യദി വായം തഥാ യന്മാം ഭവേദ് വദസി ലക്ഷ്മണ। മായൈഷാ രാക്ഷസസ്യേതി കര്തവ്യോഽസ്യ വധോ മയാ
ലക്ഷ്മണാ, നീ പറയുന്നതുപോലെ ഇതു യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു രാക്ഷസന്റെ മായയായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ ഈ മൃഗത്തെ കൊല്ലണം.
ഏതേന ഹി നൃശംസേന മാരീചേനാകൃതാത്മനാ। വനേ വിചരതാ പൂര്വം ഹിംസിതാ മുനിപുംഗവാഃ
നിഷ്ടൂരനും ദുഷ്ടനും ആയ മാരീചൻ മുമ്പ് ഈ വനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച മഹർഷിമാരെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഉത്ഥായ ബഹവോഽനേന മൃഗയായാം ജനാധിപാഃ। നിഹതാഃ പരമേഷ്വാസാസ്തസ്മാദ് വധ്യസ്ത്വയം മൃഗഃ
വേട്ടയ്ക്കായി എഴുന്നേറ്റ അനേകം മഹാരഥികൾ ആയ രാജാക്കന്മാർ അവന്റെ കൈയിൽ വീണുപോയിട്ടുണ്ട്; അതുകൊണ്ട് ഈ മൃഗം കൊല്ലപ്പെടണം.
പുരസ്താദിഹ വാതാപിഃ പരിഭൂയ തപസ്വിനഃ। ഉദരസ്ഥോ ദ്വിജാന് ഹന്തി സ്വഗര്ഭോഽശ്വതരീമിവ
മുന്പ് ഇവിടെ വാതാപി തപസ്സുകരായവരെ വഞ്ചിച്ച്, അവരെ കുടലിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ച്, അശ്വത്തിന്റെ കുഞ്ഞ് അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, ദ്വിജന്മാരെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.
സ കദാചിച്ചിരാല്ലോഭാദാസസാദ മഹാമുനിമ്। അഗസ്ത്യം തേജസാ യുക്തം ഭക്ഷ്യസ്തസ്യ ബഭൂവ ഹ
ഒരിക്കൽ അത്യന്തം ലാഭലോഭം കൊണ്ട് വാതാപി മഹാതപസ്സുള്ള അഗസ്ത്യ മഹർഷിയെ സമീപിച്ചു, പിന്നെ അവൻ അഗസ്ത്യന്റെ ആഹാരമായിത്തീർന്നു.
ത്വയാവിഗണ്യ വാതാപേ പരിഭൂതാശ്ച തേജസാ। ജീവലോകേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാസ്തസ്മാദസി ജരാം ഗതഃ
വാതാപി, നീ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരെ അവഗണിക്കുകയും, ശക്തിയാൽ അവരെ കീഴടക്കുകയും ചെയ്തു; അതുകൊണ്ടാണ് നീ ജീവന്മാരുടെ ലോകത്ത് വൃദ്ധനായി മാറിയത്.
തദ് രക്ഷോ ന ഭവേദേവ വാതാപിരിവ ലക്ഷ്മണ। മദ്വിധം യോഽതിമന്യേത ധര്മനിത്യം ജിതേന്ദ്രിയമ്
ലക്ഷ്മണാ, എന്നെപ്പോലെയുള്ള ധർമ്മനിഷ്ഠനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവനുമായവനെ അവഹേളിക്കുന്നവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു അസുരൻ അല്ല, വാതാപിയെപ്പോലെ.
ഭവേദ്ധതോഽയം വാതാപിരഗസ്ത്യേനേവ മാ ഗതഃ। ഇഹ ത്വം ഭവ സംനദ്ധോ യന്ത്രിതോ രക്ഷ മൈഥിലീമ്
അവൻ വാതാപിയെ അഗസ്ത്യൻ നശിപ്പിച്ചതുപോലെ തന്നെ നശിച്ചുപോകും. നീ ഇവിടെ തന്നെ ആയുധധാരി ആയിരിക്കണം, സീതയെ സൂക്ഷിക്കണം, പോകരുത്.
അസ്യാമായത്തമസ്മാകം യത് കൃത്യം രഘുനന്ദന। അഹമേനം വധിഷ്യാമി ഗ്രഹീഷ്യാമ്യഥവാ മൃഗമ്
രഘുവംശത്തിലെ പ്രിയപുത്രാ, ഇവിടെ നമ്മുടെയെല്ലാം കർത്തവ്യം സീതയിൽ ആശ്രിതമാണ്. ഞാൻ ഈ മൃഗത്തെ കൊല്ലുകയോ പിടികൂടുകയോ ചെയ്യും.
യാവദ് ഗച്ഛാമി സൌമിത്രേ മൃഗമാനയിതും ദ്രുതമ്। പശ്യ ലക്ഷ്മണ വൈദേഹ്യാ മൃഗത്വചി ഗതാം സ്പൃഹാമ്
സൗമിത്രേ, ഞാൻ ഈ മൃഗത്തെ വേഗത്തിൽ പിടിക്കാനായി പോകുമ്പോൾ, വൈദേഹിയുടെ മനസ്സിൽ ഈ മൃഗത്വച്ചയിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹം നീ കാണുക.
ത്വചാ പ്രധാനയാ ഹ്യേഷ മൃഗോഽദ്യ ന ഭവിഷ്യതി। അപ്രമത്തേന തേ ഭാവ്യമാശ്രമസ്ഥേന സീതയാ
ഇന്ന് ഈ മൃഗം അതിന്റെ മനോഹരമായ ത്വച്ച കൊണ്ടാണ് ജീവിക്കുന്നത്, അതിനാൽ അത് രക്ഷപ്പെടില്ല. നീ അശ്രമത്തിൽ സീതയോടൊപ്പം ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കണം.
യാവത് പൃഷതമേകേന സായകേന നിഹന്മ്യഹമ്। ഹത്വൈതച്ചര്മ ചാദായ ശീഘ്രമേഷ്യാമി ലക്ഷ്മണ
ഞാൻ ഈ പുള്ളിമാൻ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് വെടിവെച്ച് കൊല്ലുമ്പോൾ, അതിന്റെ ത്വച്ച എടുത്ത് ഉടൻ തിരിച്ചു വരാം, ലക്ഷ്മണാ.
പ്രദക്ഷിണേനാതിബലേന പക്ഷിണാ ജടായുഷാ ബുദ്ധിമതാ ച ലക്ഷ്മണ। ഭവാപ്രമത്തഃ പ്രതിഗൃഹ്യ മൈഥിലീം പ്രതിക്ഷണം സര്വത ഏവ ശങ്കിതഃ
ശക്തനും ബുദ്ധിമാനുമായ ജടായു വലതുവശം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നീ സീതയെ സൂക്ഷിച്ച്, എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാടത്തും ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കണം.
thumb|ചതുശ്ചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ ചതുശ്ചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ നാല്പത്തിനാലാമത്തെ സര്ഗം കേൾക്കൂ.
തഥാ തു തം സമാദിശ്യ ഭ്രാതരം രഘുനന്ദനഃ। ബബന്ധാസിം മഹാതേജാ ജാമ്ബൂനദമയത്സരുമ്
അങ്ങനെ സഹോദരനോട് നിർദ്ദേശം നൽകി, മഹാതേജസ്വിയായ രഘുനന്ദനൻ ജാംബൂനദസുവർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച വാൾ കെട്ടി.
തതസ്ത്രിവിനതം ചാപമാദായാത്മവിഭൂഷണമ്। ആബധ്യ ച കപാലൌ ദ്വൌ ജഗാമോദഗ്രവിക്രമഃ
പിന്നീട് തനിക്കു പ്രിയമായ മൂന്നു വളവുള്ള വില്ലും രണ്ടു അമ്പച്ചൂണ്ടുകളും എടുത്ത്, വേഗത്തിൽ നടന്നു.
തം വന്യരാജോ രാജേന്ദ്രമാപതന്തം നിരീക്ഷ്യ വൈ। ബഭൂവാന്തര്ഹിതസ്ത്രാസാത് പുനഃ സംദര്ശനേഽഭവത്
കാടിന്റെ രാജാവ് തന്റെ നേരെ വരുന്നതു കണ്ട രാജാധിരാജൻ ഭയത്താൽ ഒളിഞ്ഞു, വീണ്ടും ദൃശ്യമായി.
ബദ്ധാസിര്ധനുരാദായ പ്രദുദ്രാവ യതോ മൃഗഃ। തം സ്മ പശ്യതി രൂപേണ ദ്യോതയന്തമിവാഗ്രതഃ
വാൾ കെട്ടി, വില്ലേന്തി, ആ മൃഗം പോയ ദിശയിലേക്ക് ഓടിയപ്പോൾ, അതിന്റെ ഭംഗിയോടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നതിനെ അവൻ നോക്കി.
അവേക്ഷ്യാവേക്ഷ്യ ധാവന്തം ധനുഷ്പാണിര്മഹാവനേ। അതിവൃത്തമിവോത്പാതാല്ലോഭയാനം കദാചന
വില്ലേന്തി വലിയ കാട്ടിൽ ഓടുന്ന മൃഗത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അതു ചിലപ്പോൾ അസാധാരണമായി പെരുമാറി, ഇടയ്ക്കിടെ ആകർഷിച്ചു.
ശങ്കിതം തു സമുദ്ഭ്രാന്തമുത്പതന്തമിവാമ്ബരമ്। ദൃശ്യമാനമദൃശ്യം ച വനോദ്ദേശേഷു കേഷുചിത്
അത് സംശയാസ്പദവും ഉന്മാദഭരിതവുമായിരുന്നു, ആകാശത്തേക്ക് ചാടുന്നപോലെയും, ചിലപ്പോൾ കാണാമലെയും, ചിലപ്പോൾ കാട്ടിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ മാത്രം ദൃശ്യമായും.
ഛിന്നാഭ്രൈരിവ സംവീതം ശാരദം ചന്ദ്രമണ്ഡലമ്। മുഹൂര്താദേവ ദദൃശേ മുഹുര്ദൂരാത് പ്രകാശതേ
ചിതറിഞ്ഞ മേഘങ്ങൾ മൂടിയ ശരദ്കാല ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, അതു ചില നേരം മാത്രം ദൃശ്യമായി, പിന്നെ ദൂരത്ത് തെളിഞ്ഞു.
ദര്ശനാദര്ശനേനൈവ സോഽപാകര്ഷത രാഘവമ്। സ ദൂരമാശ്രമസ്യാസ്യ മാരീചോ മൃഗതാം ഗതഃ
ദൃശ്യമാവുകയും അദൃശ്യമാവുകയും ചെയ്ത്, മാരീചൻ മാൻ രൂപത്തിൽ രാഘവനെ അശ്രമത്തിൽ നിന്ന് ദൂരേയ്ക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
ആസീത് ക്രുദ്ധസ്തു കാകുത്സ്ഥോ വിവശസ്തേന മോഹിതഃ। അഥാവതസ്ഥേ സുശ്രാന്തശ്ഛായാമാശ്രിത്യ ശാദ്വലേ
കാകുത്സ്ഥൻ അതിനാൽ കോപവും മയക്കവും അനുഭവിച്ചു, അപ്രത്യക്ഷനായി. പിന്നെ തളർന്നു, പച്ചപ്പുള്ള തണലിൽ വിശ്രമിച്ചു.
സ തമുന്മാദയാമാസ മൃഗരൂപോ നിശാചരഃ। മൃഗൈഃ പരിവൃതോഽഥാന്യൈരദൂരാത് പ്രത്യദൃശ്യത
മാൻ രൂപത്തിലുള്ള ആ നിശാചരൻ അവനെ ഉന്മാദഭരിതനാക്കി, മറ്റ് മാൻമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കുറച്ച് ദൂരത്ത് ദൃശ്യമായി.
ഗ്രഹീതുകാമം ദൃഷ്ട്വാ തം പുനരേവാഭ്യധാവത। തത്ക്ഷണാദേവ സംത്രാസാത് പുനരന്തര്ഹിതോഽഭവത്
അവനെ പിടിക്കാനായി ഉത്സുകനായി മുന്നോട്ട് ഓടിയപ്പോള്, ഭയത്താൽ അപ്പോഴേ തന്നെ അവൻ വീണ്ടും അദൃശ്യനായി.
പുനരേവ തതോ ദൂരാദ് വൃക്ഷഖണ്ഡാദ് വിനിഃസൃതഃ। ദൃഷ്ട്വാ രാമോ മഹാതേജാസ്തം ഹന്തും കൃതനിശ്ചയഃ
പിന്നീട് അകലേ ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന മൃഗത്തെ മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള രാമൻ കണ്ടു, അവനെ കൊല്ലാൻ മനസ്സിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.
ഭൂയസ്തു ശരമുദ്ധൃത്യ കുപിതസ്തത്ര രാഘവഃ। സൂര്യരശ്മിപ്രതീകാശം ജ്വലന്തമരിമര്ദനമ്
അപ്പോൾ രാഘവൻ കോപത്തോടെ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ ദീപ്തിയുള്ള, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന ഒരു ഉജ്ജ്വലമായ അമ്പ് എടുത്തു.
സംധായ സുദൃഢേ ചാപേ വികൃഷ്യ ബലവദ്ബലീ। തമേവ മൃഗമുദ്ദിശ്യ ശ്വസന്തമിവ പന്നഗമ്
അത് ശക്തമായ വില്ലിൽ ഇട്ടു, ശക്തിയോടെ വലിച്ചു, പാമ്പ് പോലെ ശ്വാസം വിടുന്ന ആ മൃഗത്തെയാണ് ലക്ഷ്യം വെച്ചത്.
മുമോച ജ്വലിതം ദീപ്തമസ്ത്രം ബ്രഹ്മവിനിര്മിതമ്। ശരീരം മൃഗരൂപസ്യ വിനിര്ഭിദ്യ ശരോത്തമഃ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നുണ്ടായ ദഹിക്കുന്ന പ്രകാശമുള്ള അസ്ത്രം അവൻ വിട്ടു; അത്ഭുതമായ അമ്പ് ആ മൃഗത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ കയറി.
മാരീചസ്യൈവ ഹൃദയം ബിഭേദാശനിസംനിഭഃ। താലമാത്രമഥോത്പ്ലുത്യ ന്യപതത് സ ഭൃശാതുരഃ
അത് മാരീചന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടിച്ചുകയറി, ഇടിമിന്നൽപോലെ; ഒരു താളം അളവ് ഉയർന്ന് കയറി, അവൻ വേദനയോടെ നിലത്ത് വീണു.