തസ്യ പുത്രദ്വയം ബ്രഹ്മന്ദ്വാഭ്യാം സ്ത്രീഭ്യാമജായത । അഹം ശ്വേത ഇതി ഖ്യാതോ യവീയാന്സുരഥോ ഽഭവത് ।। ൭.൭൮.
ബ്രാഹ്മണനേ, അദ്ദേഹത്തിന് രണ്ട് ഭാര്യമാരിൽ നിന്ന് രണ്ട് മക്കളുണ്ടായി. ഞാൻ ശ്വേതൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; എന്റെ ഇളയ സഹോദരൻ സുരഥൻ ആകുന്നു.
തതഃ പിതരി സ്വര്യാതേ പൌരാ മാമഭ്യഷേചയന് । തത്രാഹം കൃതവാന്രാജ്യം ധര്മ്യം ച സുസമാഹിതഃ ।। ൭.൭൮.
അച്ഛൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയശേഷം, നഗരവാസികൾ എന്നെ രാജാവാക്കി. അവിടെ ഞാൻ ധർമ്മപൂർവ്വം രാജ്യം ഭരിച്ചു.
ഏവം വര്ഷസഹസ്രാണി സമതീതാനി സുവ്രത । രാജ്യം കാരയതോ ബ്രഹ്മന്പ്രജാ ധര്മേണ രക്ഷതഃ ।। ൭.൭൮.
ഇങ്ങനെ, സദാചാരനേ, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ഞാൻ രാജ്യം ഭരിച്ച് ജനങ്ങളെ നീതിപൂർവ്വം സംരക്ഷിച്ചു.
സോ ഽഹം നിമിത്തേ കസ്മിംശ്ചിദ്വിജ്ഞാതായുര്ദ്വിജോത്തമ । കാലധര്മം ഹൃദി ന്യസ്യ തതോ വനമുപാഗമമ് ।। ൭.൭൮.
തുടർന്ന്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഒരു ലക്ഷണത്തിൽ നിന്നു എന്റെ ആയുസ്സ് തീർന്നുവെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. കാലത്തിന്റെ നിയമം മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി ഞാൻ കാടിലേക്ക് പോയി.
സോ ഽഹം വനമിദം ദുര്ഗം മൃഗപക്ഷിവിവര്ജിതമ് । തപശ്ചര്തും പ്രവിഷ്ടോ ഽസ്മി സമീപേ സരസഃ ശുഭേ ।। ൭.൭൮.
ഇങ്ങനെ, മൃഗങ്ങളോ പക്ഷികളോ ഇല്ലാത്ത ഈ കഠിനമായ കാട്ടിൽ, ഈ മനോഹരമായ തടാകത്തിനരികിൽ തപസ്സു ചെയ്യാൻ ഞാൻ പ്രവേശിച്ചു.
ഭ്രാതരം സുരഥം രാജ്യേ ഹ്യഭിഷിച്യ മഹീപതിമ് । ഇദം സരഃ സമാസാദ്യ തപസ്തപ്തം മയാ ചിരമ് ।। ൭.൭൮.
എന്റെ സഹോദരൻ സുരഥനെ രാജാവാക്കി, ഞാൻ ഈ തടാകം എത്തി, ഇവിടെ ദീർഘകാലം തപസ്സു ചെയ്തു.
സോ ഽഹം വര്ഷസഹസ്രാണി തപസ്ത്രീണി മഹാവനേ । തപ്ത്വാ സുദുഷ്കരം പ്രാപ്തോ ബ്രഹ്മലോകമനുത്തമമ് ।। ൭.൭൮.
ഇവിടെ, ഈ മഹാവനത്തിൽ, ഞാൻ മൂവായിരം വർഷം അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സു നടത്തി, അതിനുശേഷം പരമമായ ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിച്ചു.
തസ്യ മേ സ്വര്ഗഭൂതസ്യ ക്ഷുത്പിപാസേ ദ്വിജോത്തമ । ബാധേതേ പരമോദാര തതോ ഽഹം വ്യഥിതേന്ദ്രിയഃ । ഗത്വാ ത്രിഭുവനശ്രേഷ്ഠം പിതാമഹമുവാച ഹ ।। ൭.൭൮.
എന്നാൽ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോലും വിശപ്പും ദാഹവും എന്നെ അത്യന്തം പീഡിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ദുർബലമായ ഞാൻ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ പിതാമഹനോടു ചെന്നു സംസാരിച്ചു.
ഭഗവന്ബ്രഹ്മലോകോ ഽയം ക്ഷുത്പിപാസാവിവര്ജിതഃ । കസ്യായം കര്മണഃ പാകഃ ക്ഷുത്പിപാസാനുഗോ ഹ്യഹമ് ।। ൭.൭൮.
ഭഗവന്, ഈ ബ്രഹ്മലോകം വിശപ്പും ദാഹവും ഇല്ലാത്തതാണല്ലോ. എനിക്ക് ഇവിടെ വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവപ്പെടുന്നത് എവിടുന്നാണ്, ആരുടെ കര്മ്മഫലമാണ് ഇതു?
ആഹാരഃ കശ്ച മേ ദേവ തന്മേ ബ്രൂഹി പിതാമഹ ।। ൭.൭൮.
എനിക്ക് എന്താണ് ഭക്ഷണം, ദേവനേ? അതു പറയണം, പിതാമഹാ.
പിതാമഹസ്തു മാമാഹ തവാഹാരഃ സുദേവജ । സ്വാദൂനി സ്വാനി മാംസാനി താനി ഭക്ഷയ നിത്യശഃ ।। ൭.൭൮.
പിതാമഹന് പറഞ്ഞു: സുദേവജ, നിന്റെ ഭക്ഷണം നിന്റെ തന്നെ രുചികരമായ മാംസമാണ്. അതു നീ എപ്പോഴും കഴിക്കണം.
സ്വശരീരം ത്വയാ പുഷ്ടം കുര്വതാ തപ ഉത്തമമ് । അനുപ്തം രോഹതേ ശ്വേത ന കദാചിന്മഹാമതേ ।। ൭.൭൮.
ശ്വേതാ, നീ ഉത്തമമായ തപസ്സിലൂടെ വളര്ത്തിയ ഈ ശരീരം, മുറിവ് വരുത്തിയാലും വീണ്ടും വളരും; അതു ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല, മഹാമനസാ.
തൃപ്തിര്ന തേ ഽസ്തി സൂക്ഷ്മാ ഽപി വനേ സത്വനിഷേവിതേ । പുരാ തു ഭിക്ഷമാണായ ഭിക്ഷാ വൈ യതയേ നൃപ । ന ഹി ദത്താ ത്വയേന്ദ്രാഭ യസ്മാദതിഥയേ ഽപി വൈ ।। ൭.൭൮.
വനത്തില് ജീവികള് നിറഞ്ഞിട്ടും, നിനക്ക് ചെറിയ തൃപ്തിയും ഇല്ല. രാജാവേ, മുമ്പ് നീ യതിയായി ഭിക്ഷയെടുത്തപ്പോള് അതു ഒരിക്കലും മറ്റൊരാള്ക്ക്, അതായത് അതിഥിക്കു പോലും, നല്കിയിട്ടില്ല.
ദത്തം ന തേ ഽസ്തി സൂക്ഷ്മോ ഽപി തപ ഏവ നിഷേവസേ । തേന സ്വര്ഗഗതോ വത്സ ബാധ്യസേ ക്ഷുത്പിപാസയാ ।। ൭.൭൮.
നീ ഒരിക്കലും ചെറിയൊരു ദാനവും ചെയ്തിട്ടില്ല, തപസ്സു മാത്രം ചെയ്തുവന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ സ്വര്ഗത്തിലേക്കു എത്തിയിട്ടും, നീ വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിക്കുന്നു, മകനേ.
സ ത്വം സുപുഷ്ടമാഹാരൈഃ സ്വശരീരമനുത്തമമ് । ഭക്ഷയിത്വാമൃതരസം തേന തൃപ്തിര്ഭവിഷ്യതി ।। ൭.൭൮.
നീ നല്ലപോലെ പോഷിപ്പിച്ച നിന്റെ ശരീരം, അമൃതംപോലെയുള്ളത്, കഴിച്ചാല് അതിലൂടെ നിനക്ക് തൃപ്തി ലഭിക്കും.
യദാ തു തദ്വനം ശ്വേത അഗസ്ത്യഃ സുമഹാനൃഷിഃ । ആഗമിഷ്യതി ദുര്ധര്ഷസ്തദാ കൃച്ഛ്രാദ്വിമോക്ഷ്യതേ ।। ൭.൭൮.
ശ്വേതാ, ആ വനത്തിലേക്ക് മഹാനായ അഗസ്ത്യമുനി, ആരെയും തടയാനാവാത്തവന്, വന്നെത്തുമ്പോള് നീ ഈ കഷ്ടത്തില് നിന്ന് മോചിതനാകും.
സ ഹി താരയിതും സൌമ്യ ശക്തഃ സുരഗണാനപി । കിം പുനസ്ത്വാം മഹാബാഹോ ക്ഷുത്പിപാസാവശം ഗതമ് ।। ൭.൭൮.
സൗമ്യ, അഗസ്ത്യന് ദേവഗണങ്ങളെയും രക്ഷിക്കാന് കഴിയുന്നവനാണ്. അങ്ങനെ കഴിയുമ്പോള് വിശപ്പും ദാഹവും പിടിച്ചിരിക്കുന്ന നീയെയും രക്ഷിക്കാന് എളുപ്പമാണ്, മഹാബാഹുവേ.
സോ ഽഹം ഭഗവതഃ ശ്രുത്വാ ദേവദേവസ്യ നിശ്ചയമ് । ആഹാരം ഗര്ഹിതം സ്വശരീരം ദ്വിജോത്തമ ।। ൭.൭൮.
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ദേവദേവനായ ഭഗവാന്റെ നിശ്ചയം കേട്ടശേഷം, ഞാന് എന്റെ തന്നെ ശരീരം, അപമാനകരമായ ആഹാരമായി സ്വീകരിച്ചു.
ബഹൂന്വര്ഷഗണാന്ബ്രഹ്മന്ഭുജ്യമാനമിദം മയാ । ക്ഷയം നാഭ്യേതി ബ്രഹ്മര്ഷേ തൃപ്തിശ്ചാപി മമോത്തമാ ।। ൭.൭൮.
ബ്രാഹ്മണനേ, അനേകം വര്ഷങ്ങളായി ഞാന് ഇതു കഴിച്ചുവരുന്നു. ബ്രഹ്മര്ഷേ, ഇതു കുറയുന്നില്ല, എനിക്ക് ഉത്തമമായ തൃപ്തിയുണ്ട്.
തസ്യ മേ കൃച്ഛ്രഭൂതസ്യ കൃച്ഛ്രാദസ്മാദ്വിമോചയ । അന്യേഷാം ന ഗതിര്ഹ്യത്ര കുമ്ഭയോനിമൃതേ ദ്വിജമ് ।। ൭.൭൮.
ഇങ്ങനെ കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്ന എനിക്ക്, ഈ കഷ്ടത്തില് നിന്ന് മോചിപ്പിക്കണം. കുംബയോനിയായ അഗസ്ത്യന് ഒഴികെ, ഇവിടെ മറ്റാര്ക്കും ആശ്രയം ഇല്ല, ദ്വിജന്.
ഇദമാഭരണം സൌമ്യ താരണാര്ഥം ദ്വിജോത്തമ । പ്രതിഗൃഹ്ണീഷ്വ ഭദ്രം തേ പ്രസാദം കര്തുമര്ഹസി ।। ൭.൭൮.
സൗമ്യ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, എന്റെ മോചനത്തിനായി ഈ ആഭരണങ്ങള് സ്വീകരിക്കണം. നിനക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകട്ടെ, ദയവായി കൃപ കാണിക്കണം.
ഇദം താവത്സുവര്ണം ച ധനം വസ്ത്രാണി ച ദ്വിജ । ഭക്ഷ്യം ഭോജ്യം ച ബ്രഹ്മര്ഷേ ദദാത്യാഭരണാനി ച ।। ൭.൭൮.
ഇവിടെ പൊന്നും, ധനവും, വസ്ത്രങ്ങളും, ഭക്ഷണവും പാനീയവും, ബ്രഹ്മര്ഷേ, ആഭരണങ്ങളും എല്ലാം ഞാന് നിനക്കു നല്കുന്നു.
സര്വാന്കാമാന്പ്രയച്ഛാമി ഭോഗാംശ്ച മുനിപുങ്ഗവ । താരണേ ഭഗവന്മഹ്യം പ്രസാദം കര്തുമര്ഹസി ।। ൭.൭൮.
മുനിശ്രേഷ്ഠാ, എല്ലാ ഇഷ്ടസൗഖ്യങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും ഞാന് നിനക്കു നല്കുന്നു. ഭഗവന്, എന്റെ മോചനത്തിനായി ദയവായി കൃപ കാണിക്കണം.
തസ്യാഹം സ്വര്ഗിണോ വാക്യം ശ്രുത്വാ ദുഃഖസമന്വിതമ് । താരണായോപജഗ്രാഹ തദാഭരണമുത്തമമ് ।। ൭.൭൮.
ആ സ്വര്ഗവാസിയുടെ ദുഃഖഭരിതമായ വാക്കുകള് കേട്ടു, അവന്റെ മോചനത്തിനായി ഞാന് ആ ഉത്തമമായ ആഭരണം സ്വീകരിച്ചു.
മയാ പ്രതിഗൃഹീതേ തു തസ്മിന്നാഭരണേ ശുഭേ । മാനുഷഃ പൂര്വകോ ദേഹോ രാജര്ഷേര്വിനനാശ ഹ ।। ൭.൭൮.
ഞാന് ആ ശുഭമായ ആഭരണം സ്വീകരിച്ചപ്പോള്, ആ രാജര്ഷിയുടെ മുന്പത്തെ മനുഷ്യശരീരം നശിച്ചു.
പ്രനഷ്ടേ തു ശരീരേ ഽസൌ രാജര്ഷിഃ പരയാ മുദാ । തൃപ്തഃ പ്രമുദിതോ രാജാ ജഗാമ ത്രിദിവം സുഖമ് ।। ൭.൭൮.
ശരീരം ഇല്ലാതായപ്പോള്, ആ രാജര്ഷി പരമാനന്ദത്തിലും തൃപ്തിയിലും നിറഞ്ഞ്, സന്തോഷത്തോടെ സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് പോയി.
തേനേദം ശക്രതുല്യേന ദിവ്യമാഭരണം മമ । തസ്മിന്നിമിത്തേ കാകുത്സ്ഥ ദത്തമദ്ഭുതദര്ശനമ് ।। ൭.൭൮.
അതിനാൽ, ഇന്ദ്രനോടു തുല്യമായ ഈ ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ എനിക്ക് തന്നു, കാകുത്സ്ഥ, അതു കാണുമ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നും.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ ശ്രീമദുത്തരകാണ്ഡേ ഽഷ്ടസപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ
ഇങ്ങനെ വാല്മീകി മഹർഷി രചിച്ച മഹത്തായ രാമായണത്തിലെ ഉത്തരകാണ്ഡയിലെ എഴുപത്തിയെട്ടാം സർഗം സമാപിക്കുന്നു.
തദദ്ഭുതതമം വാക്യം ശ്രുത്വാഗസ്ത്യസ്യ രാഘവഃ । ഗൌരവാദ്വിസ്മയാച്ചൈവ പുനഃ പ്രഷ്ടും പ്രചക്രമേ ।। ൭.൭൯.
അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞ അത്ഭുതകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട രാഘവൻ, ആദരവിലും വിസ്മയത്തിലും, വീണ്ടും ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഭഗവംസ്തദ്വനം ഘോരം തപസ്തപ്യതി യത്ര സഃ । ശ്വേതോ വൈദര്ഭകോ രാജാ കഥം സ്യാദമൃഗദ്വിജമ് ।। ൭.൭൯.
ഭഗവൻ, വൈദർഭ്യരാജാവായ ശ്വേതൻ തപസ്സ് ചെയ്ത ആ ഭയാനകമായ കാടിൽ എങ്ങനെ മൃഗങ്ങളോ പക്ഷികളോ ഇല്ലാതിരുന്നുവെന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.