സൌമിത്രേ യോഽഭിഷേകാര്ഥേ മമ സമ്ഭാരസമ്ഭ്രമഃ। അഭിഷേകനിവൃത്ത്യര്ഥേ സോഽസ്തു സമ്ഭാരസമ്ഭ്രമഃ
സൗമിത്രിയേ, എന്റെ അഭിഷേകത്തിനായി നടത്തിയ ഒരുക്കങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അതിന്റെ നിർത്തലാക്കലിനായി ഉപയോഗിക്കണം.
യസ്യാ മദഭിഷേകാര്ഥേ മാനസം പരിതപ്യതേ। മാതാ നഃ സാ യഥാ ന സ്യാത് സവിശങ്കാ തഥാ കുരു
എന്റെ അഭിഷേകത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിൽ വിഷമിക്കുന്ന അമ്മയ്ക്ക് ഇനി ആശങ്കയുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ നാം പ്രവർത്തിക്കണം.
തസ്യാഃ ശങ്കാമയം ദുഃഖം മുഹൂര്തമപി നോത്സഹേ। മനസി പ്രതിസംജാതം സൌമിത്രേഽഹമുപേക്ഷിതുമ്
സൗമിത്രിയേ, അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ സംശയത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ ദുഃഖം ഒരു നിമിഷം പോലും ഞാൻ സഹിക്കാനാവില്ല.
ന ബുദ്ധിപൂര്വം നാബുദ്ധം സ്മരാമീഹ കദാചന। മാതൄണാം വാ പിതുര്വാഹം കൃതമല്പം ച വിപ്രിയമ്
എന്റെ അമ്മമാർക്കും അച്ഛനും ഞാൻ ഒരിക്കലും മനസ്സോടെ അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിലാക്കാതെ പോലും ചെറിയതോ അനിഷ്ടമായതോ ചെയ്തതായി ഓർമ്മയില്ല.
സത്യഃ സത്യാഭിസംധശ്ച നിത്യം സത്യപരാക്രമഃ। പരലോകഭയാദ് ഭീതോ നിര്ഭയോഽസ്തു പിതാ മമ
എന്റെ അച്ഛൻ സത്യസന്ധനും സത്യവ്രതനുമാണ്; സത്യം പാലിക്കുന്നവനാണ്; പരലോകഭയത്തിൽ മാത്രമേ ഭയപ്പെടേണ്ടതുള്ളൂ.
തസ്യാപി ഹി ഭവേദസ്മിന് കര്മണ്യപ്രതിസംഹൃതേ। സത്യം നേതി മനസ്താപസ്തസ്യ താപസ്തപേച്ച മാമ്
ഈ പ്രവൃത്തി അമ്മയ്ക്കായി പോലും നിർവഹിക്കപ്പെടാതെ പോയാൽ, സത്യം പാലിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന ചിന്ത എന്റെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കും; അവളുടെ ദുഃഖം എന്നെയും വേദനിപ്പിക്കും.
അഭിഷേകവിധാനം തു തസ്മാത് സംഹൃത്യ ലക്ഷ്മണ। അന്വഗേവാഹമിച്ഛാമി വനം ഗന്തുമിതഃ പുരഃ
അതിനാല് ലക്ഷ്മണ, അഭിഷേകത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് നിര്ത്തി, ഞാന് ഈ നഗരത്തില്നിന്ന് ഉടന് വനത്തിലേക്ക് പോകാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
മമ പ്രവ്രാജനാദദ്യ കൃതകൃത്യാ നൃപാത്മജാ। സുതം ഭരതമവ്യഗ്രമഭിഷേചയതാം തതഃ
ഇന്ന് ഞാന് വനവാസത്തിന് പുറപ്പെടുമ്പോള് രാജാവിന്റെ ഭാര്യ തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയിരിക്കും; പിന്നെ അവര് ഭരതനെ ആശങ്കയില്ലാതെ രാജാവാക്കട്ടെ.
മയി ചീരാജിനധരേ ജടാമണ്ഡലധാരിണി। ഗതേഽരണ്യം ച കൈകേയ്യാ ഭവിഷ്യതി മനഃ സുഖമ്
ഞാന് കഷായവസ്ത്രവും ജടയും ധരിച്ച് വനത്തിലേക്ക് പോയാല് കൈകേയിക്ക് മനസ്സില് സമാധാനം ലഭിക്കും.
ബുദ്ധിഃ പ്രണീതാ യേനേയം മനശ്ച സുസമാഹിതമ്। തം നു നാര്ഹാമി സംക്ലേഷ്ടും പ്രവ്രജിഷ്യാമി മാ ചിരമ്
ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കാന് കാരണമായ തീരുമാനവും ഉറച്ച മനസ്സും ഞാന് അലട്ടേണ്ടതില്ല; വൈകാതെ തന്നെ ഞാന് വനവാസത്തിന് പുറപ്പെടും.
കൃതാന്ത ഏവ സൌമിത്രേ ദ്രഷ്ടവ്യോ മത്പ്രവാസനേ। രാജ്യസ്യ ച വിതീര്ണസ്യ പുനരേവ നിവര്തനേ
സൗമിത്രി, എന്റെ വനവാസത്തിലും നേരത്തെ ലഭിച്ചിരുന്ന രാജ്യം തിരികെ പോയതിലും ഭാഗ്യമാണ് കാണേണ്ടത്.
കൈകേയ്യാഃ പ്രതിപത്തിര്ഹി കഥം സ്യാന്മമ വേദനേ। യദി തസ്യാ ന ഭാവോഽയം കൃതാന്തവിഹിതോ ഭവേത്
കൈകേയിക്ക് എന്നെ ദുഃഖിപ്പിക്കാനുള്ള ഈ തീരുമാനത്തിന് കാരണം ഭാഗ്യത്തിന്റെ നിയമം അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?
ജാനാസി ഹി യഥാ സൌമ്യ ന മാതൃഷു മമാന്തരമ്। ഭൂതപൂര്വം വിശേഷോ വാ തസ്യാ മയി സുതേഽപി വാ
സൗമ്യ, നീ അറിയുന്നില്ലേ, എന്റെ അമ്മമാരോടൊന്നും എനിക്ക് വ്യത്യാസമില്ല; അവളോടോ അവളുടെ മകനോടോ എനിക്ക് പ്രത്യേക ഇഷ്ടമോ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
സോഽഭിഷേകനിവൃത്ത്യര്ഥൈഃ പ്രവാസാര്ഥൈശ്ച ദുര്വചൈഃ। ഉഗ്രൈര്വാക്യൈരഹം തസ്യാ നാന്യദ് ദൈവാത് സമര്ഥയേ
അതിനാല് അഭിഷേകം തടയാനും എന്നെ വനത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കാനും അവള് പറഞ്ഞ കഠിനവാക്കുകള്ക്ക് പിന്നില് ഭാഗ്യമാണ് മറ്റേതെങ്കിലും കാരണം കാണുന്നില്ല.
കഥം പ്രകൃതിസമ്പന്നാ രാജപുത്രീ തഥാഗുണാ। ബ്രൂയാത് സാ പ്രാകൃതേവ സ്ത്രീ മത്പീഡ്യം ഭര്തൃസംനിധൌ
നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള രാജകുമാരിയായ അവള് ഭര്ത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തില് ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീപോലെ എന്നെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നതെങ്ങനെ?
യദചിന്ത്യം തു തദ് ദൈവം ഭൂതേഷ്വപി ന ഹന്യതേ। വ്യക്തം മയി ച തസ്യാം ച പതിതോ ഹി വിപര്യയഃ
കണക്കാക്കാനാവാത്ത ഭാഗ്യം ജീവികളെയും വിട്ടുകളയുന്നില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനും അവളും ഈ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നത്.
കശ്ച ദൈവേന സൌമിത്രേ യോദ്ധുമുത്സഹതേ പുമാന്। യസ്യ നു ഗ്രഹണം കിംചിത് കര്മണോഽന്യന്ന ദൃശ്യതേ
സൗമിത്രി, ഭാഗ്യത്തോടു പോരാടാന് ആരാണ് കഴിയുക? ചെയ്യുന്നതെന്തും ഭാഗ്യത്തിന് വിധേയമായിരിക്കുന്നു.
ഋഷയോഽപ്യുഗ്രതപസോ ദൈവേനാഭിപ്രചോദിതാഃ। ഉത്സൃജ്യ നിയമാംസ്തീവ്രാന് ഭ്രശ്യന്തേ കാമമന്യുഭിഃ
കഠിനമായ തപസ്സുള്ള ഋഷിമാരും ഭാഗ്യത്തിന്റെ പ്രേരണയാല് ശക്തമായ വ്രതങ്ങള് ഉപേക്ഷിച്ച് ആസക്തിയിലും കോപത്തിലും വീഴാറുണ്ട്.
അസംകല്പിതമേവേഹ യദകസ്മാത് പ്രവര്തതേ। നിവര്ത്യാരബ്ധമാരമ്ഭൈര്നനു ദൈവസ്യ കര്മ തത്
ഇവിടെ ആലോചിക്കാതെ അപ്രതീക്ഷിതമായി സംഭവിക്കുന്നതും ആരംഭിച്ച കാര്യങ്ങള് തടസ്സപ്പെടുന്നതും ഭാഗ്യത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി തന്നെയാണ്.
ഏതയാ തത്ത്വയാ ബുദ്ധ്യാ സംസ്തഭ്യാത്മാനമാത്മനാ। വ്യാഹതേഽപ്യഭിഷേകേ മേ പരിതാപോ ന വിദ്യതേ
ഈ സത്യമായ ബോധത്തോടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച്, എന്റെ അഭിഷേകം തടയപ്പെട്ടിട്ടും എനിക്ക് ദുഃഖമില്ല.
തസ്മാദപരിതാപഃ സംസ്ത്വമപ്യനുവിധായ മാമ്। പ്രതിസംഹാരയ ക്ഷിപ്രമാഭിഷേചനികീം ക്രിയാമ്
അതിനാല് നീയും ദുഃഖിക്കേണ്ട; എന്നെ പിന്തുടർന്ന്, അഭിഷേകത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് ഉടന് പിന്വലിക്കൂ.
ഏഭിരേവ ഘടൈഃ സര്വൈരഭിഷേചനസമ്ഭൃതൈഃ। മമ ലക്ഷ്മണ താപസ്യേ വ്രതസ്നാനം ഭവിഷ്യതി
ലക്ഷ്മണ, ഈ അഭിഷേകത്തിനായി ഒരുക്കിയ ഈ കലശങ്ങളുപയോഗിച്ച് ഞാന് വ്രതസ്നാനം നടത്തും.
അഥവാ കിം മയൈതേന രാജ്യദ്രവ്യമയേന തു। ഉദ്ധൃതം മേ സ്വയം തോയം വ്രതാദേശം കരിഷ്യതി
അല്ലെങ്കില്, ഈ രാജസാംഗ്രഹങ്ങള് എനിക്ക് എന്തിന്? ഞാന് തന്നെ എടുക്കുന്ന വെള്ളം വ്രതത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള സ്നാനത്തിന് മതി.
മാ ച ലക്ഷ്മണ സംതാപം കാര്ഷീര്ലക്ഷ്മ്യാ വിപര്യയേ। രാജ്യം വാ വനവാസോ വാ വനവാസോ മഹോദയഃ
ലക്ഷ്മണ, ഭാഗ്യത്തിന്റെ മാറ്റം കൊണ്ടു നീ ദുഃഖിക്കേണ്ട; രാജ്യം കിട്ടിയാലോ വനവാസമോ, വനവാസം വലിയ പുണ്യമാണ്.
ന ലക്ഷ്മണാസ്മിന് മമ രാജ്യവിഘ്നേ മാതാ യവീയസ്യഭിശങ്കിതവ്യാ। ദൈവാഭിപന്നാ ന പിതാ കഥംചി- ജ്ജാനാസി ദൈവം ഹി തഥാപ്രഭാവമ്
ലക്ഷ്മണൻ ഈ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നതിൽ പങ്കാളിയല്ല, എന്റെ ഇളയ അമ്മയെയും സംശയിക്കേണ്ടതില്ല. ഇതെല്ലാം വിധിയുടെ ഇടപെടലാണ്, അച്ഛൻ അതിൽ ഒരു പങ്കുമില്ല. വിധിക്ക് എത്ര ശക്തിയുണ്ടെന്ന് നീ അറിയുന്നില്ലേ.
thumb|ത്രയോവിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അയോധ്യാകാണ്ഡേ ത്രയോവിംശഃ സര്ഗഃ ॥൨-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അയോധ്യാകാണ്ഡത്തിലെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം സargaം കേൾക്കൂ.
ഇതി ബ്രുവതി രാമേ തു ലക്ഷ്മണോഽവാക് ശിരാ ഇവ। ധ്യാത്വാ മധ്യം ജഗാമാശു സഹസാ ദൈന്യഹര്ഷയോഃ
രാമൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ലക്ഷ്മണൻ തല താഴ്ത്തി, ദു:ഖത്തിലും കോപത്തിലും ആകുലനായി പെട്ടെന്ന് നടുവിലേക്ക് കടന്നു.
തദാ തു ബദ്ധ്വാ ഭ്രുകുടീം ഭ്രുവോര്മധ്യേ നരര്ഷഭഃ। നിശശ്വാസ മഹാസര്പോ ബിലസ്ഥ ഇവ രോഷിതഃ
അപ്പോൾ ആ മഹാപുരുഷൻ കണ്പിളർത്തി കണ്മദ്ധ്യത്തിൽ ചുരുണ്ടു, വലിയ പാമ്പ് കുഴിയിൽ കോപത്തോടെ ഉശിരിയുന്നപോലെ ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വിട്ടു.
തസ്യ ദുഷ്പ്രതിവീക്ഷ്യം തദ് ഭ്രുകുടീസഹിതം തദാ। ബഭൌ ക്രുദ്ധസ്യ സിംഹസ്യ മുഖസ്യ സദൃശം മുഖമ്
അപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം, ആ കണ്പിളർത്തിയതോടെ, കോപിതനായ സിംഹത്തിന്റെ മുഖംപോലെ ഭയാനകമായി കാണപ്പെട്ടു.
അഗ്രഹസ്തം വിധുന്വംസ്തു ഹസ്തീ ഹസ്തമിവാത്മനഃ। തിര്യഗൂര്ധ്വം ശരീരേ ച പാതയിത്വാ ശിരോധരാമ്
അവൻ കൈയിലുണ്ടാക്കിയ മുഷ്ടി ആന തനിക്കു തന്തം ഇളക്കുന്നതുപോലെ ഇളക്കി, തല വലത്തേക്കും മുകളിലേക്കും ചായ്ച്ച് കഴുത്ത് താഴ്ത്തി.