സ്വര്ഗോഽപി ഹി തയാ ഹീനഃ ശൂന്യ ഏവ മതോ മമ। തന്മാമുത്സൃജ്യ ഹി വനേ ഗച്ഛായോധ്യാപുരീം ശുഭാമ്
സീതയില്ലാതെ സ്വർഗ്ഗവും എനിക്ക് ശൂന്യമായതാണ്. അതിനാൽ, എന്നെ ഇവിടെ വനത്തിൽ വിട്ട്, നീ അയോധ്യാപുരിയിൽ പോകണം.
ന ത്വഹം താം വിനാ സീതാം ജീവേയം ഹി കഥംചന। ഗാഢമാശ്ലിഷ്യ ഭരതോ വാച്യോ മദ്വചനാത് ത്വയാ
എന്തായാലും, സീതയെ കൂടാതെ ഞാൻ ഒരിക്കലും ജീവിക്കില്ല. നീ ഭാരതനെ ഉറപ്പായി അണക്കി, എന്റെ വാക്കുകൾ അവനോട് പറയണം.
അനുജ്ഞാതോഽസി രാമേണ പാലയേതി വസുംധരാമ്। അമ്ബാ ച മമ കൈകേയീ സുമിത്രാ ച ത്വയാ വിഭോ
രാമൻ നിന്നോട് ഭൂമിയെ ഭരിക്കാമെന്ന് അനുമതി നൽകി. എന്റെ അമ്മയായ കൈകേയിയും സുമിത്രയും, മഹാനേ, നീ ശ്രദ്ധയോടെ പരിപാലിക്കണം.
കൌസല്യാ ച യഥാന്യായമഭിവാദ്യാ മമാജ്ഞയാ। രക്ഷണീയാ പ്രയത്നേന ഭവതാ സൂക്തചാരിണാ
കൗസല്യയെയും യഥാവിധി ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ച്, എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം നീ അവളെ ഉത്സാഹപൂർവ്വം നന്നായി സംരക്ഷിക്കണം, സദാചാരനേ.
സീതായാശ്ച വിനാശോഽയം മമ ചാമിത്രസൂദന। വിസ്തരേണ ജനന്യാ മേ വിനിവേദ്യസ്ത്വയാ ഭവേത്
സീതയുടെ നാശവും എന്റെ ദുർഗതിയും, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, നീ എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് മുഴുവൻ വിവരിക്കണം.
ഇതി വിലപതി രാഘവേ തു ദീനേ വനമുപഗമ്യ തയാ വിനാ സുകേശ്യാ। ഭയവികലമുഖസ്തു ലക്ഷ്മണോഽപി വ്യഥിതമനാ ഭൃശമാതുരോ ബഭൂവ
ഇങ്ങനെ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ രാഘവൻ വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, സുന്ദരമായ കേശമുള്ള സീതയെ കൂടാതെ വനത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, ഭയത്തിൽ മുഖം വാടിയ ലക്ഷ്മണനും അതീവ വേദനയോടെ മനസ്സിൽ തളർന്നു പോയി.
thumb|ത്രിഷഷ്ഠിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ ത്രിഷഷ്ഠിതമഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ഇപ്പോൾ അറണ്യകാണ്ഡത്തിലെ അറുപത്തിമൂന്നാം സര്ഗം ശ്രവിക്കൂ. മഹത്തായ വാൽമീകി രാമായണത്തിൽ, അറണ്യകാണ്ഡത്തിലെ അറുപത്തിമൂന്നാം സര്ഗം.
സ രാജപുത്രഃ പ്രിയയാ വിഹീനഃ ശോകേന മോഹേന ച പീഡ്യമാനഃ। വിഷാദയന് ഭ്രാതരമാര്തരൂപോ ഭൂയോ വിഷാദം പ്രവിവേശ തീവ്രമ്
പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നഷ്ടപ്പെട്ട രാജകുമാരൻ, ദു:ഖത്തിലും ആശങ്കയിലും പീഡിതനായി, തന്റെ ദു:ഖഭരിതമായ രൂപം കാണിച്ച് സഹോദരനെയും വിഷാദത്തിലാക്കി, വീണ്ടും ശക്തമായ നിരാശയിൽ മുങ്ങി.
സ ലക്ഷ്മണം ശോകവശാഭിപന്നം ശോകേ നിമഗ്നോ വിപുലേ തു രാമഃ। ഉവാച വാക്യം വ്യസനാനുരൂപ- മുഷ്ണം വിനിഃശ്വസ്യ രുദന് സശോകമ്
വലിയ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയ രാമൻ, ദു:ഖത്തിൽ പെട്ട ലക്ഷ്മണനോട്, അവരുടെ ദുരിതത്തിന് അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ, ആഴമായി ഉശിരിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ന മദ്വിധോ ദുഷ്കൃതകര്മകാരീ മന്യേ ദ്വിതീയോഽസ്തി വസുംധരായാമ്। ശോകാനുശോകോ ഹി പരമ്പരായാ മാമേതി ഭിന്ദന് ഹൃദയം മനശ്ച
എന്നെപോലെ ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്ത മറ്റൊരാൾ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല; കാരണം, ദു:ഖം പിന്നെ ദു:ഖം എന്നിങ്ങനെ തുടർച്ചയായി എന്റെ ഹൃദയവും മനസ്സും തകർക്കുന്നു.
പൂര്വം മയാ നൂനമഭീപ്സിതാനി പാപാനി കര്മാണ്യസകൃത്കൃതാനി। തത്രായമദ്യാപതിതോ വിപാകോ ദുഃഖേന ദുഃഖം യദഹം വിശാമി
നിശ്ചയം, ഞാൻ മുമ്പ് പലതവണ പാപങ്ങൾ ചെയ്തിരിക്കണം; അതിന്റെ ഫലമായി, ഇന്ന് ഞാൻ ഈ ദുരിതത്തിലേക്ക് വീണിരിക്കുന്നു, ദു:ഖത്തിനപ്പുറം ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങുന്നു.
രാജ്യപ്രണാശഃ സ്വജനൈര്വിയോഗഃ പിതുര്വിനാശോ ജനനീവിയോഗഃ। സര്വാണി മേ ലക്ഷ്മണ ശോകവേഗ- മാപൂരയന്തി പ്രവിചിന്തിതാനി
രാജ്യത്തെ നഷ്ടപ്പെടൽ, ബന്ധുക്കളിൽ നിന്ന് വേർപാട്, അച്ഛന്റെ മരണം, അമ്മയോട് നിന്ന് ദൂരവാസം—ഇവയെല്ലാം, ലക്ഷ്മണാ, ആലോചിച്ചാൽ എന്റെ മനസ്സിൽ ദു:ഖത്തിന്റെ തിരമാലകൾ നിറയുന്നു.
സര്വം തു ദുഃഖം മമ ലക്ഷ്മണേദം ശാന്തം ശരീരേ വനമേത്യ ക്ലേശമ്। സീതാവിയോഗാത് പുനരപ്യുദീര്ണം കാഷ്ഠൈരിവാഗ്നിഃ സഹസോപദീപ്തഃ
ലക്ഷ്മണാ, ഈ സകല ദു:ഖങ്ങളും ഞാൻ വനത്തിൽ കഷ്ടം സഹിച്ചപ്പോൾ ശരീരത്തിൽ ശമിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു; പക്ഷേ, സീതയെ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, വാടിയ മരക്കൊമ്പുകളിൽ തീ പടരുന്നതുപോലെ, വീണ്ടും ദു:ഖം ഉണർന്നു.
സാ നൂനമാര്യാ മമ രാക്ഷസേന ഹ്യഭ്യാഹൃതാ ഖം സമുപേത്യ ഭീരുഃ। അപസ്വരം സുസ്വരവിപ്രലാപാ ഭയേന വിക്രന്ദിതവത്യഭീക്ഷ്ണമ്
അവളെ, ഭയപ്പെട്ട മനസ്സോടെ, ആ മഹിളയെ, ഒരു രാക്ഷസൻ ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയിരിക്കണം; ഭയത്തിൽ അവളുടെ മധുരമായ ശബ്ദം മാറി, അവൾ വീണ്ടുംവീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചിരിക്കണം.
തൌ ലോഹിതസ്യ പ്രിയദര്ശനസ്യ സദോചിതാവുത്തമചന്ദനസ്യ। വൃത്തൌ സ്തനൌ ശോണിതപങ്കദിഗ്ധൌ നൂനം പ്രിയായാ മമ നാഭിപാതഃ
എന്റെ പ്രിയയുടെ സുന്ദരവും എന്നും ഉത്തമചന്ദനത്തിൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്ന വൃത്തമായ രണ്ടു മുലകളും, ഇപ്പോൾ രക്തവും ചളിയും പുരണ്ടിരിക്കും; അവൾക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു ദുർഗതി സംഭവിച്ചിരിക്കണം.
തച്ഛ്ലക്ഷ്ണസുവ്യക്തമൃദുപ്രലാപം തസ്യാ മുഖം കുഞ്ചിതകേശഭാരമ്। രക്ഷോവശം നൂനമുപാഗതായാ ന ഭ്രാജതേ രാഹുമുഖേ യഥേന്ദുഃ
അവളുടെ മൃദുവും വ്യക്തവുമായ വാക്കുകളും, ചുരുണ്ട കേശഭാരവും ഉള്ള മുഖം, ഇപ്പോൾ രാക്ഷസന്റെ അധീനതയിൽ, രാഹുവിന്റെ വായിൽ അകപ്പെട്ട ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, പ്രകാശിക്കുന്നില്ല.
താം ഹാരപാശസ്യ സദോചിതാന്താം ഗ്രീവാം പ്രിയായാ മമ സുവ്രതായാഃ। രക്ഷാംസി നൂനം പരിപീതവന്തി ശൂന്യേ ഹി ഭിത്ത്വാ രുധിരാശനാനി
എന്റെ സദാചാരമുള്ള പ്രിയയുടെ ഹാരമണിയുള്ള കഴുത്ത്, ഇപ്പോൾ ഈ ശൂന്യവനത്തിൽ രാക്ഷസന്മാർ ചിരുതിരിഞ്ഞ് രക്തം കുടിച്ചിരിക്കണം.
മയാ വിഹീനാ വിജനേ വനേ സാ രക്ഷോഭിരാഹൃത്യ വികൃഷ്യമാണാ। നൂനം വിനാദം കുരരീവ ദീനാ സാ മുക്തവത്യായതകാന്തനേത്രാ
എന്നെ വിട്ട്, ഈ നിർജനവനത്തിൽ അവളെ രാക്ഷസന്മാർ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി; ദയനീയമായ അവൾ, നീണ്ട മനോഹരമായ കണ്ണുകളോടെ, വിടുതൽ കിട്ടുമ്പോൾ ഒരു വിലാപം ചെയ്യുന്ന കുരരിപക്ഷിയെപ്പോലെ നിലവിളിച്ചിരിക്കണം.
അസ്മിന് മയാ സാര്ധമുദാരശീലാ ശിലാതലേ പൂര്വമുപോപവിഷ്ടാ। കാന്തസ്മിതാ ലക്ഷ്മണ ജാതഹാസാ ത്വാമാഹ സീതാ ബഹുവാക്യജാതമ്
ഇവിടെ, എനിക്ക് കൂട്ടായി, ഉന്നതമായ സ്വഭാവമുള്ള അവൾ, ഒരിക്കൽ ഈ പാറക്കല്ലിൽ ഇരുന്ന്, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, ലക്ഷ്മണാ, ഉല്ലാസത്തോടെ ചിരിച്ചു, നിന്നോട് പല വാക്കുകളും പറഞ്ഞിരുന്നു.
ഗോദാവരീയം സരിതാം വരിഷ്ഠാ പ്രിയാ പ്രിയായാ മമ നിത്യകാലമ്। അപ്യത്ര ഗച്ഛേദിതി ചിന്തയാമി നൈകാകിനീ യാതി ഹി സാ കദാചിത്
നദികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ഈ ഗോദാവരി, എന്റേയും എന്റെ പ്രിയത്തിന്റേയും എന്നും പ്രിയമായിരുന്നു; അവൾ അവിടെ പോയോ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നു, പക്ഷേ അവൾ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാറില്ല.
പദ്മാനനാ പദ്മപലാശനേത്രാ പദ്മാനി വാനേതുമഭിപ്രയാതാ। തദപ്യയുക്തം നഹി സാ കദാചി- ന്മയാ വിനാ ഗച്ഛതി പങ്കജാനി
താമരപോലെയുള്ള മുഖവും താമരയിലപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ള അവൾ, താമരകൾ എടുക്കാൻ പോയിരിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നു; പക്ഷേ, അതും സാദ്ധ്യമല്ല, കാരണം അവൾ എന്നെ കൂടാതെ ഒരിക്കലും താമരപൂക്കൾ എടുക്കാൻ പോകാറില്ല.
കാമം ത്വിദം പുഷ്പിതവൃക്ഷഷണ്ഡം നാനാവിധൈഃ പക്ഷിഗണൈരുപേതമ്। വനം പ്രയാതാ നു തദപ്യയുക്ത- മേകാകിനീ സാതിബിഭേതി ഭീരുഃ
നിസ്സംശയം, ഈ പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ വൃക്ഷവനം, പലതരം പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിൽ അവൾ കടന്നുപോയിരിക്കാം; പക്ഷേ, അതും സാദ്ധ്യമല്ല, ഭയക്കരമായ അവൾ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് പോകില്ല.
ആദിത്യ ഭോ ലോകകൃതാകൃതജ്ഞ ലോകസ്യ സത്യാനൃതകര്മസാക്ഷിന്। മമ പ്രിയാ സാ ക്വ ഗതാ ഹൃതാ വാ ശംസസ്വ മേ ശോകഹതസ്യ സര്വമ്
സൂര്യനേ, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവും എല്ലാം അറിയുന്നവനുമായ നീ, സത്യം അനൃതം ചെയ്യുന്നവരുടെ സാക്ഷിയായ നീ, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ എവിടേക്കാണ് പോയത്, അല്ലെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയോ എന്ന് ദയവായി എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരേണം. ഈ ദുഃഖത്തിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന എനിക്ക് എല്ലാം വെളിപ്പെടുത്തണം.
ലോകേഷു സര്വേഷു ന നാസ്തി കിംചിദ് യത് തേ ന നിത്യം വിദിതം ഭവേത് തത്। ശംസസ്വ വായോ കുലപാലിനീം താം മൃതാ ഹൃതാ വാ പഥി വര്തതേ വാ
ലോകങ്ങളിലൊന്നിലും നിന്നെ അറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല. കുലത്തെ കാത്തിരുന്ന അവളെക്കുറിച്ച് ദയവായി പറയണം, വായുവേ, അവൾ മരിച്ചോ, കൊണ്ടുപോയോ, വഴിയിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്ന്.
ഇതീവ തം ശോകവിധേയദേഹം രാമം വിസംജ്ഞം വിലപന്തമേവ। ഉവാച സൌമിത്രിരദീനസത്ത്വോ ന്യായ്യേ സ്ഥിതഃ കാലയുതം ച വാക്യമ്
ഇങ്ങനെ ദുഃഖം പിടിച്ചെടുത്ത ശരീരത്തോടും, ബോധം വിട്ട് വിലപിക്കുന്ന രാമനോടും, മനസ്സുറപ്പുള്ള സൗമിത്രി നേരത്തെയും ഉചിതവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ശോകം വിസൃജ്യാദ്യ ധൃതിം ഭജസ്വ സോത്സാഹതാ ചാസ്തു വിമാര്ഗണേഽസ്യാഃ। ഉത്സാഹവന്തോ ഹി നരാ ന ലോകേ സീദന്തി കര്മസ്വതിദുഷ്കരേഷു
ഇപ്പോൾ ദുഃഖം വിട്ട് ധൈര്യം കൈവശമാക്കണം. അവളെ അന്വേഷിക്കാൻ ഉത്സാഹവും ഉറച്ച മനസ്സും വേണം. കാരണം, ഉത്സാഹമുള്ളവരാണ് ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും കഠിനമായ കാര്യങ്ങളിലും തളരാതെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.
ഇതീവ സൌമിത്രിമുദഗ്രപൌരുഷം ബ്രുവന്തമാര്തോ രഘുവംശവര്ധനഃ। ന ചിന്തയാമാസ ധൃതിം വിമുക്തവാന് പുനശ്ച ദുഃഖം മഹദഭ്യുപാഗമത്
സൗമിത്രി ധൈര്യപൂർവ്വം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, രഘുവംശത്തിൽ ജനിച്ച ദുഃഖഭാരിതനായ രാമൻ ധൈര്യത്തെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല; അവൻ മനസ്സുറപ്പ് വിട്ട് വീണ്ടും വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.
thumb|ചതുഃഷഷ്ഠിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ ചതുഃഷഷ്ഠിതമഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ശ്രീമദ്-വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ അറുപത്തിനാലാമത്തെ സർഗ്ഗം കേൾക്കൂ.
സ ദീനോ ദീനയാ വാചാ ലക്ഷ്മണം വാക്യമബ്രവീത്। ശീഘ്രം ലക്ഷ്മണ ജാനീഹി ഗത്വാ ഗോദാവരീം നദീമ്
വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആയ രാമൻ ദു:ഖഭരിതമായ വാക്കുകളിൽ ലക്ഷ്മണനോടു പറഞ്ഞു: 'ലക്ഷ്മണാ, നീ വേഗത്തിൽ പോയി ഗോദാവരി നദിയിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് കണ്ടുവരിക.'
അപി ഗോദാവരീം സീതാ പദ്മാന്യാനയിതും ഗതാ। ഏവമുക്തസ്തു രാമേണ ലക്ഷ്മണഃ പുനരേവ ഹി
'സീതാ ഗോദാവരിക്ക് പോയത് കമലങ്ങൾ എടുക്കാനായിരിക്കാം.' ഇങ്ങനെ രാമൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ലക്ഷ്മണൻ വീണ്ടും,