ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സൂതപുത്രോ മഹാബലഃ। സ്തുവന് നൃപതിശാര്ദൂലം പ്രവിവേശ നിവേശനമ്
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട സാരഥിയുടെ മകൻ, വലിയ ശക്തിയുള്ളവൻ, രാജാവിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനെ പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
തം തു പൂര്വോദിതം വൃദ്ധം ദ്വാരസ്ഥാ രാജസമ്മതാഃ। ന ശേകുരഭിസംരോദ്ധും രാജ്ഞഃ പ്രിയചികീര്ഷവഃ
മുൻപേ പറഞ്ഞ വൃദ്ധനെ, രാജാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന വാതിൽക്കൽ നിന്നിരുന്ന രാജസമ്മതരായ സേവകർ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
സ സമീപസ്ഥിതോ രാജ്ഞസ്താമവസ്ഥാമജജ്ഞിവാന്। വാഗ്ഭിഃ പരമതുഷ്ടാഭിരഭിഷ്ടോതും പ്രചക്രമേ
അവൻ രാജാവിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് അവന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി, ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവനെ പ്രശംസിക്കാൻ തുടങ്ങി.
തതഃ സൂതോ യഥാപൂര്വം പാര്ഥിവസ്യ നിവേശനേ। സുമന്ത്രഃ പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ തുഷ്ടാവ ജഗതീപതിമ്
പിന്നീട്, മുമ്പുപോലെ, രാജാവിന്റെ അരമനയിൽ, സുമന്ത്രൻ കയ്യുകൂപ്പി ഭൂമിയുടെ അധിപതിയെ സ്തുതിച്ചു.
യഥാ നന്ദതി തേജസ്വീ സാഗരോ ഭാസ്കരോദയേ। പ്രീതഃ പ്രീതേന മനസാ തഥാ നന്ദയ നസ്തതഃ
സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ സമുദ്രം എങ്ങനെ ആനന്ദിക്കുന്നു, അതുപോലെ സന്തോഷമുള്ള മനസ്സോടെ നീ ഞങ്ങളെ ആനന്ദിപ്പിക്കണം.
ഇന്ദ്രമസ്യാം തു വേലായാമഭിതുഷ്ടാവ മാതലിഃ। സോഽജയദ് ദാനവാന് സര്വാംസ്തഥാ ത്വാം ബോധയാമ്യഹമ്
ഇപ്പോഴത്തെ ഈ സമയത്ത്, മാതലി ഇന്ദ്രനെ സ്തുതിച്ചു, അങ്ങനെ അവൻ എല്ലാ അസുരന്മാരെയും ജയിച്ചു; അതുപോലെ ഞാൻ നിന്നെ ഉണർത്തുന്നു.
വേദാഃ സഹാങ്ഗാ വിദ്യാശ്ച യഥാ ഹ്യാത്മഭുവം പ്രഭുമ്। ബ്രഹ്മാണം ബോധയന്ത്യദ്യ തഥാ ത്വാം ബോധയാമ്യഹമ്
വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും വിദ്യകളും എങ്ങനെ സ്വയം ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിനെ ഉണർത്തുന്നു, അതുപോലെ ഞാൻ ഇന്നെന്ത് നിന്നെ ഉണർത്തുന്നു.
ആദിത്യഃ സഹ ചന്ദ്രേണ യഥാ ഭൂതധരാം ശുഭാമ്। ബോധയത്യദ്യ പൃഥിവീം തഥാ ത്വാം ബോധയാമ്യഹമ്
സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ചേർന്ന് എങ്ങനെ ഈ മനോഹരമായ ഭൂമിയെ ഉണർത്തുന്നു, അതുപോലെ ഞാൻ നിന്നെ ഉണർത്തുന്നു.
ഉത്തിഷ്ഠ സുമഹാരാജ കൃതകൌതുകമങ്ഗലഃ। വിരാജമാനോ വപുഷാ മേരോരിവ ദിവാകരഃ
മഹാരാജാവേ, ഉത്സവങ്ങളും മംഗളങ്ങൾക്കും ശേഷം, നീ ദീപ്തിയോടെ, മേറു മലയിൽ ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ, എഴുന്നേൽക്കണം.
സോമസൂര്യൌ ച കാകുത്സ്ഥ ശിവവൈശ്രവണാവപി। വരുണശ്ചാഗ്നിരിന്ദ്രശ്ച വിജയം പ്രദിശന്തു തേ
കാകുത്സ്ഥൻ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, ശിവനും കുബേരനും, വരുണനും അഗ്നിയും ഇന്ദ്രനും നിന്നെ വിജയിപ്പിക്കട്ടെ.
ഗതാ ഭഗവതീ രാത്രിഃ കൃതം കൃത്യമിദം തവ। ബുധ്യസ്വ നൃപശാര്ദൂല കുരു കാര്യമനന്തരമ്
ഭാഗ്യശാലിയായ രാത്രി കഴിഞ്ഞു, നിന്റെ കര്ത്തവ്യം പൂർത്തിയായി; രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, എഴുന്നേൽക്കൂ, ഇനി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യൂ.
ഉദതിഷ്ഠത രാമസ്യ സമഗ്രമഭിഷേചനമ്। പൌരജാനപദാശ്ചാപി നൈഗമശ്ച കൃതാഞ്ജലിഃ
രാമന്റെ അഭിഷേകത്തിനുള്ള എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും പൂർത്തിയായി; നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും വ്യാപാരികളും കയ്യുകൂപ്പി നിന്നു.
സ്വയം വസിഷ്ഠോ ഭഗവാന് ബ്രാഹ്മണൈഃ സഹ തിഷ്ഠതി। ക്ഷിപ്രമാജ്ഞാപ്യതാം രാജന് രാഘവസ്യാഭിഷേചനമ്
സ്വയം വസിഷ്ഠൻ ഭഗവാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം കാത്തിരിക്കുന്നു; രാജാവേ, ദയവായി രാഘവന്റെ അഭിഷേകം ഉടൻ ആജ്ഞാപിക്കുക.
യഥാ ഹ്യപാലാഃ പശവോ യഥാ സേനാ ഹ്യനായകാ। യഥാ ചന്ദ്രം വിനാ രാത്രിര്യഥാ ഗാവോ വിനാ വൃഷമ്
യജമാനനില്ലാത്ത പശുക്കളെപ്പോലെയും, നായകനില്ലാത്ത സൈന്യത്തെപ്പോലെയും, ചന്ദ്രനില്ലാത്ത രാത്രിയെപ്പോലെയും, കാളയില്ലാത്ത പശുക്കളെപ്പോലെയും—
ഏവം ഹി ഭവിതാ രാഷ്ട്രം യത്ര രാജാ ന ദൃശ്യതേ। ഏവം തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സാന്ത്വപൂര്വമിവാര്ഥവത്
അങ്ങനെ തന്നെയാണ് രാജാവിനെ കാണാനാകാത്ത രാജ്യവും ആകുന്നത്. അങ്ങനെ, അവന്റെ വാക്കുകൾ സാന്ത്വനത്തോടെ അർത്ഥവത്തായിരുന്നുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ—
അഭ്യകീര്യത ശോകേന ഭൂയ ഏവ മഹീപതിഃ। തതസ്തു രാജാ തം സൂതം സന്നഹര്ഷഃ സുതം പ്രതി
രാജാവ് വീണ്ടും ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകി. അതിനുശേഷം, മകനെയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് സന്തോഷം ഇല്ലാതെ, രാജാവ് സൂതനോടു പറഞ്ഞു.
ശോകരക്തേക്ഷണഃ ശ്രീമാനുദ്വീക്ഷ്യോവാച ധാര്മികഃ। വാക്യൈസ്തു ഖലു മര്മാണി മമ ഭൂയോ നികൃന്തസി
ദുഃഖത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന, ഭാവ്യനും ധാർമ്മികനും ആയ രാജാവ് നോക്കി പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് നീ വീണ്ടും എന്റെ ഹൃദയം വേദനിപ്പിക്കുന്നു.'
സുമന്ത്രഃ കരുണം ശ്രുത്വാ ദൃഷ്ട്വാ ദീനം ച പാര്ഥിവമ്। പ്രഗൃഹീതാഞ്ജലിഃ കിംചിത് തസ്മാദ് ദേശാദപാക്രമത്
ആ ദുഃഖഭരിതമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, രാജാവിനെ അത്ര ദുർബലനായി കണ്ടു, സുമന്ത്രൻ കൈകൂപ്പി അല്പം അകലെക്ക് പിന്മാറി.
യദാ വക്തും സ്വയം ദൈന്യാന്ന ശശാക മഹീപതിഃ। തദാ സുമന്ത്രം മന്ത്രജ്ഞാ കൈകേയീ പ്രത്യുവാച ഹ
ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയ രാജാവിന് സ്വയം സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നപ്പോൾ, മന്ത്രജ്ഞയായ കൈകേയി സുമന്ത്രനോടു പറഞ്ഞു.
സുമന്ത്ര രാജാ രജനീം രാമഹര്ഷസമുത്സുകഃ। പ്രജാഗരപരിശ്രാന്തോ നിദ്രാവശമുപാഗതഃ
സുമന്ത്രാ, രാമന്റെ അഭിഷേകത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന രാജാവ് ആ രാത്രി ഉറക്കമില്ലാതെ കിടന്നിരുന്നു; ഇപ്പോൾ അതിക്ലാന്തനായി ഉറക്കത്തിൽ ആണവൻ.
തദ് ഗച്ഛ ത്വരിതം സൂത രാജപുത്രം യശസ്വിനമ്। രാമമാനയ ഭദ്രം തേ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ
അതിനാൽ, സൂതാ, നീ വേഗത്തിൽ പോയി പ്രശസ്തനായ രാജപുത്രൻ രാമനെ കൊണ്ടുവരിക. നിനക്ക് എല്ലാ മംഗളവും ഉണ്ടാകട്ടെ; ഇവിടെ കൂടുതൽ ആലോചന വേണ്ട.
അശ്രുത്വാ രാജവചനം കഥം ഗച്ഛാമി ഭാമിനി। തച്ഛ്രുത്വാ മന്ത്രിണോ വാക്യം രാജാ മന്ത്രിണമബ്രവീത്
'രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ കേൾക്കാതെ ഞാൻ എങ്ങനെ പോകും, മഹിളേ?' മന്ത്രിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് മന്ത്രിയോട് പറഞ്ഞു.
സുമന്ത്ര രാമം ദ്രക്ഷ്യാമി ശീഘ്രമാനയ സുന്ദരമ്। സ മന്യമാനഃ കല്യാണം ഹൃദയേന നനന്ദ ച
'സുമന്ത്രാ, ഞാൻ രാമനെ കാണും; നീ വേഗത്തിൽ ആ മനോഹരനെ കൊണ്ടുവരിക.' നല്ലതൊന്നാണ് സംഭവിക്കുമെന്ന് കരുതി, അവൻ ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു.
നിര്ജഗാമ ച സ പ്രീത്യാ ത്വരിതോ രാജശാസനാത്। സുമന്ത്രശ്ചിന്തയാമാസ ത്വരിതം ചോദിതസ്തയാ
അതിനുശേഷം, രാജാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, സുമന്ത്രൻ സന്തോഷത്തോടെയും വേഗത്തോടെയും പുറപ്പെട്ടു; അവളാൽ ഉത്തേജിതനായി, വേഗത്തിൽ ചിന്തിച്ചു.
വ്യക്തം രാമാഭിഷേകാര്ഥേ ഇഹായാസ്യതി ധര്മരാട്। ഇതി സൂതോ മതിം കൃത്വാ ഹര്ഷേണ മഹതാ പുനഃ
'നിശ്ചയമായും, ധാർമ്മികനായ രാജാവ് രാമാഭിഷേകത്തിനായി അവനെ വിളിക്കും.' ഇങ്ങനെ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ സൂതൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
നിര്ജഗാമ മഹാതേജാ രാഘവസ്യ ദിദൃക്ഷയാ। സാഗരഹ്രദസംകാശാത്സുമന്ത്രോഽന്തഃപുരാച്ഛുഭാത്। നിഷ്ക്രമ്യ ജനസമ്ബാധം ദദര്ശ ദ്വാരമഗ്രതഃ
ശക്തിയുള്ള സുമന്ത്രൻ രാഘവനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, സമുദ്രം പോലെയോ വലിയ തടാകം പോലെയോ ഉള്ള ആ മനോഹരമായ അന്തഃപുരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു; ജനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വാതിൽക്കൽ അവൻ കണ്ടു.
തതഃ പുരസ്താത് സഹസാ വിനിഃസൃതോ മഹീപതേര്ദ്വാരഗതാന് വിലോകയന്। ദദര്ശ പൌരാന് വിവിധാന് മഹാധനാ- നുപസ്ഥിതാന് ദ്വാരമുപേത്യ വിഷ്ഠിതാന്
അതിനുശേഷം, മുന്നിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് വന്ന സുമന്ത്രൻ, രാജാവിന്റെ വാതിലിൽ നിന്നവരെ നോക്കി, വിവിധ സമ്പന്നരായ നഗരവാസികളെ വാതിൽക്കൽ കൂടി ചേരുന്നവരായി കണ്ടു.
thumb|പഞ്ചദശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ അയോധ്യാകാണ്ഡേ പഞ്ചദശഃ സര്ഗഃ ॥൨-
ഇപ്പോൾ പതിനഞ്ചാം സർഗ്ഗം കേൾക്കൂ.
തേ തു താം രജനീമുഷ്യ ബ്രാഹ്മണാ വേദപാരഗാഃ। ഉപതസ്ഥുരുപസ്ഥാനം സഹ രാജപുരോഹിതാഃ
അവരവരുടെ രാത്രി കഴിച്ച ശേഷം, വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാരും രാജപുരോഹിതനും കൂടെ രാജസഭയിൽ എത്തി.
അമാത്യാ ബലമുഖ്യാശ്ച മുഖ്യാ യേ നിഗമസ്യ ച। രാഘവസ്യാഭിഷേകാര്ഥേ പ്രീയമാണാഃ സുസംഗതാഃ
മന്ത്രിമാരും സൈന്യത്തിലെ പ്രധാനികളും നഗരവാസികളിൽ പ്രധാനരായവരും രാഘവന്റെ അഭിഷേകത്തിനായി സന്തോഷത്തോടെ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.