മനുര് മനുഷ്യാന് ജനയത് കശ്യപസ്യ മഹാത്മനഃ । ബ്രാഹ്മണാന് ക്ഷത്രിയാന് വൈശ്യാന് ശൂദ്രാമ് ച മനുജര്ഷഭ ॥൩-൧൪-
കശ്യപമഹർഷിയുടെ വംശത്തിൽ നിന്നും മനു മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിച്ചു; ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ക്ഷത്രിയന്മാരെയും വൈശ്യന്മാരെയും ശൂദ്രന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ.
മുഖതോ ബ്രാഹ്മണാ ജാതാ ഉരസഃ ക്ഷത്രിയാഃ തഥാ । ഊരുഭ്യാമ് ജജ്ഞിരേ വൈശ്യാഃ പദ്ഭ്യാമ് ശൂദ്രാ ഇതി ശ്രുതിഃ ॥൩-൧൪-
അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ബ്രാഹ്മണന്മാർ ജനിച്ചു, നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയന്മാർ, തോളിൽ നിന്ന് വൈശ്യന്മാർ, കാലിൽ നിന്ന് ശൂദ്രന്മാർ ജനിച്ചു എന്നാണ് ശ്രുതി പറയുന്നു.
സര്വാന് പുണ്യ ഫലാന് വൃക്ഷാന് അനലാ അപി വ്യജായത । വിനതാ ച ശുകീ പൌത്രീ കദ്രൂഃ ച സുരസാ സ്വസാ ॥൩-൧൪-
അവൾ എല്ലാ പുണ്യഫലമുള്ള വൃക്ഷങ്ങളെയും, അഗ്നിയില്ലാത്തവയെയും സൃഷ്ടിച്ചു. വിനതയും ശുകിയും മരുമക്കളാണ്, കദ്രുവും സുരസയും സഹോദരിമാരാണ്.
കദ്രൂര് നാഗ സഹസ്രമ് തു വിജജ്ഞേ ധരണീധരന് । ദ്വൌ പുത്രൌ വിനതായാഃ തു ഗരുഡോ അരുണ ഏവ ച ॥൩-൧൪-
കദ്രു ആയിരം നാഗങ്ങളെ പ്രസവിച്ചു, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവനേ. വിനതയ്ക്ക് രണ്ട് മക്കളുണ്ടായി: ഗരുഡനും അരുണനും.
തസ്മാത് ജാതോ അഹമ് അരുണാത് സംപാതിഃ ച മമ അഗ്രജഃ । ജടായുര് ഇതി മാമ് വിദ്ധി ശ്യേനീ പുത്രമ് അരിംദമ ॥൩-൧൪-
അരുണനിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്; സാംപാതി എന്റെ മൂത്ത സഹോദരനാണ്. ശ്യേനിയുടെ മകനായ ജടായുവെന്ന് എന്നെ അറിയുക, ശത്രുനാശകാ.
സോ അഹമ് വാസ സഹായഃ തേ ഭവിഷ്യാമി യദി ഇച്ഛസി । ഇദമ് ദുര്ഗമ് ഹി കാന്താരമ് മൃഗ രാക്ഷസ സേവിതമ് സീതാമ് ച താത രക്ഷിഷ്യേ ത്വയി യാതേ സലക്ഷ്മണേ ॥൩-൧൪-
നീ ആഗ്രഹിച്ചാൽ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നു നിന്റെ കൂട്ടുകാരനാകും. ഈ കാട് മൃഗങ്ങളും രാക്ഷസന്മാരും നിറഞ്ഞതാണ്. നീയും ലക്ഷ്മണനും പോകുമ്പോൾ, സീതയെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും, കണിയുള്ളവനേ.
ജടായുഷമ് തു പ്രതിപൂജ്യ രാഘവോ മുദാ പരിഷ്വജ്യ ച സന്നതോ അഭവത് । പിതുര് ഹി ശുശ്രാവ സഖിത്വമ് ആത്മവാന് ജടായുഷാ സംകഥിതമ് പുനഃ പുനഃ ॥൩-൧൪-
ജടായുവിനെ ആദരിച്ച് രാഘവൻ സന്തോഷത്തോടെ അളിങ്ങനം ചെയ്തു, വിനീതനായി നമസ്കരിച്ചു. അപ്പനിൽ നിന്ന് ജടായുവുമായുള്ള സൗഹൃദം പലതവണ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
സ തത്ര സീതാമ് പരിദായ മൈഥിലീമ് സഹ ഏവ തേന അതിബലേന പക്ഷിണാ । ജഗാമ താമ് പംചവടീമ് സലക്ഷ്മണോ രിപൂന് ദിധക്ഷന് ശലഭാന് ഇവ അനലഃ ॥൩-൧൪-
അപ്പോൾ, സീതയെ അതി ശക്തനായ ആ പക്ഷിക്കൊപ്പമാക്കി, ശത്രുക്കളെ ദഹിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം പഞ്ചവടിയിലേക്ക് പോയി.
thumb|പഞ്ചദശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ പഞ്ചദശഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ശ്രീമദ് വാൽമീകിരാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ പതിനഞ്ചാം സർഗം കേൾക്കുക.
തതഃ പംചവടീമ് ഗത്വാ നാനാ വ്യാല മൃഗായുതാമ് । ഉവാച ഭ്രാതരമ് രാമോ ലക്ഷ്മണമ് ദീപ്ത തേജസമ് ॥൩-൧൫-
ശേഷം, നിരവധി പാമ്പുകളും മാൻമരങ്ങളും നിറഞ്ഞ പഞ്ചവടിയിൽ എത്തി, രാമൻ തേജസ്സിൽ ദീപ്തനായ സഹോദരൻ ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞു.
ആഗതാഃ സ്മ യഥാ ഉദ്ദിഷ്ടമ് യമ് ദേശമ് മുനിഃ അബ്രവീത് । അയമ് പംചവടീ ദേശഃ സൌമ്യ പുഷ്പിത കാനനഃ ॥൩-൧൫-
മുനിയെന്നു പറഞ്ഞതുപോലെ നമുക്ക് എത്തേണ്ട സ്ഥലത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് പഞ്ചവടി പ്രദേശം, സുന്ദരമായ പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ കാട്, സ്നേഹമേ.
സര്വതഃ ചാര്യതാമ് ദൃഷ്ടിഃ കാനനേ നിപുണോ ഹി അസി । ആശ്രമഃ കതര അസ്മിന് നഃ ദേശേ ഭവതി സമ്മതഃ ॥൩-൧൫-
നീ കാട്ടിൽ നിപുണനാണ്, അതിനാൽ ചുറ്റും നോക്കൂ. ഇവിടെ ഏത് സ്ഥലത്താണ് നമുക്ക് ആശ്രമം പണിയാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യം എന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നു?
രമതേ യത്ര വൈദേഹീ ത്വമ് അഹമ് ചൈവ ലക്ഷ്മണ । താദൃശോ ദൃശ്യതാമ് ദേശഃ സംനികൃഷ്ട ജലാശയഃ ॥൩-൧൫-
വൈദേഹിയും നീയും ഞാനും സന്തോഷത്തോടെ കഴിയാൻ കഴിയുന്ന, വെള്ളം അടുത്തുള്ള ഒരു സ്ഥലം നോക്കൂ, ലക്ഷ്മണാ.
വന രാമണ്യകമ് യത്ര ജല രാമണ്യകമ് തഥാ । സംനികൃഷ്ടമ് ച യസ്മിന് തു സമിത് പുഷ്പ കുശ ഉദകമ് ॥൩-൧൫-
കാട് മനോഹരവും വെള്ളം ആസ്വാദ്യവുമാണ്, സമീപത്തുതന്നെ薪ം, പൂക്കൾ, ദർഭ, വെള്ളം എന്നിവ ലഭ്യമായിടം നോക്കണം.
ഏവമ് ഉക്തഃ തു രാമേണ ലക്മണഃ സംയത അംജലിഃ । സീതാ സമക്ഷമ് കാകുത്സ്ഥമ് ഇദമ് വചനമ് അബ്രവീത് ॥൩-൧൫-
ഇങ്ങനെ രാമൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ലക്ഷ്മണൻ കയ്യൊപ്പിച്ച്, സീതയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കാകുത്ഥ്സ്ഥനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
പരവാന് അസ്മി കാകുത്സ്ഥ ത്വയി വര്ഷ ശതമ് സ്ഥിതേ । സ്വയമ് തു രുചിരേ ദേശേ ക്രിയതാമ് ഇതി മാമ് വദ ॥൩-൧൫-
കാകുത്ഥ്സ്ഥാ, നീ ഇവിടെ നൂറുവർഷം കഴിയുകയാണെങ്കിലും ഞാൻ നിനക്കു കീഴടങ്ങിയവനാണ്. എങ്കിലും, മനോഹരമായ സ്ഥലത്ത് ആശ്രമം പണിയാൻ എന്നോട് പറയൂ.
സുപ്രീതഃ തേന വാക്യേന ലക്ഷ്മണസ്യ മഹാദ്യുതിഃ । വിമൃശന് രോചയാമാസ ദേശമ് സര്വ ഗുണ അന്വിതമ് ॥൩-൧൫-
ലക്ഷ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അതീവ സന്തോഷം അനുഭവിച്ച രാമൻ, ആലോചിച്ച് എല്ലാ ഗുണങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു സ്ഥലത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.
സ തമ് രുചിരമ് ആക്രമ്യ ദേശമ് ആശ്രമ കര്മണി । ഹസ്തേ ഗൃഹീത്വാ ഹസ്തേന രാമഃ സൌമിത്രിമ് അബ്രവീത് ॥൩-൧൫-
അവൻ ആ മനോഹരമായ ആശ്രമത്തിനുള്ള സ്ഥലത്ത് ചെന്നു, ലക്ഷ്മണന്റെ കൈ പിടിച്ചു, അവനോടു പറഞ്ഞു.
അയമ് ദേശഃ സമഃ ശ്രീമാന് പുഷ്പിതൈര് തരുഭിര് വൃതഃ । ഇഹ ആശ്രമ പദമ് സൌമ്യ യഥാവത് കര്തുമ് അര്ഹസി ॥൩-൧൫-
ഈ സ്ഥലം സമതലവും ഭംഗിയുമാണ്, പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ വൃക്ഷങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു. സ്നേഹമേ, ഇവിടെ തന്നെ നീ ശരിയായി ഒരു ആശ്രമം പണിയണം.
ഇയമ് ആദിത്യ സംകാശൈഃ പദ്മൈഃ സുരഭി ഗംധിഭിഃ । അദൂരേ ദൃശ്യതേ രമ്യാ പദ്മിനീ പദ്മ ശോഭിതാ ॥൩-൧൫-
ഇവിടെയ്ക്ക് അടുത്ത് സൂര്യപ്രഭയുള്ളതും സുഗന്ധമുള്ളതുമായ മനോഹരമായ ഒരു താമരക്കുളം കാണാം, പൂത്ത താമരകളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
യഥാ ആഖ്യാതമ് അഗസ്ത്യേന മുനിനാ ഭാവിതാത്മനാ । ഇയമ് ഗോദാവരീ രമ്യാ പുഷ്പിതൈഃ തരുഭിര് വൃതാ ॥൩-൧൫-
പവിത്രഹൃദയനായ അഗസ്ത്യമുനി പറഞ്ഞതുപോലെ, ഇതാണ് ആ മനോഹരമായ ഗോദാവരി, പൂത്ത വൃക്ഷങ്ങൾ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.
ഹംസ കാരണ്ഡവ ആകീര്ണാ ചക്രവാക ഉപശോഭിതാ । ന അതിദൂരേ ന ച ആസന്നേ മൃഗ യൂഥ നിപീഡിതാ ॥൩-൧൫-
ഹംസകളും കറണ്ടവകളും നിറഞ്ഞു, ചക്രവാകപ്പക്ഷികൾ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു, അത്ര ദൂരവും അത്ര അടുത്തുമല്ല, മൃഗസംഘങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെ കാണാം.
മയൂര നാദിതാ രമ്യാഃ പ്രാംശവോ ബഹു കംദരാഃ । ദൃശ്യന്തേ ഗിരയഃ സൌമ്യ ഫുല്ലൈഃ തരുഭിര് ആവൃതാഃ ॥൩-൧൫-
മയിലുകളുടെ കൂകയിൽ മുഴങ്ങുന്ന, ഉയരവും അനേകം ഗുഹകളും ഉള്ള മനോഹരമായ മലകൾ പൂത്ത വൃക്ഷങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സാലൈഃ താലൈഃ തമാലൈഃ ച ഖര്ജൂരൈഃ പനസൈഃ ദ്രുമൈഃ । നീവാരൈഃ തിനിശൈഃ ചൈവ പുന്നാഗൈഃ ച ഉപശോഭിതാഃ ॥൩-൧൫-
സാല, താള, തമാല, ഈന്തപ്പന, പ്ലാവു, നീവാര, തിണിശ, പുന്നാഗം തുടങ്ങിയ വൃക്ഷങ്ങൾ ഇവിടം അലങ്കരിക്കുന്നു.
ചൂതൈര് അശോകൈഃ തിലകൈഃ കേതകൈര് അപി ചംപകൈഃ । പുഷ്പ ഗുല്മ ലതാ ഉപേതൈഃ തൈഃ തൈഃ തരുഭിര് ആവൃതാഃ ॥൩-൧൫-
മാവു, അശോകം, തിലകം, കെടകം, ചമ്പകം തുടങ്ങിയ വൃക്ഷങ്ങളും, വിവിധതരം പൂക്കളും വള്ളികളും ഇവിടം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സ്യന്ദനൈഃ ചംദനൈഃ നീപൈഃ പര്ണാസൈഃ ലകുചൈഃ അപി । ധവ അശ്വകര്ണ ഖദിരൈഃ ശമീ കിംശുക പാടലൈഃ ॥൩-൧൫-
സ്യന്ദനം, ചന്ദനം, നീപം, പർണാസം, ലക്ഷു, ധവ, അശ്വകർണ്ണം, കടിരം, ശമി, കിംശുകം, പാടല എന്നിവയും ഇവിടെ കാണാം.
ഇദമ് പുണ്യമ് ഇദമ് രമ്യമ് ഇദമ് ബഹു മൃഗ ദ്വിജമ് । ഇഹ വത്സ്യാമ സൌമിത്രേ സാര്ധമ് ഏതേന പക്ഷിണാ ॥൩-൧൫-
ഈ സ്ഥലം പവിത്രവും മനോഹരവും അനേകം മൃഗങ്ങളാലും പക്ഷികളാലും സമൃദ്ധമാണ്. സൌമിത്രി, ഈ പക്ഷിയോടൊപ്പം നാം ഇവിടെ താമസിക്കാം.
ഏവമ് ഉക്തഃ തു രാമേണ ലക്ഷ്മണഃ പരവീരഹാ । അചിരേണ ആശ്രമമ് ഭ്രാതുഃ ചകാര സുമഹാബലഃ ॥൩-൧൫-
രാമൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച ശക്തനായ ലക്ഷ്മൺ, ഉടൻ തന്നെ സഹോദരന്റെ ആശ്രമം പണിതു.
പര്ണശാലാമ് സുവിപുലാമ് തത്ര സംഘാത മൃത്തികാമ് । സുസ്തംഭാമ് മസ്കരൈര് ദീര്ഘൈഃ കൃത വംശാമ് സുശോഭനാമ് ॥൩-൧൫-
അവിടെ, വിശാലമായ ഒരു ഇലകുടിൽ, മണ്ണുകൊണ്ട് തറയുണ്ടാക്കി, ദീർഘമായ തൂണുകൾ കൊണ്ട് ഉറപ്പുള്ളതും, വള്ളികളാൽ മനോഹരമായതുമായ ഒരു കുടിൽ പണിതു.
ശമീ ശാഖാഭിഃ ആസ്തീര്യ ധൃഢ പാശാവപാശിതമ് । കുശ കാശ ശരൈഃ പര്ണൈഃ സുപരിച്ഛാദിതാമ് തഥാ ॥൩-൧൫-
ശമീശാഖകൾ വിരിച്ച്, ഉറപ്പായി കെട്ടി, കുശ, കാശ, പുല്ല്, ഇല എന്നിവകൊണ്ട് കുടിൽ നന്നായി മൂടി.