ഏഷ്യദസ്മദഭിപ്രായാദ്രാജസൂയാത്ക്രതൂത്തമാത് । നിവര്തയാമി ധര്മജ്ഞ തവ സുവ്യാഹൃതേന ച ।। ൭.൮൩.
നമ്മുടെ രാജസൂയയാഗം സംബന്ധിച്ച ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ പിന്മാറുന്നു, ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനേ, നീ പറഞ്ഞ നല്ല വാക്കുകൾ കൊണ്ടാണ് ഇത്.
ലോകപീഡാകരം കര്മ ന കര്തവ്യം വിചക്ഷണൈഃ । ബാലാനാം തു ശുഭം വാക്യം ഗ്രാഹ്യ ലക്ഷ്മണപൂര്വജ । തസ്മാച്ഛൃണോമി തേ വാക്യം സാധു യുക്തം മഹാമതേ ।। ൭.൮൩.
ലോകത്തിന് ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ജ്ഞാനികൾ ചെയ്യരുത്. എന്നാൽ ബാലന്മാരുടെ ശുഭവാക്യം സ്വീകരിക്കണം, ലക്ഷ്മണന്റെ മൂത്തവനേ. അതുകൊണ്ട്, മഹാമതിയുള്ളവനേ, ഞാൻ നിന്റെ നല്ലതും യുക്തിയുള്ളതുമായ വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നു.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ ശ്രീമദുത്തരകാണ്ഡേ ത്ര്യശീതിതമഃ സര്ഗഃ
ഇങ്ങനെ വാല്മീകിമഹർഷിയുടെ ആദികാവ്യമായ ശ്രീമദ്രാമായണത്തിലെ ഉത്തരകാണ്ഡയിലെ എൺപത്തിമൂന്നാം സർഗം സമാപിക്കുന്നു.
തഥോക്തവതി രാമേ തു ഭരതേ ച മഹാത്മനി । ലക്ഷ്മണോ ഽഥ ശുഭം വാക്യമുവാച രഘുനന്ദനമ് ।। ൭.൮൪.
രാമനും മഹാത്മാവായ ഭരതനും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ലക്ഷ്മണൻ രഘുനന്ദനനോടു ശുഭവാക്യം പറഞ്ഞു.
അശ്വമേധോ മഹായജ്ഞഃ പാവനഃ സര്വപാപ്മനാമ് । പാവനസ്തവ ദുര്ധര്ഷോ രോചതാം രഘുനന്ദന ।। ൭.൮൪.
അശ്വമേധം എന്ന മഹായജ്ഞം എല്ലാ പാപികളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതാണു്. രഘുവംശജനായ രാമാ, ഈ മഹത്തായ ശുദ്ധീകരണ യജ്ഞം നിനക്കു് ഇഷ്ടമായിരിക്കട്ടെ.
ശ്രൂയതേ ഹി പുരാവൃത്തം വാസവേ സുമഹാത്മനി । ബ്രഹ്മഹത്യാവൃതഃ ശക്രോ ഹയമേധേന പാവിതഃ ।। ൭.൮൪.
പണ്ടു്, മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രന് ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം ഏറ്റു് അശ്വമേധയാഗം നടത്തി ശുദ്ധനായി എന്നു് കേള്ക്കപ്പെടുന്നു.
പുരാ കില മഹാബാഹോ ദേവാസുരസമാഗമേ । വൃത്രോ നാമ മഹാനാസീദ്ദൈതേയോ ലോകസമ്മതഃ ।। ൭.൮൪.
പണ്ടൊരിക്കല്, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും കൂടിയപ്പോള്, ലോകം പ്രശംസിച്ച വൃത്രന് എന്ന മഹാസുരന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിസ്തീര്ണോ യോജനശതമുച്ഛ്രിതസ്ത്രിഗുണം തതഃ । അനുരാഗേണ ലോകാംസ്ത്രീന്സ്നേഹാത്പശ്യതി സര്വതഃ ।। ൭.൮൪.
അവന് വിശാലനും, നൂറു് യോജന വീതിയും അതിന്റെ മൂന്നിരട്ടി ഉയരവും ഉള്ളവനായിരുന്നു. സ്നേഹത്തോടെ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും എല്ലാവരെയും അവന് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ധര്മജ്ഞശ്ച കൃതജ്ഞശ്ച ബുദ്ധ്യാ ച പരിനിഷ്ഠിതഃ । ശശാസ പൃഥിവീം സ്ഫീതാം ധര്മേണ സുസമാഹിതഃ ।। ൭.൮൪.
അവന് ധര്മ്മത്തില് നിപുണനും, ഉപകാരം മറക്കാത്തവനും, ബുദ്ധിയാല് ഉറപ്പുള്ളവനുമായിരുന്നു. അവന് ധര്മ്മപാലനത്തിലൂടെ സമൃദ്ധമായ ഭൂമി ഭരിച്ചിരുന്നു.
തസ്മിന്പ്രശാസതി തദാ സര്വകാമദുഘാ മഹീ । രസവന്തി പ്രഭൂനാനി മൂലാനി ച ഫലാനി ച ।। ൭.൮൪.
അവന് ഭരിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്, ഭൂമി എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവയായിരുന്നു; ശക്തന്മാര്ക്കു് രസമുള്ള വേരുകളും പഴങ്ങളും സമൃദ്ധമായി ലഭിച്ചു.
അകൃഷ്ടപച്യാ പൃഥിവീ സുസമ്പന്നാ മഹാത്മനഃ । സ രാജ്യം താദൃശം ഭുങ്ക്തേ സ്ഫീതമദ്ഭുതദര്ശനമ് ।। ൭.൮൪.
വളരെ വലിയ ആത്മാവായ അവനു്, കൃഷിയില്ലാതിരുന്നിട്ടും ഭൂമി സമൃദ്ധിയോടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത്ഭുതകരമായ സമൃദ്ധിയുള്ള രാജ്യം അവന് അനുഭവിച്ചു.
തസ്യ ബുദ്ധിഃ സമുപ്തന്നാ തപഃ കുര്യാമനുത്തമമ് । തപോ ഹി പരമം ശ്രേയഃ സമ്മോഹമിതരത്സുഖമ് ।। ൭.൮൪.
അവന്റെ മനസ്സില് അപ്പോള് ഉന്നതമായ തപസ്സ് ചെയ്യണമെന്ന ആഗ്രഹം ഉദിച്ചു. കാരണം, തപസ്സാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ശുഭം; മറ്റുള്ള സുഖങ്ങള് എല്ലാം മായാജാലം മാത്രമാണ്.
സ നിക്ഷിപ്യ സുതം ജ്യേഷ്ഠം പൌരേഷു മധുരേശ്വരമ് । തപ ഉഗ്രം സമാതിഷ്ഠത്താപയന്സര്വദേവതാഃ ।। ൭.൮൪.
അവന് തന്റെ മൂത്തമകനെ നഗരവാസികള്ക്കിടയില് രാജാവായി നിയമിച്ചു, പിന്നെ കടുത്ത തപസ്സ് ആരംഭിച്ചു, അതിനാല് എല്ലാ ദേവന്മാര്ക്കും ദു:ഖം ഉണ്ടായി.
തപസ്തപ്യതി വൃത്രേ തു വാസവഃ പരമാര്തവത് । വിഷ്ണും സമുപസങ്ക്രമ്യ വാക്യമേതദുവാച ഹ ।। ൭.൮൪.
വൃത്രന് തപസ്സ് ചെയ്യുമ്പോള്, വലിയ ദു:ഖത്തില് ആയിരുന്ന ഇന്ദ്രന് വിഷ്ണുവിനെ സമീപിച്ചു് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
തപസ്യതാ മഹാബാഹോ ലോകാഃ വൃത്രേണ നിര്ജിതാഃ । ബലവാന്സ ഹി ധര്മാത്മാ നൈനം ശക്ഷ്യാമി ശാസിതുമ് ।। ൭.൮൪.
മഹാബാഹുവായ രാമാ, വൃത്രന് തപസ്സ് ചെയ്യുമ്പോള് ലോകങ്ങള് അവന്റെ അധീനതയിലായി. അവന് ശക്തനും ധര്മ്മനിഷ്ഠനുമാണ്, ഞാന് അവനെ ഭരിക്കാന് കഴിയുന്നില്ല.
യദ്യസൌ തപ ആതിഷ്ഠേദ്ഭൂയ ഏവാസുരേശ്വര । യാവല്ലോകാ ധരിഷ്യന്തി താവദസ്യ വശാനുഗാഃ ।। ൭.൮൪.
അസുരാധിപനായ ആ വൃത്രന് വീണ്ടും തപസ്സ് ആരംഭിച്ചാല്, ലോകങ്ങള് നിലനില്ക്കുന്നവരെല്ലാം അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തില് തുടരും.
തം ചൈനം പരമോദാരമുപേക്ഷസി മഹാബലമ് । ക്ഷണം ഹി ന ഭവേദ്വൃത്രഃ ക്രുദ്ധേ ത്വയി സുരേശ്വര ।। ൭.൮൪.
ദേവേന്ദ്രാ, നീ ആ മഹാബലനും മഹാദാനശീലനും ആയവനെ അവഗണിച്ചാലും, നീ കോപിച്ചാല് വൃത്രന് ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കില്ല.
യദാ ഹി പ്രീതിസംയോഗം ത്വയാ വിഷ്ണോ സമാഗതഃ । തദാപ്രഭൃതി ലോകാനാം നാഥത്വമുപലബ്ധവാന് ।। ൭.൮൪.
വിഷ്ണുവേ, നീ സ്നേഹത്തോടെ അവനോടൊപ്പം ചേർന്ന നിമിഷം മുതലാണ് അവന് ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിത്വം നേടിയത്.
സ ത്വം പ്രസാദം ലോകാനാം കുരുഷ്വ സുസമാഹിതഃ । ത്വത്കൃതേന ഹി സര്വം സ്യാപ്രശാന്തമരുജം ജഗത് ।। ൭.൮൪.
അതിനാല്, നീ ഉറച്ച മനസ്സോടെ ലോകങ്ങള്ക്കു് അനുഗ്രഹം നല്കണം; കാരണം, നിന്റെ കൃപയാല് ഈ ചഞ്ചലമായ ലോകം സമാധാനമാകും.
ഇമേ ഹി സര്വേ വിഷ്ണോ ത്വാം നിരീക്ഷന്തേ ദിവൌകസഃ । വൃത്രഘാതേന മഹതാ തേഷാം സാഹ്യം കുരുഷ്വ ഹ ।। ൭.൮൪.
വിഷ്ണുവേ, ഈ സ്വര്ഗ്ഗവാസികള് എല്ലാവരും നിന്നെ നോക്കി കാത്തിരിക്കുന്നു; വൃത്രനെ സംഹരിക്കുന്നതില് അവര്ക്കു് സഹായം ചെയ്യണം.
ത്വയാ ഹി നിത്യശഃ സാഹ്യം കൃതമേഷാം മഹാത്മനാമ് । അസഹ്യമിദമന്യേഷാമഗതീനാം ഗതിര്ഭവാന് ।। ൭.൮൪.
നീ എപ്പോഴും ഈ മഹാത്മാക്കളെ സഹായിച്ചിരിക്കുന്നു; മറ്റൊരാള്ക്ക് ഇത് സഹിക്കാനാവില്ല. ആശ്രയമില്ലാത്തവര്ക്കു് നീയാണ് ആശ്രയം.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ ശ്രീമദുത്തരകാണ്ഡേ ചതുരശീതിതമഃ സര്ഗഃ
ഇങ്ങനെ വാല്മീകിമഹർഷിയുടെ ശ്രീമദ്രാമായണത്തിലെ ഉത്തരകാണ്ഡയുടെ എൺപത്തിനാലാമത്തെ സര്ഗം സമാപിക്കുന്നു.
ലക്ഷ്മണസ്യ തു തദ്വാക്യം ശ്രുത്വാ ശത്രുനിബര്ഹണഃ । വൃത്രഘാതമശേഷേണ കഥയേത്യാഹ സുവ്രത ।। ൭.൮൫.
ലക്ഷ്മണന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ശത്രുക്കൾക്ക് ഭയമായവൻ സുഭ്രതൻ പറഞ്ഞു: 'വൃത്രനെ കൊല്ലിയ കഥ മുഴുവനും പറയൂ.'
രാഘവേണൈവമുക്തസ്തു സുമിത്രാനന്ദവര്ധനഃ । ഭൂയ ഏവ കഥാം ദിവ്യാം കഥയാമാസ സുവ്രതഃ ।। ൭.൮൫.
രാഘവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സുമിത്രയുടെ സന്തോഷം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ സുഭ്രതൻ വീണ്ടും ആ ദിവ്യകഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.
സഹസ്രാക്ഷവചഃ ശ്രുത്വാ സര്വേഷാം ച ദിവൌകസാമ് । വിഷ്ണുര്ദേവാനുവാചേദം സര്വാനിന്ദ്രപുരോഗമാന് ।। ൭.൮൫.
ആയിരം കണ്ണുള്ളവന്റെ വാക്കുകളും എല്ലാ ദേവന്മാരുടേയും വാക്കുകളും കേട്ട ശേഷം, വിഷ്ണു എല്ലാ ദേവന്മാരോടും, ഇന്ദ്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കേ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
പൂര്വം സൌഹൃദബദ്ധോ ഽസ്മി വൃത്രസ്യ ഹ മഹാത്മനഃ । തേന യുഷ്മത്പ്രിയാര്ഥം ഹി നാഹം ഹന്മി മഹാസുരമ് ।। ൭.൮൫.
മുന്പ് വലിയ ആത്മാവുള്ള വൃത്രനോടു എനിക്ക് സൗഹൃദബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു, നിങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിനായി ഞാൻ ആ മഹാസുരനെ കൊല്ലുന്നില്ല.
അവശ്യം കരണീയം ച ഭവതാം സുഖമുത്തമമ് । തസ്മാദുപായമാഖ്യാസ്യേ യേന വൃത്രോ നിഹന്യതേ ।। ൭.൮൫.
എങ്കിലും, നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ, വൃത്രനെ എങ്ങനെ കൊല്ലാം എന്ന വഴി ഞാൻ പറയാം.
ത്രിധാഭൂതം കരിഷ്യാമി ഹ്യാത്മാനം സുരസത്തമാഃ । തേന വൃത്രം സഹസ്രാക്ഷോ വധിഷ്യതി ന സംശയഃ ।। ൭.൮൫.
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കും. അങ്ങനെ ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ വൃത്രനെ നിർബന്ധമായി കൊല്ലും, സംശയമില്ല.
ഏകാംശോ വാസവം യാതു ദ്വിതീയോ വജ്രമേവ തു । തൃതീയോ ഭൂതലം ശക്രസ്തദാ വൃത്രം വധിഷ്യതി ।। ൭.൮൫.
ഒരു ഭാഗം വാസവനിൽ പ്രവേശിക്കും, രണ്ടാമത്തേത് വജ്രമായി മാറും, മൂന്നാമത്തേത് ഭൂമിയായി മാറും. അപ്പോൾ ശക്രൻ വൃത്രനെ കൊല്ലും.
തഥാ ബ്രുവതി ദേവേശേ ദേവാ വാക്യമഥാബ്രുവന് । ഏവമേതന്ന സന്ദേഹോ യഥാ വദസി ദൈത്യഹന് ।। ൭.൮൫.
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ഇങ്ങനെ തന്നെ, സംശയമില്ല, നീ പറയുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ്, ദൈത്യനെ കൊല്ലുന്നവനേ.'