തേ പ്രണമ്യ മഹാത്മാനം ജ്വലന്തമമിതപ്രഭമ് । ഊചുസ്തേ രാമവാക്യാനി മൃദൂനി മധുരാണി ച ।। ൭.൯൫.
അവര് അതിമഹത്വമുള്ള, അതുല്യപ്രഭയുള്ള മഹാത്മാവിന് മുന്നില് വണങ്ങി, രാമന്റെ മൃദുവും മധുരവുമായ വാക്കുകള് പറഞ്ഞു.
തേഷാം തദ്വ്യാഹൃതം ശ്രുത്വാ രാമസ്യ ച മനോഗതമ് । വിജ്ഞായ സുമഹാതേജാ മുനിര്വാക്യമഥാബ്രവീത് ।। ൭.൯൫.
അവരുടെ വാക്കുകളും രാമന്റെ മനസ്സിലുള്ളതും കേട്ട മഹാതേജസ്സുള്ള മുനി അപ്പോള് പറഞ്ഞു.
ഏവം ഭവതു ഭദ്രം വോ യഥാ വദതി രാഘവഃ । തഥാ കരിഷ്യതേ സീതാ ദൈവതം ഹി പതിഃ സ്ത്രിയാഃ ।। ൭.൯൫.
അങ്ങനെയാകട്ടെ, നിങ്ങള്ക്കെല്ലാം ആശംസകള്. രാഘവന് പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ നടക്കും. സീത അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യും, കാരണം ഭര്ത്താവാണ് സ്ത്രീയുടെ ദൈവം.
തഥോക്താ മുനിനാ സര്വേ രാജദൂതാ മഹൌജസമ് । പ്രത്യേത്യ രാഘവം ക്ഷിപ്രം മുനിവാക്യം ബഭാഷിരേ ।। ൭.൯൫.
മുനി അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, മഹാശക്തിയുള്ള രാജദൂതന്മാര് ഉടന് രാഘവന്റെ അടുക്കല് ചെന്നു, മുനിയുടെ വാക്കുകള് അറിയിച്ചു.
തതഃ പ്രഹൃഷ്ടഃ കാകുത്സ്ഥഃ ശ്രുത്വാ വാക്യം മഹാത്മനഃ । ഋഷീംസ്തത്ര സമേതാംശ്ച രാജ്ഞശ്ചൈവാഭ്യഭാഷത ।। ൭.൯൫.
മഹാത്മാവിന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട് കാകുത്ഥ്സന് സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ കൂടിയിരുന്ന ഋഷിമാരോടും രാജാക്കളോടും സംസാരിച്ചു.
ഭഗവന്തഃ സശിഷ്യാ വൈ സാനുഗാശ്ച നരാധിപാഃ । പശ്യന്തു സീതാശപഥം യശ്ചൈവാന്യോ ഽപി കാങ്ക്ഷതേ ।। ൭.൯൫.
ഭഗവാന്മാരും അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരും അനുചരന്മാരും, രാജാക്കന്മാരും അവരുടെ കൂട്ടരും, സീതയുടെ സത്യം കാണട്ടെ. കാണാന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരും കാണാം.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ രാഘവസ്യ മഹാത്മനഃ । സര്വേഷാമൃഷിമുഖ്യാനാം സാധുവാദോ മഹാനഭൂത് ।। ൭.൯൫.
മഹാത്മാവായ രാഘവന്റെ ആ വാക്കുകള് കേട്ട എല്ലാ പ്രധാന ഋഷിമാരും വലിയ സന്തോഷത്തോടെ അംഗീകരിച്ചു.
രാജാനശ്ച മഹാത്മാനഃ പ്രശംസന്തി സ്മ രാഘവമ് । ഉപപന്നം നരശ്രേഷ്ഠ ത്വയ്യേവ ഭുവി നാന്യതഃ ।। ൭.൯൫.
മഹാത്മാക്കളായ രാജാക്കന്മാരും രാഘവനെ പ്രശംസിച്ചു: ഭൂമിയില് നിന്നില് മാത്രമേ ഇത്തരമൊരു പെരുമാറ്റം ഉചിതമായുള്ളൂ, മറ്റാരിലും അല്ല.
ഏവം വിനിശ്ചയം കൃത്വാ ശ്വോഭൂത ഇതി രാഘവഃ । വിസര്ജയാമാസ തദാ സര്വാംസ്താഞ്ഛത്രുസൂദനഃ ।। ൭.൯൫.
ഇങ്ങനെ തീരുമാനമെടുത്ത രാഘവന്, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവന്, അന്നത്തെ ദിവസം എല്ലാവരെയും വിടവാങ്ങാന് അനുവദിച്ചു.
ഇതി സമ്പ്രവിചാര്യ രാജസിംഹഃ ശ്വോഭൂതേ ശപഥസ്യ നിശ്ചയം വൈ । വിസസര്ജ മുനീന്നൃപാംശ്ച സര്വാന്സ മഹാത്മാ മഹതോ മഹാനുഭാവഃ ।। ൭.൯൫.
അങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, മഹാത്മാവും മഹാശക്തിയുമായ രാജസിംഹന്, സത്യം നാളെ നടക്കുമെന്ന് തീരുമാനിച്ച്, എല്ലാ മുനിമാരെയും രാജാക്കളെയും വിട്ടയച്ചു.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ ശ്രീമദുത്തരകാണ്ഡേ പഞ്ചനവതിതമഃ സര്ഗ
ഇങ്ങനെ വാല്മീകിമഹർഷി രചിച്ച മഹാരാമായണത്തിലെ ഉത്തരകാണ്ഡയിലെ തൊണ്ണൂറ്റിഅഞ്ചാം സര്ഗം സമാപിക്കുന്നു.
തസ്യാം രജന്യാം വ്യുഷ്ടായാം യജ്ഞവാടഗതോ നൃപഃ । ഋഷീന്സര്വാന്മഹാതേജാഃ ശബ്ദാപയതി രാഘവഃ ।। ൭.൯൬.
ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോള്, മഹാതേജസ്സുള്ള രാഘവന് യാഗശാലയിലേക്ക് ചെന്നു, അവിടെ എല്ലാ ഋഷിമാരെയും വിളിച്ചു കൂട്ടി.
വസിഷ്ഠോ വാമദേവശ്ച ജാബാലിരഥ കാശ്യപഃ । വിശ്വാമിത്രോ ദീര്ഘതപാ ദുര്വാസാശ്ച മഹാതപാഃ ।। ൭.൯൬.
വസിഷ്ഠനും വാമദേവനും ജാബാലിയും കാശ്യപനും വിശ്വാമിത്രനും ദീർഘതപസ്യുവും മഹാതപസ്സുള്ള ദുർവാസുവും അവിടെ എത്തി.
പുലസ്ത്യോ ഽപി തഥാ ശക്തിര്ഭാര്ഗവശ്ചൈവ വാമനഃ । മാര്കണ്ഡേയശ്ച ദീര്ഘായുര്മൌദ്ഗല്യശ്ച മഹായശാഃ ।। ൭.൯൬.
പുലസ്ത്യനും ശക്തിയും ഭൃഗുവംശജനായ ഭാർഗവനും വാമനനും ദീർഘായുസുള്ള മാർകണ്ടേയനും മഹാപ്രശസ്തനായ മൗദ്ഗല്യനും അവിടെ എത്തി.
ഗര്ഗശ്ച ച്യവനശ്ചൈവ ശതാനന്ദശ്ച ധര്മവിത് । ഭരദ്വാജശ്ച തേജസ്വീ ഹ്യഗ്നിപുത്രശ്ച സുപ്രഭഃ ।। ൭.൯൬.
ഗർഗനും ച്യവനനും ധർമ്മജ്ഞനായ ശതാനന്ദനും തേജസ്സുള്ള ഭരദ്വാജനും അഗ്നിപുത്രനായ സുപ്രഭനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
നാരദഃ പര്വതശ്ചൈവ ഗൌതമശ്ച മഹായശാഃ । കാത്യായനഃ സുയജ്ഞശ്ച ഹ്യഗസ്ത്യസ്തപസാം നിധിഃ ।। ൭.൯൬.
നാരദനും പർവതനും മഹാപ്രശസ്തനായ ഗൗതമനും കാത്യായനനും സുയജ്ഞനും തപസ്സിന്റെ നിധിയായ അഗസ്ത്യനും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ മുനയഃ സംശിതവ്രതാഃ । കൌതൂഹലസമാവിഷ്ടാഃ സര്വ ഏവ സമാഗതാഃ ।। ൭.൯൬.
ഇവരോടൊപ്പം അനേകം ദൃഢവ്രതമുള്ള മുനികളും കൗതുകത്തോടെ അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു.
രാക്ഷസാശ്ച മഹാവീര്യാ വാനരാശ്ച മഹാബലാഃ । സര്വ ഏവ സമാജഗ്മുര്മഹാത്മാനഃ കുതൂഹലാത് ।। ൭.൯൬.
മഹാശക്തിയുള്ള രാക്ഷസന്മാരും വാനരന്മാരും മഹാത്മാക്കളായ എല്ലാവരും കൗതുകത്താൽ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
ക്ഷത്രിയാ യേ ച ശൂദ്രാശ്ച വൈശ്യാശ്ചൈവ സഹസ്രശഃ । നാനാദേശഗതാശ്ചൈവ ബ്രാഹ്മണാഃ സംശിതവ്രതാഃ ।। ൭.൯൬.
ആയിരക്കണക്കിന് ക്ഷത്രിയന്മാരും ശൂദ്രന്മാരും വൈശ്യന്മാരും വിവിധ ദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ദൃഢവ്രതമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാരും അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു.
ജ്ഞാനനിഷ്ഠാഃ കര്മനിഷ്ഠാഃ യോഗനിഷ്ഠാസ്തഥാപരേ । സീതാശപഥവീക്ഷാര്ഥം സര്വ ഏവ സമാഗതാഃ ।। ൭.൯൬.
ജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരും കർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരും യോഗത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരും സീതയുടെ ശപഥം കാണാൻ എല്ലാവരും അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു.
തദാ സമാഗതം സര്വമശ്മഭൂതമിവാചലമ് । ശ്രുത്വാ മുനിവരസ്തൂര്ണം സസീതഃ സമുപാഗമത് ।। ൭.൯൬.
എല്ലാവരും പാറപോലെയുള്ള പർവതംപോലെ അചഞ്ചലമായി ഒത്തുചേർന്നതായി കേട്ട മുനിവരൻ സീതയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഉടൻ അവിടെ എത്തി.
തമൃഷിം പൃഷ്ഠതഃ സീതാ ത്വന്വഗച്ഛദവാങ്മുഖീ । കൃതാഞ്ജലിര്ബാഷ്പഗലാ കൃത്വാ രാമം മനോഗതമ് ।। ൭.൯൬.
ആ ഋഷിയെ പിന്തുടർന്ന് സീത താഴോട്ടു നോക്കി, കൈകൂപ്പി, കണ്ണുനീരാൽ കഴുത്ത് നിറഞ്ഞു, മനസ്സിൽ രാമനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ ശ്രുതിമിവായാന്തീം ബ്രഹ്മാണമനുഗാമിനീമ് । വാല്മീകേഃ പൃഷ്ഠതഃ സീതാം സാധുവാദോ മഹാനഭൂത് ।। ൭.൯൬.
ബ്രഹ്മാവിനെ പിന്തുടരുന്ന വേദംപോലെ വാല്മീകിയെ പിന്തുടർന്ന് വരുന്ന സീതയെ കണ്ടപ്പോൾ വലിയൊരു അംഗീകാരം അവിടെ ഉയർന്നു.
തതോ ഹലഹലാശബ്ദഃ സര്വേഷാമേവമാബഭൌ । ദുഃഖജന്മവിശാലേന ശോകേനാകുലിതാത്മനാമ് ।। ൭.൯൬.
പിന്നീട് അവിടെയുള്ള എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ വലിയ ദു:ഖം നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
സാധു രാമേതി കേചിത്തു സാധു സീതേതി ചാപരേ । ഉഭാവേവ ച തത്രാന്യേ പ്രേക്ഷകാഃ സമ്പ്രചുക്രുശുഃ ।। ൭.൯൬.
അവിടെ ചിലർ 'ശഭാശു രാമാ!' എന്ന് വിളിച്ചു, മറ്റുചിലർ 'ശഭാശു സീതേ!' എന്ന് വിളിച്ചു, ചിലർ ഇരുവരെയും പ്രശംസിച്ചു വിളിച്ചു.
തതോ മധ്യേ ജനൌഘസ്യ പ്രവിശ്യ മുനിപുങ്ഗവഃ । സീതാസഹായോ വാല്മീകിരിതി ഹോവാച രാഘവമ് ।। ൭.൯൬.
പിന്നീട് ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ സീതയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വാല്മീകിമുനിവർ രാഘവനോടു പറഞ്ഞു.
ഇയം ദാശരഥേ സീതാ സുവ്രതാ ധര്മചാരിണീ । അപവാദൈഃ പരിത്യക്താ മമാശ്രമസമീപതഃ ।। ൭.൯൬.
ദശരഥപുത്രാ, ഈ സീത ദൃഢവ്രതയുള്ളവളും ധർമ്മനിഷ്ഠയുള്ളവളും അപവാദം മൂലം എന്റെ ആശ്രമത്തിന്റെ സമീപം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവളുമാണ്.
ലോകാപവാദഭീതസ്യ തവ രാമ മഹാവ്രത । പ്രത്യയം ദാസ്യതേ സീതാ തദനുജ്ഞാതുമര്ഹസി ।। ൭.൯൬.
രാമാ, മഹാവ്രതനേ, ജനത്തിന്റെ അപവാദം ഭയക്കുന്ന സീത നിനക്ക് തെളിവ് നൽകാൻ പോകുന്നു; നീ അവളെ അനുവദിക്കണം.
ഇമൌ തു ജാനകീപുത്രാവുഭൌ ച യമജാതകൌ । സുതൌ തവൈവ ദുര്ധര്ഷൌ സത്യമേതദ്ബ്രവീമി തേ ।। ൭.൯൬.
ഇവിടെ ഇരുവരും ജനകിയുടെ പുത്രന്മാരാണ്, ഇരുവരും നിന്റെ തന്നെ ശക്തിയുള്ള മക്കളാണ്; ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു.
പ്രചേതസോ ഽഹം ദശമഃ പുത്രോ രാഘവനന്ദന । ന സ്മരാമ്യനൃതം വാക്യമിമൌ തു തവ പുത്രകൌ ।। ൭.൯൬.
രാഘവകുലത്തിന്റെ സന്തോഷമേ, ഞാൻ പ്രചേതസിന്റെ പത്താമത്തെ മകനാണ്; ഞാൻ ഒരിക്കലും അസത്യം പറഞ്ഞിട്ടില്ല—ഇവരാണ് നിന്റെ മക്കൾ.