തപസാ സംഭൃതേ ചൈതേ ബഹുരൂപേ ഭവിഷ്യതഃ । തതോ രാമോ ജലം സ്പൃഷ്ട്വാ പ്രഹൃഷ്ടവദനഃ ശുചിഃ ॥൧-൨൨-
തപസ്സിലൂടെ സമ്പാദിച്ച ഈ വിദ്യകൾ പല രൂപത്തിൽ പ്രകടമാകും; അതിനുശേഷം രാമൻ ശുദ്ധനും സന്തോഷപൂർവ്വകമായ മുഖവുമോടെ വെള്ളം തൊട്ടു.
സഹസ്രരശ്മിര്ഭഗവാഞ്ശരദീവ ദിവാകരഃ । ഗുരുകാര്യാണി സര്വാണി നിയുജ്യ കുശികാത്മജേ । ഊഷുസ്താം രജനീം തത്ര സരയ്വാം സുസുഖം ത്രയഃ ॥൧-൨൨-
ആയിരം കിരണങ്ങളോടെ അനുഗ്രഹീതനായ സൂര്യൻ ശരദ്കാലത്തെ പോലെ പ്രകാശിച്ചു; എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കുശികപുത്രനിൽ ഏൽപ്പിച്ചശേഷം, അവരത്രേ മൂവരും സരയുവിന്റെ തീരത്ത് ആ രാത്രി അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ കഴിച്ചു.
ദശരഥനൃപസൂനുസത്തമാഭ്യാം :::തൃണശയനേഽനുചിതേ തദോഷിതാഭ്യാമ് । കുശികസുതവചോഽനുലാലിതാഭ്യാമ് :::സുഖമിവ സാ വിബഭൌ വിഭാവരീ ച ॥൧-൨൨-
ദശരഥമഹാരാജാവിന്റെ മഹാനായ രണ്ടു പുത്രന്മാർ അനുരൂപമല്ലാത്ത പുല്ലുകിടക്കയിൽ വിശ്രമിച്ചു, കുശികപുത്രന്റെ സ്നേഹപൂർവമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ആ രാത്രി തന്നെ സുഖംപോലെ തിളങ്ങി.
thumb|ത്രയോവിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ത്രയോവിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ്-വാൽമീകിരാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിൽ ഇരുപത്തിമൂന്നാമത്തെ സർഗ്ഗം, കേൾക്കൂ.
പ്രഭാതായാം തു ശര്വര്യാം വിശ്വാമിത്രോ മഹാമുനിഃ । അഭ്യഭാഷത കാകുത്സ്ഥം ശയാനം പര്ണസംസ്തരേ ॥൧-൨൩-
രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മഹർഷിയായ വിശ്വാമിത്രൻ കാകുത്സ്ഥനെ ഇലക്കിടക്കയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഉദ്ദേശിച്ചു.
കൌസല്യാ സുപ്രജാ രാമ പൂര്വാ സംധ്യാ പ്രവര്തതേ । ഉത്തിഷ്ഠ നരശാര്ദൂല കര്തവ്യം ദൈവമാഹ്നികമ് ॥൧-൨൩-
കൗസല്യയുടെ മഹാനായ പുത്രനായ രാമാ, പ്രഭാതസന്ധ്യ വരുന്നു; എഴുന്നേൽക്കു, പുരുഷസിംഹനായവാ, ദൈവികമായ ദൈനംദിന കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
തസ്യര്ഷേഃ പരമോദാരം വചഃ ശ്രുത്വാ നരോത്തമൌ । സ്നാത്വാ കൃതോദകൌ വീരൌ ജേപതുഃ പരമം ജപമ് ॥൧-൨൩-
ആ ഋഷിയുടെ മഹാദാനമായ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ആ വീര്യശാലികളായ ഇരുവരും സ്നാനം ചെയ്തു, അർഘ്യം നൽകി, ഉത്തമമായ ജപം ചെയ്തു.
കൃതാഹ്നികൌ മഹാവീര്യൌ വിശ്വാമിത്രം തപോധനമ് । അഭിവാദ്യാതിസംഹൃഷ്ടൌ ഗമനായാഭിതസ്ഥതുഃ ॥൧-൨൩-
പ്രഭാതകർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ മഹാവീരന്മാർ, സന്തോഷപൂർവ്വം തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായ വിശ്വാമിത്രനെ വിനയപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു, യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി നിന്നു.
തൌ പ്രയാന്തൌ മഹാവീര്യൌ ദിവ്യാം ത്രിപഥഗാം നദീമ് । ദദൃശാതേ തതസ്തത്ര സരയ്വാഃ സംഗമേ ശുഭേ ॥൧-൨൩-
ആ മഹാവീരന്മാർ യാത്രതിരിച്ചപ്പോൾ, അവർ ദിവ്യമായ, മൂന്നു വഴികളുള്ള നദിയെ, സരയുവിന്റെ പുണ്യസംഗമത്തിൽ കണ്ടു.
തത്രാശ്രമപദം പുണ്യമൃഷീണാം ഭാവിതാത്മനാമ് । ബഹുവര്ഷസഹസ്രാണി തപ്യതാം പരമം തപഃ ॥൧-൨൩-
അവിടെ അവർ ശുദ്ധഹൃദയങ്ങളായ ഋഷിമാർ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ മഹത്തായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന പുണ്യാശ്രമം കണ്ടു.
തം ദൃഷ്ട്വാ പരമപ്രീതൌ രാഘവൌ പുണ്യമാശ്രമമ് । ഊചതുസ്തം മഹാത്മാനം വിശ്വാമിത്രമിദം വചഃ ॥൧-൨൩-
ആ അതിപുണ്യമായ ആശ്രമം കണ്ട രഘുവംശപുത്രന്മാർ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ മഹാത്മാവായ വിശ്വാമിത്രനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കസ്യായമാശ്രമഃ പുണ്യഃ കോ ന്വസ്മിന്വസതേ പുമാന് । ഭഗവഞ്ശ്രോതുമിച്ഛാവഃ പരം കൌതൂഹലം ഹി നൌ ॥൧-൨൩-
ഈ പുണ്യാശ്രമം ആരുടേതാണ്? ഇവിടെ ആരാണ് വസിക്കുന്നത്, ഭഗവൻ? ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്; വലിയ കൗതുകമാണ് ഞങ്ങൾക്ക്.
തയോസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ മുനിപുങ്ഗവഃ । അബ്രവീച്ഛ്രൂയതാം രാമ യസ്യായം പൂര്വ ആശ്രമഃ ॥൧-൨൩-
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഋഷിശ്രേഷ്ഠൻ പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: 'രാമാ, ഈ പുരാതനാശ്രമം ആരുടേതാണെന്ന് കേൾക്കൂ.'
കന്ദര്പോ മൂര്തിമാനാസീത്കാമ ഇത്യുച്യതേ ബുധൈഃ । തപസ്യന്തമിഹ സ്ഥാണും നിയമേന സമാഹിതമ് ॥൧-൨൩-
പ്രജ്ഞാനികൾ കാമദേവനെ കാമൻ എന്ന പേരിലാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഒരിക്കൽ കാമൻ ശിവൻ ഇവിടെ കഠിനമായ തപസ്സിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു.
കൃതോദ്വാഹം തു ദേവേശം ഗച്ഛന്തം സമരുദ്ഗണമ് । ധര്ഷയാമാസ ദുര്മേധാ ഹുംകൃതശ്ച മഹാത്മനാ ॥൧-൨൩-
പുതുതായി വിവാഹം കഴിച്ച ദേവാദിപതിയായ ശിവൻ, മരുത്ഗണങ്ങളോടൊപ്പം പോകുമ്പോൾ, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള കാമൻ അവനെ ശല്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. മഹാത്മാവായ ശിവൻ അതിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
അവധ്യാതശ്ച രുദ്രേണ ചക്ഷുഷാ രഘുനന്ദന । വ്യശീര്യന്ത ശരീരാത് സ്വാത് സര്വഗാത്രാണി ദുര്മതേഃ ॥൧-൨൩-
രഘുനന്ദനാ, അപ്പോൾ രുദ്രൻ തന്റെ ദൃഷ്ടിയാൽ കാമനെ സംഹരിച്ചു. ആ ദുഷ്ടന്റെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും തകർന്നു വീണു.
തസ്യ ഗാത്രം ഹതം തത്ര നിര്ദഗ്ധസ്യ മഹാത്മനാ । അശരീരഃ കൃതഃ കാമഃ ക്രോധാദ് ദേവേശ്വരേണ ഹ ॥൧-൨൩-
അവിടെ, ദേവേശ്വരനായ മഹാത്മാവ് കോപത്തോടെ കാമന്റെ ശരീരം നശിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ കാമൻ ശരീരരഹിതനായി.
അനങ്ഗ ഇതി വിഖ്യാതസ്തദാ പ്രഭൃതി രാഘവ । സ ചാങ്ഗവിഷയഃ ശ്രീമാന് യത്രാങ്ഗം സ മുമോച ഹ ॥൧-൨൩-
ആ സമയം മുതൽ, രാഘവാ, അവൻ അനംഗൻ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായി. അവന്റെ ശരീരം വീണ സ്ഥലത്തെ അങ്ങവിഷയം എന്ന വിശിഷ്ടമായ പ്രദേശം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
തസ്യായമാശ്രമഃ പുണ്യസ്തസ്യേമേ മുനയഃ പുരാ । ശിഷ്യാ ധര്മപരാ വീര തേഷാം പാപം ന വിദ്യതേ ॥൧-൨൩-
ഇവിടെയാണ് അവന്റെ പുണ്യമായ ആശ്രമം. ഇവരാണ് പുരാതനകാലത്ത് അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ, ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർ. ഇവരിൽ പാപം ഇല്ല.
ഇഹാദ്യ രജനീം രാമ വസേമ ശുഭദര്ശന । പുണ്യയോഃ സരിതോര്മധ്യേ ശ്വസ്തരിഷ്യാമഹേ വയമ് ॥൧-൨൩-
രാമാ, ശുഭദർശനനേ, ഇന്ന് ഈ രണ്ടു പുണ്യനദികളുടെ ഇടയിൽ നമുക്ക് രാത്രി താമസിക്കാം. നാളെ നദി കടക്കാം.
അഭിഗച്ഛാമഹേ സര്വേ ശുചയഃ പുണ്യമാശ്രമമ് । ഇഹ വാസഃ പരോഽസ്മാകം സുഖം വസ്ത്യാമഹേ നിശാമ് ॥൧-൨൩-
നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും, മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയോടെ, ഈ പുണ്യമായ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോകാം. ഇവിടെ നമുക്ക് ഏറ്റവും നല്ലതായും സുഖകരമായും രാത്രി കഴിക്കാം.
സ്നാതാശ്ച കൃതജപ്യാശ്ച ഹുതഹവ്യാ നരോത്തമ । തേഷാം സംവദതാം തത്ര തപോദീര്ഘേണ ചക്ഷുഷാ ॥൧-൨൩-
നന്മകൂടിയവനേ, അവർ കുളിച്ചും ജപവും ഹോമവും നടത്തി, തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ദീർഘതപസ്സിൽ അഭ്യസ്തരായ മുനികൾ അവരെ ദൃഷ്ടിച്ചു.
വിജ്ഞായ പരമപ്രീതാ മുനയോ ഹര്ഷമാഗമന് । അര്ഘ്യം പാദ്യം തഥാഽഽതിഥ്യം നിവേദ്യ കുശികാത്മജേ ॥൧-൨൩-
അവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ മുനികൾ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ, കുശികപുത്രനു അർഘ്യവും പാദ്യവും അതിഥി സത്കാരവും നൽകി.
രാമലക്ഷ്മണയോഃ പശ്ചാദകുര്വന്നതിഥിക്രിയാമ് । സത്കാരം സമനുപ്രാപ്യ കഥാഭിരഭിരഞ്ജയന് ॥൧-൨൩-
ശേഷം, രാമനും ലക്ഷ്മണനും അതിഥി സത്കാരങ്ങൾ ചെയ്തു. അവരെ മാന്യമായി സ്വീകരിച്ച്, മനോഹരമായ കഥകളിലൂടെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
യഥാര്ഹമജപന് സംധ്യാമൃഷയസ്തേ സമാഹിതാഃ । തത്ര വാസിഭിരാനീതാ മുനിഭിഃ സുവ്രതൈഃ സഹ ॥൧-൨൩-
അതിനുശേഷം, ആ ഏകാഗ്രചിത്തരായ മുനികൾ യഥാവിധി സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്തു. അവിടെയുള്ള വ്രതശീലന്മാരായ മുനികളും കൂടെ ചേർന്നു.
ന്യവസന് സുസുഖം തത്ര കാമാശ്രമപദേ തഥാ । കഥാഭിരഭിരാമഭിരഭിരമൌ നൃപാത്മജൌ । രമയാമാസ ധര്മാത്മാ കൌശികോ മുനിപുങ്ഗവഃ ॥൧-൨൩-
അങ്ങനെ, കാമന്റെ ആശ്രമത്തിൽ അവർ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. ധർമ്മനിഷ്ഠനായ, മुनികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കൗശികൻ, രാജപുത്രന്മാരെ മനോഹരമായ കഥകളിലൂടെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു.
thumb|ചതുര്വിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ചതുര്വിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ഇത് ഇരുപത്തിനാലാമത്തുചാപ്റ്ററാണ്. കേൾക്കൂ.
തതഃ പ്രഭാതേ വിമലേ കൃതാഹ്നികമരിന്ദമൌ । വിശ്വാമിത്രം പുരസ്കൃത്യ നദ്യാസ്തീരമുപാഗതൌ ॥൧-൨൪-
ശുദ്ധമായ പ്രഭാതത്തിൽ, ശത്രുനാശകരായ ഇരുവരും ദൈനംദിന കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, വിശ്വാമിത്രനെ മുന്നിൽ വെച്ച് നദീതീരത്തേക്ക് എത്തി.
തേ ച സര്വേ മഹാത്മാനോ മുനയഃ സംശിതവ്രതാഃ । ഉപസ്ഥാപ്യ ശുഭാം നാവം വിശ്വാമിത്രമഥാബ്രുവന് ॥൧-൨൪-
വ്രതത്തിൽ ദൃഢതയുള്ള മഹാത്മാക്കളായ എല്ലാ മുനികളും നല്ലൊരു തോണി ഒരുക്കി, വിശ്വാമിത്രനോട് പറഞ്ഞു.
ആരോഹതു ഭവാന് നാവം രാജപുത്രപുരസ്കൃതഃ । അരിഷ്ടം ഗച്ഛ പന്ഥാനം മാ ഭൂത് കാലസ്യ പര്യയഃ ॥൧-൨൪-
രാജപുത്രന്മാരെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ഭവാൻ തോണിയിൽ കയറിയാൽ നല്ലതാണ്. സുരക്ഷിതമായി യാത്രചെയ്യട്ടെ, കാലതാമസം ഉണ്ടാകരുത്.