സ ച താന് രാഘവോ ജ്ഞാത്വാ വിശ്വാമിത്രം മഹാമുനിമ് । ഗച്ഛന്നേവാഥ മധുരം ശ്ലക്ഷ്ണം വചനമബ്രവീത് ॥൧-൨൮-
രാഘവൻ അവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കെ മഹാമുനിയായ വിശ്വാമിത്രനോടു മൃദുവും മധുരവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
കിമേതന്മേഘസംകാശം പര്വതസ്യാവിദൂരതഃ । വൃക്ഷഖണ്ഡമിതോ ഭാതി പരം കൌതൂഹലം ഹി മേ ॥൧-൨൮-
മേഘങ്ങളെപ്പോലെ ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ആ മരക്കൂട്ടം പർവ്വതത്തിനടുത്ത് തെളിഞ്ഞ് കാണുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വലിയ കൗതുകം തോന്നുന്നു.
ദര്ശനീയം മൃഗാകീര്ണം മനോഹരമതീവ ച । നാനാപ്രകാരൈഃ ശകുനൈര്വല്ഗുഭാഷൈരലങ്കൃതമ് ॥൧-൨൮-
അത് കാഴ്ചയ്ക്ക് മനോഹരവും, മൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, അത്യന്തം ആകർഷകവുമാണ്.色色തരത്തിലുള്ള പക്ഷികൾ മനോഹരമായ ശബ്ദങ്ങൾ ഉണർത്തി അതിനെ അലങ്കരിക്കുന്നു.
നിഃസൃതാഃസ്മോ മുനിശ്രേഷ്ഠ കാന്താരാദ് രോമഹര്ഷണാത് । അനയാ ത്വവഗച്ഛാമി ദേശസ്യ സുഖവത്തയാ ॥൧-൨൮-
മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ഞങ്ങൾ രോമാഞ്ചം തോന്നിച്ച കാട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു വന്നിരിക്കുന്നു. ഇതുവഴി ഈ പ്രദേശം എത്ര സുഖകരമാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
സര്വം മേ ശംസ ഭഗവന് കസ്യാശ്രമപദം ത്വിദമ് । സംപ്രാപ്താ യത്ര തേ പാപാ ബ്രഹ്മഘ്നാ ദുഷ്ടചാരിണഃ ॥൧-൨൮-
ഭഗവനേ, ദയവായി എല്ലാം പറയൂ. ഈ ആശ്രമം ആരുടേതാണ്? ഇവിടെ തന്നെയാണ് ആ പാപികളും ദുഷ്ടരും ബ്രാഹ്മണഹത്യക്കാർ നിങ്ങളെ നേരിട്ടത് അല്ലേ?
തവ യജ്ഞസ്യ വിഘ്നായ ദുരാത്മാനോ മഹാമുനേ । ഭഗവംസ്തസ്യ കോ ദേശഃ സാ യത്ര തവ യാജ്ഞികീ ॥൧-൨൮-
മഹാമുനിയേ, നിങ്ങളുടെ യാഗം തടയാനാണ് ആ ദുഷ്ടന്മാർ വന്നത്. ഭഗവൻ, നിങ്ങളുടെ യാഗങ്ങൾ നടന്നത് ഏത് സ്ഥലത്താണ്?
thumb|ഏകോനത്രിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ഏകോനത്രിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകിരാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ ഇരുപത്തൊമ്പതാമത്തെ സർഗം കേൾക്കൂ.
അഥ തസ്യാപ്രമേയസ്യ വചനം പരിപൃച്ഛതഃ । വിശ്വാമിത്രോ മഹാതേജാ വ്യാഖ്യാതുമുപചക്രമേ ॥൧-൨൯-
അപ്രമേയനായവനെക്കുറിച്ച് രാമൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, മഹാതേജസ്സുള്ള വിശ്വാമിത്രൻ വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഇഹ രാമ മഹാബാഹോ വിഷ്ണുര്ദേവനമസ്കൃതഃ । വര്ഷാണി സുബഹൂനീഹ തഥാ യുഗശതാനി ച ॥൧-൨൯-
മഹാബാഹുവായ രാമാ, ഇവിടെ ദേവന്മാർക്ക് ആരാധ്യനായ വിഷ്ണു അനേകം വർഷങ്ങളും, നൂറുകണക്കിന് യുഗങ്ങളും കഴിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ രാമ കശ്യപോഗ്നിസമപ്രഭഃ । അദിത്യാ സഹിതോ രാമ ദീപ്യമാന ഇവൌജസാ ॥൧-൨൯-
അതിനിടയിൽ, രാമാ, അഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള കശ്യപനും, ആദിതിയും ചേർന്ന്, തേജസ്സോടെ പ്രകാശിച്ചു.
ദേവീസഹായോ ഭഗവാന് ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രകമ് । വ്രതം സമാപ്യ വരദം തുഷ്ടാവ മധുസൂദനമ് ॥൧-൨൯-
ദേവിയോടൊപ്പം കശ്യപൻ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷത്തെ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കി, വരദാനി നൽകുന്ന മധുസൂദനനെ സ്തുതിച്ചു.
തപോമയം തപോരാശിം തപോമൂര്തിം തപാത്മകമ് । തപസാ ത്വാം സുതപ്തേന പശ്യാമി പുരുഷോത്തമമ് ॥൧-൨൯-
എന്റെ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, തപസ്സിൽ നിറഞ്ഞവനേ, തപസ്സിന്റെ ആകൃതിയായവനേ, തപസ്സിന്റെ സ്വരൂപമായവനേ, തപസ്സിന്റെ സഞ്ചയമായവനേ, ഞാൻ നിന്നെ, പുരുഷോത്തമനേ, കാണുന്നു.
ശരീരേ തവ പശ്യാമി ജഗത് സര്വമിദം പ്രഭോ । ത്വമനാദിരനിര്ദേശ്യസ്ത്വാമഹം ശരണം ഗതഃ ॥൧-൨൯-
പ്രഭോ, ഞാൻ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഈ മുഴുവൻ ലോകവും കാണുന്നു. നീ ആദിയില്ലാത്തവനും വിവരണത്തിന് അതീതനുമാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.
തമുവാച ഹരിഃ പ്രീതഃ കശ്യപം ഗതകല്മഷമ് । വരം വരയ ഭദ്രം തേ വരാര്ഹോഽസി മതോ മമ ॥൧-൨൯-
ഹരിഃ സന്തോഷത്തോടെ പാപരഹിതനായ കശ്യപനോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളൊരു വരം ചോദിക്കൂ. നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ഉണ്ടാകട്ടെ. നീ വരത്തിന് യോഗ്യനാണ്, എനിക്ക് പ്രിയനുമാണ്.'
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ മാരീചഃ കശ്യപോഽബ്രവീത് । അദിത്യാ ദേവതാനാം ച മമ ചൈവാനുയാചിതമ് ॥൧-൨൯-
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മാരീചനായ കശ്യപൻ പറഞ്ഞു: 'ആദിതിയും ദേവതകളും ഞാനും ചേർന്ന് ഇതു അപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.'
വരം വരദ സുപ്രീതോ ദാതുമര്ഹസി സുവ്രത । പുത്രത്വം ഗച്ഛ ഭഗവന്നദിത്യാ മമ ചാനഘ ॥൧-൨൯-
വരദനായുള്ളോരു മഹാനേ, നീ ഏറ്റവും സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹം നല്കാന് അര്ഹനാണ്. സത്യവ്രതനേ, ഈ മഹര്ഷി പാപരഹിതനായി എന്റെ മകനായും, അതുപോലെ ആദിത്യയുടെ മകനായും ആകട്ടെ.
ഭ്രാതാ ഭവ യവീയാംസ്ത്വം ശക്രസ്യാസുരസൂദന । ശോകാര്താനാം തു ദേവാനാം സാഹായ്യം കര്തുമര്ഹസി ॥൧-൨൯-
അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, നീ ഇന്ദ്രന്റെ ഇളയ സഹോദരനാകണം. ദുഃഖത്തില് ആയിരിക്കുന്ന ദേവന്മാര്ക്ക് നീ സഹായം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
thumb|ത്രിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ത്രിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ്വാല്മീകിരാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ മുപ്പതാം സര്ഗം കേള്ക്കൂ.
അഥ തൌ ദേശകാലജ്ഞൌ രാജപുത്രാവരിംദമൌ । ദേശേ കാലേ ച വാക്യജ്ഞാവബ്രൂതാം കൌശികം വചഃ ॥൧-൩൦-
ശേഷം, ദേശവും സമയവും അറിയുന്ന, വാക്കില് നിപുണരായ രാജകുമാരന്മാര് അവിടെ കൗശികനോടു പറഞ്ഞു.
ഭഗവഞ്ഛ്രോതുമിച്ഛാവോ യസ്മിന് കാലേ നിശാചരൌ । സംരക്ഷണീയൌ തൌ ബ്രൂഹി നാതിവര്തേത തത്ക്ഷണമ് ॥൧-൩൦-
ഭഗവന്, ഏത് സമയത്താണ് രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്ന അസുരന്മാരെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതെന്ന് ഞങ്ങള് അറിയാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി പറയൂ, അപ്പോള് ആ സമയത്തെ ഞങ്ങള് നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല.
ഏവം ബ്രുവാണൌ കാകുത്സ്ഥൌ ത്വരമാണൌ യുയുത്സയാ । സര്വേ തേ മുനയഃ പ്രീതാഃ പ്രശശംസുര്നൃപാത്മജൌ ॥൧-൩൦-
കാകുത്സ്ഥകുമാരന്മാര് ഇങ്ങനെ ഉത്സാഹത്തോടെ യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി സംസാരിച്ചപ്പോള്, എല്ലാ മുനികളും സന്തോഷത്തോടെ രാജകുമാരന്മാരെ പ്രശംസിച്ചു.
അദ്യപ്രഭൃതി ഷഡ്രാത്രം രക്ഷതാം രാഘവൌ യുവാമ് । ദീക്ഷാം ഗതോ ഹ്യേഷ മുനിര്മൌനിത്വം ച ഗമിഷ്യതി ॥൧-൩൦-
ഇന്നുമുതല് ആറു രാത്രികള് നിങ്ങള് ഇരുവരും രാഘവന്മാര് സംരക്ഷിക്കണം. ഈ മുനി ദീക്ഷയെടുത്തിരിക്കുന്നു, അതിനാല് അവന് മൗനം പാലിക്കും.
തൌ തു തദ്വചനം ശ്രുത്വാ രാജപുത്രൌ യശസ്വിനൌ । അനിദ്രം ഷഡഹോരാത്രം തപോവനമരക്ഷതാമ് ॥൧-൩൦-
അവരുടെ വാക്കുകള് കേട്ടശേഷം, പ്രശസ്തരായ രാജകുമാരന്മാര് ആറു ദിവസവും രാത്രിയും ഉറക്കം കൂടാതെ തപോവനം കാത്തു.
ഉപാസാംചക്രതുര്വീരൌ യത്തൌ പരമധന്വിനൌ । രരക്ഷതുര്മുനിവരം വിശ്വാമിത്രമരിംദമൌ ॥൧-൩൦-
ആ ഇരുവരും പരമശക്തിയുള്ള വില്ലാളികളായി, ജാഗ്രതയോടെ വിശ്വാമിത്രമുനിയെ കാത്തു സേവിച്ചു.
അഥ കാലേ ഗതേ തസ്മിന് ഷഷ്ഠേഽഹനി തദാഗതേ । സൌമിത്രിമബ്രവീദ് രാമോ യത്തോ ഭവ സമാഹിതഃ ॥൧-൩൦-
ആറാം ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ആ സമയം എത്തിയപ്പോള് രാമന് സൗമിത്രിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു: 'സാവധാനവും ശ്രദ്ധയോടെയും ഇരിക്കണം.'
രാമസ്യൈവം ബ്രുവാണസ്യ ത്വരിതസ്യ യുയുത്സയാ । പ്രജജ്വാല തതോ വേദിഃ സോപാധ്യായപുരോഹിതാ ॥൧-൩൦-
രാമന് ഇങ്ങനെ ഉത്സാഹത്തോടെയും യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായും സംസാരിക്കുമ്പോള്, ഉപാധ്യായന്മാരും പുരോഹിതന്മാരും ഉള്ളപ്പോള് യാഗവേദി ജ്വലിച്ചു.
സദര്ഭചമസസ്രുക്കാ സ സമിത്കുസുമോച്ചയാ । വിശ്വാമിത്രേണ സഹിതാ വേദിര്ജജ്വാല സര്ത്വിജാ ॥൧-൩൦-
ദര്ഭയും പാത്രങ്ങളും യാഗപാത്രങ്ങളും പൂക്കളും അലങ്കരിച്ച യാഗവേദി, വിശ്വാമിത്രനും യാഗകര്മ്മം നടത്തുന്നവരും കൂടെ, പ്രകാശത്തോടെ ജ്വലിച്ചു.
മന്ത്രവച്ച യഥാന്യായം യജ്ഞോഽസൌ സമ്പ്രവര്തതേ । ആകാശേ ച മഹാഞ്ഛ്ബ്ദഃ പ്രാദുരാസീദ് ഭയാനകഃ ॥൧-൩൦-
മന്ത്രപ്രകാരവും നിയമാനുസൃതവുമാണ് യാഗം പുരോഗമിച്ചത്. അപ്പോള് ആകാശത്ത് വലിയ ഭയങ്കരമായ ഒരു ശബ്ദം ഉയര്ന്നു.
ആവാര്യ ഗഗനം മേഘോ യഥാ പ്രാവൃഷി ദൃശ്യതേ । തഥാ മായാം വികുര്വാണൌ രാക്ഷസാവഭ്യധാവതാമ് ॥൧-൩൦-
മഴക്കാലത്ത് കാണുന്ന പോലെ ഒരു മേഘം ആകാശം മൂടി. അങ്ങനെ തന്നെ, മായാജാലം ഉപയോഗിച്ച് രണ്ടു രാക്ഷസന്മാര് മുന്നോട്ട് ഓടി വന്നു.
മാരീചശ്ച സുബാഹുശ്ച തയോരനുചരാസ്തഥാ । ആഗമ്യ ഭീമസംകാശാ രുധിരൌഘാനവാസൃജന് ॥൧-൩൦-
മാരീചനും സുബാഹുവും അവരുടെ അനുചിതരും, ഇടിമേഘം പോലെ ഭയങ്കരരായി, അവിടെ എത്തി രക്തം ഒഴിച്ചു.