രാജഭോഗാനനുഭവന് മഹാര്ഹാന് പാര്ഥിവാത്മജ । വിഹര ത്വമയോധ്യായാം യഥാ ശക്രസ്ത്രിവിഷ്ടപേ ।। ൨.൧൦൮.
രാജകുമാരാ, നീ അയോധ്യയില് ഏറ്റവും വിലയേറിയ രാജസുഖങ്ങള് ആസ്വദിക്കണം, ഇന്ദ്രന് സ്വര്ഗത്തില് ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെ.
ന തേ കശ്ചിദ്ദശരഥസ്ത്വം ച തസ്യ ന കശ്ചന । അന്യോ രാജാ ത്വമന്യ: സ തസ്മാത് കുരു യദുച്യതേ ।। ൨.൧൦൮.
നീ ദശരഥനല്ല, ദശരഥനും നീയല്ല; ഇനി മറ്റൊരു രാജാവാണ്. അതിനാല് അവന് പറയുന്നതു പോലെ ചെയ്യണം.
ബീജമാത്രം പിതാ ജന്തോ: ശുക്ലം രുധിരമേവ ച । സംയുക്തമൃതുമന്മാത്രാ പുരുഷസ്യേഹ ജന്മ തത് ।। ൨.൧൦൮.
അച്ഛന് ഒരു ജീവിയുടെ വിത്ത് മാത്രമാണ്, അങ്ങനെ തന്നെ വെള്ളയും ചുവപ്പും. അമ്മയുടെ ഗര്ഭത്തില് ഇവ ഒന്നിച്ചാല് മനുഷ്യന്റെ ജനനം സംഭവിക്കുന്നു.
ഗത: സ നൃപതിസ്തത്ര ഗന്തവ്യം യത്ര തേന വൈ । പ്രവൃത്തിരേഷാ മര്ത്ത്യാനാം ത്വം തു മിഥ്യാ വിഹന്യസേ ।। ൨.൧൦൮.
അവന് രാജാവ് അവന് പോകേണ്ട സ്ഥലത്തേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരുടെ വഴിയാണിത്. നീ വെറുതെ ദുഃഖിക്കുന്നു.
അര്ഥധര്മപരാ യേ യേ താംസ്താന് ശോചാമി നേതരാന് । തേ ഹി ദു:ഖമിഹ പ്രാപ്യ വിനാശം പ്രേത്യ ഭേജിരേ ।। ൨.൧൦൮.
ധനം ധര്മ്മം എന്നിവയില് മാത്രം മനസ്സുള്ളവരെ മാത്രമാണ് ഞാന് ദുഃഖിക്കുന്നത്, മറ്റുള്ളവരെല്ലാം അല്ല. കാരണം, ഇവര് ഇവിടെ ദുഃഖം അനുഭവിച്ച്, മരിച്ചശേഷം നശിക്കുന്നു.
അഷ്ടകാ പിതൃദൈവത്യമിത്യയം പ്രസൃതോ ജന: । അന്നസ്യോപദ്രവം പശ്യ മൃതോ ഹി കിമശിഷ്യതി ।। ൨.൧൦൮.
അഷ്ടകാ കര്മ്മങ്ങള് പിതൃദേവതകള്ക്കാണെന്ന് ജനങ്ങള് കരുതുന്നു. പക്ഷേ, മരിച്ചവന് ഭക്ഷ്യമായത്, പുഴുകുന്ന അന്നം കൂടാതെ മറ്റെന്താണ്?
യദി ഭുക്തമിഹാന്യേന ദേഹമന്യസ്യ ഗച്ഛതി । ദദ്യാത് പ്രവസത: ശ്രാദ്ധം ന തത് പഥ്യശനം ഭവേത് ।। ൨.൧൦൮.
ഇവിടെ ഒരാള് കഴിക്കുന്നതൊക്കെ മറ്റൊരാളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് പോകുന്നുവെങ്കില്, വിദേശത്തുള്ളവന് വേണ്ടി ശ്രാദ്ധം നടത്താമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അതൊരു ഉത്തമഭക്ഷണം ആകില്ല.
ദാനസംവനനാ ഹ്യേതേ ഗ്രന്ഥാ മേധാവിഭി: കൃതാ: । യജസ്വ ദേഹി ദീക്ഷസ്വ തപസ്തപ്യസ്വ സന്ത്യജ ।। ൨.൧൦൮.
ദാനം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാന് വേണ്ടി തന്നെയാണ് പണ്ഡിതന്മാര് ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങള് രചിച്ചത്: 'യജിക്കൂ, ദാനം ചെയ്യൂ, ദീക്ഷയെടുക്കൂ, തപസ്സു ചെയ്യൂ, ഉപേക്ഷിക്കൂ' എന്നിങ്ങനെ.
സ നാസ്തി പരമിത്യേവ കുരു ബുദ്ധിം മഹാമതേ । പ്രത്യക്ഷം യത്തദാതിഷ്ഠ പരോക്ഷം പൃഷ്ഠത: കുരു ।। ൨.൧൦൮.
അതുകൊണ്ട്, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, 'ഇതിനു മുകളില് ഒന്നുമില്ല' എന്നുറപ്പിച്ചുകൊള്ക. നേരില് കാണുന്നതിനെ പിന്തുടര്ക്കൂ, കാണാത്തതെല്ലാം പിന്വയ്ക്കൂ.
സ താം ബുദ്ധിം പുരസ്കൃത്യ സര്വലോകനിദര്ശിനീമ് । രാജ്യം ത്വം പ്രതിഗൃഹ്ണീഷ്വ ഭരതേന പ്രസാദിത: ।। ൨.൧൦൮.
ഇങ്ങനെ എല്ലാവരെയും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഈ ബുദ്ധി സ്വീകരിച്ച്, ഭാരതന് അപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ നീ രാജ്യം ഏറ്റെടുക്കണം.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ ശ്രീമദയോധ്യാകാണ്ഡേ അഷ്ടോത്തരശതതമ: സര്ഗ:
ഇങ്ങനെ വാല്മീകിമഹർഷിയുടെ മഹത്തായ രാമായണത്തിലെ അയോധ്യാകാണ്ഡത്തിലെ നൂറിനെട്ടാമത്തെ സര്ഗം സമാപിക്കുന്നു.
thumb|നവാധികശതതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ജാബാലേസ്തു വച: ശ്രുത്വാ രാമ: സത്യാത്മനാം വര: । ഉവാച പരയാ ഭക്ത്യാ സ്വബുദ്ധ്യാ ചാവിപന്നയാ ।। ൨.൧൦൯.
ജാബാലിയുടെ വാക്കുകള് കേട്ട രാമന്, സത്യനിഷ്ഠരില് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠന്, ആഴമുള്ള ഭക്തിയോടും അചഞ്ചലമായ മനസ്സോടും കൂടി മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഭവാന് മേ പ്രിയകാമാര്ഥം വചനം യദിഹോക്തവാന് । അകാര്യ്യം കാര്യ്യസങ്കാശമപഥ്യം പഥ്യസമ്മിതമ് ।। ൨.൧൦൯.
നിന്റെ വാക്കുകള് എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനും ആഗ്രഹത്തിനുമാണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. അവ കര്ത്തവ്യമായി തോന്നുന്നു, പക്ഷേ അതല്ല; ഉത്തമം പോലെ തോന്നുന്നു, പക്ഷേ അതല്ല.
നിര്മര്യാദസ്തു പുരുഷ: പാപാചാരസമന്വിത: । മാനം ന ലഭതേ സത്സു ഭിന്നചാരിത്രദര്ശന: ।। ൨.൧൦൯.
നിയമമില്ലാതെ ദുഷ്പ്രവൃത്തികളില് ഏര്പ്പെടുന്നവനും, നല്ലവരില് മാന്യമായ പെരുമാറ്റം കാണിക്കാത്തവനും, നല്ലവരില് അംഗീകാരം ലഭിക്കില്ല.
കുലീനമകുലീനം വാ വീരം പുരുഷമാനിനമ് । ചാരിത്രമേവ വ്യാഖ്യാതി ശുചിം വാ യദി വാ ഽശുചിമ് ।। ൨.൧൦൯.
വംശശുദ്ധനോ അല്ലയോ, വീരനോ സ്വയം മഹത്വം കാട്ടുന്നവനോ ആയാലും, ശുദ്ധനോ അശുദ്ധനോ ആയാലും, മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവം മാത്രമാണ് അവനെ വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
അനാര്യസ്ത്വാര്യസങ്കാശ: ശൌചാദ്ധീനസ്തഥാ ശുചി: । ലക്ഷണ്യവദലക്ഷണ്യോ ദു:ശീല: ശീലവാനിവ ।। ൨.൧൦൯.
അനാര്യന് ആയിട്ടും ആര്യനായി നടിക്കുന്നവന്, ശുദ്ധിയില്ലാത്തവന് ശുദ്ധനായി തോന്നുന്നവന്, ലക്ഷണമില്ലാത്തവന് ലക്ഷണമുള്ളവനായി കാണുന്നവന്, ദുഷ്ശീലനായിട്ടും നല്ലവനായി നടിക്കുന്നവന്—
അധര്മം ധര്മവേഷേണ യദീമം ലോകസങ്കരമ് । അഭിപത്സ്യേ ശുഭം ഹിത്വാ ക്രിയാവിധിവിവര്ജിതമ് ।। ൨.൧൦൯.
നന്മ ഉപേക്ഷിച്ച്, കര്മ്മവിധികള് പാലിക്കാതെ, ധര്മ്മത്തിന്റെ വേഷത്തില് അധര്മ്മം പിന്തുടരുന്നെങ്കില്, ലോകത്ത് കലഹം ഉണ്ടാകും.
കശ്ചേതയാന: പുരുഷ: കാര്യാകാര്യവിചക്ഷണ: । ബഹുമംസ്യതി മാം ലോകേ ദുര്വൃത്തം ലോകദൂഷണമ് ।। ൨.൧൦൯.
കര്ത്തവ്യവും അകര്ത്തവ്യവും തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാള് എന്നെ ലോകത്ത് ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുള്ളവനും, ജനങ്ങളോട് അപമാനം വരുത്തുന്നവനും എന്ന് കരുതും.
കസ്യ ധാസ്യാമ്യഹം വൃത്തം കേന വാ സ്വര്ഗമാപ്നുയാമ് । അനയാ വര്ത്തമാനോ ഹി വൃത്ത്യാ ഹീനപ്രതിജ്ഞയാ ।। ൨.൧൦൯.
ഞാൻ എന്റെ സദാചാരം ആര്ക്ക് സമർപ്പിക്കണം? എങ്ങനെ ഞാൻ സ്വർഗ്ഗം നേടും? ഈ വഞ്ചനാപരമായ വഴിയിൽ ഞാൻ നടന്നു പോവുകയാണെങ്കിൽ, എന്റെ വാഗ്ദാനം ഞാൻ പാലിക്കില്ലല്ലോ.
കാമവൃത്തസ്ത്വയം ലോക: കൃത്സ്ന: സമുപവര്ത്തതേ । യദ്വൃത്താ: സന്തി രാജാനസ്തദ്വൃത്താ: സന്തി ഹി പ്രജാ: ।। ൨.൧൦൯.
ഈ ലോകം മുഴുവൻ ആഗ്രഹത്തിന്റെ വഴിയാണ് പിന്തുടരുന്നത്. രാജാക്കന്മാർ എങ്ങനെയാണോ, അവരുടെ ജനങ്ങളും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
സത്യമേവാനൃശംസഞ്ച രാജവൃത്തം സനാതനമ് । തസ്മാത്സത്യാത്മകം രാജ്യം സത്യേ ലോക: പ്രതിഷ്ഠിത: ।। ൨.൧൦൯.
സത്യവും കരുണയും രാജാക്കന്മാരുടെ ശാശ്വതമായ കർത്തവ്യങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, രാജ്യം സത്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്; ലോകം സത്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഋഷയശ്ചൈവ ദേവാശ്ച സത്യമേവ ഹി മേനിരേ । സത്യവാദീ ഹി ലോകേ ഽസ്മിന് പരമം ഗച്ഛതി ക്ഷയമ് ।। ൨.൧൦൯.
മഹർഷികളും ദേവതകളും സത്യം ഏറ്റവും ഉന്നതമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ലോകത്ത് സത്യം പറയുന്നവനാണ് പരമാവധി ഉന്നതാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നത്.
ഉദ്വിജന്തേ യഥാ സര്പ്പാന്നരാദനൃതവാദിന: । ധര്മ: സത്യം പരോ ലോകേ മൂലം സ്വര്ഗസ്യ ചോച്യതേ ।। ൨.൧൦൯.
പാമ്പിനെപോലെ തന്നെ, കള്ളം പറയുന്നവരെ മനുഷ്യർ ഭയക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ ധർമ്മം ഏറ്റവും പ്രധാനം, സത്യം സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം എന്നാണ് പറയുന്നത്.
സത്യമേവേശ്വരോ ലോകേ സത്യം പദ്മാ ശ്രിതാ സദാ । സത്യമൂലാനി സര്വാണി സത്യാന്നാസ്തി പരം പദമ് ।। ൨.൧൦൯.
ഈ ലോകത്തിൽ സത്യം തന്നെയാണ് പരമാധികാരി. ലക്ഷ്മി ദേവി എന്നും സത്യത്തോടൊപ്പം വസിക്കുന്നു. എല്ലാം സത്യത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്നു; സത്യത്തെക്കാൾ ഉയർന്നത് ഒന്നുമില്ല.
ദത്തമിഷ്ടം ഹുതം ചൈവ തപ്താനി ച തപാംസി ച । വേദാ: സത്യപ്രതിഷ്ഠാനാസ്തസ്മാത് സത്യപരോ ഭവേത് ।। ൨.൧൦൯.
ദാനം, യജ്ഞം, ഹോമം, തപസ്സുകൾ — ഇതെല്ലാം സത്യത്തിൽ ആധാരമാക്കിയാണ് വേദങ്ങളിൽ പറയുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഒരാൾ സത്യത്തിൽ സ്ഥിരനാകണം.
ഏക: പാലയതേ ലോകമേക: പാലയതേ കുലമ് । മജ്ജത്യേകോ ഹി നിരയ ഏക: സ്വര്ഗേ മഹീയതേ ।। ൨.൧൦൯.
ഒരാൾ ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുന്നു; ഒരാൾ കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കുന്നു; ഒരാൾ നരകത്തിൽ മുങ്ങുന്നു; ഒരാൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ മഹത്വം നേടുന്നു.
സോ ഽഹം പിതുര്നിയോഗന്തു കിമര്ഥം നാനുപാലയേ । സത്യപ്രതിശ്രവ: സത്യം സത്യേന സമയീകൃത: ।। ൨.൧൦൯.
അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ അച്ഛന്റെ കല്പന പാലിക്കാതിരിക്കാൻ എന്തിനാണ്? ഞാൻ സത്യവാഗ്ദാനം നൽകിയതുകൊണ്ട് സത്യത്തിൽ തന്നെ ബദ്ധനാണ്.
നൈവ ലോഭാന്ന മോഹാദ്വാ ന ഹ്യജ്ഞാനാത്തമോന്വിത: । സേതും സത്യസ്യ ഭേത്സ്യാമി ഗുരോ: സത്യപ്രതിശ്രവ: ।। ൨.൧൦൯.
ലോഭത്താലോ, മോഹത്താലോ, അജ്ഞാനത്താലോ, ഞാൻ സത്യത്തിന്റെ പാലം തകർക്കില്ല. ഗുരുവിന് ഞാൻ സത്യവാഗ്ദാനം നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
അസത്യസന്ധസ്യ സതശ്ചലസ്യാസ്ഥിരചേതസ: । നൈവ ദേവാ ന പിതര: പ്രതീച്ഛന്തീതി ന: ശ്രുതമ് ।। ൨.൧൦൯.
വാക്ക് പാലിക്കാത്തവനും, വഞ്ചനാപരനും, മനസ്സിൽ സ്ഥിരതയില്ലാത്തവനും ദേവന്മാരും പിതാക്കളും യജ്ഞങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാറില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
പ്രത്യഗാത്മമിമം ധര്മം സത്യം പശ്യാമ്യഹം സ്വയമ് । ഭാര: സത്പുരുഷാചീര്ണസ്തദര്ഥമഭിമന്യതേ ।। ൨.൧൦൯.
ഈ ധർമ്മവും സത്യവും ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിൽ നേരിട്ട് കാണുന്നു. നല്ലവരായവർ ചുമക്കുന്ന ഭാരമിതിന് വേണ്ടിയാണു.