ദേവീസഹായോ ഭഗവാന് ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രകമ് । വ്രതം സമാപ്യ വരദം തുഷ്ടാവ മധുസൂദനമ് ॥൧-൨൯-
ദേവിയോടൊപ്പം കശ്യപൻ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷത്തെ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കി, വരദാനി നൽകുന്ന മധുസൂദനനെ സ്തുതിച്ചു.
തപോമയം തപോരാശിം തപോമൂര്തിം തപാത്മകമ് । തപസാ ത്വാം സുതപ്തേന പശ്യാമി പുരുഷോത്തമമ് ॥൧-൨൯-
എന്റെ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, തപസ്സിൽ നിറഞ്ഞവനേ, തപസ്സിന്റെ ആകൃതിയായവനേ, തപസ്സിന്റെ സ്വരൂപമായവനേ, തപസ്സിന്റെ സഞ്ചയമായവനേ, ഞാൻ നിന്നെ, പുരുഷോത്തമനേ, കാണുന്നു.
ശരീരേ തവ പശ്യാമി ജഗത് സര്വമിദം പ്രഭോ । ത്വമനാദിരനിര്ദേശ്യസ്ത്വാമഹം ശരണം ഗതഃ ॥൧-൨൯-
പ്രഭോ, ഞാൻ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഈ മുഴുവൻ ലോകവും കാണുന്നു. നീ ആദിയില്ലാത്തവനും വിവരണത്തിന് അതീതനുമാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.
തമുവാച ഹരിഃ പ്രീതഃ കശ്യപം ഗതകല്മഷമ് । വരം വരയ ഭദ്രം തേ വരാര്ഹോഽസി മതോ മമ ॥൧-൨൯-
ഹരിഃ സന്തോഷത്തോടെ പാപരഹിതനായ കശ്യപനോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളൊരു വരം ചോദിക്കൂ. നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ഉണ്ടാകട്ടെ. നീ വരത്തിന് യോഗ്യനാണ്, എനിക്ക് പ്രിയനുമാണ്.'
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ മാരീചഃ കശ്യപോഽബ്രവീത് । അദിത്യാ ദേവതാനാം ച മമ ചൈവാനുയാചിതമ് ॥൧-൨൯-
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മാരീചനായ കശ്യപൻ പറഞ്ഞു: 'ആദിതിയും ദേവതകളും ഞാനും ചേർന്ന് ഇതു അപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.'
വരം വരദ സുപ്രീതോ ദാതുമര്ഹസി സുവ്രത । പുത്രത്വം ഗച്ഛ ഭഗവന്നദിത്യാ മമ ചാനഘ ॥൧-൨൯-
വരദനായുള്ളോരു മഹാനേ, നീ ഏറ്റവും സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹം നല്കാന് അര്ഹനാണ്. സത്യവ്രതനേ, ഈ മഹര്ഷി പാപരഹിതനായി എന്റെ മകനായും, അതുപോലെ ആദിത്യയുടെ മകനായും ആകട്ടെ.
ഭ്രാതാ ഭവ യവീയാംസ്ത്വം ശക്രസ്യാസുരസൂദന । ശോകാര്താനാം തു ദേവാനാം സാഹായ്യം കര്തുമര്ഹസി ॥൧-൨൯-
അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, നീ ഇന്ദ്രന്റെ ഇളയ സഹോദരനാകണം. ദുഃഖത്തില് ആയിരിക്കുന്ന ദേവന്മാര്ക്ക് നീ സഹായം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
thumb|ത്രിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ത്രിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ്വാല്മീകിരാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ മുപ്പതാം സര്ഗം കേള്ക്കൂ.
അഥ തൌ ദേശകാലജ്ഞൌ രാജപുത്രാവരിംദമൌ । ദേശേ കാലേ ച വാക്യജ്ഞാവബ്രൂതാം കൌശികം വചഃ ॥൧-൩൦-
ശേഷം, ദേശവും സമയവും അറിയുന്ന, വാക്കില് നിപുണരായ രാജകുമാരന്മാര് അവിടെ കൗശികനോടു പറഞ്ഞു.
ഭഗവഞ്ഛ്രോതുമിച്ഛാവോ യസ്മിന് കാലേ നിശാചരൌ । സംരക്ഷണീയൌ തൌ ബ്രൂഹി നാതിവര്തേത തത്ക്ഷണമ് ॥൧-൩൦-
ഭഗവന്, ഏത് സമയത്താണ് രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്ന അസുരന്മാരെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതെന്ന് ഞങ്ങള് അറിയാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി പറയൂ, അപ്പോള് ആ സമയത്തെ ഞങ്ങള് നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല.
ഏവം ബ്രുവാണൌ കാകുത്സ്ഥൌ ത്വരമാണൌ യുയുത്സയാ । സര്വേ തേ മുനയഃ പ്രീതാഃ പ്രശശംസുര്നൃപാത്മജൌ ॥൧-൩൦-
കാകുത്സ്ഥകുമാരന്മാര് ഇങ്ങനെ ഉത്സാഹത്തോടെ യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി സംസാരിച്ചപ്പോള്, എല്ലാ മുനികളും സന്തോഷത്തോടെ രാജകുമാരന്മാരെ പ്രശംസിച്ചു.
അദ്യപ്രഭൃതി ഷഡ്രാത്രം രക്ഷതാം രാഘവൌ യുവാമ് । ദീക്ഷാം ഗതോ ഹ്യേഷ മുനിര്മൌനിത്വം ച ഗമിഷ്യതി ॥൧-൩൦-
ഇന്നുമുതല് ആറു രാത്രികള് നിങ്ങള് ഇരുവരും രാഘവന്മാര് സംരക്ഷിക്കണം. ഈ മുനി ദീക്ഷയെടുത്തിരിക്കുന്നു, അതിനാല് അവന് മൗനം പാലിക്കും.
തൌ തു തദ്വചനം ശ്രുത്വാ രാജപുത്രൌ യശസ്വിനൌ । അനിദ്രം ഷഡഹോരാത്രം തപോവനമരക്ഷതാമ് ॥൧-൩൦-
അവരുടെ വാക്കുകള് കേട്ടശേഷം, പ്രശസ്തരായ രാജകുമാരന്മാര് ആറു ദിവസവും രാത്രിയും ഉറക്കം കൂടാതെ തപോവനം കാത്തു.
ഉപാസാംചക്രതുര്വീരൌ യത്തൌ പരമധന്വിനൌ । രരക്ഷതുര്മുനിവരം വിശ്വാമിത്രമരിംദമൌ ॥൧-൩൦-
ആ ഇരുവരും പരമശക്തിയുള്ള വില്ലാളികളായി, ജാഗ്രതയോടെ വിശ്വാമിത്രമുനിയെ കാത്തു സേവിച്ചു.
അഥ കാലേ ഗതേ തസ്മിന് ഷഷ്ഠേഽഹനി തദാഗതേ । സൌമിത്രിമബ്രവീദ് രാമോ യത്തോ ഭവ സമാഹിതഃ ॥൧-൩൦-
ആറാം ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ആ സമയം എത്തിയപ്പോള് രാമന് സൗമിത്രിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു: 'സാവധാനവും ശ്രദ്ധയോടെയും ഇരിക്കണം.'
രാമസ്യൈവം ബ്രുവാണസ്യ ത്വരിതസ്യ യുയുത്സയാ । പ്രജജ്വാല തതോ വേദിഃ സോപാധ്യായപുരോഹിതാ ॥൧-൩൦-
രാമന് ഇങ്ങനെ ഉത്സാഹത്തോടെയും യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായും സംസാരിക്കുമ്പോള്, ഉപാധ്യായന്മാരും പുരോഹിതന്മാരും ഉള്ളപ്പോള് യാഗവേദി ജ്വലിച്ചു.
സദര്ഭചമസസ്രുക്കാ സ സമിത്കുസുമോച്ചയാ । വിശ്വാമിത്രേണ സഹിതാ വേദിര്ജജ്വാല സര്ത്വിജാ ॥൧-൩൦-
ദര്ഭയും പാത്രങ്ങളും യാഗപാത്രങ്ങളും പൂക്കളും അലങ്കരിച്ച യാഗവേദി, വിശ്വാമിത്രനും യാഗകര്മ്മം നടത്തുന്നവരും കൂടെ, പ്രകാശത്തോടെ ജ്വലിച്ചു.
മന്ത്രവച്ച യഥാന്യായം യജ്ഞോഽസൌ സമ്പ്രവര്തതേ । ആകാശേ ച മഹാഞ്ഛ്ബ്ദഃ പ്രാദുരാസീദ് ഭയാനകഃ ॥൧-൩൦-
മന്ത്രപ്രകാരവും നിയമാനുസൃതവുമാണ് യാഗം പുരോഗമിച്ചത്. അപ്പോള് ആകാശത്ത് വലിയ ഭയങ്കരമായ ഒരു ശബ്ദം ഉയര്ന്നു.
ആവാര്യ ഗഗനം മേഘോ യഥാ പ്രാവൃഷി ദൃശ്യതേ । തഥാ മായാം വികുര്വാണൌ രാക്ഷസാവഭ്യധാവതാമ് ॥൧-൩൦-
മഴക്കാലത്ത് കാണുന്ന പോലെ ഒരു മേഘം ആകാശം മൂടി. അങ്ങനെ തന്നെ, മായാജാലം ഉപയോഗിച്ച് രണ്ടു രാക്ഷസന്മാര് മുന്നോട്ട് ഓടി വന്നു.
മാരീചശ്ച സുബാഹുശ്ച തയോരനുചരാസ്തഥാ । ആഗമ്യ ഭീമസംകാശാ രുധിരൌഘാനവാസൃജന് ॥൧-൩൦-
മാരീചനും സുബാഹുവും അവരുടെ അനുചിതരും, ഇടിമേഘം പോലെ ഭയങ്കരരായി, അവിടെ എത്തി രക്തം ഒഴിച്ചു.
താമ് തേന രുധിരൌഘേണ വേദീം വീക്ഷ്യ സമുക്ഷിതാമ് । സഹസാഭിദ്രുതോ രാമസ്താനപശ്യത് തതോ ദിവി ॥൧-൩൦-
അങ്ങനെ രക്തം ഒഴിഞ്ഞ് യാഗവേദി മുക്കിയിരിക്കുന്നതു കണ്ട രാമന് അതിവേഗം ഓടി, ആ രാക്ഷസന്മാരെ ആകാശത്ത് കണ്ടു.
താവാപതന്തൌ സഹസാ ദൃഷ്ട്വാ രാജീവലോചനഃ । ലക്ഷ്മണം ത്വഭിസമ്പ്രേക്ഷ്യ രാമോ വചനമബ്രവീത് ॥൧-൩൦-
അപ്രതീക്ഷിതമായി അവര് വീണു വരുന്നത് കണ്ട്, കമലനയനനായ രാജകുമാരന് ലക്ഷ്മണനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
പശ്യ ലക്ഷ്മണ ദുര്വൃത്താന് രാക്ഷസാന് പിശിതാശനാന് । മാനവാസ്ത്രസമാധൂതാനനിലേന യഥാ ഘനാന് ॥൧-൩൦-
ലക്ഷ്മണാ, ഈ ദുഷ്ടരായ രാക്ഷസന്മാരെ നോക്ക്; ഇവര് മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരാണ്. മനുഷ്യാസ്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയില് ഇവര് കാറ്റില് മേഘങ്ങള് പടരുന്നതുപോലെ തറപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
കരിഷ്യാമി ന സംദേഹോ നോത്സഹേ ഹന്തുമീദൃശാന് । ഇത്യുക്ത്വാ വചനം രാമശ്ചാപേ സംധായ വേഗവാന് ॥൧-൩൦-
ഞാൻ ഇത് ചെയ്യും, അതിൽ സംശയമില്ല; എന്നാൽ ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ കൊല്ലാൻ എന്റെ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വേഗത്തിൽ രാമൻ വില്ലൊരുക്കി.
മാനവം പരമോദാരമസ്ത്രം പരമഭാസ്വരമ് । ചിക്ഷേപ പരമക്രുദ്ധോ മാരീചോരസി രാഘവഃ ॥൧-൩൦-
അതിനു ശേഷം, മഹാനായ രാഘവൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ, പ്രകാശമുള്ള മനവാസ്ത്രം മാരീചന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വിടുവിച്ചു.
സ തേന പരമാസ്ത്രേണ മാനവേന സമാഹതഃ । സമ്പൂര്ണം യോജനശതം ക്ഷിപ്തഃ സാഗരസമ്പ്ലവേ ॥൧-൩൦-
ആ മഹാശക്തിയുള്ള മനവായുധം കൊണ്ട് തല്ലപ്പെട്ട മാരീചൻ, മുഴുവൻ നൂറ് യോജന ദൂരം കടലിന്റെ തിരകളിൽ എറിഞ്ഞുപോയി.
വിചേതനം വിഘൂര്ണന്തം ശീതേഷുബലപീഡിതമ് । നിരസ്തം ദൃശ്യ മാരീചം രാമോ ലക്ഷ്മണമബ്രവീത് ॥൧-൩൦-
അശക്തനായി ചുറ്റി തിരിയുന്ന, അമ്പിന്റെ തണുത്ത ശക്തിയിൽ വേദനിക്കുന്ന മാരീചനെ കണ്ട രാമൻ ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞു.
പശ്യ ലക്ഷ്മണ ശീതേഷും മാനവം മനുസംഹിതമ് । മോഹയിത്വാ നയത്യേനം ന ച പ്രാണൈര്വിയുജ്യതേ ॥൧-൩൦-
ലക്ഷ്മണ, നോക്കൂ, മനുവിന്റെ മനവായുധം അവനെ ഭ്രമിപ്പിച്ച് അകറ്റി കൊണ്ടുപോകുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ ജീവൻ എടുത്തില്ല.
ഇമാനപി വധിഷ്യാമി നിര്ഘൃണാന് ദുഷ്ടചാരിണഃ । രാക്ഷസാന് പാപകര്മസ്ഥാന് യജ്ഞഘ്നാന് രുധിരാശനാന് ॥൧-൩൦-
ഇവരെപ്പോലെയുള്ള അനുദയമുള്ള, ദുഷ്ടപ്രവർത്തികളുള്ള, യജ്ഞം നശിപ്പിക്കുന്ന, രക്തം കുടിക്കുന്ന രാക്ഷസന്മാരെയും ഞാൻ കൊല്ലും.
ഇത്യുക്ത്വാ ലക്ഷ്മണം ചാശു ലാഘവം ദര്ശയന്നിവ । വിഗൃഹ്യ സുമഹച്ചാസ്ത്രമാഗ്നേയം രഘുനന്ദനഃ ॥൧-൩൦-
ഇങ്ങനെ ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞ്, തന്റെ കഴിവ് കാണിക്കുന്നതുപോലെ, രഘുവംശത്തിലെ രാമൻ വലിയ അഗ്നിയസ്ത്രം എടുത്തു.