സമാനസാരം കാകുത്സ്ഥ രൌദ്രേണ ധനുഷാ ത്വിദമ്। തദാ തു ദേവതാഃ സര്വാഃ പൃച്ഛന്തി സ്മ പിതാമഹമ്
കാകുത്സ്ഥനേ, ഈ വില്ല് രുദ്രവില്ലിനോട് തുല്യമായ സ്വഭാവമുള്ളതാണ്. അപ്പോൾ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും പിതാമഹനോടു ചോദിച്ചു.
ശിതികണ്ഠസ്യ വിഷ്ണോശ്ച ബലാബലനിരീക്ഷയാ। അഭിപ്രായം തു വിജ്ഞായ ദേവതാനാം പിതാമഹഃ
ശിവനും വിഷ്ണുവും ആരാണ് കൂടുതൽ ശക്തനെന്ന് അറിയാൻ ദേവന്മാരുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ആശയം മനസ്സിലാക്കി പിതാമഹൻ—
വിരോധം ജനയാമാസ തയോഃ സത്യവതാം വരഃ। വിരോധേ തു മഹദ് യുദ്ധമഭവദ് രോമഹര്ഷണമ്
സത്യവ്രതികളായ അവരിൽ വൈരം ഉണ്ടാക്കി; ആ വൈരത്തിൽ വലിയ, രോമാഞ്ചം പകരുന്ന യുദ്ധം നടന്നു.
ശിതികണ്ഠസ്യ വിഷ്ണോശ്ച പരസ്പരജയൈഷിണോഃ। തദാ തു ജൃമ്ഭിതം ശൈവം ധനുര്ഭീമപരാക്രമമ്
ശിവനും വിഷ്ണുവും തമ്മിൽ പരസ്പരം ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ ശക്തിയുള്ള ശൈവവില്ല് അപ്പോൾ വലിച്ചു പിടിച്ചു.
ഹുംകാരേണ മഹാദേവഃ സ്തമ്ഭിതോഽഥ ത്രിലോചനഃ। ദേവൈസ്തദാ സമാഗമ്യ സര്ഷിസങ്ഘഃ സചാരണൈഃ
അപ്പോള് മഹാദേവന്, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവന്, ഒരു ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം കേട്ട് നിലച്ചു. അന്നേരം ദേവന്മാരും, മഹർഷിമാരും, ഗന്ധര്വന്മാരും ഒത്തുകൂടി.
യാചിതൌ പ്രശമം തത്ര ജഗ്മതുസ്തൌ സുരോത്തമൌ। ജൃമ്ഭിതം തദ് ധനുര്ദൃഷ്ട്വാ ശൈവം വിഷ്ണുപരാക്രമൈഃ
അവിടെ ദേവന്മാര് സമാധാനത്തിനായി അപേക്ഷിച്ചപ്പോള് ആ രണ്ടു മഹാദേവന്മാരും അകന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയാല് ശിവന്റെ വില്ല് വളഞ്ഞത് അവര് കണ്ടു.
അധികം മേനിരേ വിഷ്ണും ദേവാഃ സര്ഷിഗണാസ്തഥാ। ധനൂ രുദ്രസ്തു സംക്രുദ്ധോ വിദേഹേഷു മഹായശാഃ
ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും വിഷ്ണുവിനെ കൂടുതല് മഹത്വം ഉള്ളവനെന്ന് കരുതി. എന്നാല് മഹാശക്തനായ രുദ്രന് വിദേഹരാജ്യത്തില് കോപത്തോടെ നിന്നു.
ദേവരാതസ്യ രാജര്ഷേര്ദദൌ ഹസ്തേ സസായകമ്। ഇദം ച വൈഷ്ണവം രാമ ധനുഃ പരപുരംജയമ്
അപ്പോള് രാജർഷിയായ ദേവരാതന് വില്ലും അമ്പുകളും കൈവശം വാങ്ങി. രാമാ, ഈ വിഷ്ണുവിന്റെ വില്ല് ശത്രുനഗരങ്ങളെ ജയിക്കാനുള്ളതാണു.
ഋചീകേ ഭാര്ഗവേ പ്രാദാദ് വിഷ്ണുഃ സ ന്യാസമുത്തമമ്। ഋചീകസ്തു മഹാതേജാഃ പുത്രസ്യാപ്രതികര്മണഃ
വിഷ്ണു അത്ഭുതമായ വില്ല് ഋചീകഭാര്ഗവന് കൈമാറി. മഹാതേജസ്സുള്ള ഋചീകന് അത് തന്റെ അതുല്യശക്തിയുള്ള മകനു നല്കി.
പിതുര്മമ ദദൌ ദിവ്യം ജമദഗ്നേര്മഹാത്മനഃ। ന്യസ്തശസ്ത്രേ പിതരി മേ തപോബലസമന്വിതേ
എന്റെ അച്ഛന് ആ ദിവ്യവില്ല് മഹാത്മാവായ ജമദഗ്നിക്കു നല്കി. അപ്പന് തപസ്സിന്റെ ബലത്തോടെ ആയുധങ്ങള് വച്ചുവെച്ചപ്പോള്.
അര്ജുനോ വിദധേ മൃത്യും പ്രാകൃതാം ബുദ്ധിമാസ്ഥിതഃ। വധമപ്രതിരൂപം തു പിതുഃ ശ്രുത്വാ സുദാരുണമ്। ക്ഷത്രമുത്സാദയം രോഷാജ്ജാതം ജാതമനേകശഃ
അര്ജുനന് സാധാരണ ബുദ്ധി സ്വീകരിച്ച് മരണത്തിന് കാരണമായി. തന്റെ അച്ഛന്റെ ക്രൂരമായ അന്യായവധം കേട്ടു, അവന് കോപത്തില് വീണ്ടും വീണ്ടും ക്ഷത്രിയരെ നശിപ്പിച്ചു.
പൃഥിവീം ചാഖിലാം പ്രാപ്യ കശ്യപായ മഹാത്മനേ। യജ്ഞസ്യാന്തേഽദദം രാമ ദക്ഷിണാം പുണ്യകര്മണേ
എല്ലാ ഭൂമിയും സ്വന്തമാക്കി, മഹാത്മാവായ കശ്യപന് യാഗം പൂര്ത്തിയായ ശേഷം ദക്ഷിണയായി നല്കി, രാമാ, പുണ്യഫലമായി.
ദത്ത്വാ മഹേന്ദ്രനിലയസ്തപോബലസമന്വിതഃ। ശ്രുത്വാ തു ധനുഷോ ഭേദം തതോഽഹം ദ്രുതമാഗതഃ
അത് നല്കി, ഞാന് മഹേന്ദ്രപര്വതത്തില് തപസ്സോടെ താമസിച്ചു. പക്ഷേ വില്ല് പൊട്ടിയ വാര്ത്ത കേട്ടു ഞാന് വേഗത്തില് ഇവിടെ എത്തി.
തദേവം വൈഷ്ണവം രാമ പിതൃപൈതാമഹം മഹത്। ക്ഷത്രധര്മം പുരസ്കൃത്യ ഗൃഹ്ണീഷ്വ ധനുരുത്തമമ്
ഇങ്ങനെ, രാമാ, ഈ മഹാവില്ല് പിതാവില് നിന്നും പിതാമഹനില് നിന്നും പാരമ്പര്യമായി വന്നതാണ്. ക്ഷത്രിയന്റെ ധര്മ്മം പാലിച്ച് ഈ ഉത്തമവില്ല് കൈകൊള്ളുക.
യോജയസ്വ ധനുഃശ്രേഷ്ഠേ ശരം പരപുരംജയമ്। യദി ശക്തോഽസി കാകുത്സ്ഥ ദ്വന്ദ്വം ദാസ്യാമി തേ തതഃ
ശ്രേഷ്ഠമായ വില്ലില് ശത്രുനഗരം ജയിക്കാനുള്ള അമ്പ് ഘടിപ്പിക്കൂ. കാകുത്സ്ഥകുലജനായ നീക്ക് കഴിയുമെങ്കില് പിന്നെ ഞാന് നിന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യും.
thumb|ഷട്സപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ഷട്സപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ എഴുപത്താറാം സര്ഗം കേള്ക്കട്ടെ.
ശ്രുത്വാ തു ജാമദഗ്ന്യസ്യ വാക്യം ദാശരഥിസ്തദാ। ഗൌരവാദ്യന്ത്രിതകഥഃ പിതൂ രാമമഥാബ്രവീത്
ജാമദഗ്നിയുടെ വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം ദശരഥപുത്രന് ആദരവോടെ തന്റെ അച്ഛനോടും പിന്നെ രാമനോടും പറഞ്ഞു.
കൃതവാനസി യത് കര്മ ശ്രുതവാനസ്മി ഭാര്ഗവ। അനുരുധ്യാമഹേ ബ്രഹ്മന് പിതുരാനൃണ്യമാസ്ഥിതഃ
ഭാര്ഗവാ, നീ ചെയ്ത കര്മങ്ങള് ഞാന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ബ്രാഹ്മണാ, അച്ഛന്റെ കടം തീര്ത്തതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള് നിന്നെ ആദരിക്കുന്നു.
വീര്യഹീനമിവാശക്തം ക്ഷത്രധര്മേണ ഭാര്ഗവ। അവജാനാസി മേ തേജഃ പശ്യ മേഽദ്യ പരാക്രമമ്
ഭാര്ഗവാ, നീ എന്നെ വീര്യശൂന്യനും ക്ഷത്രധര്മം പാലിക്കാന് അശക്തനുമെന്നു കരുതുന്നു. ഇന്ന് എന്റെ വീര്യം കാണുക.
ഇത്യുക്ത്വാ രാഘവഃ ക്രുദ്ധോ ഭാര്ഗവസ്യ വരായുധമ്। ശരം ച പ്രതിജഗ്രാഹ ഹസ്താല്ലഘുപരാക്രമഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാഘവന് കോപത്തോടെ ഭാര്ഗവന്റെ മഹായുധവും അമ്പും കൈയില് എടുത്തു, വേഗത്തില്.
ആരോപ്യ സ ധനൂ രാമഃ ശരം സജ്യം ചകാര ഹ। ജാമദഗ്ന്യം തതോ രാമം രാമഃ ക്രുദ്ധോഽബ്രവീദിദമ്
രാമന് വില്ലില് അമ്പ് ഘടിപ്പിച്ചു, അമ്പ് തയ്യാറാക്കി. പിന്നെ രാമന് കോപത്തോടെ ജാമദഗ്ന്യനോടു പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണോഽസീതി പൂജ്യോ മേ വിശ്വാമിത്രകൃതേന ച। തസ്മാച്ഛക്തോ ന തേ രാമ മോക്തും പ്രാണഹരം ശരമ്
നീ ബ്രാഹ്മണനാണ്, വിശ്വാമിത്രന് പോലെ എനിക്ക് ആദരണീയനാണ്. അതുകൊണ്ട്, രാമാ, നിന്നെതിരേ ജീവന് എടുക്കുന്ന അമ്പ് എനിക്ക് വിട്ടുവിടാന് കഴിയില്ല.
ഇമാം വാ ത്വദ്ഗതിം രാമ തപോബലസമര്ജിതാന്। ലോകാനപ്രതിമാന് വാപി ഹനിഷ്യാമീതി മേ മതിഃ
രാമാ, ഞാനിങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു — നിന്റെ ഈ വഴിയോ, അല്ലെങ്കിൽ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ നേടിയതായ അതുല്യമായ ലോകങ്ങളോ, ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.
ന ഹ്യയം വൈഷ്ണവോ ദിവ്യഃ ശരഃ പരപുരംജയഃ। മോഘഃ പതതി വീര്യേണ ബലദര്പവിനാശനഃ
ശത്രുനഗരങ്ങളെ ജയിച്ചവനേ, ഈ ദിവ്യമായ വൈഷ്ണവബാണം വ്യർത്ഥമായി വീഴുന്നില്ല; അതിന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിമാനമുള്ളവരുടെ ബലം തകർക്കുന്നു.
വരായുധധരം രാമം ദ്രഷ്ടും സര്ഷിഗണാഃ സുരാഃ। പിതാമഹം പുരസ്കൃത്യ സമേതാസ്തത്ര സര്വശഃ
പരമായുധം കൈവശമുള്ള രാമനെ കാണാൻ, ബ്രഹ്മാവിനെ മുന്നിൽ വെച്ച് സകല ദേവതകളും ഋഷിഗണങ്ങളും അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു.
ഗന്ധര്വാപ്സരസശ്ചൈവ സിദ്ധചാരണകിന്നരാഃ। യക്ഷരാക്ഷസനാഗാശ്ച തദ് ദ്രഷ്ടും മഹദദ്ഭുതമ്
ഗന്ധർവ്വന്മാർ, അപ്സരസുകൾ, സിദ്ധന്മാർ, ചാരണന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, നാഗന്മാർ — ഇവരും ആ മഹത്തായ അത്ഭുതം കാണാൻ അവിടെ എത്തി.
ജഡീകൃതേ തദാ ലോകേ രാമേ വരധനുര്ധരേ। നിര്വീര്യോ ജാമദഗ്ന്യോഽസൌ രാമോ രാമമുദൈക്ഷത
രാമൻ പരമധനുസ്സുമായി നില്ക്കുമ്പോൾ ലോകം അചഞ്ചലമായപ്പോൾ, ജാമദഗ്ന്യൻ ശക്തിഹീനനായി സന്തോഷത്തോടെ രാമനെ നോക്കി.
തേജോഭിര്ഗതവീര്യത്വാജ്ജാമദഗ്ന്യോ ജഡീകൃതഃ। രാമം കമലപത്രാക്ഷം മന്ദം മന്ദമുവാച ഹ
രാമന്റെ തേജസ്സിൽ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട ജാമദഗ്ന്യൻ അചഞ്ചലനായി, താമസിച്ചുകൊണ്ട്, താമരപ്പൂവുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള രാമനോട് മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
കാശ്യപായ മയാ ദത്താ യദാ പൂര്വം വസുംധരാ। വിഷയേ മേ ന വസ്തവ്യമിതി മാം കാശ്യപോഽബ്രവീത്
കഴിഞ്ഞകാലത്ത് ഞാൻ ഭൂമി കാശ്യപനു നൽകി; അതിനുശേഷം കാശ്യപൻ എന്നോട്, എന്റെ രാജ്യത്ത് ഞാൻ താമസിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞു.
സോഽഹം ഗുരുവചഃ കുര്വന് പൃഥിവ്യാം ന വസേ നിശാമ്। തദാപ്രഭൃതി കാകുത്സ്ഥ കൃതാ മേ കാശ്യപസ്യ ഹ
അതുകൊണ്ട്, ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച് ഞാൻ രാത്രിയിൽ ഭൂമിയിൽ താമസിക്കുന്നില്ല; അന്നുമുതൽ, കാകുത്ഥസന്തതിയായവനേ, കാശ്യപന്റെ വാക്ക് ഞാൻ പാലിച്ചു.