തതഃ ഖനിത്രമാദായ ലക്ഷ്മണഃ ശ്വഭ്രമുത്തമമ്। അഖനത് പാര്ശ്വതസ്തസ്യ വിരാധസ്യ മഹാത്മനഃ
അപ്പോൾ ലക്ഷ്മണൻ കയ്യിൽ കയ്യൊപ്പെടുത്തി, ആ മഹാത്മാവായ വിരാധന്റെ സമീപത്ത് വലിയൊരു കുഴി താണ്ടി.
തം മുക്തകണ്ഠമുത്ക്ഷിപ്യ ശങ്കുകര്ണം മഹാസ്വനമ്। വിരാധം പ്രാക്ഷിപച്ഛ്വഭ്രേ നദന്തം ഭൈരവസ്വനമ്
കഴുത്ത് വിട്ടു, ശംഖുപോലെയുള്ള ചെവികളും ഭയങ്കരമായ ശബ്ദവുമുള്ള വിരാധനെ ഉയർത്തി, അവൻ ഭയാനകമായി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട്, കുഴിക്കുള്ളിൽ ഇട്ടു.
തമാഹവേ ദാരുണമാശുവിക്രമൌ സ്ഥിരാവുഭൌ സംയതി രാമലക്ഷ്മണൌ। മുദാന്വിതൌ ചിക്ഷിപതുര്ഭയാവഹം നദന്തമുത്ക്ഷിപ്യ ബലേന രാക്ഷസമ്
രാമനും ലക്ഷ്മണനും, ധൈര്യത്തിലും വേഗത്തിലും ഉറ്റവരായി, ആ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ദാനവനെ ഉയർത്തി കുഴിയിൽ ഇട്ടു; അവർ സന്തോഷത്തോടെ അതു ചെയ്തു.
അവധ്യതാം പ്രേക്ഷ്യ മഹാസുരസ്യ തൌ ശിതേന ശസ്ത്രേണ തദാ നരര്ഷഭൌ। സമര്ഥ്യ ചാത്യര്ഥവിശാരദാവുഭൌ ബിലേ വിരാധസ്യ വധം പ്രചക്രതുഃ
മൂല്യമായ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടും ആ മഹാദാനവനെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, ആ മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠരായ ഇരുവരും, വളരെ നിപുണരായി, വിരാധനെ കുഴിക്കുള്ളിൽ കൊല്ലാൻ തീരുമാനിച്ചു.
സ്വയം വിരാധേന ഹി മൃത്യുമാത്മനഃ പ്രസഹ്യ രാമേണ യഥാര്ഥമീപ്സിതഃ। നിവേദിതഃ കാനനചാരിണാ സ്വയം ന മേ വധഃ ശസ്ത്രകൃതോ ഭവേദിതി
കാണാനാകുന്ന കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന രാമനോട് തന്നെ, ആയുധംകൊണ്ട് തനിക്ക് മരണമില്ലെന്ന് വിരാധൻ നേരിട്ട് പറഞ്ഞിരുന്നു; തന്റെ ഇഷ്ടം അവൻ വെളിപ്പെടുത്തിയതുമാണ്.
തദേവ രാമേണ നിശമ്യ ഭാഷിതം കൃതാ മതിസ്തസ്യ ബിലപ്രവേശനേ। ബിലം ച തേനാതിബലേന രക്ഷസാ പ്രവേശ്യമാനേന വനം വിനാദിതമ്
രാമൻ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവനെ കുഴിക്കുള്ളിൽ ഇട്ടു തീർക്കണമെന്ന് അവർ തീരുമാനിച്ചു; അതിനിടെ ആ ശക്തനായ ദാനവനെ കുഴിക്കുള്ളിൽ തള്ളുമ്പോൾ, കാട് മുഴുവൻ അവന്റെ നിലവിളികളാൽ മുഴങ്ങി.
പ്രഹൃഷ്ടരൂപാവിവ രാമലക്ഷ്മണൌ വിരാധമുര്വ്യാം പ്രദരേ നിപാത്യ തമ്। നനന്ദതുര്വീതഭയൌ മഹാവനേ ശിലാഭിരന്തര്ദധതുശ്ച രാക്ഷസമ്
രാമനും ലക്ഷ്മണനും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ, വിരാധനെ നിലത്ത് കുഴിയിൽ ഇട്ടു; ഭയം മാറി, ആ വലിയ കാട്ടിൽ അവർ സന്തോഷിച്ചു, കല്ലുകൊണ്ട് ദാനവനെ മൂടി.
തതസ്തു തൌ കാഞ്ചനചിത്രകാര്മുകൌ നിഹത്യ രക്ഷഃ പരിഗൃഹ്യ മൈഥിലീമ്। വിജഹ്രതുസ്തൌ മുദിതൌ മഹാവനേ ദിവി സ്ഥിതൌ ചന്ദ്രദിവാകരാവിവ
പൊൻ അലങ്കാരമുള്ള വില്ലുകളുമായി, ദാനവനെ സംഹരിച്ചു, മൈഥിലിയെ കൂട്ടി, ആ ഇരുവരും ആ വലിയ കാട്ടിൽ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു; ആകാശത്തിലെ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലെ അവർ പ്രകാശിച്ചു.
thumb|പഞ്ചമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ പഞ്ചമഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ഇപ്പോൾ അഞ്ചാം സര്ഗം കേൾക്കാം.
ഹത്വാ തു തം ഭീമബലം വിരാധം രാക്ഷസം വനേ। തതഃ സീതാം പരിഷ്വജ്യ സമാശ്വാസ്യ ച വീര്യവാന്
കാട്ടിൽ ആ ഭയങ്കരശക്തിയുള്ള വിരാധൻ ദാനവനെ സംഹരിച്ച ശേഷം, വീരനായ രാമൻ സീതയെ അണച്ചു, ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അബ്രവീദ് ഭ്രാതരം രാമോ ലക്ഷ്മണം ദീപ്തതേജസമ്। കഷ്ടം വനമിദം ദുര്ഗം ന ച സ്മോ വനഗോചരാഃ
തേജസ്സിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന രാമൻ തന്റെ സഹോദരനായ ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞു: ഈ കാട് വളരെ കഠിനവും ദുർഗമവും ആണ്, നമുക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള കാടുകളിൽ ജീവിക്കാൻ പതിവില്ല.
അഭിഗച്ഛാമഹേ ശീഘ്രം ശരഭങ്ഗം തപോധനമ്। ആശ്രമം ശരഭങ്ഗസ്യ രാഘവോഽഭിജഗാമ ഹ
നമുക്ക് വേഗത്തിൽ ശരഭംഗമുനിയേയും അവന്റെ ആശ്രമത്തെയും സമീപിക്കാം. അങ്ങനെ രാഘവൻ ശരഭംഗന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.
തസ്യ ദേവപ്രഭാവസ്യ തപസാ ഭാവിതാത്മനഃ। സമീപേ ശരഭങ്ഗസ്യ ദദര്ശ മഹദദ്ഭുതമ്
തപസ്സിലൂടെ ആത്മാവ് ശുദ്ധിയും ദൈവിക ശക്തിയും നേടിയ ശരഭംഗന്റെ അടുത്ത്, രാമൻ വലിയ അത്ഭുതം കണ്ടു.
അസംസ്പൃശന്തം വസുധാം ദദര്ശ വിബുധേശ്വരമ്। സമ്പ്രഭാഭരണം ദേവം വിരജോഽമ്ബരധാരിണമ്
ഭൂമിയെ തൊടാതെയും, പ്രകാശം നിറഞ്ഞ ആഭരണങ്ങളുമണിഞ്ഞും, മായമില്ലാത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ചും, ദേവതാധിപതിയെ അവൻ കണ്ടു.
തദ്വിധൈരേവ ബഹുഭിഃ പൂജ്യമാനം മഹാത്മഭിഃ। ഹരിതൈര്വാജിഭിര്യുക്തമന്തരിക്ഷഗതം രഥമ്
അങ്ങനെയുള്ള മഹാത്മാക്കളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ദേവനെ, പച്ചക്കുതിരകൾ കയറ്റിയ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന രഥത്തിൽ കണ്ടു.
ദദര്ശാദൂരതസ്തസ്യ തരുണാദിത്യസംനിഭമ്। പാണ്ഡുരാഭ്രഘനപ്രഖ്യം ചന്ദ്രമണ്ഡലസംനിഭമ്
അകലെ നിന്ന്, ഉദയസൂര്യനെപ്പോലും, വെള്ളമേഘക്കൂട്ടംപോലും, ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തിനെപ്പോലും പ്രകാശിക്കുന്നതിനെ അദ്ദേഹം കണ്ടു.
അപശ്യദ് വിമലം ഛത്രം ചിത്രമാല്യോപശോഭിതമ്। ചാമരവ്യജനേ ചാഗ്ര്യേ രുക്മദണ്ഡേ മഹാധനേ
അവൻ കറപ്പില്ലാത്ത ഒരു കുടയും അതിൽ മനോഹരമായ പൂമാലകളും, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള പിടിയുള്ള വിലയേറിയ രണ്ട് ചാമരികളും കണ്ടു.
ഗൃഹീതേ വരനാരീഭ്യാം ധൂയമാനേ ച മൂര്ധനി। ഗന്ധര്വാമരസിദ്ധാശ്ച ബഹവഃ പരമര്ഷയഃ
ആ വിശിഷ്ട സ്ത്രീകൾ ആ കുടയും ചാമരികളും തലക്കു മുകളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കുമ്പോൾ, അനേകം ഗന്ധർവന്മാരും ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അന്തരിക്ഷഗതം ദേവം ഗീര്ഭിരഗ്ര്യാ ഭിരൈഡയന്। സഹ സമ്ഭാഷമാണേ തു ശരഭങ്ഗേന വാസവേ
ആ ദേവൻ ആകാശത്തിൽ ഇരുന്നു, മനോഹരമായ വാക്കുകളിൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടു, ശരഭംഗനോടും വാസവനോടും കൂടെ സംസാരിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ ശതക്രതും തത്ര രാമോ ലക്ഷ്മണമബ്രവീത്। രാമോഽഥ രഥമുദ്ദിശ്യ ഭ്രാതുര്ദര്ശയതാദ്ഭുതമ്
അവിടെ ശതക്രതുനെ കണ്ട രാമൻ, ലക്ഷ്മണനോടു പറഞ്ഞു, പിന്നെ അത്ഭുതകരമായ ആ രഥം സഹോദരനോട് കാണിച്ചു.
അര്ചിഷ്മന്തം ശ്രിയാ ജുഷ്ടമദ്ഭുതം പശ്യ ലക്ഷ്മണ। പ്രതപന്തമിവാദിത്യമന്തരിക്ഷഗതം രഥമ്
ലക്ഷ്മണാ, ആ പ്രകാശമുള്ള, ഭംഗിയുള്ള, അത്ഭുതകരമായ രഥം നോക്കു; സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച് ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
യേ ഹയാഃ പുരുഹൂതസ്യ പുരാ ശക്രസ്യ നഃ ശ്രുതാഃ। അന്തരിക്ഷഗതാ ദിവ്യാസ്ത ഇമേ ഹരയോ ധ്രുവമ്
പുരുഹൂതനായ ശക്രന്റെ അശ്വങ്ങൾ എന്ന് നമ്മൾ മുമ്പ് കേട്ടത് ഇവരാണ്; ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദിവ്യശക്തിയുള്ള കുതിരകൾ ഇവയാണെന്ന് ഉറപ്പാണ്.
ഇമേ ച പുരുഷവ്യാഘ്ര യേ തിഷ്ഠന്ത്യഭിതോ ദിശമ്। ശതം ശതം കുണ്ഡലിനോ യുവാനഃ ഖഡ്ഗപാണയഃ
ചുറ്റും നില്ക്കുന്ന ആ പുരുഷസിംഹന്മാരെ നോക്കൂ; നൂറുകണക്കിന് ചെറുപ്പക്കാരും കാതിൽ കുണ്ഡലവും കൈയിൽ വാൾയും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
വിസ്തീര്ണവിപുലോരസ്കാഃ പരിഘായതബാഹവഃ। ശോണാംശുവസനാഃ സര്വേ വ്യാഘ്രാ ഇവ ദുരാസദാഃ
അവർക്കെല്ലാവർക്കും വിശാലവും വീതിയുള്ള നെഞ്ചും ഇരുമ്പ് ദണ്ഡംപോലെയുള്ള കൈകളും ഉണ്ട്; ചുവപ്പു നിറമുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചവരും കടുവയെപ്പോലെ സമീപിക്കാൻ ഭയങ്കരരുമാണ്.
ഉരോദേശേഷു സര്വേഷാം ഹാരാ ജ്വലനസംനിഭാഃ। രൂപം ബിഭ്രതി സൌമിത്രേ പഞ്ചവിംശതിവാര്ഷികമ്
അവരുടെ നെഞ്ചിൽ തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന മാലകൾ ഉണ്ട്; സൗമിത്രി, അവരൊക്കെയും ഇരുപത്തഞ്ച് വയസ്സുകാരെപ്പോലെയാണ്.
ഏതദ്ധി കില ദേവാനാം വയോ ഭവതി നിത്യദാ। യഥേമേ പുരുഷവ്യാഘ്രാ ദൃശ്യന്തേ പ്രിയദര്ശനാഃ
ദേവന്മാരുടെ പ്രായം എപ്പോഴും ഇതുപോലെയാണ്; ഈ പുരുഷസിംഹന്മാർ മനോഹരമായി കാണപ്പെടുന്നതുപോലെ.
ഇഹൈവ സഹ വൈദേഹ്യാ മുഹൂര്തം തിഷ്ഠ ലക്ഷ്മണ। യാവജ്ജാനാമ്യഹം വ്യക്തം ക ഏഷ ദ്യുതിമാന് രഥേ
ലക്ഷ്മണാ, വൈദേഹിയോടൊപ്പം ഇവിടെ ഒരു നിമിഷം നിൽക്കൂ; ആ രഥത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന പ്രകാശമുള്ള ആൾ ആരാണെന്ന് ഞാൻ വ്യക്തമായി അറിയട്ടെ.
തമേവമുക്ത്വാ സൌമിത്രിമിഹൈവ സ്ഥീയതാമിതി। അഭിചക്രാമ കാകുത്സ്ഥഃ ശരഭങ്ഗാശ്രമം പ്രതി
ഇങ്ങനെ സൗമിത്രിയെ 'ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞശേഷം കാകുത്ഥസൻ ശരഭംഗന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് നടന്നു.
തതഃ സമഭിഗച്ഛന്തം പ്രേക്ഷ്യ രാമം ശചീപതിഃ। ശരഭങ്ഗമനുജ്ഞാപ്യ വിബുധാനിദമബ്രവീത്
അപ്പോൾ രാമൻ അടുത്ത് വരുന്നത് കണ്ട ശചീപതി, ശരഭംഗനോട് അനുമതി വാങ്ങി ദേവന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഇഹോപയാത്യസൌ രാമോ യാവന്മാം നാഭിഭാഷതേ। നിഷ്ഠാം നയത താവത് തു തതോ മാദ്രഷ്ടുമര്ഹതി
രാമൻ ഇവിടെ വരുന്നു; എന്നാൽ അവൻ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നതുവരെ എന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് മാറ്റി കൊണ്ടുപോകൂ; പിന്നെ അവൻ എന്നെ കാണാൻ അർഹനാകും.