ക്വ സ പാണിഃ സുഖ സ്പര്ശഃ താതസ്യ അക്ലിഷ്ട കര്മണഃ । യേന മാമ് രജസാ ധ്വസ്തമ് അഭീക്ഷ്ണമ് പരിമാര്ജതി ॥൨-൭൨-
എന്റെ അച്ഛന്റെ സുഖസ്പർശമുള്ള കൈ എവിടെയാണ്? അവൻ എപ്പോഴും പുഴുക്കെട്ടിയില്ലാത്ത പ്രവർത്തികളോടെ, എന്റെ മേൽ പടർന്ന പൊടി തുടച്ചുമാറ്റുമായിരുന്നു.
യോ മേ ഭ്രാതാ പിതാ ബന്ധുര് യസ്യ ദാസോ അസ്മി ധീമതഃ । തസ്യ മാമ് ശീഘ്രമ് ആഖ്യാഹി രാമസ്യ അക്ലിഷ്ട കര്മണഃ ॥൨-൭൨-
അറിയാമോ അമ്മേ, ഞാൻ ദാസനായി സേവിക്കുന്ന, എന്റെ സഹോദരനും അച്ഛനും സുഹൃത്തുമായ ധീരനായ രാമന്റെ കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് വേഗം പറയൂ.
പിതാ ഹി ഭവതി ജ്യേഷ്ഠോ ധര്മമ് ആര്യസ്യ ജാനതഃ । തസ്യ പാദൌ ഗ്രഹീഷ്യാമി സ ഹി ഇദാനീമ് ഗതിര് മമ ॥൨-൭൨-
ധർമ്മം അറിയുന്നവർക്കു മൂത്തവൻ അച്ഛനായി മാറുന്നു; ഞാൻ അവന്റെ കാലുകൾ പിടിക്കും, കാരണം ഇപ്പോൾ അവൻ തന്നെ എന്റെ ആശ്രയം.
ധര്മവിദ്ധര്മനിത്യശ്ച സത്യസന്ധോ ദൃഢവ്രതഃ । ആര്യേ കിമ് അബ്രവീദ് രാജാ പിതാ മേ സത്യ വിക്രമഃ ॥൨-൭൨-
ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ, എപ്പോഴും ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, സത്യവാനായവൻ, ദൃഢവ്രതനായവൻ—ആര്യേ, സത്യവീരനായ എന്റെ അച്ഛൻ അവനോട് എന്താണ് പറഞ്ഞത്?
പശ്ചിമമ് സാധു സമ്ദേശമ് ഇച്ചാമി ശ്രോതുമ് ആത്മനഃ । ഇതി പൃഷ്ടാ യഥാ തത്ത്വമ് കൈകേയീ വാക്യമ് അബ്രവീത് ॥൨-൭൨-
അച്ഛന്റെ അവസാന നല്ല സന്ദേശം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ കൈകേയി യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചതു പോലെ പറഞ്ഞു.
രാമ ഇതി രാജാ വിലപന് ഹാ സീതേ ലക്ഷ്മണ ഇതി ച । സ മഹാത്മാ പരമ് ലോകമ് ഗതഃ ഗതിമതാമ് വരഃ ॥൨-൭൨-
'രാമാ! സീതേ! ലക്ഷ്മണാ!' എന്ന് വിലപിച്ചുകൊണ്ട് മഹാത്മാവായ രാജാവ്, യാത്രചെയ്യുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, പരമലോകത്തേക്ക് പോയി.
ഇമാമ് തു പശ്ചിമാമ് വാചമ് വ്യാജഹാര പിതാ തവ । കാല ധര്മ പരിക്ഷിപ്തഃ പാശൈഃ ഇവ മഹാ ഗജഃ ॥൨-൭൨-
കാലധർമ്മത്തിന്റെ ബന്ധനങ്ങളിൽ കുടുങ്ങിയ മഹാഗജംപോലെ, അച്ഛൻ ഈ അവസാന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
സിദ്ധ അര്ഥാഃ തു നരാ രാമമ് ആഗതമ് സീതയാ സഹ । ലക്ഷ്മണമ് ച മഹാ ബാഹുമ് ദ്രക്ഷ്യന്തി പുനര് ആഗതമ് ॥൨-൭൨-
ആശയങ്ങൾ നിറവേറ്റിയവർ രാമനും സീതയും കൂടി തിരിച്ചുവരുന്നതും, മഹാബാഹുവായ ലക്ഷ്മണനും വീണ്ടും വരുന്നതും കാണും.
തത് ശ്രുത്വാ വിഷസാദ ഏവ ദ്വിതീയാ പ്രിയ ശമ്സനാത് । വിഷണ്ണ വദനോ ഭൂത്വാ ഭൂയഃ പപ്രച്ച മാതരമ് ॥൨-൭൨-
അത് കേട്ടു, ഇങ്ങനെ രണ്ടാമതും ദുഃഖകരമായ വാർത്ത അറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ വിഷാദത്തോടെ മുഖം കറുക്കി വീണ്ടും അമ്മയോടു ചോദിച്ചു.
ക്വ ച ഇദാനീമ് സ ധര്മ ആത്മാ കൌസല്യ ആനന്ദ വര്ധനഃ । ലക്ഷ്മണേന സഹ ഭ്രാത്രാ സീതയാ ച സമമ് ഗതഃ ॥൨-൭൨-
ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ് ആ ധർമ്മനിഷ്ഠനായ, കൗസല്യയുടെ സന്തോഷം ആയ രാമൻ? ലക്ഷ്മണനും സീതയും കൂടെ ചേർന്ന് അവൻ എവിടേക്ക് പോയി?
തഥാ പൃഷ്ടാ യഥാ തത്ത്വമ് ആഖ്യാതുമ് ഉപചക്രമേ । മാതാ അസ്യ യുഗപദ് വാക്യമ് വിപ്രിയമ് പ്രിയ ശന്കയാ ॥൨-൭൨-
അവൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, അമ്മ സത്യം തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്, എങ്കിലും മകനു ഇഷ്ടമല്ലാത്തത് പറയേണ്ടി വരുമോ എന്ന ഭയത്തോടെയാണ് അവൾ സംസാരിച്ചത്.
സ ഹി രാജ സുതഃ പുത്ര ചീര വാസാ മഹാ വനമ് । ദണ്ഡകാന് സഹ വൈദേഹ്യാ ലക്ഷ്മണ അനുചരഃ ഗതഃ ॥൨-൭൨-
എന്റെ മകൻ, രാജകുമാരൻ, ചീര ധരിച്ച്, വൈദേഹിയും ലക്ഷ്മണനും കൂടെ ചേർന്ന് മഹാവനമായ ദണ്ഡകാരണ്യത്തിലേക്കാണ് പോയത്.
തത് ശ്രുത്വാ ഭരതഃ ത്രസ്തഃ ഭ്രാതുഃ ചാരിത്ര ശന്കയാ । സ്വസ്യ വമ്ശസ്യ മാഹാത്മ്യാത് പ്രഷ്ടുമ് സമുപചക്രമേ ॥൨-൭൨-
അത് കേട്ടപ്പോൾ, സഹോദരന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്തെങ്കിലും തെറ്റുണ്ടോ എന്ന സംശയത്തോടെ ഭരതൻ ഭയപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, തൻറെ വംശത്തിന്റെ മഹത്വം ഓർത്ത് അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
കച്ചിന് ന ബ്രാഹ്മണ വധമ് ഹൃതമ് രാമേണ കസ്യചിത് । കച്ചിന് ന ആഢ്യോ ദരിദ്രഃ വാ തേന അപാപോ വിഹിമ്സിതഃ ॥൨-൭൨-
രാമൻ ആരുടെയെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണന്റെ ധനം അപഹരിച്ചോ, ആരെയെങ്കിലും സമ്പന്നനെയോ ദരിദ്രനെയോ അന്യായമായി ഉപദ്രവിച്ചോ ഇല്ലല്ലോ?
കച്ചിന് ന പര ദാരാന് വാ രാജ പുത്രഃ അഭിമന്യതേ । കസ്മാത് സ ദണ്ഡക അരണ്യേ ഭ്രൂണഹാ ഇവ വിവാസിതഃ ॥൨-൭൨-
രാജകുമാരൻ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ? അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ മാത്രമേ, ഭ്രൂണഹത്യ ചെയ്തവനെന്നപോലെ ദണ്ഡകാരണ്യത്തിലേക്ക് അയക്കപ്പെടേണ്ടി വരൂ. എന്തുകൊണ്ടാണ് അവനെ അവിടെ അയച്ചത്?
അഥ അസ്യ ചപലാ മാതാ തത് സ്വ കര്മ യഥാ തഥമ് । തേന ഏവ സ്ത്രീ സ്വഭാവേന വ്യാഹര്തുമ് ഉപചക്രമേ ॥൨-൭൨-
അപ്പോൾ അവന്റെ ചഞ്ചലമായ അമ്മ, താൻ ചെയ്തതുപോലെയെല്ലാം, സ്ത്രീസ്വഭാവം അനുസരിച്ച് തുറന്നു പറയാൻ തുടങ്ങി.
ഏവമുക്താ തു കൈകേയീ ഭരതേന മഹാത്മനാ । ഉവാച വചനമ് ഹൃഷ്ടാ മൂഢാ പണ്ഡിതമാനിനീ ॥൨-൭൨-
മഹാത്മാവായ ഭരതൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, കൈകേയി സന്തോഷത്തോടും, ഭ്രമത്തോടും, താൻ വലിയ പണ്ഡിതയാണെന്ന ധാരണയോടും കൂടി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ന ബ്രാഹ്മണ ധനമ് കിമ്ചിദ്ദ് ഹൃതമ് രാമേണ കസ്യചിത് । കശ്ചിന് ന ആഢ്യോ ദരിദ്രഃ വാ തേന അപാപോ വിഹിമ്സിതഃ ॥൨-൭൨-
രാമൻ ഒരുപോലും ബ്രാഹ്മണന്റെ ധനം അപഹരിച്ചിട്ടില്ല. സമ്പന്നനെയോ ദരിദ്രനെയോ അന്യായമായി ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല.
ന രാമഃ പര ദാരാമഃ ച ചക്ഷുര്ഭ്യാമ് അപി പശ്യതി । മയാ തു പുത്ര ശ്രുത്വാ ഏവ രാമസ്യ ഏവ അഭിഷേചനമ് ॥൨-൭൨-
രാമൻ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ കണ്ണുകൊണ്ടും നോക്കിയിട്ടില്ല. എന്നാൽ, മകനേ, രാമന്റെ അഭിഷേകം നടക്കുമെന്ന് ഞാൻ കേട്ടപ്പോൾ,
യാചിതഃ തേ പിതാ രാജ്യമ് രാമസ്യ ച വിവാസനമ് । സ സ്വ വൃത്തിമ് സമാസ്ഥായ പിതാ തേ തത് തഥാ അകരോത് ॥൨-൭൨-
ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനോടു രാജ്യം നിനക്കായി, രാമന് വനംവാസം വേണ്ടി ചോദിച്ചു. അച്ഛൻ തന്റെ വാക്ക് പാലിച്ച് അതു ചെയ്തതാണു.
രാമഃ ച സഹ സൌമിത്രിഃ പ്രേഷിതഃ സഹ സീതയാ । തമ് അപശ്യന് പ്രിയമ് പുത്രമ് മഹീ പാലോ മഹാ യശാഃ ॥൨-൭൨-
രാമനും സൗമിത്രിയും സീതയും ചേർന്ന് അയക്കപ്പെട്ടു; പ്രിയപുതനെ കാണാൻ കഴിയാതെ മഹാപ്രശസ്തനായ രാജാവ്,
പുത്ര ശോക പരിദ്യൂനഃ പന്ചത്വമ് ഉപപേദിവാന് । ത്വയാ തു ഇദാനീമ് ധര്മജ്ഞ രാജത്വമ് അവലമ്ബ്യതാമ് ॥൨-൭൨-
പുത്രശോക്കത്തിൽ മുഴുകി, ജീവൻ വിട്ടു. ഇനി നീ, ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനേ, രാജത്വം ഏറ്റെടുക്കണം.
ത്വത് കൃതേ ഹി മയാ സര്വമ് ഇദമ് ഏവമ് വിധമ് കൃതമ് । മാ ശോകമ് മാ ച സമ്താപമ് ധൈര്യമാശ്രയ പുത്രക ॥൨-൭൨-
ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിന്റെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടി തന്നെയാണ് ചെയ്തത്. ദുഃഖിക്കരുത്, മനസ്സു തളരരുത്; ധൈര്യം പിടിക്കു, മകനേ.
ത്വദധീനാ ഹി നഗരീ രാജ്യമ് ചൈതദനാമയമ് । തത് പുത്ര ശീഘ്രമ് വിധിനാ വിധിജ്ഞൈഃ । വസിഷ്ഠ മുഖ്യൈഃ സഹിതഃ ദ്വിജ ഇന്ദ്രൈഃ । സമ്കാല്യ രാജാനമ് അദീന സത്ത്വമ് । ആത്മാനമ് ഉര്വ്യാമ് അഭിഷേചയസ്വ ॥൨-൭൨-
നഗരവും രാജ്യവും ഇപ്പോൾ നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്, യാതൊരു ഭീഷണിയും ഇല്ല. അതിനാൽ, മകനേ, വസിഷ്ഠൻമാരെ പ്രധാനമാക്കി ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കൂട്ടി, ഉചിതമായ വിധിയിൽ, ഉറച്ച മനസ്സോടെ, രാജാവായി നിന്റെ അഭിഷേകം നടത്തുക.
thumb|ത്രിസപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അയോധ്യാകാണ്ഡേ ത്രിസപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ॥൨-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അയോധ്യാകാണ്ഡത്തിലെ എഴുപത്തിമൂന്നാം സര്ഗം കേൾക്കേണ്ടതാണ്.
ശ്രുത്വാ തു പിതരമ് വൃത്തമ് ഭ്രാതരു ച വിവാസിതൌ । ഭരതഃ ദുഹ്ഖ സമ്തപ്തൈദമ് വചനമ് അബ്രവീത് ॥൨-൭൩-
അച്ഛന്റെ മരണം, സഹോദരന്മാർക്ക് വനംവാസം എന്ന ദുഃഖവാർത്തകൾ കേട്ട ഭരതൻ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കിമ് നുണ്കാര്യമ് ഹതസ്യ ഇഹ മമ രാജ്യേന ശോചതഃ । വിഹീനസ്യ അഥ പിത്രാ ച ഭ്രാത്രാ പിതൃ സമേന ച ॥൨-൭൩-
ഇവിടെ ഞാൻ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട അച്ഛനും അച്ഛനുപോലെയുള്ള സഹോദരനും ഇല്ലാതെ ദുഃഖിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഈ രാജ്യം എനിക്ക് എന്തിന് വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു?
ദുഹ്ഖേ മേ ദുഹ്ഖമ് അകരോര് വ്രണേ ക്ഷാരമ് ഇവ ആദധാഃ । രാജാനമ് പ്രേത ഭാവസ്ഥമ് കൃത്വാ രാമമ് ച താപസമ് ॥൨-൭൩-
നീ രാജാവിനെ മരിപ്പിച്ചും രാമനെ വനംചാരിയാക്കിയും എന്റെ ദുഃഖത്തിൽ കൂടി ദുഃഖം ചേർത്തു, മുറിവിൽ ഉപ്പ് തളിച്ചതുപോലെ.
കുലസ്യ ത്വമ് അഭാവായ കാല രാത്രിര് ഇവ ആഗതാ । അന്ഗാരമ് ഉപഗൂഹ്യ സ്മ പിതാ മേ ന അവബുദ്ധവാന് ॥൨-൭൩-
നീ നമ്മുടെ കുടുംബം നശിപ്പിക്കാൻ വന്ന കാളരാത്രിപോലെയാണ്; എന്റെ അച്ഛൻ ചൂടുള്ള കനൽ ചേർത്തുപിടിച്ചപോലെ നിന്നെ തിരിച്ചറിയാതെ പോയി.
മൃത്യുമാപാദിതോ രാജാ ത്വയാ മേ പാപദര്ശിനി । സുഖമ് പരിഹൃതമ് മോഹാത്കുലേഽസ്മിന് കുലപാമ്സനി ॥൨-൭൩-
ദുഷ്ടളേ, നിന്നാൽ രാജാവിന് മരണം സംഭവിച്ചു; നിന്റെ മോഹം കൊണ്ടു ഈ കുടുംബത്തിൽ നിന്നു സുഖം അകന്നു, നീ നമ്മുടെ വംശത്തിന് അപമാനം കൊണ്ടുവന്നു.