ധാരിതും ശക്ഷ്യസി ചിരം വിഷം പീത്വേവ നിര്ഘൃണ। ബദ്ധസ്ത്വം കാലപാശേന ദുര്നിവാരേണ രാവണ
നീ വിഷം കുടിച്ചവനുപോലെ ദീർഘകാലം സഹിക്കാനാവില്ല, ക്രൂരനായ രാവണാ; നീ തടയാനാവാത്ത കാലത്തിന്റെ കയ്പ് കെട്ടിയിരിക്കുകയാണ്.
ക്വ ഗതോ ലപ്സ്യസേ ശര്മ മമ ഭര്തുര്മഹാത്മനഃ। നിമേഷാന്തരമാത്രേണ വിനാ ഭ്രാതരമാഹവേ
നിന്റെ സഹോദരൻ ഇല്ലാതെ യുദ്ധത്തിൽ, എന്റെ മഹാത്മാവായ ഭർത്താവിനെ ഒഴിവാക്കി, ഒരു നിമിഷം പോലും നീ എവിടെ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തും?
രാക്ഷസാ നിഹതാ യേന സഹസ്രാണി ചതുര്ദശ। കഥം സ രാഘവോ വീരഃ സര്വാസ്ത്രകുശലോ ബലീ
പതിനാലായിരം രാക്ഷസന്മാരെ വധിച്ചവൻ, ആ ധൈര്യശാലിയും ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള രാഘവനും പരാജയപ്പെടുമോ?
ന ത്വാം ഹന്യാച്ഛരൈസ്തീക്ഷ്ണൈരിഷ്ടഭാര്യാപഹാരിണമ്। ഏതച്ചാന്യച്ച പരുഷം വൈദേഹീ രാവണാങ്കഗാ। ഭയശോകസമാവിഷ്ടാ കരുണം വിലലാപ ഹ
നിന്റെ ഇഷ്ടഭാര്യയെ അപഹരിച്ചവനായാലും, രാമൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിന്നെ കൊല്ലില്ല; ഇതും മറ്റും രാവണന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് ഭയത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ആകുലയായ വൈദേഹി ദയനീയമായി വിലപിച്ചു.
തദാ ഭൃശാര്താം ബഹു ചൈവ ഭാഷിണീം വിലാപപൂര്വം കരുണം ച ഭാമിനീമ്। ജഹാര പാപസ്തരുണീം വിചേഷ്ടതീം നൃപാത്മജാമാഗതഗാത്രവേപഥുഃ
അപ്പോൾ അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി, അനേകം വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, ഹൃദയഭേദകമായി വിലപിച്ചിരുന്ന പ്രകാശമുള്ള രാജകുമാരിയെ, അവൾ എത്രയും ശ്രമിച്ചിട്ടും, അവളുടെ ശരീരത്തിൽ വിറയലോടെ, ദുഷ്ടൻ അവളെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
thumb|ചതുഃപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ ചതുഃപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ശ്രീമദ്-വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ അമ്പതിനാലാം സര്ഗം കേൾക്കൂ.
ഹ്രിയമാണാ തു വൈദേഹീ കംചിന്നാഥമപശ്യതീ। ദദര്ശ ഗിരിശൃങ്ഗസ്ഥാന് പഞ്ച വാനരപുങ്ഗവാന്
വൈദേഹിയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ആരും രക്ഷിക്കാനില്ലെന്ന് കണ്ട അവൾ, ഒരു പർവ്വതശിഖരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അഞ്ചു പ്രധാന വാനരന്മാരെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
തേഷാം മധ്യേ വിശാലാക്ഷീ കൌശേയം കനകപ്രഭമ്। ഉത്തരീയം വരാരോഹാ ശുഭാന്യാഭരണാനി ച
അവരുടെ ഇടയിൽ, വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള, മനോഹരമായ രൂപമുള്ള സ്ത്രീ, പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്ന പറ്റിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞിരുന്നതായി അവൾ കണ്ടു.
മുമോച യദി രാമായ ശംസേയുരിതി ഭാമിനീ। വസ്ത്രമുത്സൃജ്യ തന്മധ്യേ നിക്ഷിപ്തം സഹഭൂഷണമ്
അവർ രാമനോട് ഈ വിവരം അറിയിക്കും എന്ന ആശയത്തോടെ, ഭാമിനി അവളുടെ വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും അവിടെയിട്ട് താഴെ ഇടവേളയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു.
സമ്ഭ്രമാത് തു ദശഗ്രീവസ്തത്കര്മ ച ന ബുദ്ധവാന്। പിങ്ഗാക്ഷാസ്താം വിശാലാക്ഷീം നേത്രൈരനിമിഷൈരിവ
ആശങ്കയിൽ മുങ്ങിയ ദശമുഖൻ ആ പ്രവർത്തി ശ്രദ്ധിച്ചില്ല; വിശാലകണ്ണിയയായ സീതയെ, മഞ്ഞ നിറമുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ആ വാനരന്മാർ കണ്ണു മടിക്കാതെ നോക്കി നിന്നു.
വിക്രോശന്തീം തദാ സീതാം ദദൃശുര്വാനരോത്തമാഃ। സ ച പമ്പാമതിക്രമ്യ ലങ്കാമഭിമുഖഃ പുരീമ്
അപ്പോൾ, വാനരന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവർ സീതയെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും കണ്ടു; ദശമുഖൻ പമ്പാസരസ്സു കടന്ന് ലങ്കാപുരത്തേക്കു നേരെ പോയി.
ജഗാമ മൈഥിലീം ഗൃഹ്യ രുദതീം രാക്ഷസേശ്വരഃ। താം ജഹാര സുസംഹൃഷ്ടോ രാവണോ മൃത്യുമാത്മനഃ
രാക്ഷസാധിപൻ കരയുന്ന മൈഥിലിയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി; രാവണൻ അതിനാൽ തന്നെ നാശം വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞില്ലാതെ, സന്തോഷത്തോടെ അവളെ അപഹരിച്ചു.
ഉത്സങ്ഗേനൈവ ഭുജഗീം തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാം മഹാവിഷാമ്। വനാനി സരിതഃ ശൈലാന് സരാംസി ച വിഹായസാ
കഠിനമായ പല്ലുകളും വിഷമുള്ള ഒരു പാമ്പിനെപോലെ, അവളെ തൻ്റെ മടിയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, വനങ്ങൾ, നദികൾ, പർവ്വതങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ എന്നിവയുടെ മീതെ ആകാശമാർഗം പറന്നു.
സ ക്ഷിപ്രം സമതീയായ ശരശ്ചാപാദിവ ച്യുതഃ। തിമിനക്രനികേതം തു വരുണാലയമക്ഷയമ്
വില്ലിൽ നിന്നു വിട്ടുവീഴുന്ന അമ്പുപോലെ, രാവണൻ വേഗത്തിൽ കടൽമത്സ്യങ്ങളും മുതലകളും നിറഞ്ഞ,Varuṇa-ന്റെ അക്ഷയമായ ആലയമായ സമുദ്രം കടന്നു.
സരിതാം ശരണം ഗത്വാ സമതീയായ സാഗരമ്। സമ്ഭ്രമാത് പരിവൃത്തോര്മീ രുദ്ധമീനമഹോരഗഃ
നദികളുടെ അഭയം കടന്ന്, അവൻ സമുദ്രം കടന്നു; ആശങ്കയിൽ, തിരകൾ തിരികെ തിരിഞ്ഞു, മീനുകളും മഹാസർപ്പങ്ങളും തടഞ്ഞു.
വൈദേഹ്യാം ഹ്രിയമാണായാം ബഭൂവ വരുണാലയഃ। അന്തരിക്ഷഗതാ വാചഃ സസൃജുശ്ചാരണാസ്തദാ
വൈദേഹിയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, വരുണന്റെ ആലയം പ്രത്യക്ഷമായി; ആകാശത്തിൽ ദിവ്യഗാനങ്ങൾ പാടുന്ന ചരണന്മാർ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു.
ഏതദന്തോ ദശഗ്രീവ ഇതി സിദ്ധാസ്തഥാബ്രുവന്। സ തു സീതാം വിചേഷ്ടന്തീമങ്കേനാദായ രാവണഃ
'ഇതാണ് ദശമുഖന്റെ അവസാനം' എന്ന് സിദ്ധന്മാർ പറഞ്ഞു; അതേസമയം, രാവണൻ പിടിച്ചുപിടിച്ചു പൊരുതുന്ന സീതയെ തൻ്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി.
പ്രവിവേശ പുരീം ലങ്കാം രൂപിണീം മൃത്യുമാത്മനഃ। സോഽഭിഗമ്യ പുരീം ലങ്കാം സുവിഭക്തമഹാപഥാമ്
സ്വന്തം മരണത്തിന്റെ രൂപമായ ലങ്കാപുരത്തിൽ രാവണൻ പ്രവേശിച്ചു; വലിയവഴികൾ മനസ്സിലാവുന്ന വിധം പടർന്നു കിടക്കുന്ന ലങ്കാപുരം അവൻ സമീപിച്ചു.
സംരൂഢകക്ഷ്യാം ബഹുലാം സ്വമന്തഃപുരമാവിശത്। തത്ര താമസിതാപാങ്ഗീം ശോകമോഹസമന്വിതാമ്
കാവലുള്ള, വിശാലമായ അകത്തളത്തിൽ രാവണൻ പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ കറുത്ത കണ്ണുകളുള്ള, ദുഃഖത്തിലും ആശങ്കയിലും മുങ്ങിയ സീതയെ അവൻ ഇരുത്തി.
നിദധേ രാവണഃ സീതാം മയോ മായാമിവാസുരീമ്। അബ്രവീച്ച ദശഗ്രീവഃ പിശാചീര്ഘോരദര്ശനാഃ
മായൻ തന്റെ മായാമോഹിനിയെ പോലെ, രാവണൻ സീതയെ അവിടെ തടഞ്ഞുവെച്ചു; പിന്നെ ദശമുഖൻ ഭയാനകമായ രൂപമുള്ള പിശാചിമാരോട് പറഞ്ഞു:
യഥാ നൈനാം പുമാന് സ്ത്രീ വാ സീതാം പശ്യത്യസമ്മതഃ। മുക്താമണിസുവര്ണാനി വസ്ത്രാണ്യാഭരണാനി ച
എന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ, ആരും — പുരുഷൻ ആയാലും സ്ത്രീയായാലും — സീതയെ കാണരുത്. മുത്തുകളും രത്നങ്ങളും പൊന്നും വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും —
യദ് യദിച്ഛേത് തദൈവാസ്യാ ദേയം മച്ഛന്ദതോ യഥാ। യാ ച വക്ഷ്യതി വൈദേഹീം വചനം കിംചിദപ്രിയമ്
അവൾക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും, എന്റെ അനുവാദപ്രകാരം തന്നേ നൽകണം. എന്നാൽ, വൈദേഹിയോട് ആരെങ്കിലും ഒരു അപ്രീതികരമായ വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞാൽ—
അജ്ഞാനാദ് യദി വാ ജ്ഞാനാന്ന തസ്യാ ജീവിതം പ്രിയമ്। തഥോക്ത്വാ രാക്ഷസീസ്താസ്തു രാക്ഷസേന്ദ്രഃ പ്രതാപവാന്
അവൾ ജീവിച്ചാലോ, മരിച്ചാലോ, അവളുടെ ജീവൻ എനിക്ക് പ്രിയമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞു, ശക്തനായ രാക്ഷസരാജാവ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന രാക്ഷസിമാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
നിഷ്ക്രമ്യാന്തഃപുരാത് തസ്മാത് കിം കൃത്യമിതി ചിന്തയന്। ദദര്ശാഷ്ടൌ മഹാവീര്യാന് രാക്ഷസാന് പിശിതാശനാന്
അവിടെ നിന്ന് അകത്ത് നിന്നു പുറത്തേക്കിറങ്ങി, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, രാക്ഷസാധിപൻ എട്ടു ശക്തിയുള്ള, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്ന രാക്ഷസന്മാരെ കണ്ടു.
സ താന് ദൃഷ്ട്വാ മഹാവീര്യോ വരദാനേന മോഹിതഃ। ഉവാച താനിദം വാക്യം പ്രശസ്യ ബലവീര്യതഃ
അവരെ കണ്ട രാക്ഷസാധിപൻ, താൻ ലഭിച്ച വരത്തിന്റെ ഭ്രമത്തിൽ, അവരുടെ ശക്തിയും വീര്യവും പ്രശംസിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
നാനാപ്രഹരണാഃ ക്ഷിപ്രമിതോ ഗച്ഛത സത്വരാഃ। ജനസ്ഥാനം ഹതസ്ഥാനം ഭൂതപൂര്വം ഖരാലയമ്
നിങ്ങൾ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വെച്ച്, ഉടൻ ഇവിടെ നിന്ന് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെടൂ. ഇനി ശൂന്യമായ, ഖരൻ താമസിച്ചിരുന്ന, ഇപ്പോൾ നശിച്ച ജനസ്ഥാനം എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോകൂ.
തത്രാസ്യതാം ജനസ്ഥാനേ ശൂന്യേ നിഹതരാക്ഷസേ। പൌരുഷം ബലമാശ്രിത്യ ത്രാസമുത്സൃജ്യ ദൂരതഃ
അവിടെ, ഇനി രാക്ഷസന്മാർ ഇല്ലാത്ത ശൂന്യമായ ജനസ്ഥാനത്ത്, നിങ്ങൾ ധൈര്യവും ശക്തിയും ആശ്രയിച്ച് ഭയം അകറ്റി താമസിക്കണം.
ബഹുസൈന്യം മഹാവീര്യം ജനസ്ഥാനേ നിവേശിതമ്। സദൂഷണഖരം യുദ്ധേ നിഹതം രാമസായകൈഃ
ജനസ്ഥാനത്ത് വലിയൊരു ശക്തമായ സൈന്യവും, ദൂഷണനും ഖരനും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവർ എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിൽ രാമന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടു.
തതഃ ക്രോധോ മമാപൂര്വോ ധൈര്യസ്യോപരി വര്ധതേ। വൈരം ച സുമഹജ്ജാതം രാമം പ്രതി സുദാരുണമ്
അത് കൊണ്ടാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്ത വലിയ കോപം ഉയർന്നത്. രാമനോടുള്ള ഭയങ്കരമായ വൈരം ഇപ്പോൾ ജനിച്ചു.
നിര്യാതയിതുമിച്ഛാമി തച്ച വൈരം മഹാരിപോഃ। നഹി ലപ്സ്യാമ്യഹം നിദ്രാമഹത്വാ സംയുഗേ രിപുമ്
ആ മഹാശത്രുവിനോടുള്ള ആ വൈരം ഞാൻ തീർക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുവിനെ കൊല്ലാതെ എനിക്ക് ഉറക്കം കിട്ടില്ല.