ഋത്വിഗ്ഭിരുപദിഷ്ടോഽയം പുരാവൃത്തോ മയാ ശ്രുതഃ । സനത്കുമാരോ ഭഗവാന് പൂര്വം കഥിതവാന് കഥാമ് ॥൧-൯-
'യജ്ഞികന്മാർ പറഞ്ഞതുപോലെയും, ഞാൻ മുമ്പ് കേട്ടതുപോലെയും ഈ കഥയാണിത്. ഭഗവാൻ സനത്കുമാരൻ ഒരിക്കൽ ഈ കഥ പറഞ്ഞിരുന്നു.'
ഋഷീണാം സംനിധൌ രാജംസ്തവ പുത്രാഗമം പ്രതി । കാശ്യപസ്യ ച പുത്രോഽസ്തി വിഭാണ്ഡക ഇതി ശ്രുതഃ ॥൧-൯-
'മഹർഷിമാരുടെ സന്നിധിയിൽ, രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ പുത്രപ്രാപ്തിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ, കാശ്യപന്റെ ഒരു മകൻ ഉണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു; അവനെ വിഭാണ്ഡകൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.'
ഋശ്യശൃങ്ഗ ഇതി ഖ്യാതസ്തസ്യ പുത്രോ ഭവിഷ്യതി । സ വനേ നിത്യസംവൃദ്ധോ മുനിര്വനചരഃ സദാ ॥൧-൯-
'അവന്റെ മകൻ ഋശ്യശൃംഗൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും. അവൻ എപ്പോഴും കാടിൽ വളർന്ന്, സദാ കാട്ടിൽ തന്നെ താമസിക്കുന്ന ഒരു മുനിയായി ജീവിക്കും.'
നാന്യം ജാനാതി വിപ്രേന്ദ്രോ നിത്യം പിത്രനുവര്തനാത് । ദ്വൈവിധ്യം ബ്രഹ്മചര്യസ്യ ഭവിഷ്യതി മഹാത്മനഃ ॥൧-൯-
'ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ പിതാവിനെ മാത്രം പിന്തുടർന്ന്, മറ്റാരെയും അറിയില്ല. ആ മഹാത്മാവിന് ബ്രഹ്മചര്യത്തിൽ ഇരട്ടമാർഗ്ഗം പാലിക്കേണ്ടി വരും.'
ലോകേഷു പ്രഥിതം രാജന് വിപ്രൈശ്ച കഥിതം സദാ । തസ്യൈവം വര്തമാനസ്യ കാലഃ സമഭിവര്തത ॥൧-൯-
'ഇത് ലോകത്ത് എല്ലാവർക്കും അറിയപ്പെടുന്നതാണ്, ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നും പറയുന്നതുമാണ്. ഇപ്രകാരം ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവനു വേണ്ടി വിധിയുടെ സമയം എത്തിയിരുന്നു.'
അഗ്നിം ശുശ്രൂഷമാണസ്യ പിതരം ച യശസ്വിനമ് । ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു രോമപാദഃ പ്രതാപവാന് ॥൧-൯-
അഗ്നിയെയും മഹത്വമുള്ള തന്റെ പിതാവിനെയും ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ സമയത്താണ് ശക്തനായ രോമപാദന് പ്രശസ്തനായത്.
അങ്ഗേഷു പ്രഥിതോ രാജാ ഭവിഷ്യതി മഹാബലഃ । തസ്യ വ്യതിക്രമാദ് രാജ്ഞോ ഭവിഷ്യതി സുദാരുണാ ॥൧-൯-
അങ്ങ ദേശവാസികളിൽ പ്രശസ്തനും മഹാബലശാലിയുമായ രാജാവ് ഉദിക്കും; പക്ഷേ ആ രാജാവിന്റെ ഒരു തെറ്റിനാൽ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ഒരു ദുരന്തം സംഭവിക്കും.
ബ്രാഹ്മണാഞ്ഛ്രുതസംവൃദ്ധാന് സമാനീയ പ്രവക്ഷ്യതി വ । ഭവന്തഃ ശ്രുതകര്മാണോ ലോകചാരിത്രവേദിനഃ ॥൧-൯-
അവൻ വേദപഠനത്തിൽ നിപുണരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വിളിച്ചു പറയും: 'നിങ്ങൾ ശാസ്ത്രാചാരങ്ങളിലും ലോകചര്യയിലും പരിചയമുള്ളവരാണ്.'
സമാദിശന്തു നിയമം പ്രായശ്ചിത്തം യഥാ ഭവേത് । ഇത്യുക്താസ്തേ തതോ രാജ്ഞാ സര്വേ ബ്രാഹ്മണസത്തമാഃ ॥൧-൯-
'എന്താണ് വേണ്ടിയുള്ള ആചാരവും പ്രായശ്ചിത്തവും ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് എനിക്ക് നിർദ്ദേശിക്കൂ.' രാജാവ് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണ പ്രഭുക്കൾ എല്ലാവരും മറുപടി പറഞ്ഞു.
വക്ഷ്യന്തി തേ മഹീപാലം ബ്രാഹ്മണാ വേദപാരഗാഃ । വിഭാണ്ഡകസുതം രാജന് സര്വോപായൈരിഹാനയ ॥൧-൯-
വേദപാരായണരായ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ രാജാവിനോട് പറയും: 'രാജാവേ, എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് വിപണ്ഡകന്റെ മകനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക.'
ആനായ്യ തു മഹീപാല ഋഷ്യശൃങ്ഗം സുസത്കൃതമ് । വിഭാണ്ഡകസുതം രാജന് ബ്രാഹ്മണം വേദപാരഗമ് । പ്രയച്ഛ കന്യാം ശാന്താം വൈ വിധിനാ സുസമാഹിതഃ ॥൧-൯-
രാജാവേ, വിപണ്ഡകന്റെ മകനായ, വേദപാരായണനായ ഋശ്യശൃംഗനെ ആദരപൂർവ്വം ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന്, എല്ലാ ആചാരങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ ശാന്തയെ അവനോട് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കണം.
തേഷാം തു വചനം ശ്രുത്വാ രാജാ ചിന്താം പ്രപത്സ്യതേ । കേനോപായേന വൈ ശക്യമിഹാനേതും സ വീര്യവാന് ॥൧-൯-
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ്, ആ ശക്തനായ ഋഷിയെ എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുക എന്ന ചിന്തയിൽ ആകുലനാകും.
തതോ രാജാ വിനിശ്ചിത്യ സഹ മന്ത്രിഭിരാത്മവാന് । പുരോഹിതമമാത്യാംശ്ച പ്രേഷയിഷ്യതി സത്കൃതാന് ॥൧-൯-
ശേഷം, മന്ത്രിമാരുമായി ആലോചിച്ച്, ജ്ഞാനിയുമായ രാജാവ് തന്റെ പുരോഹിതന്മാരെയും മന്ത്രിമാരെയും ആദരപൂർവ്വം അയക്കും.
തേ തു രാജ്ഞോ വചഃ ശ്രുത്വാ വ്യഥിതാ വിനതാനനാഃ । ന ഗച്ഛേമ ഋഷേര്ഭീതാ അനുനേഷ്യന്തി തം നൃപമ് ॥൧-൯-
രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ കേട്ടപ്പോൾ, അവർ ഭയത്താൽ തലകുനിഞ്ഞ് വിഷമിച്ചവരായി, ആ ഋഷിയെ ഭയന്ന് പോകാൻ മടിച്ചു, രാജാവിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കും.
വക്ഷ്യന്തി ചിന്തയിത്വാ തേ തസ്യോപായാംശ്ച താന്ക്ഷമാന് । ആനേഷ്യാമോ വയം വിപ്രം ന ച ദോഷോ ഭവിഷ്യതി ॥൧-൯-
ചിന്തിച്ചശേഷം അവർ പറയും: 'നാം ആ ബ്രാഹ്മണനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരാം; ഇതിൽ യാതൊരു തെറ്റും ഉണ്ടാകില്ല.'
ഏവമങ്ഗാധിപേനൈവ ഗണികാഭിര്ഋഷേഃ സുതഃ । ആനീതോഽവര്ഷയദ് ദേവഃ ശാന്താ ചാസ്മൈ പ്രദീയതേ ॥൧-൯-
അങ്ങനെ അങ്ങദേശത്തിന്റെ രാജാവ്, ഗണികമാരുടെ സഹായത്തോടെ, ഋഷ്യശൃംഗനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു; മഴ പെയ്തു, ശാന്തയെ അവനോട് കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു.
ഋശ്യശൃങ്ഗസ്തു ജാമാതാ പുത്രാംസ്തവ വിധാസ്യതി । സനത്കുമാരകഥിതമേതാവദ് വ്യാഹൃതം മയാ ॥൧-൯-
ഋശ്യശൃംഗൻ നിന്റെ മരുമകനായി, നിനക്ക് പുത്രന്മാരെ നൽകും; സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞതത്രയും ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അഥ ഹൃഷ്ടോ ദശരഥഃ സുമന്ത്രം പ്രത്യഭാഷത। യഥര്ഷ്യശൃങ്ഗസ്ത്വാനീതോ യേനോപായേന സോച്യതാമ് ॥൧-൯-
അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ ദശരഥൻ സുമന്ത്രനോട് പറഞ്ഞു: 'ഋശ്യശൃംഗനെ എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത് എന്ന് പറയൂ.'
thumb|ദശമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ദശമഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ പത്താമത്തെ സargaം കേൾക്കൂ.
സുമന്ത്രശ്ചോദിതോ രാജ്ഞാ പ്രോവാചേദം വചസ്തദാ യഥര്ഷ്യശൃങ്ഗസ്ത്വാനീതോ യേനോപായേന മന്ത്രിഭിഃ തന്മേ നിഗദിതം സര്വം ശൃണു മേ മന്ത്രിഭിഃ സഹ ॥൧-൧൦-
അപ്പോൾ രാജാവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സുമന്ത്രൻ പറഞ്ഞു: 'ഋശ്യശൃംഗനെ എങ്ങനെയാണ് മന്ത്രിമാരുടെ സഹായത്തോടെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത് എന്ന് ഞാൻ വിശദമായി പറയുന്നു; നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കേൾക്കൂ.'
രോമപാദമുവാചേദം സഹാമാത്യഃ പുരോഹിതഃ ഉപായോ നിരപായോഽയമസ്മാഭിരഭിചിന്തിതഃ ॥൧-൧൦-
രോമപാദൻ, തന്റെ മന്ത്രിമാരോടും പുരോഹിതനോടും കൂടി പറഞ്ഞു: 'നാം ഒരു സുരക്ഷിതവും തെറ്റില്ലാത്തതുമായ മാർഗം ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്.'
ഋഷ്യശൃങ്ഗോ വനചരസ്തപഃസ്വാധ്യായസംയുതഃ അനഭിജ്ഞസ്തു നാരീണാം വിഷയാണാം സുഖസ്യ ച ॥൧-൧൦-
വനത്തിൽ വസിക്കുകയും, തപസ്സിലും വേദപഠനത്തിലും ലീനനാവുകയും ചെയ്യുന്ന ഋശ്യശൃംഗൻ സ്ത്രീകളെയും ലോകസുഖങ്ങളെയും കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയുന്നില്ല.
ഇന്ദ്രിയാര്ഥൈരഭിമതൈര്നരചിത്തപ്രമാഥിഭിഃ പുരമാനായയിഷ്യാമഃ ക്ഷിപ്രം ചാധ്യവസീയതാമ് ॥൧-൧൦-
മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുന്ന ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിലൂടെ, അവനെ വേഗത്തിൽ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാം; ഇതാണ് നമുക്ക് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്.
ഗണികാസ്തത്ര ഗച്ഛന്തു രൂപവത്യഃ സ്വലങ്കൃതാഃ പ്രലോഭ്യ വിവിധോപായൈരാനേഷ്യന്തീഹ സത്കൃതാഃ ॥൧-൧൦-
അലങ്കാരങ്ങളാൽ ശോഭയുള്ള മനോഹരമായ വേശ്യകൾ അവിടെ പോകട്ടെ;色色മായ വഴികൾ ഉപയോഗിച്ച് അവൻറെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ച് ആദരവോടെ അവരെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരും.
ശ്രുത്വാ തഥേതി രാജാ ച പ്രത്യുവാച പുരോഹിതമ് പുരോഹിതോ മന്ത്രിണശ്ച തഥാ ചക്രുശ്ച തേ തഥാ ॥൧-൧൦-
അത് കേട്ട രാജാവ് പുരോഹിതനോട് 'അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു. പുരോഹിതനും മന്ത്രിമാരും അതുപോലെ തന്നെ ചെയ്തു.
വാരമുഖ്യാസ്തു തച്ഛ്രുത്വാ വനം പ്രവിവിശുര്മഹത് ആശ്രമസ്യാവിദൂരേഽസ്മിന് യത്നം കുര്വന്തി ദര്ശനേ ॥൧-൧൦-
അത് കേട്ട പ്രധാന വേശ്യകൾ ആ വലിയ കാടിലേക്ക് കയറി; ആശ്രമത്തിന് അടുത്ത് അവൻറെ ദർശനം നേടാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു.
ഋഷേഃ പുത്രസ്യ ധീരസ്യ നിത്യമാശ്രമവാസിനഃ പിതുഃ സ നിത്യസന്തുഷ്ടോ നാതിചക്രാമ ചാശ്രമാത് ॥൧-൧൦-
ആ ഋഷിയുടെ ധൈര്യശാലിയായ മകൻ എല്ലായ്പോഴും ആശ്രമത്തിൽ താമസിച്ചു, പിതാവിനോടു സന്തോഷത്തോടെ, ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് അധികം അകലാതെ തന്നെ.
ന തേന ജന്മപ്രഭൃതി ദൃഷ്ടപൂര്വം തപസ്വിനാ സ്ത്രീ വാ പുമാന്വാ യച്ചാന്യത് സത്ത്വം നഗരരാഷ്ട്രജമ് ॥൧-൧൦-
ജനനത്തോടുകൂടി ആ തപസ്സുകാരൻ ഒരുപോഴും സ്ത്രീയെയും പുരുഷനെയും നഗരത്തിലോ രാജ്യത്തിലോ ഉള്ള മറ്റേതെങ്കിലും ജീവിയെയും കണ്ടിട്ടില്ല.
താശ്ചിത്രവേഷാഃ പ്രമദാ ഗായന്ത്യോ മധുരസ്വരമ് ഋഷിപുത്രമുപാഗമ്യ സര്വാ വചനമബ്രുവന് ॥൧-൧൦-
വിവിധ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് മധുരസ്വരത്തിൽ പാടിക്കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീകൾ ഋഷിപുത്രനോടു സമീപിച്ചു, എല്ലാവരും ചേർന്ന് അവനോട് സംസാരിച്ചു.
കസ്ത്വം കിം വര്തസേ ബ്രഹ്മഞ്ജ്ഞാതുമിച്ഛാമഹേ വയമ് ഏകസ്ത്വം വിജനേ ഘോരേ വനേ ചരസി ശംസ നഃ ॥൧-൧൦-
നീ ആരാണ്, ബ്രാഹ്മണാ? ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നീ ഈ ഭയങ്കരമായ ശൂന്യവനത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു—നമ്മോട് പറയൂ.