ന തേന ശക്നോമി പിതുഃ പ്രതിജ്ഞാ- മിമാം ന കര്തും സകലാം യഥാവത്। സ ഹ്യാവയോസ്താത ഗുരുര്നിയോഗേ ദേവ്യാശ്ച ഭര്താ സ ഗതിശ്ച ധര്മഃ
എന്റെ അച്ഛന്റെ വാഗ്ദാനം ഞാൻ പൂർണ്ണമായി പാലിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; അച്ഛൻ ഞങ്ങൾക്ക് ആജ്ഞാപക ഗുരുവാണ്, രാജ്ഞിയുടെ ഭർത്താവാണ്, ധർമ്മപഥമാണ്.
തസ്മിന് പുനര്ജീവതി ധര്മരാജേ വിശേഷതഃ സ്വേ പഥി വര്തമാനേ। ദേവീ മയാ സാര്ധമിതോഽഭിഗച്ഛേത് കഥംസ്വിദന്യാ വിധവേവ നാരീ
ധർമ്മരാജാവായ അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, സ്വന്തം മാർഗത്തിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോഴും, രാജ്ഞി എങ്ങനെ ഭർത്താവില്ലാത്ത സ്ത്രീപോലെ എന്നോടൊപ്പം പോകാൻ കഴിയും?
സാ മാനുമന്യസ്വ വനം വ്രജന്തം കുരുഷ്വ നഃ സ്വസ്ത്യയനാനി ദേവി। യഥാ സമാപ്തേ പുനരാവ്രജേയം യഥാ ഹി സത്യേന പുനര്യയാതിഃ
രാജ്ഞിയേ, ഞാൻ കാടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ദയവായി ദേഷ്യം കാണിക്കരുത്; ഞങ്ങൾക്ക് ആശംസകൾ നേർക്കണം. കാലാവധി കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ സത്യനിഷ്ഠയോടെ യയാതി മടങ്ങിയതുപോലെ തിരികെ വരാൻ കഴിയട്ടെ.
യശോ ഹ്യഹം കേവലരാജ്യകാരണാ- ന്ന പൃഷ്ഠതഃ കര്തുമലം മഹോദയമ്। അദീര്ഘകാലേന തു ദേവി ജീവിതേ വൃണേഽവരാമദ്യ മഹീമധര്മതഃ
രാജ്യത്തിനായി മാത്രം വലിയ പ്രശസ്തി നേടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല; ഈ കുറച്ചുകാലത്തെ ജീവിതത്തിൽ, രാജ്ഞിയേ, ഞാൻ ഇന്ന് ധർമ്മവിരുദ്ധമല്ലാത്ത ചെറിയ ഭൂമി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.
പ്രസാദയന്നരവൃഷഭഃ സ മാതരം പരാക്രമാജ്ജിഗമിഷുരേവ ദണ്ഡകാന്। അഥാനുജം ഭൃശമനുശാസ്യ ദര്ശനം ചകാര താം ഹൃദി ജനനീം പ്രദക്ഷിണമ്
അവൻ അമ്മയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; ദണ്ഡകവനം പോകാൻ ഉറച്ച മനസ്സോടെ തയ്യാറായി, അനിയനോട് ഉത്സാഹത്തോടെ ഉപദേശം നൽകി, അമ്മയെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.
thumb|ദ്വാവിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അയോധ്യാകാണ്ഡേ ദ്വാവിംശഃ സര്ഗഃ ॥൨-
ഇപ്പൊഴുള്ള ഇരുപത്തിരണ്ടാം സർഗ്ഗം കേൾക്കട്ടെ.
അഥ തം വ്യഥയാ ദീനം സവിശേഷമമര്ഷിതമ്। സരോഷമിവ നാഗേന്ദ്രം രോഷവിസ്ഫാരിതേക്ഷണമ്
അപ്പോൾ രാമൻ തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തും സഹോദരനുമായ ലക്ഷ്മണനോട് സമീപിച്ചു; അവൻ അതീവ ദുഃഖിതനായി, ക്രോധം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, കോപിതനായ ആനപോലെ നിന്നു.
ആസാദ്യ രാമഃ സൌമിത്രിം സുഹൃദം ഭ്രാതരം പ്രിയമ്। ഉവാചേദം സ ധൈര്യേണ ധാരയന് സത്ത്വമാത്മവാന്
ആത്മസംയമനത്തോടെ ധൈര്യത്തോടെ രാമൻ ലക്ഷ്മണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
നിഗൃഹ്യ രോഷം ശോകം ച ധൈര്യമാശ്രിത്യ കേവലമ്। അവമാനം നിരസ്യൈനം ഗൃഹീത്വാ ഹര്ഷമുത്തമമ്
കോപവും ദുഃഖവും അടക്കി, ധൈര്യത്തിൽ ആശ്രയമിട്ട്, അപമാനം തള്ളിപ്പറഞ്ഞ്, പരമാനന്ദം സ്വീകരിച്ചു.
ഉപക്ലൃപ്തം യദൈതന്മേ അഭിഷേകാര്ഥമുത്തമമ്। സര്വം നിവര്തയ ക്ഷിപ്രം കുരു കാര്യം നിരവ്യയമ്
എന്റെ അഭിഷേകത്തിനായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നതെല്ലാം ഉടൻ പിൻവലിക്കണം; കാര്യങ്ങൾ വൈകാതെ നിർവഹിക്കണം.
സൌമിത്രേ യോഽഭിഷേകാര്ഥേ മമ സമ്ഭാരസമ്ഭ്രമഃ। അഭിഷേകനിവൃത്ത്യര്ഥേ സോഽസ്തു സമ്ഭാരസമ്ഭ്രമഃ
സൗമിത്രിയേ, എന്റെ അഭിഷേകത്തിനായി നടത്തിയ ഒരുക്കങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അതിന്റെ നിർത്തലാക്കലിനായി ഉപയോഗിക്കണം.
യസ്യാ മദഭിഷേകാര്ഥേ മാനസം പരിതപ്യതേ। മാതാ നഃ സാ യഥാ ന സ്യാത് സവിശങ്കാ തഥാ കുരു
എന്റെ അഭിഷേകത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിൽ വിഷമിക്കുന്ന അമ്മയ്ക്ക് ഇനി ആശങ്കയുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ നാം പ്രവർത്തിക്കണം.
തസ്യാഃ ശങ്കാമയം ദുഃഖം മുഹൂര്തമപി നോത്സഹേ। മനസി പ്രതിസംജാതം സൌമിത്രേഽഹമുപേക്ഷിതുമ്
സൗമിത്രിയേ, അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ സംശയത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ ദുഃഖം ഒരു നിമിഷം പോലും ഞാൻ സഹിക്കാനാവില്ല.
ന ബുദ്ധിപൂര്വം നാബുദ്ധം സ്മരാമീഹ കദാചന। മാതൄണാം വാ പിതുര്വാഹം കൃതമല്പം ച വിപ്രിയമ്
എന്റെ അമ്മമാർക്കും അച്ഛനും ഞാൻ ഒരിക്കലും മനസ്സോടെ അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിലാക്കാതെ പോലും ചെറിയതോ അനിഷ്ടമായതോ ചെയ്തതായി ഓർമ്മയില്ല.
സത്യഃ സത്യാഭിസംധശ്ച നിത്യം സത്യപരാക്രമഃ। പരലോകഭയാദ് ഭീതോ നിര്ഭയോഽസ്തു പിതാ മമ
എന്റെ അച്ഛൻ സത്യസന്ധനും സത്യവ്രതനുമാണ്; സത്യം പാലിക്കുന്നവനാണ്; പരലോകഭയത്തിൽ മാത്രമേ ഭയപ്പെടേണ്ടതുള്ളൂ.
തസ്യാപി ഹി ഭവേദസ്മിന് കര്മണ്യപ്രതിസംഹൃതേ। സത്യം നേതി മനസ്താപസ്തസ്യ താപസ്തപേച്ച മാമ്
ഈ പ്രവൃത്തി അമ്മയ്ക്കായി പോലും നിർവഹിക്കപ്പെടാതെ പോയാൽ, സത്യം പാലിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന ചിന്ത എന്റെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കും; അവളുടെ ദുഃഖം എന്നെയും വേദനിപ്പിക്കും.
അഭിഷേകവിധാനം തു തസ്മാത് സംഹൃത്യ ലക്ഷ്മണ। അന്വഗേവാഹമിച്ഛാമി വനം ഗന്തുമിതഃ പുരഃ
അതിനാല് ലക്ഷ്മണ, അഭിഷേകത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് നിര്ത്തി, ഞാന് ഈ നഗരത്തില്നിന്ന് ഉടന് വനത്തിലേക്ക് പോകാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
മമ പ്രവ്രാജനാദദ്യ കൃതകൃത്യാ നൃപാത്മജാ। സുതം ഭരതമവ്യഗ്രമഭിഷേചയതാം തതഃ
ഇന്ന് ഞാന് വനവാസത്തിന് പുറപ്പെടുമ്പോള് രാജാവിന്റെ ഭാര്യ തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയിരിക്കും; പിന്നെ അവര് ഭരതനെ ആശങ്കയില്ലാതെ രാജാവാക്കട്ടെ.
മയി ചീരാജിനധരേ ജടാമണ്ഡലധാരിണി। ഗതേഽരണ്യം ച കൈകേയ്യാ ഭവിഷ്യതി മനഃ സുഖമ്
ഞാന് കഷായവസ്ത്രവും ജടയും ധരിച്ച് വനത്തിലേക്ക് പോയാല് കൈകേയിക്ക് മനസ്സില് സമാധാനം ലഭിക്കും.
ബുദ്ധിഃ പ്രണീതാ യേനേയം മനശ്ച സുസമാഹിതമ്। തം നു നാര്ഹാമി സംക്ലേഷ്ടും പ്രവ്രജിഷ്യാമി മാ ചിരമ്
ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കാന് കാരണമായ തീരുമാനവും ഉറച്ച മനസ്സും ഞാന് അലട്ടേണ്ടതില്ല; വൈകാതെ തന്നെ ഞാന് വനവാസത്തിന് പുറപ്പെടും.
കൃതാന്ത ഏവ സൌമിത്രേ ദ്രഷ്ടവ്യോ മത്പ്രവാസനേ। രാജ്യസ്യ ച വിതീര്ണസ്യ പുനരേവ നിവര്തനേ
സൗമിത്രി, എന്റെ വനവാസത്തിലും നേരത്തെ ലഭിച്ചിരുന്ന രാജ്യം തിരികെ പോയതിലും ഭാഗ്യമാണ് കാണേണ്ടത്.
കൈകേയ്യാഃ പ്രതിപത്തിര്ഹി കഥം സ്യാന്മമ വേദനേ। യദി തസ്യാ ന ഭാവോഽയം കൃതാന്തവിഹിതോ ഭവേത്
കൈകേയിക്ക് എന്നെ ദുഃഖിപ്പിക്കാനുള്ള ഈ തീരുമാനത്തിന് കാരണം ഭാഗ്യത്തിന്റെ നിയമം അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?
ജാനാസി ഹി യഥാ സൌമ്യ ന മാതൃഷു മമാന്തരമ്। ഭൂതപൂര്വം വിശേഷോ വാ തസ്യാ മയി സുതേഽപി വാ
സൗമ്യ, നീ അറിയുന്നില്ലേ, എന്റെ അമ്മമാരോടൊന്നും എനിക്ക് വ്യത്യാസമില്ല; അവളോടോ അവളുടെ മകനോടോ എനിക്ക് പ്രത്യേക ഇഷ്ടമോ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
സോഽഭിഷേകനിവൃത്ത്യര്ഥൈഃ പ്രവാസാര്ഥൈശ്ച ദുര്വചൈഃ। ഉഗ്രൈര്വാക്യൈരഹം തസ്യാ നാന്യദ് ദൈവാത് സമര്ഥയേ
അതിനാല് അഭിഷേകം തടയാനും എന്നെ വനത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കാനും അവള് പറഞ്ഞ കഠിനവാക്കുകള്ക്ക് പിന്നില് ഭാഗ്യമാണ് മറ്റേതെങ്കിലും കാരണം കാണുന്നില്ല.
കഥം പ്രകൃതിസമ്പന്നാ രാജപുത്രീ തഥാഗുണാ। ബ്രൂയാത് സാ പ്രാകൃതേവ സ്ത്രീ മത്പീഡ്യം ഭര്തൃസംനിധൌ
നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള രാജകുമാരിയായ അവള് ഭര്ത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തില് ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീപോലെ എന്നെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നതെങ്ങനെ?
യദചിന്ത്യം തു തദ് ദൈവം ഭൂതേഷ്വപി ന ഹന്യതേ। വ്യക്തം മയി ച തസ്യാം ച പതിതോ ഹി വിപര്യയഃ
കണക്കാക്കാനാവാത്ത ഭാഗ്യം ജീവികളെയും വിട്ടുകളയുന്നില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനും അവളും ഈ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നത്.
കശ്ച ദൈവേന സൌമിത്രേ യോദ്ധുമുത്സഹതേ പുമാന്। യസ്യ നു ഗ്രഹണം കിംചിത് കര്മണോഽന്യന്ന ദൃശ്യതേ
സൗമിത്രി, ഭാഗ്യത്തോടു പോരാടാന് ആരാണ് കഴിയുക? ചെയ്യുന്നതെന്തും ഭാഗ്യത്തിന് വിധേയമായിരിക്കുന്നു.
ഋഷയോഽപ്യുഗ്രതപസോ ദൈവേനാഭിപ്രചോദിതാഃ। ഉത്സൃജ്യ നിയമാംസ്തീവ്രാന് ഭ്രശ്യന്തേ കാമമന്യുഭിഃ
കഠിനമായ തപസ്സുള്ള ഋഷിമാരും ഭാഗ്യത്തിന്റെ പ്രേരണയാല് ശക്തമായ വ്രതങ്ങള് ഉപേക്ഷിച്ച് ആസക്തിയിലും കോപത്തിലും വീഴാറുണ്ട്.
അസംകല്പിതമേവേഹ യദകസ്മാത് പ്രവര്തതേ। നിവര്ത്യാരബ്ധമാരമ്ഭൈര്നനു ദൈവസ്യ കര്മ തത്
ഇവിടെ ആലോചിക്കാതെ അപ്രതീക്ഷിതമായി സംഭവിക്കുന്നതും ആരംഭിച്ച കാര്യങ്ങള് തടസ്സപ്പെടുന്നതും ഭാഗ്യത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി തന്നെയാണ്.
ഏതയാ തത്ത്വയാ ബുദ്ധ്യാ സംസ്തഭ്യാത്മാനമാത്മനാ। വ്യാഹതേഽപ്യഭിഷേകേ മേ പരിതാപോ ന വിദ്യതേ
ഈ സത്യമായ ബോധത്തോടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച്, എന്റെ അഭിഷേകം തടയപ്പെട്ടിട്ടും എനിക്ക് ദുഃഖമില്ല.