രോഷരോദനതാമ്രാക്ഷീ ഭീമാക്ഷം രാക്ഷസാധിപമ്। രുദതീ കരുണം സീതാ ഹ്രിയമാണാ തമബ്രവീത്
കോപത്തിലും കരയലിലും കണ്ണുകൾ ചുവന്ന സീത, ഭയാനകമായ കണ്ണുകളുള്ള രാക്ഷസാധിപനോട്, കരുണയോടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ന വ്യപത്രപസേ നീച കര്മണാനേന രാവണ। ജ്ഞാത്വാ വിരഹിതാം യോ മാം ചോരയിത്വാ പലായസേ
രാവണാ, നീ ഇത്ര ചീത്ത പ്രവൃത്തിയ്ക്ക് ലജ്ജിക്കില്ലേ? എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, കള്ളനുപോലെ അപഹരിച്ച് ഓടുമ്പോൾ.
ത്വയൈവ നൂനം ദുഷ്ടാത്മന് ഭീരുണാ ഹര്തുമിച്ഛതാ। മമാപവാഹിതോ ഭര്താ മൃഗരൂപേണ മായയാ
നീ തന്നെ, ദുഷ്ടഹൃദയനായ ഭീരു, എന്നെ അപഹരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, കാളദാനമായ രൂപം ധരിച്ച്, എന്റെ ഭർത്താവിനെ വഞ്ചനയോടെ അകറ്റിയത്.
യോ ഹി മാമുദ്യതസ്ത്രാതും സോഽപ്യയം വിനിപാതിതഃ। ഗൃധ്രരാജഃ പുരാണോഽസൌ ശ്വശുരസ്യ സഖാ മമ
എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ പഴയ ഗൃധ്രരാജാവും, എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സുഹൃത്തും, ഇപ്പോൾ വീണുപോയി.
പരമം ഖലു തേ വീര്യം ദൃശ്യതേ രാക്ഷസാധമ। വിശ്രാവ്യ നാമധേയം ഹി യുദ്ധേ നാസ്മി ജിതാ ത്വയാ
നിന്റെ ശക്തി ഇതാണ്, രാക്ഷസരിൽ ഏറ്റവും ചീത്തവനേ; പേരും വിളിച്ച്, യുദ്ധത്തിൽ എന്നെ ജയിച്ചില്ലല്ലോ.
ഈദൃശം ഗര്ഹിതം കര്മ കഥം കൃത്വാ ന ലജ്ജസേ। സ്ത്രിയാശ്ചാഹരണം നീച രഹിതേ ച പരസ്യ ച
ഇങ്ങനെ ഒരു നിന്ദ്യമായ പ്രവൃത്തി ചെയ്തിട്ടും, നീ ലജ്ജിക്കില്ലേ? മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ ഒളിച്ചും, ചീത്തവനേ, അപഹരിച്ചപ്പോൾ.
കഥയിഷ്യന്തി ലോകേഷു പുരുഷാഃ കര്മ കുത്സിതമ്। സുനൃശംസമധര്മിഷ്ഠം തവ ശൌടീര്യമാനിനഃ
ലോകത്ത് മനുഷ്യർ നിന്റെ ഈ പ്രവൃത്തിയെ നിന്ദ്യവും ക്രൂരവും നീതിവിരുദ്ധവും എന്ന് പറയും, നീ എത്ര ധൈര്യശാലിയാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടാലും.
ധിക് തേ ശൌര്യം ച സത്ത്വം ച യത്ത്വയാ കഥിതം തദാ। കുലാക്രോശകരം ലോകേ ധിക് തേ ചാരിത്രമീദൃശമ്
നിന്റെ ധൈര്യത്തിലും സ്വഭാവത്തിലും എനിക്ക് ലജ്ജയാണ്; ഇങ്ങനെയുള്ള പെരുമാറ്റം നിന്റെ കുടുംബത്തിന് അപമാനം മാത്രമേ ഉണ്ടാക്കൂ, നിന്റെ ഈ സ്വഭാവം നിന്ദനീയമാണ്.
കിം ശക്യം കര്തുമേവം ഹി യജ്ജവേനൈവ ധാവസി। മുഹൂര്തമപി തിഷ്ഠ ത്വം ന ജീവന് പ്രതിയാസ്യസി
നീ ഇങ്ങനെ വേഗത്തിൽ ഓടുമ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയൂ? ഒരു നിമിഷം പോലും നിന്നു കാണിക്കൂ, നീ ജീവനോടെ തിരികെ പോകാൻ കഴിയില്ല.
നഹി ചക്ഷുഃപഥം പ്രാപ്യ തയോഃ പാര്ഥിവപുത്രയോഃ। സസൈന്യോഽപി സമര്ഥസ്ത്വം മുഹൂര്തമപി ജീവിതുമ്
അവരായ രാജകുമാരന്മാരെ നേരിൽ കണ്ടാൽ നിന്റെ സൈന്യത്തോടുകൂടിയാലും നീ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ന ത്വം തയോഃ ശരസ്പര്ശം സോഢും ശക്തഃ കഥംചന। വനേ പ്രജ്വലിതസ്യേവ സ്പര്ശമഗ്നേര്വിഹംഗമഃ
അവരുടെ അമ്പുകളുടെ സ്പർശം നീ എങ്ങനെയും സഹിക്കാനാവില്ല, കാട്ടിൽ കത്തുന്ന തീയുടെ സ്പർശം പക്ഷിക്ക് എങ്ങനെ സഹിക്കാനാവില്ലയോ അതുപോലെ.
സാധു കൃത്വാഽഽത്മനഃ പഥ്യം സാധു മാം മുഞ്ച രാവണ। മത്പ്രധര്ഷണസംക്രുദ്ധോ ഭ്രാത്രാ സഹ പതിര്മമ
നിന്റെ ഭാവി ഭദ്രമാകാൻ വേണ്ടത് ചെയ്യൂ, രാവണാ, എന്നെ വിട്ടയക്കൂ. എന്നെ അപമാനിച്ചതിൽ എന്റെ ഭർത്താവും സഹോദരനും ചേർന്ന് കോപത്തോടെ നിന്നെ നശിപ്പിക്കും.
വിധാസ്യതി വിനാശായ ത്വം മാം യദി ന മുഞ്ചസി। യേന ത്വം വ്യവസായേന ബലാന്മാം ഹര്തുമിച്ഛസി
നീ എന്നെ വിട്ടയക്കാതെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതേ മനസ്സോടെ എന്നെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ നിന്റെ നാശം ഉറപ്പാക്കും.
വ്യവസായസ്തു തേ നീച ഭവിഷ്യതി നിരര്ഥകഃ। നഹ്യഹം തമപശ്യന്തീ ഭര്താരം വിബുധോപമമ്
നിന്റെ ഈ തീരുമാനങ്ങൾ, ദുഷ്ടാ, ഫലപ്രദമാകില്ല; ദേവന്മാരോട് തുല്യനായ എന്റെ ഭർത്താവിനെ കാണാതെ ഞാൻ ശത്രുവിന്റെ അധീനതയിൽ ദീർഘകാലം ജീവിക്കാനാവില്ല.
ഉത്സഹേ ശത്രുവശഗാ പ്രാണാന് ധാരയിതും ചിരമ്। ന നൂനം ചാത്മനഃ ശ്രേയഃ പഥ്യം വാ സമവേക്ഷസേ
ശത്രുവിന്റെ പിടിയിൽ ഞാൻ ദീർഘകാലം ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല; നീ നിന്റെ ഭാവി ഭദ്രതയെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നില്ലെന്നത് ഉറപ്പാണ്.
മൃത്യുകാലേ യഥാ മര്ത്യോ വിപരീതാനി സേവതേ। മുമൂര്ഷൂണാം തു സര്വേഷാം യത് പഥ്യം തന്ന രോചതേ
മരണസമയത്ത് മനുഷ്യൻ ദോഷകരമായ കാര്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, മരണം നേരിടുന്ന എല്ലാവർക്കും നല്ലത് ഇഷ്ടമാകാറില്ല.
പശ്യാമീഹ ഹി കണ്ഠേ ത്വാം കാലപാശാവപാശിതമ്। യഥാ ചാസ്മിന് ഭയസ്ഥാനേ ന ബിഭേഷി നിശാചര
നിന്റെ കഴുത്തിൽ മരണത്തിന്റെ കയ്പ് കെട്ടിയിരിക്കുന്നതിനെ ഞാൻ ഇവിടെ കാണുന്നു; ഇങ്ങനെയുള്ള ഭയങ്കര സാഹചര്യത്തിൽ പോലും നീ ഭയപ്പെടുന്നില്ല, രാത്രിവാസി.
വ്യക്തം ഹിരണ്മയാംസ്ത്വം ഹി സമ്പശ്യസി മഹീരുഹാന്। നദീം വൈതരണീം ഘോരാം രുധിരൌഘവിവാഹിനീമ്
നീ പൊന്നുപോലെയുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും രക്തം ഒഴുകുന്ന ഭയങ്കരമായ വൈതരണി നദിയും വ്യക്തമായി കാണുന്നുണ്ട്.
ഖഡ്ഗപത്രവനം ചൈവ ഭീമം പശ്യസി രാവണ। തപ്തകാഞ്ചനപുഷ്പാം ച വൈദൂര്യപ്രവരച്ഛദാമ്
നീ ഭയാനകമായ വാൾപതാകകളുള്ള കാടും ചൂടുള്ള പൊന്നുപൂക്കളും വിലയേറിയ വൈഡൂര്യക്കല്ല് ഇട്ടിരിക്കുന്നതും കാണുന്നുവല്ലോ, രാവണാ.
ദ്രക്ഷ്യസേ ശാല്മലീം തീക്ഷ്ണാമായസൈഃ കണ്ടകൈശ്ചിതാമ്। നഹി ത്വമീദൃശം കൃത്വാ തസ്യാലീകം മഹാത്മനഃ
ഇരുമ്പ് മുളകുത്തിയ മൂർച്ചയുള്ള ശാൽമലി വൃക്ഷവും നീ കാണും; ആ മഹാത്മാവിനോടു ഇങ്ങനെയൊരു ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്തതിന് നീ അതിന്റെ ഫലം ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല.
ധാരിതും ശക്ഷ്യസി ചിരം വിഷം പീത്വേവ നിര്ഘൃണ। ബദ്ധസ്ത്വം കാലപാശേന ദുര്നിവാരേണ രാവണ
നീ വിഷം കുടിച്ചവനുപോലെ ദീർഘകാലം സഹിക്കാനാവില്ല, ക്രൂരനായ രാവണാ; നീ തടയാനാവാത്ത കാലത്തിന്റെ കയ്പ് കെട്ടിയിരിക്കുകയാണ്.
ക്വ ഗതോ ലപ്സ്യസേ ശര്മ മമ ഭര്തുര്മഹാത്മനഃ। നിമേഷാന്തരമാത്രേണ വിനാ ഭ്രാതരമാഹവേ
നിന്റെ സഹോദരൻ ഇല്ലാതെ യുദ്ധത്തിൽ, എന്റെ മഹാത്മാവായ ഭർത്താവിനെ ഒഴിവാക്കി, ഒരു നിമിഷം പോലും നീ എവിടെ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തും?
രാക്ഷസാ നിഹതാ യേന സഹസ്രാണി ചതുര്ദശ। കഥം സ രാഘവോ വീരഃ സര്വാസ്ത്രകുശലോ ബലീ
പതിനാലായിരം രാക്ഷസന്മാരെ വധിച്ചവൻ, ആ ധൈര്യശാലിയും ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള രാഘവനും പരാജയപ്പെടുമോ?
ന ത്വാം ഹന്യാച്ഛരൈസ്തീക്ഷ്ണൈരിഷ്ടഭാര്യാപഹാരിണമ്। ഏതച്ചാന്യച്ച പരുഷം വൈദേഹീ രാവണാങ്കഗാ। ഭയശോകസമാവിഷ്ടാ കരുണം വിലലാപ ഹ
നിന്റെ ഇഷ്ടഭാര്യയെ അപഹരിച്ചവനായാലും, രാമൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിന്നെ കൊല്ലില്ല; ഇതും മറ്റും രാവണന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് ഭയത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ആകുലയായ വൈദേഹി ദയനീയമായി വിലപിച്ചു.
തദാ ഭൃശാര്താം ബഹു ചൈവ ഭാഷിണീം വിലാപപൂര്വം കരുണം ച ഭാമിനീമ്। ജഹാര പാപസ്തരുണീം വിചേഷ്ടതീം നൃപാത്മജാമാഗതഗാത്രവേപഥുഃ
അപ്പോൾ അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി, അനേകം വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, ഹൃദയഭേദകമായി വിലപിച്ചിരുന്ന പ്രകാശമുള്ള രാജകുമാരിയെ, അവൾ എത്രയും ശ്രമിച്ചിട്ടും, അവളുടെ ശരീരത്തിൽ വിറയലോടെ, ദുഷ്ടൻ അവളെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
thumb|ചതുഃപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ ചതുഃപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ശ്രീമദ്-വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ അമ്പതിനാലാം സര്ഗം കേൾക്കൂ.
ഹ്രിയമാണാ തു വൈദേഹീ കംചിന്നാഥമപശ്യതീ। ദദര്ശ ഗിരിശൃങ്ഗസ്ഥാന് പഞ്ച വാനരപുങ്ഗവാന്
വൈദേഹിയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ആരും രക്ഷിക്കാനില്ലെന്ന് കണ്ട അവൾ, ഒരു പർവ്വതശിഖരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അഞ്ചു പ്രധാന വാനരന്മാരെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
തേഷാം മധ്യേ വിശാലാക്ഷീ കൌശേയം കനകപ്രഭമ്। ഉത്തരീയം വരാരോഹാ ശുഭാന്യാഭരണാനി ച
അവരുടെ ഇടയിൽ, വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള, മനോഹരമായ രൂപമുള്ള സ്ത്രീ, പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്ന പറ്റിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞിരുന്നതായി അവൾ കണ്ടു.
മുമോച യദി രാമായ ശംസേയുരിതി ഭാമിനീ। വസ്ത്രമുത്സൃജ്യ തന്മധ്യേ നിക്ഷിപ്തം സഹഭൂഷണമ്
അവർ രാമനോട് ഈ വിവരം അറിയിക്കും എന്ന ആശയത്തോടെ, ഭാമിനി അവളുടെ വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും അവിടെയിട്ട് താഴെ ഇടവേളയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു.
സമ്ഭ്രമാത് തു ദശഗ്രീവസ്തത്കര്മ ച ന ബുദ്ധവാന്। പിങ്ഗാക്ഷാസ്താം വിശാലാക്ഷീം നേത്രൈരനിമിഷൈരിവ
ആശങ്കയിൽ മുങ്ങിയ ദശമുഖൻ ആ പ്രവർത്തി ശ്രദ്ധിച്ചില്ല; വിശാലകണ്ണിയയായ സീതയെ, മഞ്ഞ നിറമുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ആ വാനരന്മാർ കണ്ണു മടിക്കാതെ നോക്കി നിന്നു.