സ്വാഗതമ് തേ മഹാ ബാഹോ തവ ഇയമ് അഖിലാ മഹീ । വയമ് പ്രേഷ്യാ ഭവാന് ഭര്താ സാധു രാജ്യമ് പ്രശാധി നഃ ॥൨-൫൦-
സ്വാഗതം, മഹാബാഹുവേ! ഈ മുഴുവൻ ഭൂമി നിന്റെതാണ്. ഞങ്ങൾ നിന്റെ ദാസന്മാർ, നീ ഞങ്ങളുടെ ഭർത്താവാണ്. ദയവായി ഞങ്ങളുടെ രാജ്യം നല്ലതുപോലെ ഭരിക്കണം.
ഭക്ഷ്യമ് ഭോജ്യമ് ച പേയമ് ച ലേഹ്യമ് ച ഇദമ് ഉപസ്ഥിതമ് । ശയനാനി ച മുഖ്യാനി വാജിനാമ് ഖാദനമ് ച തേ ॥൨-൫൦-
ഇവിടെ ഭക്ഷിക്കാനുള്ളതും രുചിക്കാനുള്ളതും കുടിക്കാനുള്ളതും ചവയ്ക്കാനുള്ളതും എല്ലാം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. മികച്ച കിടക്കകളും നിന്റെ കുതിരകൾക്ക് ചത്തിയും ഉണ്ട്.
ഗുഹമ് ഏവ ബ്രുവാണമ് തമ് രാഘവഃ പ്രത്യുവാച ഹ ॥൨-൫൦-
ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ച ഗുഹനോട് രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അര്ചിതാഃ ചൈവ ഹൃഷ്ടാഃ ച ഭവതാ സര്വഥാ വയമ് । പദ്ഭ്യാമ് അഭിഗമാച് ചൈവ സ്നേഹ സമ്ദര്ശനേന ച ॥൨-൫൦-
നീ കാൽനടയായി വന്ന് ഈ സ്നേഹപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചതിനാൽ ഞങ്ങൾ മുഴുവൻ സന്തോഷത്തോടെയും ആദരവോടെയും നിന്നാൽ പര്യാപ്തമായി.
ഭുജാഭ്യാമ് സാധു വൃത്താഭ്യാമ് പീഡയന് വാക്യമ് അബ്രവീത് । ദിഷ്ട്യാ ത്വാമ് ഗുഹ പശ്യാമിഅരോഗമ് സഹ ബാന്ധവൈഃ ॥൨-൫൦-
രാമൻ തന്റെ ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗുഹനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു പറഞ്ഞു: 'ഗുഹാ, നീയും നിന്റെ ബന്ധുക്കളും സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്നത് എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമാണ്.'
അപി തേ കൂശലമ് രാഷ്ട്രേ മിത്രേഷു ച ധനേഷു ച । യത് തു ഇദമ് ഭവതാ കിമ്ചിത് പ്രീത്യാ സമുപകല്പിതമ് । സര്വമ് തത് അനുജാനാമി ന ഹി വര്തേ പ്രതിഗ്രഹേ ॥൨-൫൦-
നിന്റെ രാജ്യത്തും സുഹൃത്തുക്കളിലും ധനത്തിലും എല്ലാം സുഖമാണോ? നീ സ്നേഹത്തോടെ ഒരുക്കിയതെല്ലാം ഞാൻ അംഗീകരിക്കുന്നു, പക്ഷേ ഞാൻ സമ്മാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നവനല്ല.
കുശ ചീര അജിന ധരമ് ഫല മൂല അശനമ് ച മാമ് । വിദ്ധി പ്രണിഹിതമ് ധര്മേ താപസമ് വന ഗോചരമ് ॥൨-൫൦-
കൂശുമുണ്ടും ത്വക്ക് വസ്ത്രവും മാൻതോലും ധരിച്ച്, കായ്കറികളും കിഴങ്ങുകളും മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന വനവാസിയായ ഒരു തപസ്സിയായി എന്നെ നീ അറിയണം.
അശ്വാനാമ് ഖാദനേന അഹമ് അര്ഥീ ന അന്യേന കേനചിത് । ഏതാവതാ അത്ര ഭവതാ ഭവിഷ്യാമി സുപൂജിതഃ ॥൨-൫൦-
എനിക്ക് വേണമെന്നത് കുതിരകൾക്ക് ചത്തി മാത്രം, മറ്റൊന്നും വേണ്ട. ഇത്രയാൽ തന്നെ ഞാൻ നിന്റെ അടുക്കൽ നല്ലപോലെ ആദരിക്കപ്പെട്ടതായി തോന്നും.
ഏതേ ഹി ദയിതാ രാജ്ഞഃ പിതുര് ദശരഥസ്യ മേ । ഏതൈഃ സുവിഹിതൈഃ അശ്വൈഃ ഭവിഷ്യാമ്യ് അഹമ് അര്ചിതഃ ॥൨-൫൦-
ഈ കുതിരകൾ എന്റെ അച്ഛനായ ദശരഥ മഹാരാജാവിന് പ്രിയപ്പെട്ടവയാണ്. അവയ്ക്ക് നല്ല പരിചരണം ലഭിച്ചാൽ ഞാൻ അതിനാൽ തന്നെ ആദരിക്കപ്പെട്ടതായി കരുതും.
അശ്വാനാമ് പ്രതിപാനമ് ച ഖാദനമ് ചൈവ സോ അന്വശാത് । ഗുഹഃ തത്ര ഏവ പുരുഷാമ്സ് ത്വരിതമ് ദീയതാമ് ഇതി ॥൨-൫൦-
കുതിരകൾക്ക് വെള്ളവും ചത്തിയും ഉടൻ നൽകാൻ ഗുഹൻ അവിടെയുള്ള ആളുകളോട് കല്പിച്ചു.
തതഃ ചീര ഉത്തര ആസന്ഗഃ സമ്ധ്യാമ് അന്വാസ്യ പശ്ചിമാമ് । ജലമ് ഏവ ആദദേ ഭോജ്യമ് ലക്ഷ്മണേന ആഹൃതമ് സ്വയമ് ॥൨-൫൦-
ത്വക്ക് വസ്ത്രം ധരിച്ച്, പടിഞ്ഞാറ് നോക്കി സന്ധ്യാവന്ദനം കഴിച്ച ശേഷം, രാമൻ ഭക്ഷണത്തിന് ലക്ഷ്മണൻ കൊണ്ടുവന്ന വെള്ളം മാത്രം സ്വീകരിച്ചു.
തസ്യ ഭൂമൌ ശയാനസ്യ പാദൌ പ്രക്ഷാല്യ ലക്ഷ്മണഃ । സഭാര്യസ്യ തതഃ അഭ്യേത്യ തസ്ഥൌ വൃഷ്കമ് ഉപാശ്രിതഃ ॥൨-൫൦-
ഭൂമിയിൽ കിടന്ന രാമന്റെ കാലുകൾ കഴുകി, സീതയോടൊപ്പം ലക്ഷ്മണൻ അടുത്ത് ഒരു വൃക്ഷത്തിന് കീഴിൽ നിന്നു.
ഗുഹോ അപി സഹ സൂതേന സൌമിത്രിമ് അനുഭാഷയന് । അന്വജാഗ്രത് തതഃ രാമമ് അപ്രമത്തഃ ധനുര് ധരഃ ॥൨-൫൦-
ഗുഹനും തന്റെ സാരഥിയോടൊപ്പം സൌമിത്രിയുമായി സംസാരിച്ചു, ബോധത്തോടെ വില്ലുമായി ജാഗ്രതയോടെ രാമനെ കാത്തു നിന്നു.
തഥാ ശയാനസ്യ തതഃ അസ്യ ധീമതഃ । യശസ്വിനോ ദാശരഥേര് മഹാത്മനഃ । അദൃഷ്ട ദുഹ്ഖസ്യ സുഖ ഉചിതസ്യ സാ । തദാ വ്യതീയായ ചിരേണ ശര്വരീ ॥൨-൫൦-
അങ്ങനെ, ധീരനും പ്രശസ്തനും ദശരഥന്റെ മഹാത്മാവായ മകനും ആയ രാമൻ, ദു:ഖം അറിയാത്തവനും സുഖത്തിൽ വളർന്നവനും, അവിടെ കിടക്കുമ്പോൾ ആ നീണ്ട രാത്രിയും പതുക്കെ കടന്നു പോയി.
thumb|ഏകപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അയോധ്യാകാണ്ഡേ ഏകപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൨-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അയോധ്യാകാണ്ഡത്തിലെ അമ്പതൊന്നാമത്തെ അധ്യായം കേൾക്കൂ.
തമ് ജാഗ്രതമ് അദമ്ഭേന ഭ്രാതുര് അര്ഥായ ലക്ഷ്മണമ് । ഗുഹഃ സമ്താപ സമ്തപ്തഃ രാഘവമ് വാക്യമ് അബ്രവീത് ॥൨-൫൧-
ഭ്രാതാവിന്റെ കാര്യത്തിൽ ദുഃഖം അനുഭവിച്ച ഗുഹൻ, ഉണർന്നിരിക്കുന്നതും കപടമില്ലാത്തതുമായ ലക്ഷ്മണനോടും രാഘവനോടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഇയമ് താത സുഖാ ശയ്യാ ത്വദ് അര്ഥമ് ഉപകല്പിതാ । പ്രത്യാശ്വസിഹി സാധ്വ് അസ്യാമ് രാജ പുത്ര യഥാ സുഖമ് ॥൨-൫൧-
പ്രിയ രാജകുമാരാ, നിന്റെ സൗകര്യത്തിനായി ഈ സുഖകരമായ കിടക്ക ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. നീ ഇക്കിടയിൽ മനസ്സമാധാനത്തോടെ വിശ്രമിക്കൂ.
ഉചിതഃ അയമ് ജനഃ സര്വഃ ക്ലേശാനാമ് ത്വമ് സുഖ ഉചിതഃ । ഗുപ്തി അര്ഥമ് ജാഗരിഷ്യാമഃ കാകുത്സ്ഥസ്യ വയമ് നിശാമ് ॥൨-൫൧-
ഇവിടെ എല്ലാവരും കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ പതിവുള്ളവരാണ്; പക്ഷേ, നീ സുഖത്തിനാണ് അനുയോജ്യം. കാകുത്സ്ഥനെ കാക്കാൻ ഞങ്ങൾ രാത്രി മുഴുവൻ ഉണർന്നിരിക്കും.
ന ഹി രാമാത് പ്രിയതരഃ മമ അസ്തി ഭുവി കശ്ചന । ബ്രവീമ്യ് ഏതത് അഹമ് സത്യമ് സത്യേന ഏവ ച തേ ശപേ ॥൨-൫൧-
രാമനേക്കാൾ എനിക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ പ്രിയനായവൻ ആരുമില്ല. ഞാൻ സത്യമായി പറയുന്നു; സത്യത്തിൻമേൽ ഞാൻ ശപതം ചെയ്യുന്നു.
അസ്യ പ്രസാദാത് ആശമ്സേ ലോകേ അസ്മിന് സുമഹദ് യശഃ । ധര്മ അവാപ്തിമ് ച വിപുലാമ് അര്ഥ അവാപ്തിമ് ച കേവലാമ് ॥൨-൫൧-
അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഈ ലോകത്ത് വലിയ പ്രശസ്തിയും ധർമ്മവും സമ്പത്തും നേടാമെന്ന പ്രതീക്ഷയുണ്ട്.
സോ അഹമ് പ്രിയ സഖമ് രാമമ് ശയാനമ് സഹ സീതയാ । രക്ഷിഷ്യാമി ധനുഷ് പാണിഃ സര്വതഃ ജ്ഞാതിഭിഃ സഹ ॥൨-൫൧-
അതിനാൽ, സീതയോടൊപ്പം കിടക്കുന്ന എന്റെ പ്രിയസുഹൃത്ത് രാമനെ ഞാൻ വില്ലേന്തി, എന്റെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം എല്ലാ ദിശകളിലും കാക്കും.
ന ഹി മേ അവിദിതമ് കിമ്ചിത് വനേ അസ്മിമഃ ചരതഃ സദാ । ചതുര് അന്ഗമ് ഹി അപി ബലമ് സുമഹത് പ്രസഹേമഹി ॥൨-൫൧-
ഞാൻ എപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്ന ഈ കാടിൽ എനിക്ക് അറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല. വലിയൊരു സൈന്യം പോലും വന്നാൽ ഞങ്ങൾ അതിനെ നേരിടാൻ കഴിയും.
ലക്ഷ്മണഃ തമ് തദാ ഉവാച രക്ഷ്യമാണാഃ ത്വയാ അനഘ । ന അത്ര ഭീതാ വയമ് സര്വേ ധര്മമ് ഏവ അനുപശ്യതാ ॥൨-൫൧-
അപ്പോൾ ലക്ഷ്മണൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ ഞങ്ങളെ കാക്കുമ്പോൾ, നമുക്കിവിടെ ഭയമൊന്നുമില്ല; ഞങ്ങൾ ധർമ്മം മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ.'
കഥമ് ദാശരഥൌ ഭൂമൌ ശയാനേ സഹ സീതയാ । ശക്യാ നിദ്രാ മയാ ലബ്ധുമ് ജീവിതമ് വാ സുഖാനി വാ ॥൨-൫൧-
ദശരഥൻമാരും സീതയും നിലത്തുകിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഉറക്കം കിട്ടുമോ, ജീവൻ നിലനിൽക്കുമോ, സുഖം അനുഭവിക്കാനാവുമോ?
യോ ന ദേവ അസുരൈഃ സര്വൈഃ ശക്യഃ പ്രസഹിതുമ് യുധി । തമ് പശ്യ സുഖ സമ്വിഷ്ടമ് തൃണേഷു സഹ സീതയാ ॥൨-൫൧-
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പോലും യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനാണ് അവൻ; അവനെ സീതയോടൊപ്പം പുല്ലിന്മേൽ സുഖമായി കിടക്കുന്നതു നോക്കൂ.
യോ മന്ത്ര തപസാ ലബ്ധോ വിവിധൈഃ ച പരിശ്രമൈഃ । ഏകോ ദശരഥസ്യ ഏഷ പുത്രഃ സദൃശ ലക്ഷണഃ ॥൨-൫൧-
മന്ത്രശക്തിയാൽ, തപസ്സുകൊണ്ടും വിവിധ പരിശ്രമങ്ങളാലും ലഭിച്ച ദശരഥന്റെ ഏകപുത്രൻ, ഉത്തമഗുണങ്ങളുള്ളവനാണ് ഇദ്ദേഹം.
അസ്മിന് പ്രവ്രജിതഃ രാജാ ന ചിരമ് വര്തയിഷ്യതി । വിധവാ മേദിനീ നൂനമ് ക്ഷിപ്രമ് ഏവ ഭവിഷ്യതി ॥൨-൫൧-
അവൻ വനവാസം പോയതുകൊണ്ട് രാജാവിന് കൂടുതൽ കാലം ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല; ഭൂമി ഉടൻ തന്നെ വിധവയാകും.
വിനദ്യ സുമഹാ നാദമ് ശ്രമേണ ഉപരതാഃ സ്ത്രിയഃ । നിര്ഘോഷ ഉപരതമ് താത മന്യേ രാജ നിവേശനമ് ॥൨-൫൧-
വളരെ വലിപ്പംകൊണ്ട് കരഞ്ഞ സ്ത്രീകൾ ക്ഷീണിച്ച് നിശബ്ദരായി. രാജധാനി ഇപ്പോൾ ശാന്തമായിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
കൌസല്യാ ചൈവ രാജാ ച തഥൈവ ജനനീ മമ । ന ആശമ്സേ യദി ജീവന്തി സര്വേ തേ ശര്വരീമ് ഇമാമ് ॥൨-൫൧-
കൗസല്യയും രാജാവും എന്റെ അമ്മയും—ഇവരിൽ ആരും ഈ രാത്രി ജീവിച്ചിരിക്കും എന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല.
ജീവേദ് അപി ഹി മേ മാതാ ശത്രുഘ്നസ്യ അന്വവേക്ഷയാ । തത് ദുഹ്ഖമ് യത് തു കൌസല്യാ വീരസൂര് വിനശിഷ്യതി ॥൨-൫൧-
ശത്രുഘ്നനെ നോക്കേണ്ടതിന്റെ കാരണത്താൽ എന്റെ അമ്മ ജീവിച്ചേക്കാം; പക്ഷേ, വീരസൂ കൌസല്യയെ നശിപ്പിക്കുന്ന ദുഃഖം അത്രയും വേദനാജനകമാണ്.