അഹം ഗമിഷ്യാമി വനം സുദുര്ഗമം മൃഗായുതം വാനരവാരണൈശ്ച। വനേ നിവത്സ്യാമി യഥാ പിതുര്ഗൃഹേ തവൈവ പാദാവുപഗൃഹ്യ സമ്മതാ
കഠിനമായ വനത്തിലേക്കും, മൃഗങ്ങളും കുരങ്ങുകളും ആനകളും നിറഞ്ഞ വനത്തിലേക്കും ഞാൻ പോകും. അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ കഴിയുന്നപോലെ, നിന്റെ അനുമതിയോടെ, നിന്റെ കാൽപാദങ്ങൾ പിടിച്ച് അവിടെ ഞാൻ താമസിക്കും.
അനന്യഭാവാമനുരക്തചേതസം ത്വയാ വിയുക്താം മരണായ നിശ്ചിതാമ്। നയസ്വ മാം സാധു കുരുഷ്വ യാചനാം നാതോ മയാ തേ ഗുരുതാ ഭവിഷ്യതി
നിനക്കു മാത്രമായ ഭക്തിയും പ്രേമവും ഉള്ള മനസ്സോടെ, നിന്നിൽ നിന്ന് വേർപിരിയേണ്ടി വന്നാൽ ഞാൻ മരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൂ, ദയവായി എന്റെ അപേക്ഷ അംഗീകരിക്കൂ; എന്നെ കൊണ്ട് നിന്നെ ഒരു ഭാരവും ഉണ്ടാകില്ല.
തഥാ ബ്രുവാണാമപി ധര്മവത്സലാം ന ച സ്മ സീതാം നൃവരോ നിനീഷതി। ഉവാച ചൈനാം ബഹു സംനിവര്തനേ വനേ നിവാസസ്യ ച ദുഃഖിതാം പ്രതി
അവൾ ഇങ്ങനെ ധർമ്മപൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞിട്ടും, പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ സീതയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു. വനവാസത്തിലെ ദു:ഖം കുറിക്കാൻ അവളെ അനേകം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
thumb|അഷ്ടാവിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അയോധ്യാകാണ്ഡേ അഷ്ടാവിംശഃ സര്ഗഃ ॥൨-
ശ്രീമദ് വാൽമീകിരാമായണത്തിൽ അയോധ്യാകാണ്ഡത്തിലെ ഇരുപത്തിയെട്ടാം സര്ഗം കേൾക്കേണ്ടതാണ്.
സ ഏവം ബ്രുവതീം സീതാം ധര്മജ്ഞാം ധര്മവത്സലഃ। ന നേതും കുരുതേ ബുദ്ധിം വനേ ദുഃഖാനി ചിന്തയന്
ധർമ്മത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവനും, സീതയുടെ സദ്ഗുണം മനസ്സിലാക്കിയവനും ആയ അവൻ, അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, വനത്തിലെ കഷ്ടങ്ങൾ ചിന്തിച്ച് അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ തീരുമാനിച്ചില്ല.
സാന്ത്വയിത്വാ തതസ്താം തു ബാഷ്പദൂഷിതലോചനാമ്। നിവര്തനാര്ഥേ ധര്മാത്മാ വാക്യമേതദുവാച ഹ
കണ്ണുനീരാൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നിന്നിരുന്ന അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ അവൻ അവളെ വീട്ടിലിരിപ്പിക്കാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
സീതേ മഹാകുലീനാസി ധര്മേ ച നിരതാ സദാ। ഇഹാചരസ്വ ധര്മം ത്വം യഥാ മേ മനസഃ സുഖമ്
സീതേ, നീ മഹത്തായ വംശത്തിൽ ജനിച്ചവളാണ്, എല്ലായ്പ്പോഴും ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവളാണ്. നീ ഇവിടെ തന്നെ നിന്ന് ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കൂ, അങ്ങനെ എനിക്ക് മനസ്സിന് സമാധാനം ലഭിക്കും.
സീതേ യഥാ ത്വാം വക്ഷ്യാമി തഥാ കാര്യം ത്വയാബലേ। വനേ ദോഷാ ഹി ബഹവോ വസതസ്താന് നിബോധ മേ
സീതേ, ഞാൻ പറയുന്നതുപോലെ നീ ചെയ്യണം, സുന്ദരിയായവളേ. വനത്തിൽ താമസിക്കുന്നവർക്കു പലവിധം ഭീഷണികളുണ്ട്; അവയെ നീ എന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
സീതേ വിമുച്യതാമേഷാ വനവാസകൃതാ മതിഃ। ബഹുദോഷം ഹി കാന്താരം വനമിത്യഭിധീയതേ
സീതേ, ഈ വനവാസം ചെയ്യാനുള്ള ആഗ്രഹം നീ വിട്ടുകളയണം. കാട്ട് എന്നത് പലവിധം ഭീഷണികൾ നിറഞ്ഞതായതിനാലാണ് അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഹിതബുദ്ധ്യാ ഖലു വചോ മയൈതദഭിധീയതേ। സദാ സുഖം ന ജാനാമി ദുഃഖമേവ സദാ വനമ്
നല്ല മനസ്സോടെ, നിനക്കു ഉപകാരമാകാൻ ഞാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറയുന്നു. കാട്ടിൽ എനിക്ക് ഒരിക്കലും സുഖം അറിയില്ല; എല്ലായ്പ്പോഴും ദു:ഖം മാത്രമാണ് അവിടെ.
ഗിരിനിര്ഝരസമ്ഭൂതാ ഗിരിനിര്ദരിവാസിനാമ്। സിംഹാനാം നിനദാ ദുഃഖാഃ ശ്രോതും ദുഃഖമതോ വനമ്
പർവ്വതശൃംഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾക്കരികിൽ താമസിക്കുന്ന സിംഹങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനം കേൾക്കുന്നത് ദു:ഖകരമാണ്; അതിനാൽ കാട് ദു:ഖം നിറഞ്ഞതാണ്.
ക്രീഡമാനാശ്ച വിസ്രബ്ധാ മത്താഃ ശൂന്യേ തഥാ മൃഗാഃ। ദൃഷ്ട്വാ സമഭിവര്തന്തേ സീതേ ദുഃഖമതോ വനമ്
ശൂന്യപ്രദേശങ്ങളിൽ ഭയമില്ലാതെ കുതിച്ചാടുന്ന, മദം കയറിയ കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ കണ്ടാൽ സീതേ, അതുകൊണ്ട് തന്നെ കാട് ദു:ഖകരമാണ്.
സഗ്രാഹാഃ സരിതശ്ചൈവ പങ്കവത്യസ്തു ദുസ്തരാഃ। മത്തൈരപി ഗജൈര്നിത്യമതോ ദുഃഖതരം വനമ്
നദികൾ मगरങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, ചെളിയുമായി കടക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്; ആനകൾക്കുപോലും കാടിന്റെ ദു:ഖം അതിലധികമാണ്.
ലതാകണ്ടകസംകീര്ണാഃ കൃകവാകൂപനാദിതാഃ। നിരപാശ്ച സുദുഃഖാശ്ച മാര്ഗാ ദുഃഖമതോ വനമ്
കാടിലെ വഴികൾ മുള്ളുള്ള വള്ളികൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മയിൽ വിളികൾ മുഴങ്ങുന്നു, വെള്ളം ഇല്ല, കടുത്ത ബുദ്ധിമുട്ടാണ്; അതുകൊണ്ട് കാട് ദു:ഖം നിറഞ്ഞതാണ്.
സുപ്യതേ പര്ണശയ്യാസു സ്വയംഭഗ്നാസു ഭൂതലേ। രാത്രിഷു ശ്രമഖിന്നേന തസ്മാദ് ദുഃഖമതോ വനമ്
ഇവിടെ നിലത്തുവീണ ഇലകളിൽ ഉറങ്ങേണ്ടി വരും, രാത്രിയിൽ കഠിനമായ ക്ഷീണത്തോടെ; അതുകൊണ്ടു കാട് വളരെ ദു:ഖകരമാണ്.
അഹോരാത്രം ച സംതോഷഃ കര്തവ്യോ നിയതാത്മനാ। ഫലൈര്വൃക്ഷാവപതിതൈഃ സീതേ ദുഃഖമതോ വനമ്
പകൽ രാത്രിയില്ലാതെ ആത്മസംയമനത്തോടെ, മരത്തിൽ നിന്ന് വീണ പഴങ്ങൾ മാത്രം കഴിച്ച് തൃപ്തരാകണം, സീതേ, അതുകൊണ്ട് കാട് ദു:ഖം നിറഞ്ഞതാണ്.
ഉപവാസശ്ച കര്തവ്യോ യഥാ പ്രാണേന മൈഥിലി। ജടാഭാരശ്ച കര്തവ്യോ വല്കലാമ്ബരധാരണമ്
മൈഥിലി, ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നത്രയും ഉപവാസം പാലിക്കണം, ചുരുളായ മുടിയും വർക്കലുടുപ്പും ധരിക്കണം.
ദേവതാനാം പിതൄണാം ച കര്തവ്യം വിധിപൂര്വകമ്। പ്രാപ്താനാമതിഥീനാം ച നിത്യശഃ പ്രതിപൂജനമ്
ദേവന്മാരുടെയും പിതാക്കന്മാരുടെയും കർമ്മങ്ങൾ വിധിപ്രകാരം ചെയ്യണം, വരുന്ന അതിഥികളെ എല്ലായ്പ്പോഴും ആദരിക്കണം.
കാര്യസ്ത്രിരഭിഷേകശ്ച കാലേ കാലേ ച നിത്യശഃ। ചരതാം നിയമേനൈവ തസ്മാദ് ദുഃഖതരം വനമ്
അവിടെ താമസിക്കുന്നവർക്ക് സമയമനുസരിച്ച് ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം കുളിക്കണം, കഠിനനിയമത്തോടെ; അതുകൊണ്ട് കാട് അതിവിശേഷം ദു:ഖകരമാണ്.
ഉപഹാരശ്ച കര്തവ്യഃ കുസുമൈഃ സ്വയമാഹൃതൈഃ। ആര്ഷേണ വിധിനാ വേദ്യാം സീതേ ദുഃഖമതോ വനമ്
സ്വയം ചൂണ്ടിയ പൂക്കൾ കൊണ്ടു യാഗവേദിയിൽ ആചാരപ്രകാരം അർപ്പണം നടത്തണം, സീതേ, അതുകൊണ്ട് കാട് ദു:ഖം നിറഞ്ഞതാണ്.
യഥാലബ്ധേന കര്തവ്യഃ സംതോഷസ്തേന മൈഥിലി। യതാഹാരൈര്വനചരൈഃ സീതേ ദുഃഖമതോ വനമ്
എന്ത് കിട്ടിയാലും അതിൽ തൃപ്തരാകണം, മൈഥിലി, കാടിൽ കിട്ടുന്ന ഭക്ഷണത്തിൽ തന്നെ സംതൃപ്തി പുലർത്തണം; അതുകൊണ്ട് സീതേ, കാട് ദു:ഖം നിറഞ്ഞതാണ്.
അതീവ വാതസ്തിമിരം ബുഭുക്ഷാ ചാതി നിത്യശഃ। ഭയാനി ച മഹാന്ത്യത്ര തതോ ദുഃഖതരം വനമ്
ഇവിടെ ശക്തമായ കാറ്റും ഇരുണ്ടതും സ്ഥിരമായ വിശപ്പും ഉണ്ട്; വലിയ ഭയങ്ങളും ഉണ്ട്; അതുകൊണ്ട് കാട് അതിലധികം ദു:ഖകരമാണ്.
സരീസൃപാശ്ച ബഹവോ ബഹുരൂപാശ്ച ഭാമിനി। ചരന്തി പഥി തേ ദര്പാത് തതോ ദുഃഖതരം വനമ്
നാനാവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള അനവധി പാമ്പുകൾ, സുന്ദരിയേ, വഴികളിൽ ധൈര്യത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് കാട് അതിലധികം ദു:ഖകരമാണ്.
നദീനിലയനാഃ സര്പാ നദീകുടിലഗാമിനഃ। തിഷ്ഠന്ത്യാവൃത്യ പന്ഥാനമതോ ദുഃഖതരംവനമ്
നദികളിൽ താമസിക്കുന്ന പാമ്പുകൾ, വളഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയും, വഴികൾ തടഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് കാട് അതിവിശേഷം ദു:ഖകരമാണ്.
പതങ്ഗാ വൃശ്ചികാഃ കീടാ ദംശാശ്ച മശകൈഃ സഹ। ബാധന്തേ നിത്യമബലേ സര്വം ദുഃഖമതോ വനമ്
പുഴുക്കൾ, ചൂരൽ, വിഷപ്പുഴുക്കൾ, കടി ഈച്ചകൾ എന്നിവ എല്ലായ്പ്പോഴും ദുർബലരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് കാട് മുഴുവനും ദു:ഖം നിറഞ്ഞതാണ്.
ദ്രുമാഃ കണ്ടകിനശ്ചൈവ കുശാഃ കാശാശ്ച ഭാമിനി। വനേ വ്യാകുലശാഖാഗ്രാസ്തേന ദുഃഖമതോ വനമ്
മരങ്ങൾ മുള്ളുകളോടെ, കൂശയും കാശയും, സുന്ദരിയേ, കാടിൽ ശാഖകൾ കുടുങ്ങി വളർന്നിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് കാട് ദു:ഖം നിറഞ്ഞതാണ്.
കായക്ലേശാശ്ച ബഹവോ ഭയാനി വിവിധാനി ച। അരണ്യവാസേ വസതോ ദുഃഖമേവ സദാ വനമ്
കാടിൽ താമസിക്കുന്നവർക്കു ശരീരപീഡനങ്ങളും പലവിധ ഭയങ്ങളും ഉണ്ട്; അതുകൊണ്ട് കാട് എപ്പോഴും ദു:ഖം നിറഞ്ഞതാണ്.
ക്രോധലോഭൌ വിമോക്തവ്യൌ കര്തവ്യാ തപസേ മതിഃ। ന ഭേതവ്യം ച ഭേതവ്യേ ദുഃഖം നിത്യമതോ വനമ്
കോപവും ലോഭവും ഉപേക്ഷിക്കണം, മനസ്സ് തപസ്സിൽ നിലനിര്ത്തണം; ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ പോലും ഭയപ്പെടരുത്; അതുകൊണ്ട് കാട് എപ്പോഴും ദു:ഖകരമാണ്.
തദലം തേ വനം ഗത്വാ ക്ഷേമം നഹി വനം തവ। വിമൃശന്നിവ പശ്യാമി ബഹുദോഷകരം വനമ്
അതിനാൽ, നിനക്ക് കാട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടതല്ല, അവിടെ നിനക്കു സുരക്ഷയില്ല. ഞാൻ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, കാട് അനേകം ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതാണെന്ന് കാണുന്നു.
വനം തു നേതും ന കൃതാ മതിര്യദാ ബഭൂവ രാമേണ തദാ മഹാത്മനാ। ന തസ്യ സീതാ വചനം ചകാര തം തതോഽബ്രവീദ് രാമമിദം സുദുഃഖിതാ
പിന്നീട് മഹാത്മാവായ രാമൻ അവളെ കാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ മനസ്സില്ലാതിരുന്നപ്പോൾ, സീത അവന്റെ വാക്കുകൾ അനുസരിച്ചില്ല; അതിനുശേഷം, അതീവ ദു:ഖിതയായി രാമനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.