ആദിത്യമിവ കാലേന യുഗാന്തേ ഭുവി പാതിതമ്। മഹേന്ദ്രമിവ ദുര്ധര്ഷമുപേന്ദ്രമിവ ദുഃസഹമ്
യുഗാന്തത്തിൽ കാലത്തിന്റെ ബലത്തിൽ ഭൂമിയിൽ വീണ സൂര്യനെപ്പോലെയും, അതിജയശാലിയായ ഇന്ദ്രനെപ്പോലെയും, സഹിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഉപേന്ദ്രനെപ്പോലെയും വാലി ആയിരുന്നു.
മഹേന്ദ്രപുത്രം പതിതം വാലിനം ഹേമമാലിനമ്। വ്യൂഢോരസ്കം മഹാബാഹും ദീപ്താസ്യം ഹരിലോചനമ്
ഇന്ദ്രന്റെ മകനായ, പൊൻമാല ധരിച്ച, വിശാലമായ നെഞ്ചും ഭുജങ്ങളും ഉള്ള, ദീപ്തമായ മുഖവും സിംഹത്തിന്റെ കണ്ണുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ള വാലി ഭൂമിയിൽ വീണു കിടന്നു.
ലക്ഷ്മണാനുചരോ രാമോ ദദര്ശോപസസര്പ ച। തം തഥാ പതിതം വീരം ഗതാര്ചിഷമിവാനലമ്
ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം രാമൻ, അങ്ങനെ വീണു കിടക്കുന്ന, ജ്വാല അണഞ്ഞ അഗ്നിപോലെയുള്ള വീരനെ കണ്ടു സമീപിച്ചു.
ബഹുമാന്യ ച തം വീരം വീക്ഷമാണം ശനൈരിവ। ഉപയാതൌ മഹാവീര്യൌ ഭ്രാതരൌ രാമലക്ഷ്മണൌ
ആ മഹാനായ വീരനെ ആദരവോടെ നോക്കി, മഹാശക്തിയുള്ള സഹോദരന്മാരായ രാമനും ലക്ഷ്മണനും പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
തം ദൃഷ്ട്വാ രാഘവം വാലീ ലക്ഷ്മണം ച മഹാബലമ്। അബ്രവീത് പരുഷം വാക്യം പ്രശ്രിതം ധര്മസംഹിതമ്
രാഘവനായ രാമനെയും മഹാബലശാലിയായ ലക്ഷ്മണനെയും കണ്ട വാലി, ധർമ്മം പാലിച്ചും വിനയത്തോടെയും, എന്നാൽ കടുപ്പമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
സ ഭൂമാവല്പതേജോഽസുര്നിഹതോ നഷ്ടചേതനഃ। അര്ഥസംഹിതയാ വാചാ ഗര്വിതം രണഗര്വിതമ്
ഭൂമിയിൽ വീണു, തേജസ്സ് കുറഞ്ഞു, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട അസുരനെപ്പോലെ, വാലി യുക്തിയോടെ, യുദ്ധത്തിൽ അഭിമാനത്തോടെ, അഭിമാനപൂർവ്വം വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ത്വം നരാധിപതേഃ പുത്രഃ പ്രഥിതഃ പ്രിയദര്ശനഃ। പരാങ്മുഖവധം കൃത്വാ കോഽത്ര പ്രാപ്തസ്ത്വയാ ഗുണഃ। യദഹം യുദ്ധസംരബ്ധസ്ത്വത്കൃതേ നിധനം ഗതഃ
നരാധിപന്റെ പുത്രനായ നീ, പ്രശസ്തനും മനോഹരനുമാണ്. പക്ഷേ, തിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നവനെ കൊല്ലുന്നതിലൂടെ നീക്ക് എന്ത് ഗുണം ലഭിച്ചു? യുദ്ധത്തിൽ കോപത്തോടെ നിന്നെക്കൊണ്ട് ഞാൻ മരണത്തിന് കീഴടങ്ങി.
സാനുക്രോശോ മഹോത്സാഹഃ സമയജ്ഞോ ദൃഢവ്രതഃ। ഇത്യേതത് സര്വഭൂതാനി കഥയന്തി യശോ ഭുവി
കരുണയും വലിയ ഉത്സാഹവും വാഗ്ദാനത്തിൽ ഉറച്ചതും വ്രതത്തിൽ ദൃഢതയുമുള്ളവനെന്നു ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജീവികളും നിന്നെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന മഹത്വം ഇതാണ്.
ദമഃ ശമഃ ക്ഷമാ ധര്മോ ധൃതിഃ സത്യം പരാക്രമഃ। പാര്ഥിവാനാം ഗുണാ രാജന് ദണ്ഡശ്ചാപ്യപകാരിഷു
സ്വയംനിയന്ത്രണം, മനസ്സിന്റെ ശമനം, ക്ഷമ, ധർമ്മം, ധൈര്യം, സത്യം, വീര്യം—രാജാക്കന്മാരുടെ ഗുണങ്ങൾ ഇവയാണ്, രാജാവേ, ദുഷ്ടന്മാരെ ശിക്ഷിക്കലും അതിലൊന്നാണ്.
താന് ഗുണാന് സമ്പ്രധാര്യാഹമഗ്ര്യം ചാഭിജനം തവ। താരയാ പ്രതിഷിദ്ധഃ സന് സുഗ്രീവേണ സമാഗതഃ
നിന്റെ ഈ ഗുണങ്ങളും ഉന്നത വംശവും ഞാൻ പരിഗണിച്ചപ്പോൾ, താര എന്നെ തടഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ സുഗ്രീവനുമായി കൂടിക്കാഴ്ച്ചയ്ക്ക് എത്തിയതാണ്.
ന മാമന്യേന സംരബ്ധം പ്രമത്തം വേദ്ധുമര്ഹസി। ഇതി മേ ബുദ്ധിരുത്പന്നാ ബഭൂവാദര്ശനേ തവ
മറ്റൊരാളുടെ കൈകൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ ഉഗ്രനും അശ്രദ്ധയുമായ എന്നെ നീ ആക്രമിക്കേണ്ടതല്ല. നിന്നെ കാണാതിരുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ചിന്തയുണ്ടായി.
സ ത്വാം വിനിഹതാത്മാനം ധര്മധ്വജമധാര്മികമ്। ജാനേ പാപസമാചാരം തൃണൈഃ കൂപമിവാവൃതമ്
നിന്റെ ആത്മാവ് നശിച്ചവനായി, ധർമ്മത്തിന്റെ പതാകയെന്ന പേരിൽ അധർമ്മം ചെയ്യുന്നവനായി, പാപപ്രവൃത്തിയുള്ളവനായി, പുല്ലുകൊണ്ട് മറച്ച കിണറുപോലെയുള്ളവനായി ഞാൻ നിന്നെ അറിയുന്നു.
സതാം വേഷധരം പാപം പ്രച്ഛന്നമിവ പാവകമ്। നാഹം ത്വാമഭിജാനാമി ധര്മച്ഛദ്മാഭിസംവൃതമ്
ധർമ്മത്തിന്റെ വേഷം ധരിച്ച പാപിയെപ്പോലെയും, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അഗ്നിയെപ്പോലെയും, നീ ധർമ്മത്തിന്റെ മറവിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നവനായി ഞാൻ നിന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല.
വിഷയേ വാ പുരേ വാ തേ യദാ പാപം കരോമ്യഹമ്। ന ച ത്വാമവജാനേഽഹം കസ്മാത് തം ഹംസ്യകില്ബിഷമ്
നിന്റെ രാജ്യത്തോ നഗരത്തോ ഞാൻ പാപം ചെയ്താൽ പോലും, ഞാൻ നിന്നെ അവഗണിക്കുന്നില്ല. എങ്കിൽ നീ എനിക്ക് പാപമില്ലാതിരിക്കെ എന്തിനാണ് എന്നെ കൊല്ലുന്നത്?
ഫലമൂലാശനം നിത്യം വാനരം വനഗോചരമ്। മാമിഹാപ്രതിയുധ്യന്തമന്യേന ച സമാഗതമ്
ഫലം, കിഴങ്ങ് എന്നിവയാണു എന്നും ഭക്ഷ്യമായുള്ള വനവാസിയായ വാനരനാണ് ഞാൻ. ഇവിടെ നിന്നെ നേരിട്ട് എതിര്ക്കാതെ മറ്റൊരാളുമായി പോരാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ—
ത്വം നരാധിപതേഃ പുത്രഃ പ്രതീതഃ പ്രിയദര്ശനഃ। ലിങ്ഗമപ്യസ്തി തേ രാജന് ദൃശ്യതേ ധര്മസംഹിതമ്
നരാധിപന്റെ പുത്രനായ നീ, പ്രശസ്തനും മനോഹരനുമാണ്. രാജാവേ, നീ ധർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ധരിച്ചവനാണെന്നത് എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമാണ്.
കഃ ക്ഷത്രിയകുലേ ജാതഃ ശ്രുതവാന് നഷ്ടസംശയഃ। ധര്മലിങ്ഗപ്രതിച്ഛന്നഃ ക്രൂരം കര്മ സമാചരേത്
ക്ഷത്രിയകുലത്തിൽ ജനിച്ച്, ശാസ്ത്രം പഠിച്ച്, സംശയങ്ങൾ ഇല്ലാതായവൻ, ധർമ്മത്തിന്റെ ചിഹ്നങ്ങൾ മറവാക്കി ക്രൂരകൃത്യം ചെയ്യുമോ?
ത്വം രാഘവകുലേ ജാതോ ധര്മവാനിതി വിശ്രുതഃ। അഭവ്യോ ഭവ്യരൂപേണ കിമര്ഥം പരിധാവസേ
നീ രാഘവവംശത്തിൽ ജനിച്ച് ധർമ്മവാനെന്നു പ്രശസ്തനാണ്. നല്ല രൂപം ധരിച്ചിട്ടും അയോഗ്യമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതെന്തിനാണ്?
സാമ ദാനം ക്ഷമാ ധര്മഃ സത്യം ധൃതിപരാക്രമൌ। പാര്ഥിവാനാം ഗുണാ രാജന് ദണ്ഡശ്ചാപ്യപകാരിഷു
സമാധാനം, ദാനം, ക്ഷമ, ധർമ്മം, സത്യം, സ്ഥിരത, വീര്യം—ഇവയാണ് രാജാക്കന്മാരുടെ ഗുണങ്ങൾ, രാജാവേ; ദുഷ്ടന്മാരെ ശിക്ഷിക്കുന്നതും അതിലൊന്നാണ്.
വയം വനചരാ രാമ മൃഗാ മൂലഫലാശിനഃ। ഏഷാ പ്രകൃതിരസ്മാകം പുരുഷസ്ത്വം നരേശ്വര
നാം വനത്തിൽ താമസിക്കുന്നവരും, മൃഗങ്ങളും, കിഴങ്ങും ഫലവും ഭക്ഷിക്കുന്നവരുമാണ്, രാമാ. ഇതാണ് നമ്മുടെ സ്വഭാവം. നീ മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതനായവനാണ്, ജനാധിപതിയേ.
ഭൂമിര്ഹിരണ്യം രൂപം ച വിഗ്രഹേ കാരണാനി ച। തത്ര കസ്തേ വനേ ലോഭോ മദീയേഷു ഫലേഷു വാ
ഭൂമി, പൊന്ന്, സ്ത്രീകൾ, വൈരം എന്നിവയാണ് മോഹത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ. എന്നാൽ എന്റെ വനഫലങ്ങളിൽ നിന്നെ എന്താണ് ആകാംക്ഷയുണ്ടാക്കുന്നത്?
നയശ്ച വിനയശ്ചോഭൌ നിഗ്രഹാനുഗ്രഹാവപി। രാജവൃത്തിരസംകീര്ണാ ന നൃപാഃ കാമവൃത്തയഃ
നിയമവും വിനയവും, ശിക്ഷയും അനുഗ്രഹവും—ഇവയാണ് രാജാവിന്റെ കടമകൾ. രാജധർമ്മം മലിനമല്ല; രാജാക്കന്മാർ മോഹത്തിന് അടിമയാകുന്നവരല്ല.
ത്വം തു കാമപ്രധാനശ്ച കോപനശ്ചാനവസ്ഥിതഃ। രാജവൃത്തേഷു സംകീര്ണഃ ശരാസനപരായണഃ
പക്ഷേ നീ മോഹം പ്രധാനമാക്കി, എളുപ്പത്തിൽ കോപപ്പെടുന്നവനും, സ്ഥിരതയില്ലാത്തവനും, രാജധർമ്മത്തിൽ കലങ്കമുള്ളവനും, വില്ലിനും അമ്പിനും അടിമയായവനുമാണ്.
ന തേഽസ്ത്യപചിതിര്ധര്മേ നാര്ഥേ ബുദ്ധിരവസ്ഥിതാ। ഇന്ദ്രിയൈഃ കാമവൃത്തഃ സന് കൃഷ്യസേ മനുജേശ്വര
നിനക്ക് ധർമ്മത്തിൽ ആദരം ഇല്ല, ധനത്തിൽ മനസ്സും ഉറച്ചിട്ടില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും മോഹത്തിനും അടിമയായ നീ, മനുഷ്യരിൽ പ്രധാനനായവനേ, വഴിതെറ്റിയിരിക്കുന്നു.
ഹത്വാ ബാണേന കാകുത്സ്ഥ മാമിഹാനപരാധിനമ്। കിം വക്ഷ്യസി സതാം മധ്യേ കര്മ കൃത്വാ ജുഗുപ്സിതമ്
കാകുത്സ്ഥനേ, ഞാൻ കുറ്റമറ്റവനായി ഇവിടെ നിന്നെതിരെ വില്ലുകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ, നീ സത്പുരുഷന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഈ ലജ്ജാകരമായ പ്രവൃത്തിയ്ക്ക് ശേഷം എന്ത് പറയും?
രാജഹാ ബ്രഹ്മഹാ ഗോഘ്നശ്ചോരഃ പ്രാണിവധേ രതഃ। നാസ്തികഃ പരിവേത്താ ച സര്വേ നിരയഗാമിനഃ
രാജഹത്യ, ബ്രാഹ്മണഹത്യ, പശുവിനെ കൊല്ലൽ, മോഷണം, ജീവികളെ കൊല്ലാനുള്ള ആഗ്രഹം, ദൈവത്തെ നിഷേധിക്കൽ, മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ കൈവശമാക്കൽ — ഇവർ എല്ലാവരും നരകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.
സൂചകശ്ച കദര്യശ്ച മിത്രഘ്നോ ഗുരുതല്പഗഃ। ലോകം പാപാത്മനാമേതേ ഗച്ഛന്തേ നാത്ര സംശയഃ
പറയേണ്ടതല്ലാത്തത് പറയുന്നവൻ, കഞ്ചാവ്, സുഹൃത്തിനെ ദ്രോഹിക്കുന്നവൻ, ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ അപമാനിക്കുന്നവൻ — ഇവർ പാപഹൃദയരായി നശനത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
അധാര്യം ചര്മ മേ സദ്ഭീ രോമാണ്യസ്ഥി ച വര്ജിതമ്। അഭക്ഷ്യാണി ച മാംസാനി ത്വദ്വിധൈര്ധര്മചാരിഭിഃ
സത്പുരുഷന്മാർ എന്റെ ത്വക്ക്, രോമം, അസ്ഥി എന്നിവ സ്വീകരിക്കാറില്ല; നീപോലുള്ള ധർമ്മനിഷ്ഠരായവർ എന്റെ മാംസം ഭക്ഷിക്കാറുമില്ല.
പഞ്ച പഞ്ചനഖാ ഭക്ഷ്യാ ബ്രഹ്മക്ഷത്രേണ രാഘവ। ശല്യകഃ ശ്വാവിധോ ഗോധാ ശശഃ കൂര്മശ്ച പഞ്ചമഃ
രാഘവ, ബ്രാഹ്മണനും ക്ഷത്രിയനും അഞ്ചു നഖമുള്ള അഞ്ചു ജീവികളെ ഭക്ഷിക്കാൻ അനുമതിയുണ്ട്: മുള്ളൻ, കുരുവി, ഉണിയൻ, മുയൽ, ആമ — ഇവയാണ് ആഞ്ചാമത്.
ചര്മ ചാസ്ഥി ച മേ രാമ ന സ്പൃശന്തി മനീഷിണഃ। അഭക്ഷ്യാണി ച മാംസാനി സോഽഹം പഞ്ചനഖോ ഹതഃ
രാമാ, ജ്ഞാനികൾ എന്റെ ത്വക്കും അസ്ഥിയും സ്പർശിക്കാറില്ല; എന്റെ മാംസം അവർ ഭക്ഷിക്കാറുമില്ല; എങ്കിലും ഞാൻ അഞ്ചു നഖമുള്ളവനായി കൊല്ലപ്പെട്ടു.