ന ത്വം തയോഃ ശരസ്പര്ശം സോഢും ശക്തഃ കഥംചന। വനേ പ്രജ്വലിതസ്യേവ സ്പര്ശമഗ്നേര്വിഹംഗമഃ
അവരുടെ അമ്പുകളുടെ സ്പർശം നീ എങ്ങനെയും സഹിക്കാനാവില്ല, കാട്ടിൽ കത്തുന്ന തീയുടെ സ്പർശം പക്ഷിക്ക് എങ്ങനെ സഹിക്കാനാവില്ലയോ അതുപോലെ.
സാധു കൃത്വാഽഽത്മനഃ പഥ്യം സാധു മാം മുഞ്ച രാവണ। മത്പ്രധര്ഷണസംക്രുദ്ധോ ഭ്രാത്രാ സഹ പതിര്മമ
നിന്റെ ഭാവി ഭദ്രമാകാൻ വേണ്ടത് ചെയ്യൂ, രാവണാ, എന്നെ വിട്ടയക്കൂ. എന്നെ അപമാനിച്ചതിൽ എന്റെ ഭർത്താവും സഹോദരനും ചേർന്ന് കോപത്തോടെ നിന്നെ നശിപ്പിക്കും.
വിധാസ്യതി വിനാശായ ത്വം മാം യദി ന മുഞ്ചസി। യേന ത്വം വ്യവസായേന ബലാന്മാം ഹര്തുമിച്ഛസി
നീ എന്നെ വിട്ടയക്കാതെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതേ മനസ്സോടെ എന്നെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ നിന്റെ നാശം ഉറപ്പാക്കും.
വ്യവസായസ്തു തേ നീച ഭവിഷ്യതി നിരര്ഥകഃ। നഹ്യഹം തമപശ്യന്തീ ഭര്താരം വിബുധോപമമ്
നിന്റെ ഈ തീരുമാനങ്ങൾ, ദുഷ്ടാ, ഫലപ്രദമാകില്ല; ദേവന്മാരോട് തുല്യനായ എന്റെ ഭർത്താവിനെ കാണാതെ ഞാൻ ശത്രുവിന്റെ അധീനതയിൽ ദീർഘകാലം ജീവിക്കാനാവില്ല.
ഉത്സഹേ ശത്രുവശഗാ പ്രാണാന് ധാരയിതും ചിരമ്। ന നൂനം ചാത്മനഃ ശ്രേയഃ പഥ്യം വാ സമവേക്ഷസേ
ശത്രുവിന്റെ പിടിയിൽ ഞാൻ ദീർഘകാലം ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല; നീ നിന്റെ ഭാവി ഭദ്രതയെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നില്ലെന്നത് ഉറപ്പാണ്.
മൃത്യുകാലേ യഥാ മര്ത്യോ വിപരീതാനി സേവതേ। മുമൂര്ഷൂണാം തു സര്വേഷാം യത് പഥ്യം തന്ന രോചതേ
മരണസമയത്ത് മനുഷ്യൻ ദോഷകരമായ കാര്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, മരണം നേരിടുന്ന എല്ലാവർക്കും നല്ലത് ഇഷ്ടമാകാറില്ല.
പശ്യാമീഹ ഹി കണ്ഠേ ത്വാം കാലപാശാവപാശിതമ്। യഥാ ചാസ്മിന് ഭയസ്ഥാനേ ന ബിഭേഷി നിശാചര
നിന്റെ കഴുത്തിൽ മരണത്തിന്റെ കയ്പ് കെട്ടിയിരിക്കുന്നതിനെ ഞാൻ ഇവിടെ കാണുന്നു; ഇങ്ങനെയുള്ള ഭയങ്കര സാഹചര്യത്തിൽ പോലും നീ ഭയപ്പെടുന്നില്ല, രാത്രിവാസി.
വ്യക്തം ഹിരണ്മയാംസ്ത്വം ഹി സമ്പശ്യസി മഹീരുഹാന്। നദീം വൈതരണീം ഘോരാം രുധിരൌഘവിവാഹിനീമ്
നീ പൊന്നുപോലെയുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും രക്തം ഒഴുകുന്ന ഭയങ്കരമായ വൈതരണി നദിയും വ്യക്തമായി കാണുന്നുണ്ട്.
ഖഡ്ഗപത്രവനം ചൈവ ഭീമം പശ്യസി രാവണ। തപ്തകാഞ്ചനപുഷ്പാം ച വൈദൂര്യപ്രവരച്ഛദാമ്
നീ ഭയാനകമായ വാൾപതാകകളുള്ള കാടും ചൂടുള്ള പൊന്നുപൂക്കളും വിലയേറിയ വൈഡൂര്യക്കല്ല് ഇട്ടിരിക്കുന്നതും കാണുന്നുവല്ലോ, രാവണാ.
ദ്രക്ഷ്യസേ ശാല്മലീം തീക്ഷ്ണാമായസൈഃ കണ്ടകൈശ്ചിതാമ്। നഹി ത്വമീദൃശം കൃത്വാ തസ്യാലീകം മഹാത്മനഃ
ഇരുമ്പ് മുളകുത്തിയ മൂർച്ചയുള്ള ശാൽമലി വൃക്ഷവും നീ കാണും; ആ മഹാത്മാവിനോടു ഇങ്ങനെയൊരു ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്തതിന് നീ അതിന്റെ ഫലം ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല.
ധാരിതും ശക്ഷ്യസി ചിരം വിഷം പീത്വേവ നിര്ഘൃണ। ബദ്ധസ്ത്വം കാലപാശേന ദുര്നിവാരേണ രാവണ
നീ വിഷം കുടിച്ചവനുപോലെ ദീർഘകാലം സഹിക്കാനാവില്ല, ക്രൂരനായ രാവണാ; നീ തടയാനാവാത്ത കാലത്തിന്റെ കയ്പ് കെട്ടിയിരിക്കുകയാണ്.
ക്വ ഗതോ ലപ്സ്യസേ ശര്മ മമ ഭര്തുര്മഹാത്മനഃ। നിമേഷാന്തരമാത്രേണ വിനാ ഭ്രാതരമാഹവേ
നിന്റെ സഹോദരൻ ഇല്ലാതെ യുദ്ധത്തിൽ, എന്റെ മഹാത്മാവായ ഭർത്താവിനെ ഒഴിവാക്കി, ഒരു നിമിഷം പോലും നീ എവിടെ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തും?
രാക്ഷസാ നിഹതാ യേന സഹസ്രാണി ചതുര്ദശ। കഥം സ രാഘവോ വീരഃ സര്വാസ്ത്രകുശലോ ബലീ
പതിനാലായിരം രാക്ഷസന്മാരെ വധിച്ചവൻ, ആ ധൈര്യശാലിയും ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള രാഘവനും പരാജയപ്പെടുമോ?
ന ത്വാം ഹന്യാച്ഛരൈസ്തീക്ഷ്ണൈരിഷ്ടഭാര്യാപഹാരിണമ്। ഏതച്ചാന്യച്ച പരുഷം വൈദേഹീ രാവണാങ്കഗാ। ഭയശോകസമാവിഷ്ടാ കരുണം വിലലാപ ഹ
നിന്റെ ഇഷ്ടഭാര്യയെ അപഹരിച്ചവനായാലും, രാമൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിന്നെ കൊല്ലില്ല; ഇതും മറ്റും രാവണന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് ഭയത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ആകുലയായ വൈദേഹി ദയനീയമായി വിലപിച്ചു.
തദാ ഭൃശാര്താം ബഹു ചൈവ ഭാഷിണീം വിലാപപൂര്വം കരുണം ച ഭാമിനീമ്। ജഹാര പാപസ്തരുണീം വിചേഷ്ടതീം നൃപാത്മജാമാഗതഗാത്രവേപഥുഃ
അപ്പോൾ അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി, അനേകം വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, ഹൃദയഭേദകമായി വിലപിച്ചിരുന്ന പ്രകാശമുള്ള രാജകുമാരിയെ, അവൾ എത്രയും ശ്രമിച്ചിട്ടും, അവളുടെ ശരീരത്തിൽ വിറയലോടെ, ദുഷ്ടൻ അവളെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
thumb|ചതുഃപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ ചതുഃപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ശ്രീമദ്-വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ അമ്പതിനാലാം സര്ഗം കേൾക്കൂ.
ഹ്രിയമാണാ തു വൈദേഹീ കംചിന്നാഥമപശ്യതീ। ദദര്ശ ഗിരിശൃങ്ഗസ്ഥാന് പഞ്ച വാനരപുങ്ഗവാന്
വൈദേഹിയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ആരും രക്ഷിക്കാനില്ലെന്ന് കണ്ട അവൾ, ഒരു പർവ്വതശിഖരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അഞ്ചു പ്രധാന വാനരന്മാരെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
തേഷാം മധ്യേ വിശാലാക്ഷീ കൌശേയം കനകപ്രഭമ്। ഉത്തരീയം വരാരോഹാ ശുഭാന്യാഭരണാനി ച
അവരുടെ ഇടയിൽ, വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള, മനോഹരമായ രൂപമുള്ള സ്ത്രീ, പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്ന പറ്റിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞിരുന്നതായി അവൾ കണ്ടു.
മുമോച യദി രാമായ ശംസേയുരിതി ഭാമിനീ। വസ്ത്രമുത്സൃജ്യ തന്മധ്യേ നിക്ഷിപ്തം സഹഭൂഷണമ്
അവർ രാമനോട് ഈ വിവരം അറിയിക്കും എന്ന ആശയത്തോടെ, ഭാമിനി അവളുടെ വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും അവിടെയിട്ട് താഴെ ഇടവേളയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു.
സമ്ഭ്രമാത് തു ദശഗ്രീവസ്തത്കര്മ ച ന ബുദ്ധവാന്। പിങ്ഗാക്ഷാസ്താം വിശാലാക്ഷീം നേത്രൈരനിമിഷൈരിവ
ആശങ്കയിൽ മുങ്ങിയ ദശമുഖൻ ആ പ്രവർത്തി ശ്രദ്ധിച്ചില്ല; വിശാലകണ്ണിയയായ സീതയെ, മഞ്ഞ നിറമുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ആ വാനരന്മാർ കണ്ണു മടിക്കാതെ നോക്കി നിന്നു.
വിക്രോശന്തീം തദാ സീതാം ദദൃശുര്വാനരോത്തമാഃ। സ ച പമ്പാമതിക്രമ്യ ലങ്കാമഭിമുഖഃ പുരീമ്
അപ്പോൾ, വാനരന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവർ സീതയെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും കണ്ടു; ദശമുഖൻ പമ്പാസരസ്സു കടന്ന് ലങ്കാപുരത്തേക്കു നേരെ പോയി.
ജഗാമ മൈഥിലീം ഗൃഹ്യ രുദതീം രാക്ഷസേശ്വരഃ। താം ജഹാര സുസംഹൃഷ്ടോ രാവണോ മൃത്യുമാത്മനഃ
രാക്ഷസാധിപൻ കരയുന്ന മൈഥിലിയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി; രാവണൻ അതിനാൽ തന്നെ നാശം വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞില്ലാതെ, സന്തോഷത്തോടെ അവളെ അപഹരിച്ചു.
ഉത്സങ്ഗേനൈവ ഭുജഗീം തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാം മഹാവിഷാമ്। വനാനി സരിതഃ ശൈലാന് സരാംസി ച വിഹായസാ
കഠിനമായ പല്ലുകളും വിഷമുള്ള ഒരു പാമ്പിനെപോലെ, അവളെ തൻ്റെ മടിയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, വനങ്ങൾ, നദികൾ, പർവ്വതങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ എന്നിവയുടെ മീതെ ആകാശമാർഗം പറന്നു.
സ ക്ഷിപ്രം സമതീയായ ശരശ്ചാപാദിവ ച്യുതഃ। തിമിനക്രനികേതം തു വരുണാലയമക്ഷയമ്
വില്ലിൽ നിന്നു വിട്ടുവീഴുന്ന അമ്പുപോലെ, രാവണൻ വേഗത്തിൽ കടൽമത്സ്യങ്ങളും മുതലകളും നിറഞ്ഞ,Varuṇa-ന്റെ അക്ഷയമായ ആലയമായ സമുദ്രം കടന്നു.
സരിതാം ശരണം ഗത്വാ സമതീയായ സാഗരമ്। സമ്ഭ്രമാത് പരിവൃത്തോര്മീ രുദ്ധമീനമഹോരഗഃ
നദികളുടെ അഭയം കടന്ന്, അവൻ സമുദ്രം കടന്നു; ആശങ്കയിൽ, തിരകൾ തിരികെ തിരിഞ്ഞു, മീനുകളും മഹാസർപ്പങ്ങളും തടഞ്ഞു.
വൈദേഹ്യാം ഹ്രിയമാണായാം ബഭൂവ വരുണാലയഃ। അന്തരിക്ഷഗതാ വാചഃ സസൃജുശ്ചാരണാസ്തദാ
വൈദേഹിയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, വരുണന്റെ ആലയം പ്രത്യക്ഷമായി; ആകാശത്തിൽ ദിവ്യഗാനങ്ങൾ പാടുന്ന ചരണന്മാർ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു.
ഏതദന്തോ ദശഗ്രീവ ഇതി സിദ്ധാസ്തഥാബ്രുവന്। സ തു സീതാം വിചേഷ്ടന്തീമങ്കേനാദായ രാവണഃ
'ഇതാണ് ദശമുഖന്റെ അവസാനം' എന്ന് സിദ്ധന്മാർ പറഞ്ഞു; അതേസമയം, രാവണൻ പിടിച്ചുപിടിച്ചു പൊരുതുന്ന സീതയെ തൻ്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി.
പ്രവിവേശ പുരീം ലങ്കാം രൂപിണീം മൃത്യുമാത്മനഃ। സോഽഭിഗമ്യ പുരീം ലങ്കാം സുവിഭക്തമഹാപഥാമ്
സ്വന്തം മരണത്തിന്റെ രൂപമായ ലങ്കാപുരത്തിൽ രാവണൻ പ്രവേശിച്ചു; വലിയവഴികൾ മനസ്സിലാവുന്ന വിധം പടർന്നു കിടക്കുന്ന ലങ്കാപുരം അവൻ സമീപിച്ചു.
സംരൂഢകക്ഷ്യാം ബഹുലാം സ്വമന്തഃപുരമാവിശത്। തത്ര താമസിതാപാങ്ഗീം ശോകമോഹസമന്വിതാമ്
കാവലുള്ള, വിശാലമായ അകത്തളത്തിൽ രാവണൻ പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ കറുത്ത കണ്ണുകളുള്ള, ദുഃഖത്തിലും ആശങ്കയിലും മുങ്ങിയ സീതയെ അവൻ ഇരുത്തി.
നിദധേ രാവണഃ സീതാം മയോ മായാമിവാസുരീമ്। അബ്രവീച്ച ദശഗ്രീവഃ പിശാചീര്ഘോരദര്ശനാഃ
മായൻ തന്റെ മായാമോഹിനിയെ പോലെ, രാവണൻ സീതയെ അവിടെ തടഞ്ഞുവെച്ചു; പിന്നെ ദശമുഖൻ ഭയാനകമായ രൂപമുള്ള പിശാചിമാരോട് പറഞ്ഞു: