പദ്മപത്രേക്ഷണൌ വീരൌ ജടാമണ്ഡലധാരിണൌ। അന്യോന്യസദൃശൌ വീരൌ ദേവലോകാദിഹാഗതൌ
താമരപ്പൂവിന്റെ ഇലപോലുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, ജടാമുടി ധരിച്ചിരിക്കുന്ന, പരസ്പരം ഒരുപോലെയുള്ള ഈ വീരന്മാർ ദേവലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ വന്നതുപോലെയാണ്.
യദൃച്ഛയേവ സമ്പ്രാപ്തൌ ചന്ദ്രസൂര്യൌ വസുംധരാമ്। വിശാലവക്ഷസൌ വീരൌ മാനുഷൌ ദേവരൂപിണൌ
യാദൃശ്ചികമായി ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഭൂമിയിൽ എത്തിയതുപോലെ, വിശാലമായ നെഞ്ചുള്ള, ദൈവസദൃശരൂപമുള്ള ഈ മനുഷ്യവീരന്മാർ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
സിംഹസ്കന്ധൌ മഹോത്സാഹൌ സമദാവിവ ഗോവൃഷൌ। ആയതാശ്ച സുവൃത്താശ്ച ബാഹവഃ പരിഘോപമാഃ
സിംഹത്തിന്റെ തോളുകൾപോലുള്ള, വലിയ ഉത്സാഹമുള്ള, സമദാവായ കാളകളെപ്പോലെയുള്ള, നീണ്ടും വൃത്തമായും ഇരുമ്പ് ദണ്ഡംപോലെയുള്ള കൈകളുള്ളവരാണ് ഇവർ.
സര്വഭൂഷണഭൂഷാര്ഹാഃ കിമര്ഥം ന വിഭൂഷിതാഃ। ഉഭൌ യോഗ്യാവഹം മന്യേ രക്ഷിതും പൃഥിവീമിമാമ്
എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങൾക്കും അർഹരായ ഇവർ എന്തുകൊണ്ടാണ് അലങ്കരിക്കപ്പെടാത്തത്? ഈ ഭൂമി രക്ഷിക്കാൻ ഇരുവരും യോജ്യരാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
സസാഗരവനാം കൃത്സ്നാം വിന്ധ്യമേരുവിഭൂഷിതാമ്। ഇമേ ച ധനുഷീ ചിത്രേ ശ്ലക്ഷ്ണേ ചിത്രാനുലേപനേ
സമുദ്രങ്ങളും കാടുകളും നിറഞ്ഞ ഈ ഭൂമി, വിന്ധ്യയും മേറുവും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതാ, ഈ വില്ലുകൾ എത്ര മനോഹരവും മൃദുവും മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങളോടുകൂടിയതുമാണ്.
പ്രകാശേതേ യഥേന്ദ്രസ്യ വജ്രേ ഹേമവിഭൂഷിതേ। സമ്പൂര്ണാശ്ച ശിതൈര്ബാണൈസ്തൂണാശ്ച ശുഭദര്ശനാഃ
ഇവ സ്വർണ്ണംകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം പോലെ തിളങ്ങുന്നു. മൂർച്ഛയുള്ള മൂർച്ഛയുള്ള അമ്പുകൾ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ ക്വിവറുകളും ഇവയോടൊപ്പം ഉണ്ട്.
ജീവിതാന്തകരൈര്ഘോരൈര്ജ്വലദ്ഭിരിവ പന്നഗൈഃ। മഹാപ്രമാണൌ വിപുലൌ തപ്തഹാടകഭൂഷണൌ
ജീവൻകൊള്ളുന്ന ഭയാനകവും തീപോലെ കത്തുന്ന പാമ്പുകളെപ്പോലെയുള്ള അമ്പുകൾ നിറഞ്ഞ വലിയതും വിശാലവുമായ ക്വിവറുകൾ ഉറ്റ സ്വർണ്ണംകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഖഡ്ഗാവേതൌ വിരാജേതേ നിര്മുക്തഭുജഗാവിവ। ഏവം മാം പരിഭാഷന്തം കസ്മാദ് വൈ നാഭിഭാഷതഃ
ഈ രണ്ടു വാളുകൾ പാമ്പുകൾ ചുരുണ്ടു പുറത്തുവന്നതുപോലെ തിളങ്ങുന്നു. ഞാൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ നീ എനിക്കെന്തുകൊണ്ട് മറുപടി പറയുന്നില്ല?
സുഗ്രീവോ നാമ ധര്മാത്മാ കശ്ചിദ് വാനരപുങ്ഗവഃ। വീരോ വിനികൃതോ ഭ്രാത്രാ ജഗദ്ഭ്രമതി ദുഃഖിതഃ
സുഗ്രീവൻ എന്നൊരു ധർമ്മപരനായ വാനരനായ നായകനുണ്ട്. വീരനും സഹോദരനാൽ പുറത്താക്കപ്പെട്ടവനും ദുഃഖത്തോടെ ലോകത്ത് അലയുന്നവനുമാണ് അവൻ.
പ്രാപ്തോഽഹം പ്രേഷിതസ്തേന സുഗ്രീവേണ മഹാത്മനാ। രാജ്ഞാ വാനരമുഖ്യാനാം ഹനുമാന് നാമ വാനരഃ
ആ മഹാത്മാവായ സുഗ്രീവൻ എന്നവൻ അയച്ചതിനാൽ ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഹനുമാൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന വാനരനായ വാനരന്മാരിൽ പ്രധാനിയാണ്.
യുവാഭ്യാം സ ഹി ധര്മാത്മാ സുഗ്രീവഃ സഖ്യമിച്ഛതി। തസ്യ മാം സചിവം വിത്തം വാനരം പവനാത്മജമ്
ആ ധർമ്മപരനായ സുഗ്രീവൻ നിങ്ങളോടു സൗഹൃദം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞാൻ അവന്റെ മന്ത്രിയാണെന്നും വായുവിന്റെ മകനായ വാനരനാണെന്നും അറിയുക.
ഭിക്ഷുരൂപപ്രതിച്ഛന്നം സുഗ്രീവപ്രിയകാരണാത്। ഋഷ്യമൂകാദിഹ പ്രാപ്തം കാമഗം കാമചാരിണമ്
സുഗ്രീവന്റെ ഇഷ്ടത്തിനായി ഭിക്ഷുക്കളുടെ വേഷത്തിൽ ഒളിച്ചിരുന്നതാണ് ഞാൻ. ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിച്ച് ഇഷ്ടംപോലെ പ്രവർത്തിച്ച് ഋശ്യമൂകപർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഏവമുക്ത്വാ തു ഹനുമാംസ്തൌ വീരൌ രാമലക്ഷ്മണൌ। വാക്യജ്ഞോ വാക്യകുശലഃ പുനര്നോവാച കിംചന
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം വാക്കിൽ നിപുണനും വാക്കിൽ പ്രാവീണ്യവാനുമായ ഹനുമാൻ രാമനും ലക്ഷ്മണനും ഒന്നും കൂടി പറഞ്ഞു ഇല്ല.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ രാമോ ലക്ഷ്മണമബ്രവീത്। പ്രഹൃഷ്ടവദനഃ ശ്രീമാന് ഭ്രാതരം പാര്ശ്വതഃ സ്ഥിതമ്
ഇത് കേട്ട രാമൻ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ തന്റെ ചേട്ടനായ ലക്ഷ്മണനോട്, തനിക്കു പക്കൽ നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നതിനോട് പറഞ്ഞു.
സചിവോഽയം കപീന്ദ്രസ്യ സുഗ്രീവസ്യ മഹാത്മനഃ। തമേവ കാംക്ഷമാണസ്യ മമാന്തികമിഹാഗതഃ
ഇവൻ മഹാത്മാവായ വാനരരാജാവായ സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രിയാണു്. സുഗ്രീവൻ എന്നെ തേടുന്നതിനാൽ അവൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു.
തമഭ്യഭാഷ സൌമിത്രേ സുഗ്രീവസചിവം കപിമ്। വാക്യജ്ഞം മധുരൈര്വാക്യൈഃ സ്നേഹയുക്തമരിംദമമ്
ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവനായ സൗമിത്രി, വാക്കിൽ പ്രാവീണ്യവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ മധുരമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രിയായ വാനരനോട് സംസാരിച്ചു.
നാനൃഗ്വേദവിനീതസ്യ നായജുര്വേദധാരിണഃ। നാസാമവേദവിദുഷഃ ശക്യമേവം വിഭാഷിതുമ്
ഏതെങ്കിലും വ്യക്തി ഋഗ്വേദത്തിൽ പരിശീലനം ഇല്ലെങ്കിൽ, യജുർവേദം കൈവശം ഇല്ലെങ്കിൽ, സാമവേദം അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
നൂനം വ്യാകരണം കൃത്സ്നമനേന ബഹുധാ ശ്രുതമ്। ബഹു വ്യാഹരതാനേന ന കിംചിദപശബ്ദിതമ്
ഇവൻ വ്യാകരണം പലവിധത്തിൽ പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു തീർച്ച. ഇത്രയും സംസാരിച്ചിട്ടും ഒരു തെറ്റായ വാക്കും അവനിൽ കാണുന്നില്ല.
ന മുഖേ നേത്രയോശ്ചാപി ലലാടേ ച ഭ്രുവോസ്തഥാ। അന്യേഷ്വപി ച സര്വേഷു ദോഷഃ സംവിദിതഃ ക്വചിത്
അവന്റെ വായിലും കണ്ണുകളിലും നെറ്റിയിലും കനികളും മറ്റെന്തിലും ഒരു പിഴവുമോ ദോഷമോ എവിടെയും കാണുന്നില്ല.
അവിസ്തരമസംദിഗ്ധമവിലമ്ബിതമവ്യഥമ്। ഉരഃസ്ഥം കണ്ഠഗം വാക്യം വര്തതേ മധ്യമസ്വരമ്
അവന്റെ വാക്കുകൾ ചുരുക്കവും സംശയമില്ലാത്തതും മടുപ്പില്ലാത്തതും ഉറച്ചതും നെഞ്ചിൽ നിന്നും കഴുത്തിൽ നിന്നും ഉയരുന്നതും ഇടത്തരം ശബ്ദത്തിൽ പറയുന്നതുമാണ്.
സംസ്കാരക്രമസമ്പന്നാമദ്ഭുതാമവിലമ്ബിതാമ്। ഉച്ചാരയതി കല്യാണീം വാചം ഹൃദയഹര്ഷിണീമ്
അവൻ ശുദ്ധമായ ക്രമത്തിൽ, അത്ഭുതകരമായും വൈകാതെ, ശുഭമായും ഹൃദയത്തെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതുമായ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുന്നു.
അനയാ ചിത്രയാ വാചാ ത്രിസ്ഥാനവ്യഞ്ജനസ്ഥയാ। കസ്യ നാരാധ്യതേ ചിത്തമുദ്യതാസേരരേരപി
ഇങ്ങനെ വിവിധതരത്തിലുള്ള വാക്കുകൾ മൂന്നു സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ഉച്ചാരണത്തോടെ, ആരുടെ മനസ്സും—even ശത്രുവിന്റെ മനസ്സും—ഇതിൽ കീഴടങ്ങാതെ ഇരിക്കുമോ?
ഏവംവിധോ യസ്യ ദൂതോ ന ഭവേത് പാര്ഥിവസ്യ തു। സിദ്ധ്യന്തി ഹി കഥം തസ്യ കാര്യാണാം ഗതയോഽനഘ
ഒരു രാജാവിന് ഇങ്ങനെയൊരു ദൂതന് ഇല്ലെങ്കില്, അകലങ്കനായവനേ, അവന്റെ കാര്യങ്ങള് വിജയിക്കുമോ എന്ന് എങ്ങിനെ പ്രതീക്ഷിക്കാം?
ഏവംഗുണഗണൈര്യുക്താ യസ്യ സ്യുഃ കാര്യസാധകാഃ। തസ്യ സിദ്ധ്യന്തി സര്വേഽര്ഥാ ദൂതവാക്യപ്രചോദിതാഃ
ഇത്തരം നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള കാര്യസാധകര് ആരുടെയോ ഉള്ളില് ഉണ്ടെങ്കില്, ദൂതന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട് അവന്റെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സഫലമാകും.
ഏവമുക്തസ്തു സൌമിത്രിഃ സുഗ്രീവസചിവം കപിമ്। അഭ്യഭാഷത വാക്യജ്ഞോ വാക്യജ്ഞം പവനാത്മജമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, വാക്പാടവമുള്ള സുമിത്രയുടെ മകന് സുഖ്രീവന്റെ മന്ത്രിയായ കപിയെ, വാക്പാടവമുള്ള വായുവിന്റെ പുത്രനേ, അഭിമുഖീകരിച്ചു.
വിദിതാ നൌ ഗുണാ വിദ്വന് സുഗ്രീവസ്യ മഹാത്മനഃ। തമേവ ചാവാം മാര്ഗാവഃ സുഗ്രീവം പ്ലവഗേശ്വരമ്
പണ്ഡിതനായവനേ, മഹാത്മാവായ സുഖ്രീവന്റെ ഗുണങ്ങള് ഞങ്ങള്ക്കറിയാം; ഞങ്ങള് അന്വേഷിക്കുന്നത് സുഖ്രീവനെയും കുരങ്ങുകളുടെ രാജാവിനെയും മാത്രമാണ്.
യഥാ ബ്രവീഷി ഹനുമന് സുഗ്രീവവചനാദിഹ। തത് തഥാ ഹി കരിഷ്യാവോ വചനാത് തവ സത്തമ
ഹനുമാനേ, നീ സുഖ്രീവന്റെ വാക്കുകളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് ഞങ്ങള് ചെയ്യുക, സത്പുരുഷന്മാരില് ഉത്തമനായവനേ, നിന്റെ ഉപദേശം അനുസരിച്ച്.
തത് തസ്യ വാക്യം നിപുണം നിശമ്യ പ്രഹൃഷ്ടരൂപഃ പവനാത്മജഃ കപിഃ। മനഃ സമാധായ ജയോപപത്തൌ സഖ്യം തദാ കര്തുമിയേഷ താഭ്യാമ്
അവരുടെ നിപുണമായ വാക്കുകള് കേട്ടു വായുവിന്റെ പുത്രനായ കപി സന്തോഷത്തോടെ, വിജയത്തിലേക്ക് മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ച്, അവരോടൊപ്പം സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
thumb|ചതുര്ഥഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡേ ചതുര്ഥഃ സര്ഗഃ ॥൪-
ശ്രീമദ്-വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ കിഷ്കിന്ദാ കാണ്ഡത്തിലെ നാലാമത്തെ സര്ഗം കേൾക്കൂ.
തതഃ പ്രഹൃഷ്ടോ ഹനുമാന് കൃത്യവാനിതി തദ്വചഃ। ശ്രുത്വാ മധുരഭാവം ച സുഗ്രീവം മനസാ ഗതഃ
അപ്പോൾ ഹനുമാൻ, സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ കടമ അറിയുന്നവനായി, ആ മധുരമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു മനസ്സിൽ സുഖ്രീവനെ സമീപിച്ചു.