തസ്യ വേഗപ്രവിദ്ധസ്യ വക്ത്രാത് ക്ഷതജബിന്ദവഃ। പ്രപേതുര്മാരുതോത്ക്ഷിപ്താ മതങ്ഗസ്യാശ്രമം പ്രതി
അവനെ വലിച്ചെറിയുമ്പോൾ, ദുന്ദുഭിയുടെ വായിൽ നിന്നുള്ള രക്തബിന്ദുക്കൾ കാറ്റിൽ പറന്ന് മതംഗമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് വീണു.
താന് ദൃഷ്ട്വാ പതിതാംസ്തത്ര മുനിഃ ശോണിതവിപ്രുഷഃ। ക്രുദ്ധസ്തസ്യ മഹാഭാഗ ചിന്തയാമാസ കോ ന്വയമ്
അവിടെ രക്തത്തുള്ളികൾ വീണത് കണ്ട മഹാനായ മുനി കോപത്തോടെ, 'ഇത് ആരാണ്?' എന്ന് ചിന്തിച്ചു.
യേനാഹം സഹസാ സ്പൃഷ്ടഃ ശോണിതേന ദുരാത്മനാ। കോഽയം ദുരാത്മാ ദുര്ബുദ്ധിരകൃതാത്മാ ച ബാലിശഃ
'ആ ദുഷ്ടൻ ആരാണ്, എന്നെ ഈ രക്തത്തിൽ തൊട്ടത്? ഈ ദുഷ്ടനും, മോശം മനസ്സുള്ളവനും, നിയന്ത്രണമില്ലാത്തവനും, മൂഢനും ആരാണ്?'
ഇത്യുക്ത്വാ സ വിനിഷ്ക്രമ്യ ദദൃശേ മുനിസത്തമഃ। മഹിഷം പര്വതാകാരം ഗതാസും പതിതം ഭുവി
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മഹാനായ മുനി പുറത്തേക്കു പോയി, പർവതത്തെപ്പോലെയുള്ള മഹിഷം നിലത്ത് മരിച്ചുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
സ തു വിജ്ഞായ തപസാ വാനരേണ കൃതം ഹി തത്। ഉത്സസര്ജ മഹാശാപം ക്ഷേപ്താരം വാനരം പ്രതി
തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ഇത് ഒരു വാനരൻ ചെയ്തതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ആ വാനരനെതിരെ മഹാശാപം ഉച്ചരിച്ചു.
ഇഹ തേനാപ്രവേഷ്ടവ്യം പ്രവിഷ്ടസ്യ വധോ ഭവേത്। വനം മത്സംശ്രയം യേന ദൂഷിതം രുധിരസ്രവൈഃ
ഇനി അവൻ ഇവിടെ കടക്കാൻ പാടില്ല; കടന്നാൽ മരണം സംഭവിക്കും. എന്റെ ആശ്രമം രക്തം ചൊരിഞ്ഞ് മലിനമാക്കിയവനാണ് അവൻ.
ക്ഷിപതാ പാദപാശ്ചേമേ സമ്ഭഗ്നാശ്ചാസുരീം തനുമ്। സമന്താദാശ്രമം പൂര്ണം യോജനം മാമകം യദി
മരങ്ങൾ എറിഞ്ഞ് ഇവയെ തകർത്തു, അസുരന്റെ ശരീരം ചിതറിച്ചു; എന്റെ ആശ്രമം ചുറ്റും ഒരു യോജന ദൂരം ആരെങ്കിലും നിറയ്ക്കുകയാണെങ്കിൽ—
ആഗമിഷ്യതി ദുര്ബുദ്ധിര്വ്യക്തം സ ന ഭവിഷ്യതി। യേ ചാസ്യ സചിവാഃ കേചിത് സംശ്രിതാ മാമകം വനമ്
ആ ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവൻ വീണ്ടും വരുമെങ്കിൽ അവൻ ഉറപ്പായും നശിക്കും; അവന്റെ കൂട്ടുകാരിൽ ആരെങ്കിലും എന്റെ വനത്തിൽ അഭയം തേടിയാൽ,
ന ച തൈരിഹ വസ്തവ്യം ശ്രുത്വാ യാന്തു യഥാസുഖമ്। തേഽപി വാ യദി തിഷ്ഠന്തി ശപിഷ്യേ താനപി ധ്രുവമ്
അവർക്കും ഇവിടെ താമസിക്കാൻ പാടില്ല; ഈ വാക്ക് കേട്ടാൽ അവർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ പോകാം. ആരെങ്കിലും ഇവിടെ തുടരുകയാണെങ്കിൽ, അവരെയും ഞാൻ ശപിക്കും.
വനേഽസ്മിന് മാമകേ നിത്യം പുത്രവത് പരിരക്ഷിതേ। പത്രാങ്കുരവിനാശായ ഫലമൂലാഭവായ ച
എന്റെ ഈ വനത്തിൽ, ഞാൻ എപ്പോഴും മകനെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ, ഇലകളും മുളകളും നശിപ്പിക്കാനും, പഴങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും ലഭിക്കാനുമാണ്—
ദിവസശ്ചാദ്യ മര്യാദാ യം ദ്രഷ്ടാ ശ്വോഽസ്മി വാനരമ്। ബഹുവര്ഷസഹസ്രാണി സ വൈ ശൈലോ ഭവിഷ്യതി
ഇന്ന് വരെ സമയം മാത്രം ഉണ്ട്; നാളെ ആ കുരങ്ങിനെ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ടാൽ, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു ആ കുരങ്ങൻ ഒരു പർവതമായിത്തീരും.
തതസ്തേ വാനരാഃ ശ്രുത്വാ ഗിരം മുനിസമീരിതാമ്। നിശ്ചക്രമുര്വനാത് തസ്മാത് താന് ദൃഷ്ട്വാ വാലിരബ്രവീത്
മുനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട കുരങ്ങുകൾ ആ കാട് വിട്ടു പുറപ്പെട്ടു; അവരെ കണ്ട വാലി ചോദിച്ചു.
കിം ഭവന്തഃ സമസ്താശ്ച മതങ്ഗവനവാസിനഃ। മത്സമീപമനുപ്രാപ്താ അപി സ്വസ്തി വനൌകസാമ്
നിങ്ങളെല്ലാവരും, മതംഗവനത്തിൽ താമസിക്കുന്നവരല്ലേ, ഒരുമിച്ച് എന്റെ അടുത്ത് വന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? കാട്ടിലെ എല്ലാവർക്കും സുഖമാണോ?
തതസ്തേ കാരണം സര്വം തഥാ ശാപം ച വാലിനഃ। ശശംസുര്വാനരാഃ സര്വേ വാലിനേ ഹേമമാലിനേ
അപ്പോൾ കുരങ്ങുകൾ എല്ലാം വാലിയുടെ അടുത്ത് സംഭവിച്ച കാരണവും ശാപവും വിശദമായി പറഞ്ഞു.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ തദാ വാലീ വചനം വാനരേരിതമ്। സ മഹര്ഷിം സമാസാദ്യ യാചതേ സ്മ കൃതാഞ്ജലിഃ
കുരങ്ങിന്റെ വാക്കുകൾ വാലി കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ മഹർഷിയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു കയ്യുകൂപ്പി അപേക്ഷിച്ചു.
മഹര്ഷിസ്തമനാദൃത്യ പ്രവിവേശാശ്രമം പ്രതി। ശാപധാരണഭീതസ്തു വാലീ വിഹ്വലതാം ഗതഃ
മഹർഷി അവനെ അവഗണിച്ച് തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി; ശാപം ഭയന്ന് വാലി അതീവ വിഷമത്തിലായി.
തതഃ ശാപഭയാദ് ഭീതോ ഋഷ്യമൂകം മഹാഗിരിമ്। പ്രവേഷ്ടും നേച്ഛതി ഹരിര്ദ്രഷ്ടും വാപി നരേശ്വര
അതിനാൽ ശാപഭയത്താൽ ആ കുരങ്ങൻ മഹാപർവതമായ ഋശ്യമൂകത്തിൽ കയറാനും അതിനെ നോക്കാനും പോലും ഇച്ഛിക്കുന്നില്ല, രാജാവേ.
തസ്യാപ്രവേശം ജ്ഞാത്വാഹമിദം രാമ മഹാവനമ്। വിചരാമി സഹാമാത്യോ വിഷാദേന വിവര്ജിതഃ
അവൻ അങ്ങോട്ട് കയറാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അറിയാം, രാമാ, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം ഈ വലിയ കാടിൽ ഭയമില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ഏഷോഽസ്ഥിനിചയസ്തസ്യ ദുന്ദുഭേഃ സമ്പ്രകാശതേ। വീര്യോത്സേകാന്നിരസ്തസ്യ ഗിരികൂടനിഭോ മഹാന്
ഇവിടെ കാണുന്ന വലിയ അസ്ഥിക്കൂമ്പാരം, വാലിയുടെ ശക്തിയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന, പർവതശൃംഗംപോലെയുള്ള ദുണ്ടുഭിയുടെ അസ്ഥികളാണ്.
ഇമേ ച വിപുലാഃ സാലാഃ സപ്ത ശാഖാവലമ്ബിനഃ। യത്രൈകം ഘടതേ വാലീ നിഷ്പത്രയിതുമോജസാ
ഇവിടെ ഈ ഏഴു വലിയ ശാലമരങ്ങൾ, ശാഖകൾ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവ, ഇവയിൽ വാലി തന്റെ ബലത്തിൽ ഒരു മരത്തിന്റെ ഇലകൾ പോലും ഇളക്കാൻ കഴിയും.
ഏതദസ്യാസമം വീര്യം മയാ രാമ പ്രകാശിതമ്। കഥം തം വാലിനം ഹന്തും സമരേ ശക്ഷ്യസേ നൃപ
ഇങ്ങനെ ഞാൻ വാലിയുടെ അതുല്യശക്തി നിന്നോട് കാണിച്ചു; അങ്ങനെ ഒരു വാലിയെ നീ യുദ്ധത്തിൽ എങ്ങനെ ജയിക്കും, രാജാവേ?
തഥാ ബ്രുവാണം സുഗ്രീവം പ്രഹസഁല്ലക്ഷ്മണോഽബ്രവീത്। കസ്മിന് കര്മണി നിര്വൃത്തേ ശ്രദ്ദധ്യാ വാലിനോ വധമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ സുഗ്രീവനെ നോക്കി ലക്ഷ്മണൻ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: വാലിയെ കൊല്ലാൻ വിശ്വസിക്കാൻ നീ എന്ത് കാര്യമാണ് കാണേണ്ടത്?
തമുവാചാഥ സുഗ്രീവഃ സപ്ത സാലാനിമാന് പുരാ। ഏവമേകൈകശോ വാലീ വിവ്യാധാഥ സ ചാസകൃത്
അപ്പോൾ സുഗ്രീവൻ പറഞ്ഞു: ഇവിടെയുള്ള ഈ ഏഴു ശാലമരങ്ങൾ, വാലി ഒരിക്കൽ ഓരോന്നിലും അമ്പിട്ട് തുളച്ചു, അതും ഒരിക്കൽ മാത്രമല്ല.
രാമോ നിര്ദാരയേദേഷാം ബാണേനൈകേന ച ദ്രുമമ്। വാലിനം നിഹതം മന്യേ ദൃഷ്ട്വാ രാമസ്യ വിക്രമമ്
രാമൻ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് ഈ മരങ്ങൾ എല്ലാം തുളച്ചു കയറ്റുമെങ്കിൽ, രാമന്റെ വീര്യം കണ്ടു ഞാൻ വാലിയെ കൊല്ലാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കും.
ഹതസ്യ മഹിഷസ്യാസ്ഥി പാദേനൈകേന ലക്ഷ്മണ। ഉദ്യമ്യ പ്രക്ഷിപേച്ചാപി തരസാ ദ്വേ ധനുഃശതേ
ലക്ഷ്മണാ, വാലി ഒരു കാലുകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ട മഹിഷിയുടെ അസ്ഥികൾ രണ്ട് നൂറ്റി അമ്പതോളം ദൂരം എറിഞ്ഞു.
ഏവമുക്ത്വാ തു സുഗ്രീവോ രാമം രക്താന്തലോചനമ്। ധ്യാത്വാ മുഹൂര്തം കാകുത്സ്ഥം പുനരേവ വചോഽബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, കണ്ണുകൾ ചുവന്ന സുഗ്രീവൻ കുറേ നേരം രാമനെ ചിന്തിച്ചു, പിന്നെ വീണ്ടും അവനോട് പറഞ്ഞു.
ശൂരശ്ച ശൂരമാനീ ച പ്രഖ്യാതബലപൌരുഷഃ। ബലവാന് വാനരോ വാലീ സംയുഗേഷ്വപരാജിതഃ
വാലി വീരനും തന്റെ ബലത്തിൽ അഭിമാനിക്കുന്നവനും, ശക്തിയും ധൈര്യവും പ്രശസ്തനുമായ കുരങ്ങനാണ്; യുദ്ധത്തിൽ അവനെ ജയിക്കാൻ ആര്ക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ദൃശ്യന്തേ ചാസ്യ കര്മാണി ദുഷ്കരാണി സുരൈരപി। യാനി സംചിന്ത്യ ഭീതോഽഹമൃഷ്യമൂകമുപാശ്രിതഃ
ദേവന്മാർക്കുപോലും ചെയ്യാൻ പ്രയാസമുള്ള കാര്യങ്ങൾ വാലി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്; ആ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു ഞാൻ ഭയന്ന് ഋശ്യമൂകത്തിൽ അഭയം തേടിയതാണ്.
തമജയ്യമധൃഷ്യം ച വാനരേന്ദ്രമമര്ഷണമ്। വിചിന്തയന്ന മുഞ്ചാപി ഋഷ്യമൂകമമും ത്വഹമ്
അജയിക്കാനാവാത്തവനും, ആരും നേരിടാൻ കഴിയാത്തവനും, കോപമുള്ള വാനരരാജാവിനെയും ഓർത്ത് ഞാൻ ഇതുവരെ ഋഷ്യമൂകപർവതം വിട്ടുപോയിട്ടില്ല.
ഉദ്വിഗ്നഃ ശങ്കിതശ്ചാഹം വിചരാമി മഹാവനേ। അനുരക്തൈഃ സഹാമാത്യൈര്ഹനുമത്പ്രമുഖൈര്വരൈഃ
ഭയത്തിലും സംശയത്തിലും ഞാൻ ഈ വലിയ കാടിൽ ഹനുമാൻമുതലായ എന്റെ വിശ്വസ്തരായ മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു.