത്തമാഃ
വാനരന്മാരിൽ കടുവപോലെയുള്ളവനേ, എഴുന്നേറ്റ് ഉത്തമമായ കിടക്കയിലേക്ക് പോകൂ. ഇങ്ങനെ ഭൂമിയിൽ രാജാക്കന്മാർ കിടക്കാറില്ല.
അതീവ ഖലു തേ കാന്താ വസുധാ വസുധാധിപ। ഗതാസുരപി താം ഗാത്രൈര്മാം വിഹായ നിഷേവസേ
ഭൂമിയുടെ അധിപനേ, ഭൂമി നിനക്കു വളരെ പ്രിയമാണ്. ജീവൻ വിട്ടുപോയിട്ടും, എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച്, നീ അവളെ ശരീരത്തോടെ ചേർക്കുന്നു.
വ്യക്തമദ്യ ത്വയാ വീര ധര്മതഃ സമ്പ്രവര്തതാ। കിഷ്കിന്ധേവ പുരീ രമ്യാ സ്വര്ഗമാര്ഗേ വിനിര്മിതാ
വീരനേ, നീ ധർമ്മപഥത്തിൽ നടന്നതുകൊണ്ട്, ഇന്ന് കിഷ്കിന്ദാ നഗരം സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി പോലെ മനോഹരമായി തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാണ്.
യാന്യസ്മാഭിസ്ത്വയാ സാര്ധം വനേഷു മധുഗന്ധിഷു। വിഹൃതാനി ത്വയാ കാലേ തേഷാമുപരമഃ കൃതഃ
നാം ഇരുവരും ചേർന്ന് തേൻമണം നിറഞ്ഞ കാടുകളിൽ ആസ്വദിച്ച ആ സന്തോഷകരമായ സമയം, നീ ഇപ്പോൾ അതിന് അവസാനം വരുത്തി.
നിരാനന്ദാ നിരാശാഹം നിമഗ്നാ ശോകസാഗരേ। ത്വയി പഞ്ചത്വമാപന്നേ മഹായൂഥപയൂഥപേ
സന്തോഷവും പ്രത്യാശയും ഇല്ലാതെ, ഞാൻ ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മഹായൂഥങ്ങളുടെ നായകനായ നീ മരിച്ചപ്പോൾ.
ഹൃദയം സുസ്ഥിതം മഹ്യം ദൃഷ്ട്വാ നിപതിതം ഭുവി। യന്ന ശോകാഭിസംതപ്തം സ്ഫുടതേഽദ്യ സഹസ്രധാ
നീ നിലത്ത് വീണിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടിട്ടും, എന്റെ ഹൃദയം തകർന്നുപോകാതെ നിലനിൽക്കുന്നു. ദുഃഖത്തിൽ കത്തിയിട്ടും, ഇന്ന് ആയിരം ഭാഗങ്ങളായി പൊട്ടുന്നില്ല.
സുഗ്രീവസ്യ ത്വയാ ഭാര്യാ ഹൃതാ സ ച വിവാസിതഃ। യത് തത് തസ്യ ത്വയാ വ്യുഷ്ടിഃ പ്രാപ്തേയം പ്ലവഗാധിപ
സുഗ്രീവന്റെ ഭാര്യയെ നീ പിടിച്ചെടുത്തു, അവനെ നീ ദേശാടനത്തിലാക്കി. ആ പ്രവൃത്തിക്ക് ഫലം ഇപ്പോൾ നിന്നെ തേടിയെത്തി, വാനരാധിപനേ.
നിഃശ്രേയസപരാ മോഹാത് ത്വയാ ചാഹം വിഗര്ഹിതാ। യൈഷാബ്രുവം ഹിതം വാക്യം വാനരേന്ദ്ര ഹിതൈഷിണീ
നിന്റെ ഭാവി നന്നാവാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച ഞാൻ, നിന്റെ നല്ലതിനു വേണ്ടി ഉപദേശം പറഞ്ഞപ്പോഴും, നീ എന്നെ അവഗണിച്ചു, വാനരരാജാവേ, ഭ്രമത്തിൽ പെട്ട്.
രൂപയൌവനദൃപ്താനാം ദക്ഷിണാനാം ച മാനദ। നൂനമപ്സരസാമാര്യ ചിത്താനി പ്രമഥിഷ്യസി
നിന്റെ സൗന്ദര്യവും യൗവനവും ദക്ഷിണഭാഗത്തിന്റെ ആകർഷണവും കൊണ്ടു, നീ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്സരസുകളുടെ മനസ്സുകൾ പോലും കലക്കുമെന്നു സംശയമില്ല, മഹാനുഭാവാ.
കാലോ നിഃസംശയോ നൂനം ജീവിതാന്തകരസ്തവ। ബലാദ് യേനാവപന്നോഽസി സുഗ്രീവസ്യാവശോ വശമ്
സമയമാണ് ജീവന്റെ അവസാനം വരുത്തുന്നത് എന്നതിൽ സംശയമില്ല; അതിന്റെ ശക്തിയാൽ നീ സുഖ്രീവന്റെ അധികാരത്തിൽ അകപ്പെട്ടു, ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ പോയി.
അസ്ഥാനേ വാലിനം ഹത്വാ യുധ്യമാനം പരേണ ച। ന സംതപ്യതി കാകുത്സ്ഥഃ കൃത്വാ കര്മസുഗര്ഹിതമ്
യുദ്ധത്തിൽ മറ്റൊരാളുമായി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന വാലിയെ കൊല്ലുകയും, കുറ്റം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിട്ടും കാകുത്സ്ഥവംശജനായ രാമൻ അതിൽ ദുഃഖിക്കുന്നില്ല.
വൈധവ്യം ശോകസംതാപം കൃപണാകൃപണാ സതീ। അദുഃഖോപചിതാ പൂര്വം വര്തയിഷ്യാമ്യനാഥവത്
ഇനി ഞാൻ വിധവയാവുകയും, ദു:ഖത്തിൽ കുഴഞ്ഞു, മുമ്പ് ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ദു:ഖം അനുഭവിക്കുകയും, ആരുമില്ലാത്തവളെപ്പോലെ ജീവിക്കേണ്ടിവരും.
ലാലിതശ്ചാങ്ഗദോ വീരഃ സുകുമാരഃ സുഖോചിതഃ। വത്സ്യതേ കാമവസ്ഥാം മേ പിതൃവ്യേ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതേ
ലാളിതനായും, സുഖജീവിതത്തിന് ആകുലനായും വളർന്ന അങ്കദൻ, എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വിധേയനായി, കോപത്തിൽ മുങ്ങിയ പിതൃവ്യനോടൊപ്പം ജീവിക്കേണ്ടി വരും.
കുരുഷ്വ പിതരം പുത്ര സുദൃഷ്ടം ധര്മവത്സലമ്। ദുര്ലഭം ദര്ശനം തസ്യ തവ വത്സ ഭവിഷ്യതി
മകനേ, നീ നിന്റെ പിതാവിനെ, ധർമ്മത്തിൽ പ്രിയമുള്ളവനെയും മഹാനായവനെയും, ഒന്ന് നോക്കിക്കൊൾക; പക്ഷേ, അവനെ കാണുന്നത് ഇനി നിനക്ക് വളരെ അപൂർവ്വമായിരിക്കും.
സമാശ്വാസയ പുത്രം ത്വം സംദേശം സംദിശസ്വ മേ। മൂര്ധ്ന്നി ചൈനം സമാഘ്രായ പ്രവാസം പ്രസ്ഥിതോ ഹ്യസി
നീ മകനെയൊന്നു ആശ്വസിപ്പിച്ച്, എന്റെ സന്ദേശം അവനോട് പറയുക; അവന്റെ തലയിൽ ഒരു മുത്തം കൊടുക്കുക, കാരണം നീ ദൂരയാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെടുകയാണ്.
സകാമോ ഭവ സുഗ്രീവ രുമാം ത്വം പ്രതിപത്സ്യസേ। ഭുങ്ക്ഷ്വ രാജ്യമനുദ്വിഗ്നഃ ശസ്തോ ഭ്രാതാ രിപുസ്തവ
സുഖ്രീവാ, സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ; നീ വീണ്ടും രുമയെ നേടും. ഭയമില്ലാതെ രാജ്യം ഭരിക്കൂ, കാരണം നിന്റെ ശത്രുവായ സഹോദരൻ ഇല്ലാതായി.
കിം മാമേവം പ്രലപതീം പ്രിയാം ത്വം നാഭിഭാഷസേ। ഇമാഃ പശ്യ വരാ ബാഹ്വ്യോ ഭാര്യാസ്തേ വാനരേശ്വര
നീ ഇങ്ങനെ ദുഃഖത്തോടെ സംസാരിക്കുന്ന എന്നെ, പ്രിയപ്പെട്ടവളെ, എന്തുകൊണ്ട് മറുപടി പറയുന്നില്ല? ഈ മനോഹരമായ കൈകളുള്ള സ്ത്രീകളെ നോക്കൂ, ഇവരാണ് നിന്റെ ഭാര്യമാർ, വാനരരാജാവേ.
തസ്യാ വിലപിതം ശ്രുത്വാ വാനര്യഃ സര്വതശ്ച താഃ। പരിഗൃഹ്യാങ്ഗദം ദീനാ ദുഃഖാര്താഃ പ്രതിചുക്രുശുഃ
അവളുടെ കരയൽ കേട്ടപ്പോൾ, എല്ലാ വാനരസ്ത്രികളും അങ്കദനെ ചുറ്റി കൂടി, ദു:ഖവും നിരാശയും നിറഞ്ഞ് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു.
കിമങ്ഗദം സാങ്ഗദവീരബാഹോ വിഹായ യാതോഽസി ചിരം പ്രവാസമ്। ന യുക്തമേവം ഗുണസംനികൃഷ്ടം വിഹായ പുത്രം പ്രിയചാരുവേഷമ്
വീരനായ അങ്കദനെ, ഇങ്ങനെ നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള, പ്രിയവും മനോഹരവുമായ മകനെ ഉപേക്ഷിച്ച് നീ ദീർഘകാലം വിദേശത്തേക്ക് പോയത് ശരിയല്ലല്ലോ?
യദ്യപ്രിയം കിംചിദസമ്പ്രധാര്യ കൃതം മയാ സ്യാത് തവ ദീര്ഘബാഹോ। ക്ഷമസ്വ മേ തദ്ധരിവംശനാഥ വ്രജാമി മൂര്ധ്നാ തവ വീര പാദൌ
ദീർഘബാഹുവായവനേ, ഞാൻ ആലോചിക്കാതെ എന്തെങ്കിലും നിനക്ക് ഇഷ്ടമല്ലാത്തത് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അതെല്ലാം ക്ഷമിക്കണം, ഹരിവംശനാഥാ; വീരനേ, ഞാൻ തലകുനിച്ച് നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീഴുന്നു.
തഥാ തു താരാ കരുണം രുദന്തീ ഭര്തുഃ സമീപേ സഹ വാനരീഭിഃ। വ്യവസ്യത പ്രായമനിന്ദ്യവര്ണാ ഉപോപവേഷ്ടും ഭുവി യത്ര വാലീ
അങ്ങനെ, ഭർത്താവിന്റെ അടുക്കിൽ മറ്റു വാനരസ്ത്രികളോടൊപ്പം ദു:ഖത്തോടെ കരയുന്ന താര, അവിടെയെ വാലി കിടക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് ഉപവാസം ചെയ്ത് ജീവൻ വിടാൻ തീരുമാനിച്ചു.
thumb|ഏകവിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡേ ഏകവിംശഃ സര്ഗഃ ॥൪-
ഇപ്പോൾ ഇരുപത്തൊന്നാം സർഗം കേൾക്കൂ. മഹത്തായ വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ കിഷ്കിന്ദാ കാണ്ഡത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം സർഗം ഇതോടെ അവസാനിക്കുന്നു.
തതോ നിപതിതാം താരാം ച്യുതാം താരാമിവാമ്ബരാത്। ശനൈരാശ്വാസയാമാസ ഹനുമാന് ഹരിയൂഥപഃ
അപ്പോൾ വാനരസേനാപതിയായ ഹനുമാൻ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണ താരയെ, നന്നായി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ഗുണദോഷകൃതം ജന്തുഃ സ്വകര്മ ഫലഹേതുകമ്। അവ്യഗ്രസ്തദവാപ്നോതി സര്വം പ്രേത്യ ശുഭാശുഭമ്
പ്രതിഭയും ദോഷവും കൊണ്ടുള്ള സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി, ജീവികൾക്ക് മരണത്തിന് ശേഷം നല്ലതും ചീത്തയുമൊക്കെ, ആശയക്കുഴപ്പമില്ലാതെ ലഭിക്കും.
ശോച്യാ ശോചസി കം ശോച്യം ദീനം ദീനാനുകമ്പസേ। കശ്ച കസ്യാനുശോച്യോഽസ്തി ദേഹേഽസ്മിന് ബുദ്ബുദോപമേ
നീ ദു:ഖിക്കേണ്ടവരെ ദു:ഖിക്കുന്നു, ദയനീയരെ കരുണിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഈ ശരീരം ഒരു വെള്ളപ്പൊക്കമുള്ള ബുഡ്ബുദംപോലെയാണ് — ആരാണ് ആരെക്കായി ദു:ഖിക്കേണ്ടത്?
അങ്ഗദസ്തു കുമാരോഽയം ദ്രഷ്ടവ്യോ ജീവപുത്രയാ। ആയത്യാം ച വിധേയാനി സമര്ഥാന്യസ്യ ചിന്തയ
ഈ അങ്കദൻ എന്ന രാജകുമാരനെ നീ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മകനായി കാണണം. അവന്റെ ഭാവിയിൽ എന്തെല്ലാം ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ മതി.
ജാനാസ്യനിയതാമേവം ഭൂതാനാമാഗതിം ഗതിമ്। തസ്മാച്ഛുഭം ഹി കര്തവ്യം പണ്ഡിതേ നേഹ ലൌകികമ്
നീ സകല ജീവികളുടെ വരവും പോകലും നന്നായി അറിയുന്നവളാണ്. അതുകൊണ്ട്, ഈ ലോകത്തിലെ സാധാരണ കാര്യങ്ങൾക്കല്ല, നല്ലതും ഉചിതവുമായതും മാത്രം പണ്ഡിതൻ ചെയ്യണം.