താം വേപമാനാമുപലക്ഷ്യ സീതാം സ രാവണോ മൃത്യുസമപ്രഭാവഃ। കുലം ബലം നാമ ച കര്മ ചാത്മനഃ സമാചചക്ഷേ ഭയകാരണാര്ഥമ്
സീതയെ ഇങ്ങനെ വിറക്കുന്നത് കണ്ട രാവണൻ, മരണത്തിൻറെ ഭയത്തിന് തുല്യമായ ശക്തിയുള്ളവൻ, അവളെ ഭയപ്പെടുത്താൻ തന്റെ വംശം, ശക്തി, പേര്, ചെയ്തികൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പറയാൻ തുടങ്ങി.
thumb|അഷ്ടചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ അഷ്ടചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ॥൩-
മഹത്വമുള്ള വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ നാൽപത്തിയെട്ടാം സര്ഗം ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.
ഏവം ബ്രുവത്യാം സീതായാം സംരബ്ധഃ പരുഷം വചഃ। ലലാടേ ഭ്രുകുടിം കൃത്വാ രാവണഃ പ്രത്യുവാച ഹ
സീതാ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, രാവണൻ കോപത്തോടെ നെറ്റിയിൽ ചുരുണ്ടു, കടുപ്പമുള്ള വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവളോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഭ്രാതാ വൈശ്രവണസ്യാഹം സാപത്നോ വരവര്ണിനി। രാവണോ നാമ ഭദ്രം തേ ദശഗ്രീവഃ പ്രതാപവാന്
നല്ല വർണ്ണമുള്ളേ, ഞാൻ വൈശ്രവണന്റെ സഹോദരൻ, എന്നാൽ എനിക്കു ശത്രുവും ആകുന്നു. എന്റെ പേര് രാവണൻ, ദശമുഖൻ, വലിയ ശക്തിയുള്ളവൻ — നിനക്ക് ആശംസകൾ.
യസ്യ ദേവാഃ സഗന്ധര്വാഃ പിശാചപതഗോരഗാഃ। വിദ്രവന്തി സദാ ഭീതാ മൃത്യോരിവ സദാ പ്രജാഃ
ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ഭൂതങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, പാമ്പുകൾ — എല്ലാവരും എന്നെ കണ്ടാൽ എപ്പോഴും മരണത്തെ കാണുന്നവരെപ്പോലെ ഭയന്ന് ഓടിപ്പോകുന്നു.
യേന വൈശ്രവണോ ഭ്രാതാ വൈമാത്രാഃ കാരണാന്തരേ। ദ്വന്ദ്വമാസാദിതഃ ക്രോധാദ് രണേ വിക്രമ്യ നിര്ജിതഃ
എന്റെ സഹോദരനായ വൈശ്രവണൻ, വേറൊരു അമ്മയുടെ മകനായിട്ടും, മറ്റൊരു കാരണത്താൽ ഞാൻ കോപത്തോടെ യുദ്ധത്തിന് വിളിച്ചു. ഞാൻ അവനെ യുദ്ധത്തിൽ നേരിട്ട് ജയിച്ചു.
മദ്ഭയാര്തഃ പരിത്യജ്യ സ്വമധിഷ്ഠാനമൃദ്ധിമത്। കൈലാസം പര്വതശ്രേഷ്ഠമധ്യാസ്തേ നരവാഹനഃ
എന്നെ ഭയന്ന്, അവൻ തന്റെ സമൃദ്ധിയുള്ള വാസസ്ഥലം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഇപ്പോൾ കൈലാസം എന്ന മഹാപർവ്വതത്തിൽ, ദിവ്യവാഹനത്തിൽ ഇരുന്നു ജീവിക്കുന്നു.
യസ്യ തത് പുഷ്പകം നാമ വിമാനം കാമഗം ശുഭമ്। വീര്യാദാവര്ജിതം ഭദ്രേ യേന യാമി വിഹായസമ്
പുഷ്പകം എന്ന മനോഹരമായ ആകാശവിമാനം, എന്റെ വീര്യത്തോടെ നേടിയതാണ്, സുന്ദരിയായവളേ. അതിൽ കയറി ഞാൻ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു.
മമ സംജാതരോഷസ്യ മുഖം ദൃഷ്ട്വൈവ മൈഥിലി। വിദ്രവന്തി പരിത്രസ്താഃ സുരാഃ ശക്രപുരോഗമാഃ
മൈഥിലി, ഞാൻ കോപിതനാകുമ്പോൾ, എന്റെ മുഖം കാണുന്ന ദേവന്മാരും, ഇന്ദ്രനും മുന്നിൽ നിന്ന് ഭയന്ന് ഓടിപ്പോകുന്നു.
യത്ര തിഷ്ഠാമ്യഹം തത്ര മാരുതോ വാതി ശങ്കിതഃ। തീവ്രാംശുഃ ശിശിരാംശുശ്ച ഭയാത് സമ്പദ്യതേ ദിവി
ഞാൻ എവിടെയായാലും, കാറ്റ് ഭയത്തോടെ മന്ദമായി വീശുന്നു; സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ കഠിനമാകുന്നു, ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾ തണുത്തതാകുന്നു — ആകാശത്ത് എല്ലാം ഭയത്താൽ.
നിഷ്കമ്പപത്രാസ്തരവോ നദ്യശ്ച സ്തിമിതോദകാഃ। ഭവന്തി യത്ര തത്രാഹം തിഷ്ഠാമി ച ചരാമി ച
ഞാൻ എവിടെയുണ്ടായാലും, മരങ്ങൾ ഇലകളും കുലുങ്ങാതെ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നു; നദികൾക്ക് വെള്ളം ഒഴുകാതെ നില്ക്കുന്നു.
മമ പാരേ സമുദ്രസ്യ ലങ്കാ നാമ പുരീ ശുഭാ। സമ്പൂര്ണാ രാക്ഷസൈര്ഘോരൈര്യഥേന്ദ്രസ്യാമരാവതീ
സമുദ്രത്തിന് അപ്പുറം എന്റെ മനോഹരമായ നഗരം ലങ്ക സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. അതിൽ ഭയങ്കരമായ രാക്ഷസന്മാർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രന്റെ അമരാവതിയിൽ ദേവന്മാർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ.
പ്രാകാരേണ പരിക്ഷിപ്താ പാണ്ഡുരേണ വിരാജിതാ। ഹേമകക്ഷ്യാ പുരീ രമ്യാ വൈദൂര്യമയതോരണാ
ആ മനോഹരമായ നഗരം വെളുത്ത മതിലാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള പ്രാകാരങ്ങളും, വൈഡൂര്യമണിയാൽ നിർമ്മിച്ച ഗോപുരദ്വാരങ്ങളും അതിനെ അലങ്കരിക്കുന്നു.
ഹസ്ത്യശ്വരഥസമ്ബാധാ തൂര്യനാദവിനാദിതാ। സര്വകാമഫലൈര്വൃക്ഷൈഃ സംകുലോദ്യാനഭൂഷിതാ
ആ നഗരം ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു, എല്ലാ ഇച്ഛാനുസൃത ഫലങ്ങൾ കായുന്ന വൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ഉദ്യാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
തത്ര ത്വം വസ ഹേ സീതേ രാജപുത്രി മയാ സഹ। ന സ്മരിഷ്യസി നാരീണാം മാനുഷീണാം മനസ്വിനി
അവിടെ, രാജകുമാരിയായ സീതേ, നീ എന്നോടൊപ്പം താമസിക്കണം. മനസ്സുള്ളവളേ, മനുഷ്യസ്ത്രികൾക്ക് ഉള്ള ഓർമ്മകൾ നിനക്ക് വരികയില്ല.
ഭുഞ്ജാനാ മാനുഷാന് ഭോഗാന് ദിവ്യാംശ്ച വരവര്ണിനി। ന സ്മരിഷ്യസി രാമസ്യ മാനുഷസ്യ ഗതായുഷഃ
നല്ല വർണ്ണമുള്ളവളേ, മനുഷ്യലോകത്തിലെ ആനന്ദങ്ങളും ദിവ്യമായ സുഖങ്ങളും അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, ആയുസ്സ് കഴിഞ്ഞ മനുഷ്യനായ രാമനെ നീ ഓർക്കുകയില്ല.
സ്ഥാപയിത്വാ പ്രിയം പുത്രം രാജ്യേ ദശരഥോ നൃപഃ। മന്ദവീര്യസ്തതോ ജ്യേഷ്ഠഃ സുതഃ പ്രസ്ഥാപിതോ വനമ്
പ്രിയപ്പെട്ട മകനായ രാമനെ രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തിയശേഷം, ദശരഥൻ, ശക്തി കുറഞ്ഞവനായി, തന്റെ മൂത്ത മകനെ വനത്തിലേക്ക് അയച്ചു.
തേന കിം ഭ്രഷ്ടരാജ്യേന രാമേണ ഗതചേതസാ। കരിഷ്യസി വിശാലാക്ഷി താപസേന തപസ്വിനാ
രാജ്യവും മനസ്സും നഷ്ടപ്പെട്ട രാമനോടൊപ്പം, വലുതായ കണ്ണുകളുള്ളേ, നീ എന്ത് നേടാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്? അവൻ ഒരു വനംവാസിയായ സന്യാസിയാണ്.
രക്ഷ രാക്ഷസഭര്താരം കാമയ സ്വയമാഗതമ്। ന മന്മഥശരാവിഷ്ടം പ്രത്യാഖ്യാതും ത്വമര്ഹസി
സ്വയം വന്നിരിക്കുന്ന ഈ രാക്ഷസാധിപതിയെ സ്നേഹിച്ച് സംരക്ഷിക്കൂ; പ്രണയബാണങ്ങൾ കുത്തിയവനെ നീ നിരസിക്കേണ്ടതില്ല.
പ്രത്യാഖ്യായ ഹി മാം ഭീരു പശ്ചാത്താപം ഗമിഷ്യസി। ചരണേനാഭിഹത്യേവ പുരൂരവസമുര്വശീ
ഭയമുള്ളവളേ, എന്നെ നിരസിച്ചാൽ, നീ പിന്നീട് പശ്ചാത്താപം അനുഭവിക്കും; പുരൂരവസിനെ കാലുകൊണ്ടു അടിച്ച ഉർവശി പോലെ.
അങ്ഗുല്യാ ന സമോ രാമോ മമ യുദ്ധേ സ മാനുഷഃ। തവ ഭാഗ്യേന സമ്പ്രാപ്തം ഭജസ്വ വരവര്ണിനി
യുദ്ധത്തിൽ രാമൻ എനിക്കു വിരൽസമാനനും അല്ല, അവൻ മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ്; മനോഹരവർണ്ണമുള്ളേ, നിന്റെ ഭാഗ്യത്തിൽ ലഭിച്ചതിനെ ആസ്വദിക്കൂ.
ഏവമുക്താ തു വൈദേഹീ ക്രുദ്ധാ സംരക്തലോചനാ। അബ്രവീത് പരുഷം വാക്യം രഹിതേ രാക്ഷസാധിപമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വൈദേഹി ക്രുദ്ധയായി കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, രഹസ്യമായി രാക്ഷസാധിപതിയോട് കടുപ്പമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
കഥം വൈശ്രവണം ദേവം സര്വദേവനമസ്കൃതമ്। ഭ്രാതരം വ്യപദിശ്യ ത്വമശുഭം കര്തുമിച്ഛസി
സകലദേവന്മാരും ആദരിക്കുന്ന വൈശ്രവണൻ ദേവന്റെ സഹോദരനെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന നീ, ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്യാൻ എങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?
അവശ്യം വിനശിഷ്യന്തി സര്വേ രാവണ രാക്ഷസാഃ। യേഷാം ത്വം കര്കശോ രാജാ ദുര്ബുദ്ധിരജിതേന്ദ്രിയഃ
രാവണാ, നീ ദുർബുദ്ധിയും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാത്തവനും കഠിനഹൃദയനും ആയിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ രാജാവായിരിക്കുന്ന രാക്ഷസന്മാർ എല്ലാം നിർബന്ധമായി നശിക്കും.
അപഹൃത്യ ശചീം ഭാര്യാം ശക്യമിന്ദ്രസ്യ ജീവിതുമ്। നഹി രാമസ്യ ഭാര്യാം മാമാനീയ സ്വസ്തിമാന് ഭവേത്
ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ഭാര്യയായ ശചിയെ അപഹരിച്ചാലും ജീവിക്കാൻ കഴിയും; പക്ഷേ, രാമന്റെ ഭാര്യയായ എന്നെ കൊണ്ടുപോയാൽ, നീ സുരക്ഷിതനാവില്ല.
ജീവേച്ചിരം വജ്രധരസ്യ പശ്ചാ- ച്ഛചീം പ്രധൃഷ്യാപ്രതിരൂപരൂപാമ്। ന മാദൃശീം രാക്ഷസ ധര്ഷയിത്വാ പീതാമൃതസ്യാപി തവാസ്തി മോക്ഷഃ
വജ്രധാരിയായ ഇന്ദ്രന്റെ അപൂർവസുന്ദരിയായ ശചിയെ അപമാനിച്ചാലും ഒരാൾ ദീർഘകാലം ജീവിക്കാം; എന്നാൽ, എന്റെ പോലെയുള്ള സ്ത്രീയെ നീ അപമാനിച്ചാൽ, അമൃതം കുടിച്ചാലും മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല, രാക്ഷസാ.
thumb|ഏകോനപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ ഏകോനപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൩-
മഹത്വമുള്ള വാൽമീകിരാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ ഒൻപതമ്പതാം സർഗം കേൾക്കൂ.
സീതായാ വചനം ശ്രുത്വാ ദശഗ്രീവഃ പ്രതാപവാന്। ഹസ്തേ ഹസ്തം സമാഹത്യ ചകാര സുമഹദ് വപുഃ
സീതയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദശമുഖൻ, ശക്തനായവൻ, കൈയിൽ കൈയടിച്ച്, തന്റെ രൂപം വളരെ വലുതാക്കി.
സ മൈഥിലീം പുനര്വാക്യം ബഭാഷേ വാക്യകോവിദഃ। നോന്മത്തയാ ശ്രുതൌ മന്യേ മമ വീര്യപരാക്രമൌ
വാക്കിൽ നിപുണനായ അവൻ വീണ്ടും മൈഥിലിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: 'നീ ഭ്രാന്തയില്ലാത്തവളായതിനാൽ, എന്റെ വീര്യവും പരാക്രമവും നീ കേട്ടിട്ടില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.'
ഉദ്വഹേയം ഭുജാഭ്യാം തു മേദിനീമമ്ബരേ സ്ഥിതഃ। ആപിബേയം സമുദ്രം ച മൃത്യും ഹന്യാം രണേ സ്ഥിതഃ
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ കൈകൊണ്ട് ഭൂമിയെ ഉയർത്താനും, സമുദ്രം കുടിക്കാനും, യുദ്ധത്തിൽ തന്നെ മരണത്തെ തോൽപ്പിക്കാനും എനിക്ക് കഴിയും.