കൈര്ഗുണൈരനുരക്താസി മൂഢേ പണ്ഡിതമാനിനി। യഃ സ്ത്രിയോ വചനാദ് രാജ്യം വിഹായ സസുഹൃജ്ജനമ്
ഏത് ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് നീ ആ സ്ത്രീയുടെ വാക്ക് കേട്ട് രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ചവനോടു ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്, ബുദ്ധിമാനെന്ന് കരുതുന്ന ഭ്രമിതയായവളേ?
അസ്മിന് വ്യാലാനുചരിതേ വനേ വസതി ദുര്മതിഃ। ഇത്യുക്ത്വാ മൈഥിലീം വാക്യം പ്രിയാര്ഹാം പ്രിയവാദിനീമ്
മൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ കാടിൽ, തെറ്റായ മനസ്സോടെ അവൻ താമസിക്കുന്നു—ഇങ്ങനെ, സ്നേഹാർഹയുമായ, സ്നേഹപൂർവം സംസാരിക്കുന്ന മൈഥിലിയോട് രാവണൻ പറഞ്ഞു.
അഭിഗമ്യ സുദുഷ്ടാത്മാ രാക്ഷസഃ കാമമോഹിതഃ। ജഗ്രാഹ രാവണഃ സീതാം ബുധഃ ഖേ രോഹിണീമിവ
കുപ്രകൃതിയുള്ള, കാമത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായ രാക്ഷസൻ അടുത്തെത്തി, സീതയെ ആകാശത്തിലെ രോഹിണിയെ പോലെ പിടിച്ചെടുത്തു.
വാമേന സീതാം പദ്മാക്ഷീം മൂര്ധജേഷു കരേണ സഃ। ഊര്വോസ്തു ദക്ഷിണേനൈവ പരിജഗ്രാഹ പാണിനാ
വലത് കൈ കൊണ്ട് അവളുടെ ഉരുക്കളിൽ പിടിച്ചു, ഇടത് കൈ കൊണ്ട് കുമുദനയനിയായ സീതയുടെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു.
തം ദൃഷ്ട്വാ ഗിരിശൃങ്ഗാഭം തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രം മഹാഭുജമ്। പ്രാദ്രവന് മൃത്യുസംകാശം ഭയാര്താ വനദേവതാഃ
പർവതശൃംഗംപോലെയും, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകളും വലുതായ കൈകളും ഉള്ള അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മരണമെന്നു ഭയന്ന് കാട്ടിലെ ദേവതകൾ ഓടി മറഞ്ഞു.
സ ച മായാമയോ ദിവ്യഃ ഖരയുക്തഃ ഖരസ്വനഃ। പ്രത്യദൃശ്യത ഹേമാങ്ഗോ രാവണസ്യ മഹാരഥഃ
അപ്പോൾ, മുളകളാൽ കെട്ടിയ, കഠിനശബ്ദമുള്ള, പൊന്നുപോലെയുള്ള, മായാമയമായ, ദിവ്യമായ രാവണന്റെ രഥം പ്രത്യക്ഷമായി.
തതസ്താം പരുഷൈര്വാക്യൈരഭിതര്ജ്യ മഹാസ്വനഃ। അംകേനാദായ വൈദേഹീം രഥമാരോപയത് തദാ
ശബ്ദം മുഴക്കി, കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ്, വൈദേഹിയെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, അവളെ രഥത്തിൽ കയറ്റി.
സാ ഗൃഹീതാതിചുക്രോശ രാവണേന യശസ്വിനീ। രാമേതി സീതാ ദുഃഖാര്താ രാമം ദൂരം ഗതം വനേ
യശസ്സുള്ള സീതയെ രാവണൻ പിടിച്ചപ്പോൾ, അവൾ ദു:ഖത്തിൽ, കാട്ടിൽ ദൂരേ പോയ രാമനെ വിളിച്ചു കരഞ്ഞു.
താമകാമാം സ കാമാര്തഃ പന്നഗേന്ദ്രവധൂമിവ। വിചേഷ്ടമാനാമാദായ ഉത്പപാതാഥ രാവണഃ
കാമത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായ രാവണൻ, പാമ്പുകളുടെ രാജാവിന്റെ ഭാര്യയെപ്പോലെ, പ്രയത്നപൂർവം പ്രതിരോധിക്കുന്ന സീതയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
തതഃ സാ രാക്ഷസേന്ദ്രേണ ഹ്രിയമാണാ വിഹായസാ। ഭൃശം ചുക്രോശ മത്തേവ ഭ്രാന്തചിത്താ യഥാതുരാ
അപ്പോൾ, രാക്ഷസരാജാവായ രാവണൻ ആകാശമാർഗം കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ഭ്രമിച്ച മനസ്സോടെ, വേദനയാൽ പിരിഞ്ഞ സ്ത്രീപോലെ, സീത വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞു.
ഹാ ലക്ഷ്മണ മഹാബാഹോ ഗുരുചിത്തപ്രസാദക। ഹ്രിയമാണാം ന ജാനീഷേ രക്ഷസാ കാമരൂപിണാ
ഹേ ലക്ഷ്മണ, മഹാബാഹുവായവനേ, ഗുരുക്കളുടെ മനസ്സിന് സന്തോഷം നൽകുന്നവനേ, ഒരു രൂപം മാറുന്ന രാക്ഷസൻ എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നതു നിനക്ക് അറിയില്ലല്ലോ!
ജീവിതം സുഖമര്ഥം ച ധര്മഹേതോഃ പരിത്യജന്। ഹ്രിയമാണാമധര്മേണ മാം രാഘവ ന പശ്യസി
ജീവണവും സുഖവും സമ്പത്തും ധർമ്മത്തിനായി ഉപേക്ഷിച്ച രാഘവാ, നീ അന്യായമായി എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് കാണുന്നില്ല.
നനു നാമാവിനീതാനാം വിനേതാസി പരംതപ। കഥമേവംവിധം പാപം ന ത്വം ശാധി ഹി രാവണമ്
ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനേ, നീ അക്രമികളെ ശിക്ഷിക്കേണ്ടവനല്ലേ? ഇങ്ങനെ ഒരു പാപം ചെയ്ത രാവണനെ നീ എന്തുകൊണ്ട് ശിക്ഷിക്കുന്നില്ല?
ന തു സദ്യോഽവിനീതസ്യ ദൃശ്യതേ കര്മണഃ ഫലമ്। കാലോഽപ്യങ്ഗീഭവത്യത്ര സസ്യാനാമിവ പക്തയേ
അക്രമിയായുള്ള പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം ഉടൻ കാണാനാവില്ല; വിളവു പാകമാകുന്നതുപോലെ അതിനും സമയം വേണ്ടിവരും.
ത്വം കര്മ കൃതവാനേതത് കാലോപഹതചേതനഃ। ജീവിതാന്തകരം ഘോരം രാമാദ് വ്യസനമാപ്നുഹി
നിന്റെ മനസ്സ് കാലത്തിന്റെ ബാധയാൽ മങ്ങിയതുകൊണ്ട് നീ ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്തു; ഇനി നീ രാമനിൽ നിന്ന് ജീവൻ നഷ്ടമാകുന്ന ഭയങ്കരമായ ദുരന്തം അനുഭവിക്കണം.
ഹന്തേദാനീം സകാമാ തു കൈകേയീ ബാന്ധവൈഃ സഹ। ഹ്രിയേയം ധര്മകാമസ്യ ധര്മപത്നീ യശസ്വിനഃ
ഇപ്പോൾ കൈകേയിയും അവളുടെ ബന്ധുക്കളും സന്തോഷിക്കട്ടെ; ധർമ്മത്തിനും യശസ്സിനും പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയെ ഇവർ കവർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ആമന്ത്രയേ ജനസ്ഥാനേ കര്ണികാരാംശ്ച പുഷ്പിതാന്। ക്ഷിപ്രം രാമായ ശംസധ്വം സീതാം ഹരതി രാവണഃ
ജനസ്ഥാനത്തിലെ പൂത്ത കർണികാരമരങ്ങളേ, ദയവായി വേഗം രാമനോട് പറഞ്ഞുതരൂ, സീതയെ രാവണൻ കവർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്.
ഹംസസാരസസംഘുഷ്ടാം വന്ദേ ഗോദാവരീം നദീമ്। ക്ഷിപ്രം രാമായ ശംസ ത്വം സീതാം ഹരതി രാവണഃ
ഹംസകളും സാരസങ്ങളും നിറഞ്ഞു മുഴങ്ങുന്ന ഗോദാവരി നദിയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു; ദയവായി വേഗം രാമനോട് പറഞ്ഞുതരൂ, സീതയെ രാവണൻ കവർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്.
ദൈവതാനി ച യാന്യസ്മിന് വനേ വിവിധപാദപേ। നമസ്കരോമ്യഹം തേഭ്യോ ഭര്തുഃ ശംസത മാം ഹൃതാമ്
ഈ കാടിലെ വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ദേവതകളെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു; ദയവായി എന്റെ ഭർത്താവിനോട് ഞാൻ കവർന്നുപോയെന്ന് അറിയിക്കൂ.
യാനി കാനിചിദപ്യത്ര സത്ത്വാനി വിവിധാനി ച। സര്വാണി ശരണം യാമി മൃഗപക്ഷിഗണാനി വൈ
ഇവിടെ ഉള്ള ഏതു ജീവികളും, എങ്ങനെയായാലും, എല്ലാം, മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും, ഞാൻ എല്ലാവരോടും അഭയം തേടുന്നു.
ഹ്രിയമാണാം പ്രിയാം ഭര്തുഃ പ്രാണേഭ്യോഽപി ഗരീയസീമ്। വിവശാ തേ ഹൃതാ സീതാ രാവണേനേതി ശംസത
ഭർത്താവിന് ജീവനിലും പ്രിയപ്പെട്ട സീതയെ രാവണൻ കവർന്നുപോകുന്നു; ഞാൻ അശക്തയായി പിടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞുതരൂ.
വിദിത്വാ തു മഹാബാഹുരമുത്രാപി മഹാബലഃ। ആനേഷ്യതി പരാക്രമ്യ വൈവസ്വതഹൃതാമപി
ഇത് അറിഞ്ഞാൽ, മഹാബലനും ദീർഘബാഹുവും ആയ രാമൻ, വൈവസ്വതന്റെ പിടിയിൽ നിന്നെങ്കിലും തന്റെ ധൈര്യത്തോടെ എന്നെ തിരികെ കൊണ്ടുവരും.
സാ തദാ കരുണാ വാചോ വിലപന്തീ സുദുഃഖിതാ। വനസ്പതിഗതം ഗൃധ്രം ദദര്ശായതലോചനാ
അങ്ങനെ, അത്യന്തം ദുഖിതയായി, കരുണയോടെ വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള സീത, ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഗൃധ്രത്തെ കണ്ടു.
സാ തമുദ്വീക്ഷ്യ സുശ്രോണീ രാവണസ്യ വശംഗതാ। സമാക്രന്ദദ് ഭയപരാ ദുഃഖോപഹതയാ ഗിരാ
സുന്ദരമായ കമരും ഉള്ള അവൾ, രാവണന്റെ പിടിയിൽ ആയിരിക്കെ, ഭയത്തിൽ വിറയച്ചു, ദുഃഖം നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ആഗ്രഹത്തോടെ വിളിച്ചു.
ജടായോ പശ്യ മാമാര്യ ഹ്രിയമാണാമനാഥവത്। അനേന രാക്ഷസേന്ദ്രേണാകരുണം പാപകര്മണാ
ജടായുവേ, മഹാനായവനേ, ഈ ക്രൂരനും പാപകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന രാക്ഷസരാജാവായ രാവണൻ എന്നെ രക്ഷയില്ലാത്തവളെപ്പോലെ കവർന്നുകൊണ്ടുപോകുന്നു, നോക്കൂ.
നൈഷ വാരയിതും ശക്യസ്ത്വയാ ക്രൂരോ നിശാചരഃ। സത്വവാഞ്ജിതകാശീ ച സായുധശ്ചൈവ ദുര്മതിഃ
നീ ഈ ക്രൂരനായ നിശാചരനെ തടയാൻ കഴിയില്ല; അവൻ ശക്തനും കപടനും ആയുധധാരിയും ദുഷ്ടനും ആണ്.
രാമായ തു യഥാതത്ത്വം ജടായോ ഹരണം മമ। ലക്ഷ്മണായ ച തത് സര്വമാഖ്യാതവ്യമശേഷതഃ
ജടായുവേ, എന്റെ കവർച്ചയെ യഥാർത്ഥത്തിൽ രാമനോടും ലക്ഷ്മണനോടും മുഴുവനായി പറഞ്ഞുതരിക.
thumb|പഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ പഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ഇപ്പോൾ അമ്പതാമത്തെ സർഗ്ഗം കേൾക്കൂ. മഹത്തായ വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ അമ്പതാമത്തെ സർഗ്ഗം.
തം ശബ്ദമവസുപ്തസ്തു ജടായുരഥ ശുശ്രുവേ। നിരൈക്ഷദ് രാവണം ക്ഷിപ്രം വൈദേഹീം ച ദദര്ശ സഃ
അപ്പോൾ പൂർണ്ണമായി ഉണർന്നില്ലാത്ത ജടായു ആ ശബ്ദം കേട്ടു; ഉടൻ രാവണനെയും വൈദേഹിയെയും കണ്ടു.
തതഃ പര്വതശൃങ്ഗാഭസ്തീക്ഷ്ണതുണ്ഡഃ ഖഗോത്തമഃ। വനസ്പതിഗതഃ ശ്രീമാന് വ്യാജഹാര ശുഭാം ഗിരമ്
അതിനുശേഷം, പർവതശൃംഗംപോലെ മൂർച്ഛിച്ച തൂവലുള്ള, വൃക്ഷത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന, മഹത്വമുള്ള പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ജടായു, ശുഭമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.