അവശ്യം വിനശിഷ്യന്തി സര്വേ രാവണ രാക്ഷസാഃ। യേഷാം ത്വം കര്കശോ രാജാ ദുര്ബുദ്ധിരജിതേന്ദ്രിയഃ
നിന്റെപോലെ കഠിനനും, വിവേകമില്ലാത്തവനും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്തവനും രാജാവായിരിക്കുന്ന റാക്ഷസന്മാർ എല്ലാവരും നിർബന്ധമായും നശിച്ചുപോകും, രാവണാ.
തദിദം കാകതാലീയം ഘോരമാസാദിതം മയാ। അത്ര ത്വം ശോചനീയോഽസി സസൈന്യോ വിനശിഷ്യസി
ഈ ഭയങ്കരമായ സംഭവം എന്നെ അന്യഥാക്രമത്തിൽ ബാധിച്ചു. ഇവിടെ നീയാണു ദുഃഖിക്കേണ്ടത്; നീയും നിന്റെ സൈന്യവും നശിച്ചുപോകും.
മാം നിഹത്യ തു രാമോഽസാവചിരാത് ത്വാം വധിഷ്യതി। അനേന കൃതകൃത്യോഽസ്മി മ്രിയേ ചാപ്യരിണാ ഹതഃ
എന്നെ കൊല്ലിയ്ക്കുമ്പോൾ തന്നെ രാമൻ ഉടൻ നിന്നെയും കൊല്ലും; ഇതോടെ എന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായി, ശത്രുവിന്റെ കൈയിൽ ഞാൻ മരിക്കുന്നു.
ദര്ശനാദേവ രാമസ്യ ഹതം മാമവധാരയ। ആത്മാനം ച ഹതം വിദ്ധി ഹൃത്വാ സീതാം സബാന്ധവമ്
രാമനെ കണ്ടതുകൊണ്ടു തന്നെ ഞാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതാണെന്ന് നീ കരുതണം; സീതയെയും അവളുടെ ബന്ധുക്കളെയും അപഹരിച്ചുകൊണ്ട് നീയും നശിച്ചവനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
ആനയിഷ്യസി ചേത് സീതാമാശ്രമാത് സഹിതോ മയാ। നൈവ ത്വമപി നാഹം വൈ നൈവ ലങ്കാ ന രാക്ഷസാഃ
നീ എന്നോടൊപ്പം ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് സീതയെ കൊണ്ടുവരുമെങ്കിൽ, നീയും ഞാനും, ലങ്കയും റാക്ഷസന്മാരും ആരും രക്ഷപ്പെടില്ല.
നിവാര്യമാണസ്തു മയാ ഹിതൈഷിണാ ന മൃഷ്യസേ വാക്യമിദം നിശാചര। പരേതകല്പാ ഹി ഗതായുഷോ നരാ ഹിതം ന ഗൃഹ്ണന്തി സുഹൃദ്ഭിരീരിതമ്
നിന്റെ ഉപകാരത്തിനായി ഞാൻ നിന്നെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും, നീ എന്റെ വാക്കുകൾ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല, നിശാചരാ. ആയുസ്സ് തീർന്നവരും, മരിച്ചവരും പോലെയുള്ളവരും, സുഹൃത്തുക്കൾ പറയുന്ന നല്ല ഉപദേശം കേൾക്കാറില്ല.
thumb|ദ്വിചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ ദ്വിചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിൽ നാല്പത്തിരണ്ടാമത്തെ സര്ഗം കേൾക്കൂ.
ഏവമുക്ത്വാ തു പരുഷം മാരീചോ രാവണം തതഃ। ഗച്ഛാവേത്യബ്രവീദ് ദീനോ ഭയാദ് രാത്രിംചരപ്രഭോഃ
ഇങ്ങനെ കഠിനമായി പറഞ്ഞ ശേഷം, മാരീചൻ രാവണനോട് ദുഃഖത്തോടെയും ഭയത്തോടെയും 'നമുക്ക് പോവാം' എന്ന് പറഞ്ഞു.
ദൃഷ്ടശ്ചാഹം പുനസ്തേന ശരചാപാസിധാരിണാ। മദ്വധോദ്യതശസ്ത്രേണ നിഹതം ജീവിതം ച മേ
വില്ലും അമ്പും വാളും കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്ന അവൻ വീണ്ടും എന്നെ കണ്ടു; എന്നെ കൊല്ലാൻ ആയുധം ഉയർത്തിയതുകൊണ്ടു എന്റെ ജീവൻ ഇതിനകം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.
നഹി രാമം പരാക്രമ്യ ജീവന് പ്രതിനിവര്തതേ। വര്തതേ പ്രതിരൂപോഽസൌ യമദണ്ഡഹതസ്യ തേ
രാമനെ നേരിടുന്നവൻ ആരും ജീവനോടെ തിരിച്ചു വരാറില്ല; അവൻ നിനക്കു യമന്റെ ശിക്ഷപോലെയാണ്.
കിം നു കര്തും മയാ ശക്യമേവം ത്വയി ദുരാത്മനി। ഏഷ ഗച്ഛാമ്യഹം താത സ്വസ്തി തേഽസ്തു നിശാചര
നിനക്ക് ഇത്രയും ദുഷ്ടതയുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ还能 എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? ഞാൻ പോകുന്നു, നിശാചരാ; നിനക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകട്ടെ.
പ്രഹൃഷ്ടസ്ത്വഭവത് തേന വചനേന സ രാക്ഷസഃ। പരിഷ്വജ്യ സുസംശ്ലിഷ്ടമിദം വചനമബ്രവീത്
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആ റാക്ഷസൻ സന്തോഷിച്ചു; അവൻ മാരീചനെ ഉറ്റുപിടിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഏതച്ഛൌടീര്യയുക്തം തേ മച്ഛന്ദവശവര്തിനഃ। ഇദാനീമസി മാരീചഃ പൂര്വമന്യോ ഹി രാക്ഷസഃ
ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ധൈര്യശാലിയാണു; ഇപ്പോൾ നീയാണു മാരീചൻ, മുമ്പ് നീ മറ്റൊരു റാക്ഷസനായിരുന്നു.
ആരുഹ്യതാമയം ശീഘ്രം ഖഗോ രത്നവിഭൂഷിതഃ। മയാ സഹ രഥോ യുക്തഃ പിശാചവദനൈഃ ഖരൈഃ
രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഈ വേഗമുള്ള പക്ഷിരൂപമായ രഥത്തിൽ കയറൂ; ഭയങ്കര മുഖമുള്ള കഴുതകളാൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന ഈ രഥത്തിൽ ഞാനുമൊപ്പമുണ്ട്.
പ്രലോഭയിത്വാ വൈദേഹീം യഥേഷ്ടം ഗന്തുമര്ഹസി। താം ശൂന്യേ പ്രസഭം സീതാമാനയിഷ്യാമി മൈഥിലീമ്
വൈദേഹിയെ വഞ്ചിച്ച് നീ ഇഷ്ടം പോലെ പോകാമല്ലോ; പിന്നെ ശൂന്യമായ സ്ഥലത്ത് ഞാൻ മൈഥിലിയായ സീതയെ ബലമായി കൊണ്ടുപോകും.
തതസ്തഥേത്യുവാചൈനം രാവണം താടകാസുതഃ। തതോ രാവണമാരീചൌ വിമാനമിവ തം രഥമ്
അത് കേട്ട് താടകയുടെ മകൻ രാവണനോടു സമ്മതിച്ചു പറഞ്ഞു. പിന്നെ മാരീചനും രാവണനും ആ രഥത്തിൽ കയറി, ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന ഒരു വീട് പോലെ യാത്രയായി.
ആരുഹ്യായയതുഃ ശീഘ്രം തസ്മാദാശ്രമമണ്ഡലാത്। തഥൈവ തത്ര പശ്യന്തൌ പത്തനാനി വനാനി ച
അവർ ആ രഥത്തിൽ കയറി അതിവേഗം ആ ആശ്രമമണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു; യാത്രയിൽ നഗരങ്ങളും കാടുകളും അവിടെ കണ്ടു.
ഗിരീംശ്ച സരിതഃ സര്വാ രാഷ്ട്രാണി നഗരാണി ച। സമേത്യ ദണ്ഡകാരണ്യം രാഘവസ്യാശ്രമം തതഃ
പർവതങ്ങളും എല്ലാ നദികളും ദേശങ്ങളും പട്ടണങ്ങളും കണ്ടു; അങ്ങനെ ദണ്ഡകാരണ്യത്തിലും പിന്നീട് രാഘവന്റെ ആശ്രമത്തിലും എത്തി.
ദദര്ശ സഹമാരീചോ രാവണോ രാക്ഷസാധിപഃ। അവതീര്യ രഥാത് തസ്മാത് തതഃ കാഞ്ചനഭൂഷണാത്
അവിടെ മാരീചനോടൊപ്പം രാക്ഷസാധിപനായ രാവണൻ അതെല്ലാം കണ്ടു; പിന്നെ ആ പൊന്നാലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
ഹസ്തേ ഗൃഹീത്വാ മാരീചം രാവണോ വാക്യമബ്രവീത്। ഏതദ് രാമാശ്രമപദം ദൃശ്യതേ കദലീവൃതമ്
കൈയിൽ മാരീചനെ പിടിച്ച് രാവണൻ പറഞ്ഞു: 'ഇതാ, രാമന്റെ ആശ്രമം, വാഴക്കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.'
ക്രിയതാം തത് സഖേ ശീഘ്രം യദര്ഥം വയമാഗതാഃ। സ രാവണവചഃ ശ്രുത്വാ മാരീചോ രാക്ഷസസ്തദാ
'സുഹൃത്തെ, നാം വന്ന കാര്യം വേഗം ചെയ്യണം.' രാവണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാരീചൻ, ആ രാക്ഷസൻ—
മൃഗോ ഭൂത്വാഽഽശ്രമദ്വാരി രാമസ്യ വിചചാര ഹ। സ തു രൂപം സമാസ്ഥായ മഹദദ്ഭുതദര്ശനമ്
മൃഗരൂപം എടുത്ത് രാമന്റെ ആശ്രമവാതിലിൽ ചുറ്റി നടന്നു; അത്ഭുതകരമായ ഒരു രൂപം അവൻ ധരിച്ചു.
മണിപ്രവരശൃങ്ഗാഗ്രഃ സിതാസിതമുഖാകൃതിഃ। രക്തപദ്മോത്പലമുഖ ഇന്ദ്രനീലോത്പലശ്രവാഃ
മുത്തും രത്നവുമുള്ള കൊമ്പുകൾ, വെള്ളയും കറുപ്പും കലർന്ന മുഖം; ചുവന്ന താമരപൂവ് പോലുള്ള വായ്, നീല താമരപൂവ് പോലുള്ള ചെവി.
കിംചിദഭ്യുന്നതഗ്രീവ ഇന്ദ്രനീലനിഭോദരഃ। മധൂകനിഭപാര്ശ്വശ്ച കഞ്ജകിഞ്ജല്കസംനിഭഃ
കുറച്ച് ഉയര്ന്ന കഴുത്ത്, ഇന്ദ്രനീലക്കല്ല് പോലെയുള്ള വയറ്; മധൂക്കപ്പൂവ് പോലുള്ള വശങ്ങൾ, താമരപ്പൂവിന്റെ കൂമ്പാരങ്ങൾ പോലെ.
വൈദൂര്യസംകാശഖുരസ്തനുജങ്ഘഃ സുസംഹതഃ। ഇന്ദ്രായുധസവര്ണേന പുച്ഛേനോര്ധ്വം വിരാജിതഃ
വൈഡൂര്യക്കല്ല് പോലെയുള്ള കുരുകൾ, സുന്ദരമായ നീളമുള്ള കാലുകൾ; ഇന്ദ്രധനുസ്സിന്റെ നിറമുള്ള വാലിൽ മിന്നലോടെ തിളങ്ങി.
മനോഹരസ്നിഗ്ധവര്ണോ രത്നൈര്നാനാവിധൈര്വൃതഃ। ക്ഷണേന രാക്ഷസോ ജാതോ മൃഗഃ പരമശോഭനഃ
ആകർഷകവും മൃദുവും നിറങ്ങൾ, പലവിധ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ആ രാക്ഷസൻ അത്യന്തം മനോഹരമായ ഒരു മൃഗമായി മാറി.
വനം പ്രജ്വലയന് രമ്യം രാമാശ്രമപദം ച തത്। മനോഹരം ദര്ശനീയം രൂപം കൃത്വാ സ രാക്ഷസഃ
അവൻ ആ മനോഹരമായ കാടിനെയും രാമന്റെ ആശ്രമത്തെയും പ്രകാശിപ്പിച്ചു; ആ രാക്ഷസൻ മനോഹരവും കാഴ്ചയ്ക്ക് ആകർഷകവുമായ രൂപം എടുത്തു.
പ്രലോഭനാര്ഥം വൈദേഹ്യാ നാനാധാതുവിചിത്രിതമ്। വിചരന് ഗച്ഛതേ സമ്യക് ശാദ്വലാനി സമന്തതഃ
വൈദേഹിയെ വഞ്ചിക്കാൻ, പലവിധ ധാതുക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച്, ആ രാക്ഷസൻ ചുറ്റും പച്ചപ്പുള്ള പുല്മേടുകളിൽ സുഖമായി സഞ്ചരിച്ചു.
രൌപ്യൈര്ബിന്ദുശതൈശ്ചിത്രം ഭൂത്വാ ച പ്രിയദര്ശനഃ। വിടപീനാം കിസലയാന് ഭക്ഷയന് വിചചാര ഹ
വെള്ളിപ്പൊടികൾ പോലെ നൂറുകണക്കിന് പുള്ളികളോടെ മനോഹരമായ രൂപം എടുത്ത്, മരങ്ങളുടെ ഇളം ഇലകൾ തിന്നു സഞ്ചരിച്ചു.
കദലീഗൃഹകം ഗത്വാ കര്ണികാരാനിതസ്തതഃ। സമാശ്രയന് മന്ദഗതിം സീതാസംദര്ശനം തതഃ
വാഴക്കൊമ്പുകൾക്കിടയിലും കർണികാരമരങ്ങൾക്കിടയിലും ചെന്നു, മന്ദഗതിയിൽ കാത്തുനിന്നു, സീതയെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.