അശ്രുപൂര്ണമുഖീം ദീനാം ശോകഭാരാവപീഡിതാമ്। വായുവേഗൈരിവാക്രാന്താം മജ്ജന്തീം നാവമര്ണവേ
ആ കണ്ണുനീരാൽ നിറഞ്ഞ മുഖം, ദു:ഖഭാരത്തിൽ തളർന്ന അവൾ, കടലിൽ കപ്പൽ കാറ്റ് കൊണ്ട് മുങ്ങുന്നതുപോലെ, നിരാശയോടെ തളർന്നു നിന്നു.
മൃഗയൂഥപരിഭ്രഷ്ടാം മൃഗീം ശ്വഭിരിവാവൃതാമ്। അധോഗതമുഖീം സീതാം താമഭ്യേത്യ നിശാചരഃ
കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട മാൻപോലെയും നായ്ക്കൾ ചുറ്റി നിൽക്കുന്നപോലെയും, തലകുനിഞ്ഞ് നിന്ന സീതയെ ആ രാത്രിചരൻ സമീപിച്ചു.
താം തു ശോകവശാദ് ദീനാമവശാം രാക്ഷസാധിപഃ। സബലാദ് ദര്ശയാമാസ ഗൃഹം ദേവഗൃഹോപമമ്
ദു:ഖത്തിൽ പെട്ട് തളർന്നും, ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ നിന്ന സീതയെ, ആ രാക്ഷസാധിപൻ ദൈവാലയത്തിനെപ്പോലെയുള്ള തന്റെ കൊട്ടാരം കാണിച്ചു.
ഹര്മ്യപ്രാസാദസമ്ബാധം സ്ത്രീസഹസ്രനിഷേവിതമ്। നാനാപക്ഷിഗണൈര്ജുഷ്ടം നാനാരത്നസമന്വിതമ്
അവൻ അവളെ സ്ത്രീകളുടെ ആയിരക്കണക്കിന് കൂട്ടത്തോടെ നിറഞ്ഞ, പലതരം പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞ, വിവിധ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കൊട്ടാരങ്ങളും മാളികകളും കാണിച്ചു.
ദാന്തകൈസ്താപനീയൈശ്ച സ്ഫാടികൈ രാജതൈസ്തഥാ। വജ്രവൈദൂര്യചിത്രൈശ്ച സ്തമ്ഭൈര്ദൃഷ്ടിമനോരമൈഃ
ദന്തം, പൊന്നു, സ്ഫടികം, വെള്ളി എന്നിവ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച, വജ്രവും വൈഡൂര്യവും കൊണ്ട് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച തൂണുകൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദിവ്യദുന്ദുഭിനിര്ഘോഷം തപ്തകാഞ്ചനഭൂഷണമ്। സോപാനം കാഞ്ചനം ചിത്രമാരുരോഹ തയാ സഹ
ദിവ്യമായ മൃദംഗധ്വനികൾ മുഴങ്ങുന്ന, ഉജ്ജ്വലമായ പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച, മനോഹരമായ പൊൻപടിക്കെട്ട് അവളോടൊപ്പം അവൻ കയറി.
ദാന്തകാ രാജതാശ്ചൈവ ഗവാക്ഷാഃ പ്രിയദര്ശനാഃ। ഹേമജാലാവൃതാശ്ചാസംസ്തത്ര പ്രാസാദപങ്ക്തയഃ
അവിടെ, ആ കൊട്ടാരങ്ങളുടെ നിരകളിൽ ദന്തവും വെള്ളിയും കൊണ്ട് മനോഹരമായ ജനാലകളും പൊൻവലകൾ കൊണ്ട് മൂടിയതുമാണ്.
സുധാമണിവിചിത്രാണി ഭൂമിഭാഗാനി സര്വശഃ। ദശഗ്രീവഃ സ്വഭവനേ പ്രാദര്ശയത മൈഥിലീമ്
ദശമുഖൻ തന്റെ ഭവനത്തിൽ, ചുണ്ണാമ്പും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട് മനോഹരമായ എല്ലാ മുറ്റങ്ങളും മൈഥിലിയെ കാണിച്ചു.
ദീര്ഘികാഃ പുഷ്കരിണ്യശ്ച നാനാപുഷ്പസമാവൃതാഃ। രാവണോ ദര്ശയാമാസ സീതാം ശോകപരായണാമ്
പലതരം പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ നീരുറവുകളും കുളങ്ങളും രാവണൻ സീതയ്ക്ക് കാണിച്ചു, എങ്കിലും അവൾ ദു:ഖത്തിൽ മുഴുകിയായിരുന്നു.
ദര്ശയിത്വാ തു വൈദേഹീം കൃത്സ്നം തദ്ഭവനോത്തമമ്। ഉവാച വാക്യം പാപാത്മാ സീതാം ലോഭിതുമിച്ഛയാ
വൈദേഹിയെ ആ അതിമനോഹരമായ ഭവനമൊക്കെയും കാണിച്ച ശേഷം, ആ പാപാത്മാവ് സീതയെ ആകർഷിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ദശ രാക്ഷസകോട്യശ്ച ദ്വാവിംശതിരഥാപരാഃ। വര്ജയിത്വാ ജരാവൃദ്ധാന് ബാലാംശ്ച രജനീചരാന്
പത്തുകോടി രാക്ഷസന്മാരും ഇരുപത്തിരണ്ടായിരം രഥങ്ങളും, വയസ്സായവരെയും ബാലരെയും ഒഴികെ, ഈ രാത്രിചരന്മാർ ഇവിടെ ഉണ്ട്.
തേഷാം പ്രഭുരഹം സീതേ സര്വേഷാം ഭീമകര്മണാമ്। സഹസ്രമേകമേകസ്യ മമ കാര്യപുരഃസരമ്
സീതേ, ഈ ഭയങ്കരപ്രവർത്തികളുള്ളവരിൽ എല്ലാവർക്കും ഞാൻ പ്രഭുവാണ്; ഓരോരുത്തർക്കും ആയിരം പേർ എന്റെ todayക്കായി തയ്യാറാണ്.
യദിദം രാജ്യതന്ത്രം മേ ത്വയി സര്വം പ്രതിഷ്ഠിതമ്। ജീവിതം ച വിശാലാക്ഷി ത്വം മേ പ്രാണൈര്ഗരീയസീ
എന്റെ ഈ രാജ്യം മുഴുവനും നിന്നിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, വിശാലനയനേ; എന്റെ ജീവനും, പ്രിയ സീതേ, നീ എന്റെ പ്രാണനേക്കാൾ പ്രിയമാണ്.
ബഹ്വീനാമുത്തമസ്ത്രീണാം മമ യോഽസൌ പരിഗ്രഹഃ। താസാം ത്വമീശ്വരീ സീതേ മമ ഭാര്യാ ഭവ പ്രിയേ
എന്റെ അനേകം ഉത്തമസ്ത്രികളിൽ നീയാണ് അവർക്കെല്ലാം രാജ്ഞി, സീതേ; പ്രിയേ, നീ എന്റെ ഭാര്യയായി മാറണം.
സാധു കിം തേഽന്യഥാബുദ്ധ്യാ രോചയസ്വ വചോ മമ। ഭജസ്വ മാഭിതപ്തസ്യ പ്രസാദം കര്തുമര്ഹസി
നീ വേറൊരു ചിന്തയിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതെന്ത്? എന്റെ വാക്ക് അംഗീകരിക്കണം; ഞാൻ വേദനയിൽ ആകയാൽ, ദയചെയ്യണം.
പരിക്ഷിപ്താ സമുദ്രേണ ലങ്കേയം ശതയോജനാ। നേയം ധര്ഷയിതും ശക്യാ സേന്ദ്രൈരപി സുരാസുരൈഃ
കടലാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, നൂറു യോജന വീതിയുള്ള ഈ ലങ്കയെ, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാരാലും അസുരന്മാരാലും കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല.
ന ദേവേഷു ന യക്ഷേഷു ന ഗന്ധര്വേഷു നര്ഷിഷു। അഹം പശ്യാമി ലോകേഷു യോ മേ വീര്യസമോ ഭവേത്
ദേവന്മാരിലും, യക്ഷന്മാരിലും, ഗന്ധർവന്മാരിലും, ഋഷിമാരിലും, എന്റെ ശക്തിക്ക് തുല്യൻ ആരും ലോകങ്ങളിൽ ഞാൻ കാണുന്നില്ല.
രാജ്യഭ്രഷ്ടേന ദീനേന താപസേന പദാതിനാ। കിം കരിഷ്യസി രാമേണ മാനുഷേണാല്പതേജസാ
രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട, ദു:ഖിതനായ, വ്രതം പാലിക്കുന്ന, കാൽനടയായി സഞ്ചരിക്കുന്ന, ശക്തിയില്ലാത്ത മനുഷ്യനായ രാമനോടൊപ്പം നിന്നാൽ നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും?
ഭജസ്വ സീതേ മാമേവ ഭര്താഹം സദൃശസ്തവ। യൌവനം ത്വധ്രുവം ഭീരു രമസ്വേഹ മയാ സഹ
സീതേ, നീ എന്നെ മാത്രം ഭർത്താവായി സ്വീകരിക്കണം; ഞാൻ നിനക്ക് തുല്യനാണ്. ഭയങ്കരിയേ, യൗവനം സ്ഥിരമല്ല, അതിനാൽ ഇവിടെ എന്നോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ.
ദര്ശനേ മാ കൃഥാ ബുദ്ധിം രാഘവസ്യ വരാനനേ। കാസ്യ ശക്തിരിഹാഗന്തുമപി സീതേ മനോരഥൈഃ
സുന്ദരമുഖിയേ, രാഘവനെ കാണണമെന്ന് മനസ്സിൽ വെക്കേണ്ട. സീതേ, ആര്ക്ക് പോലും ഇവിടെ മനസ്സിൽ പോലും നിന്നെ സമീപിക്കാൻ കഴിയുമോ?
ന ശക്യോ വായുരാകാശേ പാശൈര്ബദ്ധും മഹാജവഃ। ദീപ്യമാനസ്യ വാപ്യഗ്നേര്ഗ്രഹീതും വിമലാഃ ശിഖാഃ
ആകാശത്ത് വേഗമേറിയ കാറ്റിനെ കയറുകൊണ്ട് കെട്ടാൻ കഴിയില്ല, അങ്ങനെ തന്നെ കത്തുന്ന അഗ്നിയുടെ ശുദ്ധമായ ജ്വാലകളെയും പിടിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ത്രയാണാമപി ലോകാനാം ന തം പശ്യാമി ശോഭനേ। വിക്രമേണ നയേദ് യസ്ത്വാം മദ്ബാഹുപരിപാലിതാമ്
സുന്ദരിയേ, ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും എന്റെ കൈകളാൽ കാത്തിരിക്കുന്ന നിന്നെ ബലപ്രയോഗം ചെയ്ത് ആരും കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്നവനെ ഞാൻ കാണുന്നില്ല.
ലങ്കായാഃ സുമഹദ്രാജ്യമിദം ത്വമനുപാലയ। ത്വത്പ്രേഷ്യാ മദ്വിധാശ്ചൈവ ദേവാശ്ചാപി ചരാചരമ്
ലങ്കയുടെ ഈ വലിയ രാജ്യം നീ ഭരിക്കണം; എന്നെപ്പോലുള്ളവരും ദേവന്മാരും ചലനശീലികളും അചലന്മാരും എല്ലാം നിന്റെ സേവകരാകട്ടെ.
അഭിഷേകജലക്ലിന്നാ തുഷ്ടാ ച രമയസ്വ ച। ദുഷ്കൃതം യത്പുരാ കര്മ വനവാസേന തദ്ഗതമ്
അഭിഷേകജലം ചൊരിഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ, സുഖമായി ജീവിക്കൂ; കാടിൽ പാർത്തു നേരിട്ട എല്ലാ ദുർഗതികളും ഇനി കഴിഞ്ഞു.
യച്ച തേ സുകൃതം കര്മ തസ്യേഹ ഫലമാപ്നുഹി। ഇഹ സര്വാണി മാല്യാനി ദിവ്യഗന്ധാനി മൈഥിലി
നീ ചെയ്ത എല്ലാ നല്ല പ്രവൃത്തികൾക്കും ഫലം ഇവിടെ ലഭിക്കും; മൈഥിലി, ദിവ്യസുഗന്ധമുള്ള എല്ലാ മാലകളും ഇവിടെ ഉണ്ട്.
ഭൂഷണാനി ച മുഖ്യാനി താനി സേവ മയാ സഹ। പുഷ്പകം നാമ സുശ്രോണി ഭ്രാതുര്വൈശ്രവണസ്യ മേ
ഇവിടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവയും എന്നോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കൂ. സുന്ദരനിതംബിനി, പുഷ്പകം എന്ന വിമാനം എന്റെ സഹോദരൻ വൈശ്രവണന്റേതാണ്.
വിമാനം സൂര്യസംകാശം തരസാ നിര്ജിതം രണേ। വിശാലം രമണീയം ച തദ്വിമാനം മനോജവമ്
സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, യുദ്ധത്തിൽ ശക്തിയാൽ നേടപ്പെട്ട, വിശാലവും മനോഹരവുമായ ആ വിമാനം ചിന്തയുടെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
തത്ര സീതേ മയാ സാര്ധം വിഹരസ്വ യഥാസുഖമ്। വദനം പദ്മസംകാശം വിമലം ചാരുദര്ശനമ്
അവിടെ, സീതേ, നീ എന്നോടൊപ്പം ഇഷ്ടം പോലെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ; നിന്റെ മുഖം താമരപൂവിനെപ്പോലെ, ശുദ്ധവും മനോഹരവുമാണ്.
ശോകാര്തം തു വരാരോഹേ ന ഭ്രാജതി വരാനനേ। ഏവം വദതി തസ്മിന് സാ വസ്ത്രാന്തേന വരാങ്ഗനാ
പക്ഷേ, സുന്ദരിയേ, ദുഃഖം കൊണ്ടു നിന്റെ മുഖം പ്രകാശിക്കുന്നില്ല; അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ മഹിള, വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട്—
പിധായേന്ദുനിഭം സീതാ മന്ദമശ്രൂണ്യവര്തയത്। ധ്യായന്തീം താമിവാസ്വസ്ഥാം സീതാം ചിന്താഹതപ്രഭാമ്
ചന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ള മുഖമുള്ള സീതാ, കണ്ണുനീർ പതിയാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; ആലോചനയിൽ മുഴുകി, വിഷമത്തിൽ അവളുടെ ഭാവം മങ്ങിപ്പോയി.