പ്രണാമമകരോത് തേഷാം ഹര്ഷവ്യാകുലിതേന്ദ്രിയഃ । തസ്യാശിഷോഽഥ വിവിധാ ബ്രാഹ്മണൈഃ സമുദാഹൃതാഃ ॥൧-൧൪-
സന്തോഷത്തിൽ അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, അവൻ അവർക്കു നമസ്കരിച്ചു; പിന്നെ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പലവിധ അനുഗ്രഹങ്ങൾ അവനു പറഞ്ഞു.
ഉദാരസ്യ നൃവീരസ്യ ധരണ്യാം പതിതസ്യ ച । തതഃ പ്രീതമനാ രാജാ പ്രാപ്യ യജ്ഞമനുത്തമമ് ॥൧-൧൪-
ഉദാരനും വീരനും ആയ രാജാവ് ഭൂമി വിട്ടു, അതിനുശേഷം സന്തോഷമുള്ള മനസ്സോടെ ആ രാജാവ് അതുല്യമായ യജ്ഞഫലം നേടി.
പാപാപഹം സ്വര്നയനം ദുസ്തരം പാര്ഥിവര്ഷഭൈഃ । തതോഽബ്രവീദൃശഷ്യശൃങ്ഗം രാജാ ദശരഥസ്തദാ ॥൧-൧൪-
പാപം നീക്കംചെയ്യുന്ന, സ്വർഗത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന, രാജാക്കന്മാർക്ക് ദുഷ്കരമായ യജ്ഞം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, അപ്പോൾ രാജാവ് ദശരഥൻ ഋശ്യശൃംഗനോട് പറഞ്ഞു.
കുലസ്യ വര്ധനം തത് തു കര്തുമര്ഹസി സുവ്രത തഥേതി ച സ രാജാനമുവാച ദ്വിജസത്തമഃ ഭവിഷ്യന്തി സുതാ രാജംശ്ചത്വാരസ്തേ കുലോദ്വഹാഃ ॥൧-൧൪-
നല്ല വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കുന്നവനേ, നിന്റെ വംശം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള那个 കര്മ്മം നീ നിർവഹിക്കണം. അങ്ങനെ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, നിന്റെ വംശത്തിന് മഹത്വം നൽകുന്ന നാലു മക്കൾ നിനക്കുണ്ടാകും."
സ തസ്യ വാക്യം മധുരം നിശമ്യ പ്രണമ്യ തസ്മൈ പ്രയതോ നൃപേന്ദ്രഃ । ജഗാമ ഹര്ഷം പരമം മഹാത്മാ തമൃഷ്യശൃങ്ഗം പുനരപ്യുവാച ॥൧-൧൪-
അവന്റെ മധുരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ്, ഭക്തിയോടെ അവനോട് നമസ്കരിച്ചു, അത്യന്തം സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു, വീണ്ടും മഹാത്മാവായ ഋഷ്യശൃംഗനോട് സംസാരിച്ചു.
thumb|പഞ്ചദശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ പഞ്ചദശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ പതിനഞ്ചാമത്തെ സർഗം കേൾക്കൂ.
മേധാവീ തു തതോ ധ്യാത്വാ സ കിഞ്ചിദിദമുത്തരമ് । ലബ്ധസംജ്ഞസ്തതസ്തം തു വേദജ്ഞോ നൃപമബ്രവീത് ॥൧-൧൫-
അതിനുശേഷം, ബുദ്ധിമാനായവൻ അല്പം ചിന്തിച്ച ശേഷം മനസ്സുതുറന്ന്, വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ഇഷ്ടിം തേഽഹം കരിഷ്യാമി പുത്രീയാം പുത്രകാരണാത് । അഥര്വശിരസി പ്രോക്തൈര്മന്ത്രൈഃ സിദ്ധാം വിധാനതഃ ॥൧-൧൫-
മക്കൾക്കായി, അതർവശീർഷത്തിൽ പറയുന്ന മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, വേണ്ട വിധത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കുന്ന ഒരു യാഗം ഞാൻ നിനക്കു നടത്തും.
തതഃ പ്രാക്രമദിഷ്ടിം താം പുത്രീയാം പുത്രകാരണാത് । ജുഹാവാഗ്നൌ ച തേജസ്വീ മന്ത്രദൃഷ്ടേന കര്മണാ ॥൧-൧൫-
അതിനുശേഷം, മക്കൾക്കായി ആ യാഗം ആരംഭിച്ചു. പ്രകാശമുള്ള ആ ഋഷി, മന്ത്രങ്ങൾ പ്രകാരം അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്തു.
തതോ ദേവാഃ സഗന്ധര്വാഃ സിദ്ധാശ്ച പരമര്ഷയഃ । ഭാഗപ്രതിഗ്രഹാര്ഥം വൈ സമവേതാ യഥാവിധി ॥൧-൧൫-
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവർ, സിദ്ധന്മാർ, മഹർഷികൾ എന്നിവരും, തങ്ങളുടേതായ ഭാഗം സ്വീകരിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള ചടങ്ങിനായി ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.
താഃ സമേത്യ യഥാന്യായം തസ്മിന് സദസി ദേവതാഃ । അബ്രുവഁല്ലോകകര്താരം ബ്രഹ്മാണം വചനം തതഃ ॥൧-൧൫-
അവിടെ, ആ സഭയിൽ, ദേവതകൾ വിധിപ്രകാരം ഒന്നിച്ചു കൂടിയപ്പോൾ, ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച ബ്രഹ്മാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഭഗവംസ്ത്വത്പ്രസാദേന രാവണോ നാമ രാക്ഷസഃ । സര്വാന് നോ ബാധതേ വീര്യാച്ഛാസിതും തം ന ശക്നുമഃ ॥൧-൧൫-
പ്രഭോ, നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ രാവണൻ എന്ന രാക്ഷസൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ഉപദ്രവിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ അവനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ത്വയാ തസ്മൈ വരോ ദത്തഃ പ്രീതേന ഭഗവംസ്തദാ । മാനയന്തശ്ച തം നിത്യം സര്വം തസ്യ ക്ഷമാമഹേ ॥൧-൧൫-
ഭഗവനേ, അപ്പോൾ നിങ്ങൾ സ്നേഹത്തോടെ അവന് വരം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും അവനെ ആദരിക്കുന്നു; അവനിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാം സഹിക്കുന്നു.
ഉദ്വേജയതി ലോകാംസ്ത്രീനുച്ഛ്രിതാന് ദ്വേഷ്ടി ദുര്മതിഃ । ശക്രം ത്രിദശരാജാനം പ്രധര്ഷയിതുമിച്ഛതി ॥൧-൧൫-
അവൻ ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും കലക്കുന്നു, അവയെ വെറുക്കുന്നു, ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രനെ അപമാനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഋഷീന് യക്ഷാന് സഗന്ധര്വാന് ബ്രാഹ്മണാനസുരാംസ്തദാ । അതിക്രാമതി ദുര്ധര്ഷോ വരദാനേന മോഹിതഃ ॥൧-൧൫-
അവൻ ഋഷിമാരെയും, യക്ഷന്മാരെയും, ഗന്ധർവർമ്മാരെയും, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, അസുരന്മാരെയും അവകാശത്തോടെ അവഹേളിക്കുന്നു; ലഭിച്ച വറിനാൽ അവൻ അഹങ്കാരിയായിരിക്കുന്നു.
നൈനം സൂര്യഃ പ്രതപതി പാര്ശ്വേ വാതി ന മാരുതഃ । ചലോര്മിമാലീ തം ദൃഷ്ട്വാ സമുദ്രോഽപി ന കമ്പതേ ॥൧-൧൫-
സൂര്യൻ അവനെ ചൂടാക്കുന്നില്ല, കാറ്റ് അവന്റെ അടുത്ത് വീശുന്നില്ല; സമുദ്രം പോലും അവനെ കണ്ടാൽ തിരമാലകൾ ഉയർത്തുന്നില്ല.
തന്മഹന്നോ ഭയം തസ്മാദ് രാക്ഷസാദ് ഘോരദര്ശനാത് । വധാര്ഥം തസ്യ ഭഗവന്നുപായം കര്തുമര്ഹസി ॥൧-൧൫-
ഭയങ്കരമായ ആ രാക്ഷസനിൽ നിന്ന് വലിയ ഭയം ഉണ്ട്, ഭഗവനേ; അവനെ സംഹരിക്കാൻ ഒരു മാർഗം കണ്ടെത്തേണ്ടത് നിങ്ങളുടെ കടമയാണ്.
ഏവമുക്തഃ സുരൈഃ സര്വൈശ്ചിന്തയിത്വാ തതോഽബ്രവീത് । ഹന്തായം വിദിതസ്തസ്യ വധോപായോ ദുരാത്മനഃ ॥൧-൧൫-
അങ്ങനെ ദേവന്മാർ എല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് ആലോചിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു: "ആ ദുഷ്ടന്റെ സംഹാരത്തിന് മാർഗം ഇപ്പോൾ അറിയാം."
തേന ഗന്ധര്വയക്ഷാണാം ദേവദാനവരക്ഷസാമ് । അവധ്യോഽസ്മീതി വാഗുക്താ തഥേത്യുക്തം ച തന്മയാ ॥൧-൧൫-
അവൻ തന്നെയാണ്, "ഗന്ധർവർ, യക്ഷൻ, ദേവൻ, ദാനവൻ, രാക്ഷസൻ ഇവരിൽ ആരും എന്നെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞത്; ഞാനും അതിന് സമ്മതിച്ചു.
നാകീര്തയദവജ്ഞാനാത് തദ് രക്ഷോ മാനുഷാംസ്തദാ । തസ്മാത് സ മാനുഷാദ് വധ്യോ മൃത്യുര്നാന്യോഽസ്യ വിദ്യതേ ॥൧-൧൫-
അവഹാസത്തോടെ ആ രാക്ഷസൻ മനുഷ്യരെ പരാമർശിച്ചില്ല; അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യനാൽ അവൻ കൊല്ലപ്പെടും, മറ്റൊരുവിധം മരണമില്ല.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ വിഷ്ണുരുപയാതോ മഹാദ്യുതിഃ । ശങ്ഖചക്രഗദാപാണിഃ പീതവാസാ ജഗത്പതിഃ ॥൧-൧൫-
അതിനിടയിൽ, മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള വിഷ്ണു, ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈവശം വഹിച്ച്, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ് അവിടെ എത്തി.
വൈനതേയം സമാരുഹ്യ ഭാസ്കരസ്തോയദമ് യഥാ । തപ്തഹാടകകേയൂരോ വന്ദ്യമാനഃ സുരോത്തമൈഃ ॥൧-൧൫-
ഗരുഡനിൽ കയറി, മഴമേഘത്തിൽ സൂര്യൻ പോലെ, കനലുപരിയായി പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള കയ്യിലങ്കാരങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠരായവർ വന്ദിച്ചു പാടുമ്പോൾ, അങ്ങ് തിളങ്ങി നിന്നു.
ബ്രഹ്മണാ ച സമാഗത്യ തത്ര തസ്ഥൌ സമാഹിതഃ । തമബ്രുവന് സുരാഃ സര്വേ സമഭിഷ്ടൂയ സംനതാഃ ॥൧-൧൫-
അവിടെ ബ്രഹ്മാവു തന്നെ എത്തി, മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി നിന്നു. ദേവന്മാർ എല്ലാവരും വണങ്ങി പാടിക്കൊണ്ട്, അവനോട് പറഞ്ഞു.
ത്വാം നിയോക്ഷ്യാമഹേ വിഷ്ണോ ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ । രാജ്ഞോ ദശരഥസ്യ ത്വമയോധ്യാധിപതേര്വിഭോ ॥൧-൧൫-
ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച്, നാം നിന്നെ നിയോഗിക്കുന്നു, വിഷ്ണുവേ. അയോധ്യയുടെ രാജാവായ ദശരഥന്റെ മകനായി ജനിക്കണം നീ.
ധര്മജ്ഞസ്യ വദാന്യസ്യ മഹര്ഷിസമതേജസഃ । തസ്യ ഭാര്യാസു തിസൃഷു ഹ്രീശ്രീകീര്ത്യുപമാസു ച ॥൧-൧൫-
അവൻ ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ, ഉദാരനും മഹർഷിമാരുടെ തേജസ്സിന് തുല്യനും ആണു. അവന്റെ മൂന്നു ഭാര്യമാർ ലജ്ജ, ഐശ്വര്യം, കീർത്തി എന്നിവയ്ക്ക് സമമായവരാണു.
വിഷ്ണോ പുത്രത്വമാഗച്ഛ കൃത്വാഽഽത്മാനം ചതുര്വിധമ് । തത്ര ത്വം മാനുഷോ ഭൂത്വാ പ്രവൃദ്ധം ലോകകണ്ടകമ് ॥൧-൧൫-
വിഷ്ണുവേ, നീ അവന്റെ മകനായി ജനിക്കണം. സ്വയം നാലായി വിഭജിച്ച്, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച്, ലോകത്തിന് ഭയമായവനെ നശിപ്പിക്കണം.
അവധ്യം ദൈവതൈര്വിഷ്ണോ സമരേ ജഹി രാവണമ് । സ ഹി ദേവാന് സഗന്ധര്വാന് സിദ്ധാംശ്ച ഋഷിസത്തമാന് ॥൧-൧൫-
ദേവന്മാർക്ക് ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത രാവണനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലണം, വിഷ്ണുവേ. അവൻ ദേവന്മാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും മഹർഷിമാരെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
രാക്ഷസോ രാവണോ മൂര്ഖോ വീര്യോദ്രേകേണ ബാധതേ । ഋഷയശ്ച തതസ്തേന ഗന്ധര്വാപ്സരസസ്തഥാ ॥൧-൧൫-
അവനവൻ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിക്കുന്ന മണ്ടൻ രാക്ഷസനായ രാവണൻ, മഹർഷിമാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും അപ്സരസുകളെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
ക്രീഡന്തോ നന്ദനവനേ രൌദ്രേണ വിനിപാതിതാഃ । വധാര്ഥം വയമായാതാസ്തസ്യ വൈ മുനിഭിഃ സഹ ॥൧-൧൫-
നന്ദനവനത്തിൽ കളിക്കുമ്പോൾ അവൻ്റെ ക്രൂരതകൊണ്ട് അവർ വീണുപോയി. അവനെ സംഹരിക്കാനാണ് ഞങ്ങൾ മഹർഷിമാരോടൊപ്പം ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്.
സിദ്ധഗന്ധര്വയക്ഷാശ്ച തതസ്ത്വാം ശ്രരണം ഗതാഃ । ത്വം ഗതിഃ പരമാ ദേവ സര്വേഷാമ് നഃ പരംതപഃ ॥൧-൧൫-
അതിനാൽ സിദ്ധന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും യക്ഷന്മാരും നിന്നെ ആശ്രയിച്ചു. ദേവതകളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനേ, ഞങ്ങൾക്കൊക്കെയും നീയാണു പരമാശ്രയം.