കിം നു കര്തും മയാ ശക്യമേവം ത്വയി ദുരാത്മനി। ഏഷ ഗച്ഛാമ്യഹം താത സ്വസ്തി തേഽസ്തു നിശാചര
നിനക്ക് ഇത്രയും ദുഷ്ടതയുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ还能 എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? ഞാൻ പോകുന്നു, നിശാചരാ; നിനക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകട്ടെ.
പ്രഹൃഷ്ടസ്ത്വഭവത് തേന വചനേന സ രാക്ഷസഃ। പരിഷ്വജ്യ സുസംശ്ലിഷ്ടമിദം വചനമബ്രവീത്
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആ റാക്ഷസൻ സന്തോഷിച്ചു; അവൻ മാരീചനെ ഉറ്റുപിടിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഏതച്ഛൌടീര്യയുക്തം തേ മച്ഛന്ദവശവര്തിനഃ। ഇദാനീമസി മാരീചഃ പൂര്വമന്യോ ഹി രാക്ഷസഃ
ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ധൈര്യശാലിയാണു; ഇപ്പോൾ നീയാണു മാരീചൻ, മുമ്പ് നീ മറ്റൊരു റാക്ഷസനായിരുന്നു.
ആരുഹ്യതാമയം ശീഘ്രം ഖഗോ രത്നവിഭൂഷിതഃ। മയാ സഹ രഥോ യുക്തഃ പിശാചവദനൈഃ ഖരൈഃ
രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഈ വേഗമുള്ള പക്ഷിരൂപമായ രഥത്തിൽ കയറൂ; ഭയങ്കര മുഖമുള്ള കഴുതകളാൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന ഈ രഥത്തിൽ ഞാനുമൊപ്പമുണ്ട്.
പ്രലോഭയിത്വാ വൈദേഹീം യഥേഷ്ടം ഗന്തുമര്ഹസി। താം ശൂന്യേ പ്രസഭം സീതാമാനയിഷ്യാമി മൈഥിലീമ്
വൈദേഹിയെ വഞ്ചിച്ച് നീ ഇഷ്ടം പോലെ പോകാമല്ലോ; പിന്നെ ശൂന്യമായ സ്ഥലത്ത് ഞാൻ മൈഥിലിയായ സീതയെ ബലമായി കൊണ്ടുപോകും.
തതസ്തഥേത്യുവാചൈനം രാവണം താടകാസുതഃ। തതോ രാവണമാരീചൌ വിമാനമിവ തം രഥമ്
അത് കേട്ട് താടകയുടെ മകൻ രാവണനോടു സമ്മതിച്ചു പറഞ്ഞു. പിന്നെ മാരീചനും രാവണനും ആ രഥത്തിൽ കയറി, ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന ഒരു വീട് പോലെ യാത്രയായി.
ആരുഹ്യായയതുഃ ശീഘ്രം തസ്മാദാശ്രമമണ്ഡലാത്। തഥൈവ തത്ര പശ്യന്തൌ പത്തനാനി വനാനി ച
അവർ ആ രഥത്തിൽ കയറി അതിവേഗം ആ ആശ്രമമണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു; യാത്രയിൽ നഗരങ്ങളും കാടുകളും അവിടെ കണ്ടു.
ഗിരീംശ്ച സരിതഃ സര്വാ രാഷ്ട്രാണി നഗരാണി ച। സമേത്യ ദണ്ഡകാരണ്യം രാഘവസ്യാശ്രമം തതഃ
പർവതങ്ങളും എല്ലാ നദികളും ദേശങ്ങളും പട്ടണങ്ങളും കണ്ടു; അങ്ങനെ ദണ്ഡകാരണ്യത്തിലും പിന്നീട് രാഘവന്റെ ആശ്രമത്തിലും എത്തി.
ദദര്ശ സഹമാരീചോ രാവണോ രാക്ഷസാധിപഃ। അവതീര്യ രഥാത് തസ്മാത് തതഃ കാഞ്ചനഭൂഷണാത്
അവിടെ മാരീചനോടൊപ്പം രാക്ഷസാധിപനായ രാവണൻ അതെല്ലാം കണ്ടു; പിന്നെ ആ പൊന്നാലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
ഹസ്തേ ഗൃഹീത്വാ മാരീചം രാവണോ വാക്യമബ്രവീത്। ഏതദ് രാമാശ്രമപദം ദൃശ്യതേ കദലീവൃതമ്
കൈയിൽ മാരീചനെ പിടിച്ച് രാവണൻ പറഞ്ഞു: 'ഇതാ, രാമന്റെ ആശ്രമം, വാഴക്കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.'
ക്രിയതാം തത് സഖേ ശീഘ്രം യദര്ഥം വയമാഗതാഃ। സ രാവണവചഃ ശ്രുത്വാ മാരീചോ രാക്ഷസസ്തദാ
'സുഹൃത്തെ, നാം വന്ന കാര്യം വേഗം ചെയ്യണം.' രാവണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാരീചൻ, ആ രാക്ഷസൻ—
മൃഗോ ഭൂത്വാഽഽശ്രമദ്വാരി രാമസ്യ വിചചാര ഹ। സ തു രൂപം സമാസ്ഥായ മഹദദ്ഭുതദര്ശനമ്
മൃഗരൂപം എടുത്ത് രാമന്റെ ആശ്രമവാതിലിൽ ചുറ്റി നടന്നു; അത്ഭുതകരമായ ഒരു രൂപം അവൻ ധരിച്ചു.
മണിപ്രവരശൃങ്ഗാഗ്രഃ സിതാസിതമുഖാകൃതിഃ। രക്തപദ്മോത്പലമുഖ ഇന്ദ്രനീലോത്പലശ്രവാഃ
മുത്തും രത്നവുമുള്ള കൊമ്പുകൾ, വെള്ളയും കറുപ്പും കലർന്ന മുഖം; ചുവന്ന താമരപൂവ് പോലുള്ള വായ്, നീല താമരപൂവ് പോലുള്ള ചെവി.
കിംചിദഭ്യുന്നതഗ്രീവ ഇന്ദ്രനീലനിഭോദരഃ। മധൂകനിഭപാര്ശ്വശ്ച കഞ്ജകിഞ്ജല്കസംനിഭഃ
കുറച്ച് ഉയര്ന്ന കഴുത്ത്, ഇന്ദ്രനീലക്കല്ല് പോലെയുള്ള വയറ്; മധൂക്കപ്പൂവ് പോലുള്ള വശങ്ങൾ, താമരപ്പൂവിന്റെ കൂമ്പാരങ്ങൾ പോലെ.
വൈദൂര്യസംകാശഖുരസ്തനുജങ്ഘഃ സുസംഹതഃ। ഇന്ദ്രായുധസവര്ണേന പുച്ഛേനോര്ധ്വം വിരാജിതഃ
വൈഡൂര്യക്കല്ല് പോലെയുള്ള കുരുകൾ, സുന്ദരമായ നീളമുള്ള കാലുകൾ; ഇന്ദ്രധനുസ്സിന്റെ നിറമുള്ള വാലിൽ മിന്നലോടെ തിളങ്ങി.
മനോഹരസ്നിഗ്ധവര്ണോ രത്നൈര്നാനാവിധൈര്വൃതഃ। ക്ഷണേന രാക്ഷസോ ജാതോ മൃഗഃ പരമശോഭനഃ
ആകർഷകവും മൃദുവും നിറങ്ങൾ, പലവിധ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ആ രാക്ഷസൻ അത്യന്തം മനോഹരമായ ഒരു മൃഗമായി മാറി.
വനം പ്രജ്വലയന് രമ്യം രാമാശ്രമപദം ച തത്। മനോഹരം ദര്ശനീയം രൂപം കൃത്വാ സ രാക്ഷസഃ
അവൻ ആ മനോഹരമായ കാടിനെയും രാമന്റെ ആശ്രമത്തെയും പ്രകാശിപ്പിച്ചു; ആ രാക്ഷസൻ മനോഹരവും കാഴ്ചയ്ക്ക് ആകർഷകവുമായ രൂപം എടുത്തു.
പ്രലോഭനാര്ഥം വൈദേഹ്യാ നാനാധാതുവിചിത്രിതമ്। വിചരന് ഗച്ഛതേ സമ്യക് ശാദ്വലാനി സമന്തതഃ
വൈദേഹിയെ വഞ്ചിക്കാൻ, പലവിധ ധാതുക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച്, ആ രാക്ഷസൻ ചുറ്റും പച്ചപ്പുള്ള പുല്മേടുകളിൽ സുഖമായി സഞ്ചരിച്ചു.
രൌപ്യൈര്ബിന്ദുശതൈശ്ചിത്രം ഭൂത്വാ ച പ്രിയദര്ശനഃ। വിടപീനാം കിസലയാന് ഭക്ഷയന് വിചചാര ഹ
വെള്ളിപ്പൊടികൾ പോലെ നൂറുകണക്കിന് പുള്ളികളോടെ മനോഹരമായ രൂപം എടുത്ത്, മരങ്ങളുടെ ഇളം ഇലകൾ തിന്നു സഞ്ചരിച്ചു.
കദലീഗൃഹകം ഗത്വാ കര്ണികാരാനിതസ്തതഃ। സമാശ്രയന് മന്ദഗതിം സീതാസംദര്ശനം തതഃ
വാഴക്കൊമ്പുകൾക്കിടയിലും കർണികാരമരങ്ങൾക്കിടയിലും ചെന്നു, മന്ദഗതിയിൽ കാത്തുനിന്നു, സീതയെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
രാജീവചിത്രപൃഷ്ഠഃ സ വിരരാജ മഹാമൃഗഃ। രാമാശ്രമപദാഭ്യാശേ വിചചാര യഥാസുഖമ്
താമരപ്പൂവുപോലുള്ള പിറകിൽ ആ മഹാമൃഗം തിളങ്ങി; രാമന്റെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിച്ചു.
പുനര്ഗത്വാ നിവൃത്തശ്ച വിചചാര മൃഗോത്തമഃ। ഗത്വാ മുഹൂര്തം ത്വരയാ പുനഃ പ്രതിനിവര്തതേ
വീണ്ടും പോയി തിരിച്ചു വന്ന്, ആ ഉത്തമമൃഗം ചുറ്റി നടന്നു; കുറേ നേരം വേഗത്തിൽ പോയി വീണ്ടും തിരിച്ചു വരികയും ചെയ്തു.
വിക്രീഡംശ്ച ക്വചിദ് ഭൂമൌ പുനരേവ നിഷീദതി। ആശ്രമദ്വാരമാഗമ്യ മൃഗയൂഥാനി ഗച്ഛതി
അവൻ ചിലപ്പോൾ നിലത്തുകൂടി കളിച്ചു, പിന്നെ വീണ്ടും ഇരുന്നു. ആശ്രമത്തിന്റെ വാതിലിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ, മാൻകൂട്ടങ്ങളിലൂടെയും നടന്നു.
മൃഗയൂഥൈരനുഗതഃ പുനരേവ നിവര്തതേ। സീതാദര്ശനമാകാംക്ഷന് രാക്ഷസോ മൃഗതാം ഗതഃ
മാൻകൂട്ടങ്ങൾ പിന്തുടരുമ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും തിരിച്ചു. സീതയുടെ ദർശനം ആഗ്രഹിച്ച രാക്ഷസൻ, മാൻ രൂപം ധരിച്ചവൻ തന്നെയാണ്.
പരിഭ്രമതി ചിത്രാണി മണ്ഡലാനി വിനിഷ്പതന്। സമുദ്വീക്ഷ്യ ച സര്വേ തം മൃഗാ യേഽന്യേ വനേചരാഃ
അവൻ മനോഹരമായ വട്ടങ്ങൾ വരച്ച് ചുറ്റി നടന്നു. അവിടെ ഉള്ള മറ്റു വനമൃഗങ്ങളായ മാനുകൾ അവനെ നോക്കി നിന്നു.
ഉപഗമ്യ സമാഘ്രായ വിദ്രവന്തി ദിശോ ദശ। രാക്ഷസഃ സോഽപി താന് വന്യാന് മൃഗാന് മൃഗവധേ രതഃ
അവരെ സമീപിച്ച് ഗന്ധം പരത്തി, മാൻകൂട്ടങ്ങൾ പത്തു ദിക്കുകളിലേക്കും പിരിഞ്ഞോടി. പക്ഷേ വേട്ടയിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്ന രാക്ഷസൻ അവൻ, ആ വന്യമായ മാൻകൂട്ടങ്ങളിൽ തന്നെ കലർന്നുനിന്നു.
പ്രച്ഛാദനാര്ഥം ഭാവസ്യ ന ഭക്ഷയതി സംസ്പൃശന്। തസ്മിന് നേവ തതഃ കാലേ വൈദേഹീ ശുഭലോചനാ
തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മറയ്ക്കാനായി അവൻ അവയെ തൊടിയെങ്കിലും തിന്നില്ല. അപ്പോൾ തന്നെ മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള വൈദേഹി—
കുസുമാപചയേ വ്യഗ്രാ പാദപാനത്യവര്തത। കര്ണികാരാനശോകാംശ്ച ചൂതാംശ്ച മദിരേക്ഷണാ
പൂക്കൾ തിരയുന്നതിൽ മുഴുകി, മദുരമായ കണ്ണുകളുള്ള അവൾ കർണികാര, അശോക, മാവു എന്നിവയുടെ ചുവടിലൂടെ നടന്നു.
കുസുമാന്യപചിന്വന്തീ ചചാര രുചിരാനനാ। അനര്ഹാ വനവാസസ്യ സാ തം രത്നമയം മൃഗമ്
പൂക്കൾ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന മനോഹരമുഖിയായ അവൾ, വനവാസത്തിന് അയോഗ്യയായ സീത, ആ രത്നംപോലെയുള്ള മാൻ കണ്ടു.
മുക്താമണിവിചിത്രാങ്ഗം ദദര്ശ പരമാങ്ഗനാ। തം വൈ രുചിരദന്തോഷ്ഠം രൂപ്യധാതുതനൂരുഹമ്
മുത്തും മണിയും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച അവന്റെ ശരീരം, വെളുത്ത പല്ലുകളും ചുവന്ന അധരങ്ങളും, വെള്ളി പോലെ തിളങ്ങുന്ന രോമവും, അതെല്ലാം പരമസുന്ദരിയായ സീത കണ്ടു.