ഏവമുക്ത്വാ ഫലൈര്മൂലൈഃ പുഷ്പൈരന്യൈശ്ച രാഘവമ്। വന്യൈശ്ച വിവിധാഹാരൈഃ സലക്ഷ്മണമപൂജയന്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവർ ഫലങ്ങൾ, മൂലങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, വിവിധ കാട്ടുവ്യഞ്ജനങ്ങൾ കൊണ്ടു രാഘവനെയും ലക്ഷ്മണനെയും ആദരിച്ചു.
തഥാന്യേ താപസാഃ സിദ്ധാ രാമം വൈശ്വാനരോപമാഃ। ന്യായവൃത്താ യഥാന്യായം തര്പയാമാസുരീശ്വരമ്
അതുപോലെ തന്നെ, മറ്റു സിദ്ധരായ തപസ്സികളും, നീതിയുള്ളവരും, അഗ്നിയെപ്പോലെ തേജസ്സുള്ളവരും, രാമനെ യുക്തിയായി തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.
thumb|ദ്വിതീയഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ ദ്വിതീയഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിൽ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ രണ്ടാം അധ്യായം കേൾക്കൂ.
കൃതാതിഥ്യോഽഥ രാമസ്തു സൂര്യസ്യോദയനം പ്രതി। ആമന്ത്ര്യ സ മുനീന് സര്വാന് വനമേവാന്വഗാഹത
ആതിഥ്യം സ്വീകരിച്ച ശേഷം, രാമൻ എല്ലാ മുനിമാരോടും വിടപറഞ്ഞ്, സൂര്യോദയദിശയിലേക്ക് കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു.
നിഷ്കൂജമാനശകുനിം ഝില്ലികാഗണനാദിതമ്। ലക്ഷ്മണാനുചരോ രാമോ വനമധ്യം ദദര്ശ ഹ
ലക്ഷ്മണൻ കൂടെ നിന്നു, പക്ഷികൾ ശബ്ദം ചെയ്യാത്ത, ജിലികകളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്ന കാട്ടിന്റെ നടുവിൽ രാമൻ എത്തി.
സീതയാ സഹ കാകുത്സ്ഥസ്തസ്മിന് ഘോരമൃഗായുതേ। ദദര്ശ ഗിരിശൃങ്ഗാഭം പുരുഷാദം മഹാസ്വനമ്
സീതയോടൊപ്പം കാകുത്സ്ഥകുലത്തിൽ പിറന്നവൻ, ഭയാനകമായ മൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, മലശിഖരത്തെപ്പോലെ വലിയ, ഭയങ്കരമായ ഒരു മനുഷ്യഭക്ഷകനെ അവിടെ കണ്ടു.
ഗഭീരാക്ഷം മഹാവക്ത്രം വികടം വികടോദരമ്। ബീഭത്സം വിഷമം ദീര്ഘം വികൃതം ഘോരദര്ശനമ്
ആഴമുള്ള കണ്ണുകളും വലുതായ വായും ഭയങ്കരമായ വയറും വിചിത്രമായ രൂപവും ഉഗ്രമായ ദൃശ്യവും ഉള്ള ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഭീകരൻ.
വസാനം ചര്മ വൈയാഘ്രം വസാര്ദ്രം രുധിരോക്ഷിതമ്। ത്രാസനം സര്വഭൂതാനാം വ്യാദിതാസ്യമിവാന്തകമ്
കഴുതിയ മൃഗത്തിന്റെ ചർമ്മം ധരിച്ച്, അതിൽ മേദസ്സും രക്തവും ചേർന്നതും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയമാകുന്നവനും, വായ് പൂർണ്ണമായി തുറന്ന മരണൻ പോലെ ഭയാനകനുമായിരുന്നു.
ത്രീന് സിംഹാംശ്ചതുരോ വ്യാഘ്രാന് ദ്വൌ വൃകൌ പൃഷതാന് ദശ। സവിഷാണം വസാദിഗ്ധം ഗജസ്യ ച ശിരോ മഹത്
മൂന്ന് സിംഹങ്ങൾ, നാല് കടുവകൾ, രണ്ട് കുരങ്ങന്മാർ, പത്ത് പുള്ളിക്കുരങ്ങുകൾ, കൊമ്പുള്ളതും മേദസ്സിൽ മുക്കിയതുമായ വലിയയാനയുടെ തലയും അവൻ എടുത്തിരുന്നു.
അവസജ്യായസേ ശൂലേ വിനദന്തം മഹാസ്വനമ്। സ രാമം ലക്ഷ്മണം ചൈവ സീതാം ദൃഷ്ട്വാ ച മൈഥിലീമ്
ഇവയെല്ലാം ഇരുമ്പ് കൂറ്റൻ കൂറ്റത്തിൽ കയറ്റി, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കത്തിക്കൊണ്ട്, രാമനും ലക്ഷ്മണനും മൈഥിലിയായ സീതയെയും കണ്ടു.
അഭ്യധാവത് സുസംക്രുദ്ധഃ പ്രജാഃ കാല ഇവാന്തകഃ സ കൃത്വാ ഭൈരവം നാദം ചാലയന്നിവ മേദിനീമ്
അവൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, കാലാന്ത്യത്തിലെ യമനെപ്പോലെ, ഭയാനകമായ ഒരു ശബ്ദം പുറത്ത് വിട്ട് ഭൂമി itself ഉണർത്തുന്നപോലെ അവർക്കു നേരെ ഓടിയെത്തി.
അങ്കേനാദായ വൈദേഹീമപക്രമ്യ തദാബ്രവീത്। യുവാം ജടാചീരധരൌ സഭാര്യൌ ക്ഷീണജീവിതൌ
വൈദേഹിയെ കൈയിൽ എടുത്ത് അകത്തു പോയി, അവൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ഇരുവരും വെട്ടിയ മുടിയും വനം വസ്ത്രവും ധരിച്ച് ഭാര്യയോടൊപ്പം വന്നവർ, നിങ്ങളുടെ ജീവൻ ഇനി തീരുകയാണ്.'
പ്രവിഷ്ടൌ ദണ്ഡകാരണ്യം ശരചാപാസിപാണിനൌ। കഥം താപസയോര്വാം ച വാസഃ പ്രമദയാ സഹ
നിങ്ങൾ വില്ലും അമ്പും വാളും കൈവശം വച്ച് ദണ്ഡകവനം കടന്നുവന്നിരിക്കുന്നു; സന്യാസികൾ ആയിരിക്കെ ഒരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം ഇവിടെ താമസിക്കുന്നത് എങ്ങനെ?
അധര്മചാരിണൌ പാപൌ കൌ യുവാം മുനിദൂഷകൌ। അഹം വനമിദം ദുര്ഗം വിരാധോ നാമ രാക്ഷസഃ
നിങ്ങൾ ആരാണ്, പാപികളും ധർമ്മവിരുദ്ധരും, മുനികളെ ദൂഷിക്കുന്നവരും? ഞാൻ ഈ കഠിനമായ വനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന വിരാധ എന്ന രാക്ഷസനാണ്.
ചരാമി സായുധോ നിത്യമൃഷിമാംസാനി ഭക്ഷയന്। ഇയം നാരീ വരാരോഹാ മമ ഭാര്യാ ഭവിഷ്യതി
ഞാൻ ആയുധധാരിയായി എല്ലായ്പ്പോഴും സഞ്ചരിച്ച്, മുനികളുടെ മാംസം കഴിക്കുന്നു; ഈ മനോഹരമായ സ്ത്രീ എന്റെ ഭാര്യയാകും.
യുവയോഃ പാപയോശ്ചാഹം പാസ്യാമി രുധിരം മൃധേ। തസ്യൈവം ബ്രുവതോ ദുഷ്ടം വിരാധസ്യ ദുരാത്മനഃ
നിങ്ങൾ രണ്ടു പാപികളുടെയും രക്തം ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ കുടിക്കും.' ഇങ്ങനെ ദുഷ്ടനും ദുർബുദ്ധിയുമായ വിരാധൻ പറഞ്ഞു.
ശ്രുത്വാ സഗര്വിതം വാക്യം സമ്ഭ്രാന്താ ജനകാത്മജാ। സീതാ പ്രവേപിതോദ്വേഗാത് പ്രവാതേ കദലീ യഥാ
അവന്റെ അഹങ്കാരപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ കേട്ട സീത, ജനകന്റെ മകൾ, ഭയത്താൽ വിറച്ച് കാറ്റിൽ കുലുങ്ങുന്ന വാഴപ്പഴം പോലെ നടുങ്ങി.
താം ദൃഷ്ട്വാ രാഘവഃ സീതാം വിരാധാങ്കഗതാം ശുഭാമ്। അബ്രവീല്ലക്ഷ്മണം വാക്യം മുഖേന പരിശുഷ്യതാ
സീതയെ, ഭാസുരയായവളെ, വിരാധന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്നതായി കണ്ട രാഘവൻ, വായ് ഉണങ്ങിയ അവസ്ഥയിൽ ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞു.
പശ്യ സൌമ്യ നരേന്ദ്രസ്യ ജനകസ്യാത്മസമ്ഭവാമ്। മമ ഭാര്യാം ശുഭാചാരാം വിരാധാങ്കേ പ്രവേശിതാമ്
സൗമ്യാ, രാജാവ് ജനകന്റെ മകളെയും, സദാചാരമുള്ള എന്റെ ഭാര്യയെയും, വിരാധന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്നതും നീ കാണൂ.
അത്യന്തസുഖസംവൃദ്ധാം രാജപുത്രീം യശസ്വിനീമ്। യദഭിപ്രേതമസ്മാസു പ്രിയം വരവൃതം ച യത്
പരമസുഖത്തിൽ വളർന്ന രാജകുമാരി, പ്രശസ്തയായവളെ, ഞങ്ങൾക്കു പ്രിയമായതും അവൾ ആഗ്രഹിച്ചതും എല്ലാം ഇപ്പോൾ നഷ്ടമായി.
കൈകേയ്യാസ്തു സുസംവൃത്തം ക്ഷിപ്രമദ്യൈവ ലക്ഷ്മണ। യാ ന തുഷ്യതി രാജ്യേന പുത്രാര്ഥേ ദീര്ഘദര്ശിനീ
രാജ്യത്താൽ തൃപ്തിയില്ലാതെ, പുത്രന്റെ ഭാവിക്കായി ദീർഘദർശിനിയായ കൈകേയി ഇന്ന് തന്നെ ലക്ഷ്മണ, എല്ലാം നടപ്പാക്കി.
യയാഹം സര്വഭൂതാനാം പ്രിയഃ പ്രസ്ഥാപിതോ വനമ്। അദ്യേദാനീം സകാമാ സാ യാ മാതാ മധ്യമാ മമ
എനിക്ക് പ്രിയനായവനെ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടവനെ, ആരാണ് വനത്തിലേക്ക് അയച്ചത്; ഇന്ന് എന്റെ മധ്യസ്ഥയായ അമ്മ അവളുടെ ആഗ്രഹം നേടിയിരിക്കുന്നു.
പരസ്പര്ശാത് തു വൈദേഹ്യാ ന ദുഃഖതരമസ്തി മേ। പിതുര്വിനാശാത് സൌമിത്രേ സ്വരാജ്യ ഹരണാത് തഥാ
സൗമിത്രി, സീതയെ മറ്റൊരാൾ സ്പർശിച്ചതിൽ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന ദു:ഖം, അച്ഛന്റെ മരണത്തിലും, എന്റെ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതിലും പോലും ഇല്ല.
ഇതി ബ്രുവതി കാകുത്സ്ഥേ ബാഷ്പശോകപരിപ്ലുതഃ। അബ്രവീല്ലക്ഷ്മണഃ ക്രുദ്ധോ രുദ്ധോ നാഗ ഇവ ശ്വസന്
കാകുത്സ്ഥൻ ഇങ്ങനെ ദു:ഖത്തിലും കണ്ണീരിലും മുങ്ങി സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ലക്ഷ്മണൻ കോപത്തോടെ, അടക്കപ്പെട്ട പാമ്പ് പോലെ ശ്വാസം വലിച്ച് മറുപടി പറഞ്ഞു.
അനാഥ ഇവ ഭൂതാനാം നാഥസ്ത്വം വാസവോപമഃ। മയാ പ്രേഷ്യേണ കാകുത്സ്ഥ കിമര്ഥം പരിതപ്യസേ
നാഥനില്ലാത്തവരെപ്പോലെ നീ കാണപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, നീ സകലഭൂതങ്ങളുടെ രക്ഷകനാണ്, ഇന്ദ്രനോടു സമം. കാകുത്സ്ഥാ, ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ഈടായിരിക്കുമ്പോൾ നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ദുഃഖിക്കുന്നത്?
ശരേണ നിഹതസ്യാദ്യ മയാ ക്രുദ്ധേന രക്ഷസഃ। വിരാധസ്യ ഗതാസോര്ഹി മഹീ പാസ്യതി ശോണിതമ്
ഇന്ന് എന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ട ബാണം കൊണ്ട് വധിക്കപ്പെട്ട വിരാധൻ, ജീവൻ വിട്ട്, തന്റെ രക്തം ഭൂമിയിൽ ചിന്തും.
രാജ്യകാമേ മമ ക്രോധോ ഭരതേ യോ ബഭൂവ ഹ। തം വിരാധേ വിമോക്ഷ്യാമി വജ്രീ വജ്രമിവാചലേ
രാജ്യം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ ഭരതനോടു നേരെ എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന കോപം, ഇപ്പോൾ ഞാൻ വിരാധനിൽ വിടുതലാക്കും; ഇന്ദ്രൻ മലയിൽ വജ്രം എറിയുന്നതുപോലെ.
മമ ഭുജബലവേഗവേഗിതഃ പതതു ശരോഽസ്യ മഹാന് മഹോരസി। വ്യപനയതു തനോശ്ച ജീവിതം പതതു തതശ്ച മഹീം വിഘൂര്ണിതഃ
എന്റെ ഭുജബലത്താൽ ഉണർന്ന വലിയ ബാണം അവന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ചിലേക്ക് പായട്ടെ; അതു അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജീവൻ വേർപെടുത്തട്ടെ; പിന്നെ അവൻ വലഞ്ഞ് ഭൂമിയിൽ വീഴട്ടെ.
thumb|തൃതീയഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അരണ്യകാണ്ഡേ തൃതീയഃ സര്ഗഃ ॥൩-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാം സർഗം കേൾക്കൂ.
അഥോവാച പുനര്വാക്യം വിരാധഃ പൂരയന് വനമ്। പൃച്ഛതോ മമ ഹി ബ്രൂതം കൌ യുവാം ക്വ ഗമിഷ്യഥഃ
അപ്പോൾ വിരാധൻ വീണ്ടും വനം മുഴുവൻ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്? എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?'