സാ വേപമാനാ ലജ്ജന്തീ ഭീതാ കരകൃതാഞ്ജലിഃ । നലകൂബരമാസാദ്യ പാദയോര്നിപപാത ഹ ।। ൭.൨൬.
വിരലുകൾ കൂട്ടി, ഭയത്തിലും ലജ്ജയിലും വിറയച്ച്, രംഭാ നളകൂബരന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു അവന്റെ കാലിൽ വീണു.
തദവസ്ഥാം ച താം ദൃഷ്ട്വാ മഹാത്മാ നലകൂബരഃ । അബ്രവീത്കിമിദം ഭദ്രേ പാദയോഃ പതിതാ ഽസി മേ ।। ൭.൨൬.
അവളെ അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിൽ കണ്ട മഹാത്മാവായ നളകൂബരൻ പറഞ്ഞു: 'സുഭദ്രേ, എന്താണ് നീ എന്റെ കാലിൽ വീണത്?'
സാ വൈ നിഃശ്വസമാനാ തു വേപമാനാ കൃതാഞ്ജലിഃ । തസ്മൈ സര്വം യഥാതത്ത്വമാഖ്യാതുമുപചക്രമേ ।। ൭.൨൬.
അവൾ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട് വിറയച്ച്, കൈകൾ കൂട്ടി, സംഭവിച്ചതെല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ നളകൂബരനോട് പറയാൻ തുടങ്ങി.
ഏഷ ദേവ ദശഗ്രീവഃ പ്രാപ്തോ ഗന്തും ത്രിവിഷ്ടപമ് । തേന സൈന്യസഹായേന നിശേയം പരിണാമിതാ ।। ൭.൨൬.
'പ്രഭോ, ഈ ദശമുഖൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകാൻ ഇവിടെ വന്നു; അവന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ എന്നെ ബലമായി കൊണ്ടുപോയി.'
ആയന്തീ തേന ദൃഷ്ടാ ഽസ്മി ത്വത്സകാശമരിന്ദമ । ഗൃഹീതാ തേന പൃഷ്ടാ ഽസ്മി കസ്യ ത്വമിതി രക്ഷസാ ।। ൭.൨൬.
'ഞാൻ വരുമ്പോൾ അവൻ എന്നെ കണ്ടു, ശത്രുനാശകനേ, പിടിച്ചു; ആ രാക്ഷസൻ ആരുടേതാണെന്നു ചോദിച്ചു.'
മയാ തു സര്വം യത്സത്യം തസ്മൈ സര്വം നിവേദിതമ് । കാമമോഹാഭിഭൂതാത്മാ നാശ്രൌഷീത്തദ്വചോ മമ ।। ൭.൨൬.
'ഞാൻ സത്യമായ് അവനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു, പക്ഷേ കാമവും മോഹവും അവനെ പിടിച്ചിരുന്നതിനാൽ, എന്റെ വാക്കുകൾ അവൻ കേട്ടില്ല.'
യാച്യമാനോ മയാ ദേവ സ്നുഷാ തേ ഽഹമിതി പ്രഭോ । തത്സര്വം പൃഷ്ഠതഃ കൃത്വാ ബലാത്തേനാസ്മി ധര്ഷിതാ ।। ൭.൨൬.
'പ്രഭോ, ഞാൻ നിന്റെ മരുമകളാണ് എന്ന് ഞാൻ അപേക്ഷിച്ചിട്ടും, അവൻ അതൊന്നും പരിഗണിക്കാതെ എന്നെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്തു.'
ഏവം ത്വമപരാധം മേ ക്ഷന്തുമര്ഹസി സുവ്രത । ന ഹി തുല്യം ബലം സൌമ്യ സ്ത്രിയാശ്ച പുരുഷസ്യ ച ।। ൭.൨൬.
'അങ്ങനെ, നീ എന്റെ പാപം ക്ഷമിക്കണം, ധൈര്യവാനേ; സ്ത്രീക്കും പുരുഷനും ഒരുപോലെയുള്ള ശക്തിയല്ല, സുമുഖനേ.'
ഏതഛുത്വാ തു സങ്ക്രുദ്ധസ്തദാ വൈശ്രവണാത്മജഃ । ധര്ഷണാം താം പരാം ശ്രുത്വാ ധ്യാനം സമ്പ്രവിവേശ ഹ ।। ൭.൨൬.
ഇതെല്ലാം കേട്ട വൈശ്രവണപുത്രൻ അത്യന്തം കോപിതനായി; ആ മഹാദുർവൃത്തം അറിഞ്ഞ്, അവൻ ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
തസ്യ തത്കര്മ വിജ്ഞായ തദാ വൈശ്രവണാത്മജഃ । മുഹൂര്താത്ക്രോധതാമ്രാക്ഷസ്തോയം ജഗ്രാഹ പാണിനാ ।। ൭.൨൬.
അവന്റെ ആ കൃത്യം മനസ്സിലാക്കി, വൈശ്രവണപുത്രൻ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച് വെള്ളം കൈയിൽ എടുത്തു.
ഗൃഹീത്വാ സലിലം സര്വമുപസ്പൃശ്യ യഥാവിധി । ഉത്സസര്ജ യഥാ ശാപം രാക്ഷസേന്ദ്രായ ദാരുണമ് ।। ൭.൨൬.
വെള്ളം എടുത്ത്, വിധിപ്രകാരം ശുദ്ധീകരണം നടത്തി, രാക്ഷസരാജാവിന് ഭയാനകമായ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു.
അകാമാ തേന യസ്മാത്ത്വം ബലാദ്ഭദ്രേ പ്രധര്ഷിതാ । തസ്മാത്സ യുവതീമന്യാം നാകാമാമുപയാസ്യതി ।। ൭.൨൬.
'ഭദ്രേ, നീ ഇഷ്ടമില്ലാതെ ബലാൽക്കാരം അനുഭവിച്ചതിനാൽ, ഇനി അവൻ ഒരിക്കലും മറ്റൊരു ഇഷ്ടമില്ലാത്ത യുവതിയെ സമീപിക്കില്ല.'
യദാ ഹ്യകാമാം കാമാര്തോ ധര്ഷയിഷ്യതി യോഷിതമ് । മൂര്ധാ തു സപ്തധാ തസ്യ ശകലീഭവിതാ തദാ ।। ൭.൨൬.
'ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീയെ അവളുടെ സമ്മതം ഇല്ലാതെ കാമം കൊണ്ടു ബലാൽക്കാരം ചെയ്താൽ, അവൻ്റെ തല ഏഴായി പിളരുകയും തകർന്നുപോകുകയും ചെയ്യും.'
തസ്മിന്നുദാഹൃതേ ശാപേ ജ്വലിതാഗ്നിസമപ്രഭേ । ദേവദുന്ദുഭയോ നേദുഃ പുഷ്പവൃഷ്ടിശ്ച ഖാച്ച്യുതാ । പിതാമഹമുഖാശ്ചൈവ സര്വേ ദേവാഃ പ്രഹര്ഷിതാഃ ।। ൭.൨൬.
ആ അഗ്നിപോലെ ദഹിക്കുന്ന ശാപം ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ, ദേവദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി, ആകാശത്തിൽ നിന്നു പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു; പിതാമഹനെ മുന്നിൽ നിർത്തി എല്ലാ ദേവന്മാരും ആനന്ദിച്ചു.
ജ്ഞാത്വാ ലോകഗതിം സര്വാം തസ്യ മൃത്യും ച രക്ഷസഃ । ഋഷയഃ പിതരശ്ചൈവ പ്രീതിമാപുരനുത്തമാമ് ।। ൭.൨൬.
ലോകത്തിന്റെ ഗതിയും ആ രാക്ഷസന്റെ മരണവും അറിഞ്ഞ്, ഋഷികളും പിതാക്കളും അത്യുത്തമമായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
ശ്രുത്വാ തു സ ദശഗ്രീവസ്തം ശാപം രോമഹര്ഷണമ് । നാരീഷു മൈഥുനേ ഭാവം നാകാമാസ്വഭ്യരോചയത് ।। ൭.൨൬.
ആ ഭയാനകമായ ശാപം ദശമുഖൻ കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ ഇനി ഒരിക്കലും സമ്മതം ഇല്ലാത്ത സ്ത്രീകളിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്നില്ലായിരുന്നു.
തേന നീതാഃ സ്ത്രിയഃ പ്രീതിമാപുഃ സര്വാഃ പതിവ്രതാഃ । നലകൂബരനിര്മുക്തം ശാപം ശ്രുത്വാ മനഃപ്രിയമ് ।। ൭.൨൬.
അതിനാൽ അവൻ കൊണ്ടുവന്ന എല്ലാ ഭർത്തൃഭക്തരായ സ്ത്രീകളും, നളകൂബരൻ നൽകിയ ശാപം മനസ്സിന് സന്തോഷംകൊണ്ടു കേട്ടപ്പോൾ, ഹർഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
കൈലാസം ലങ്ഘയിത്വാഥ ദശഗ്രീവഃ സ രാവണഃ । ആസസാദ മഹാതേജാ ഇന്ദ്രലോകം നിശാചരഃ ।। ൭.൨൭.
അപ്പോൾ പത്ത് തലകളുള്ള രാവണൻ, കൈലാസം കടന്ന്, അതിശക്തനായ ആ രാത്രിചരൻ ഇന്ദ്രന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തി.
തസ്യ രാക്ഷസസൈന്യസ്യ സമന്താദുപയാസ്യതഃ । ദേവലോകം യയൌ ശബ്ദോ മഥ്യമാനാര്ണവോപമഃ ।। ൭.൨൭.
അവന്റെ രാക്ഷസസൈന്യം എല്ലാ ദിക്കിലും ദേവലോകത്തേക്ക് മുന്നേറുമ്പോൾ, സമുദ്രം കുലുക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദംപോലൊരു മഹാശബ്ദം ഉയർന്നു.
ശ്രുത്വാ തു രാവണം പ്രാപ്തമിന്ദ്രശ്ചലിത ആസനാത് । അബ്രവീത്തത്ര താന് ദേവാന് സര്വാനേവ സമാഗതാന് ।। ൭.൨൭.
രാവണൻ എത്തിയെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ ഭയത്തോടെ തന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, അവിടെ കൂടിയിരുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാരോടും പറഞ്ഞു.
ആദിത്യാന്സവസൂന്രുദ്രാന്വിശ്വാന്സാധ്യാന്മരുദ്ഗണാന് । സജ്ജീഭവത യുദ്ധാര്ഥം രാവണസ്യ ദുരാത്മനഃ ।। ൭.൨൭.
ആദിത്യന്മാരേ, വസുക്കളേ, രുദ്രന്മാരേ, വിശ്വദേവന്മാരേ, സാദ്ധ്യന്മാരേ, മരുത്ഗണങ്ങളേ, ദുഷ്ടഹൃദയനായ രാവണനെതിരെ യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറാവൂ!
ഏവമുക്താസ്തു ശക്രേണ ദേവാഃ ശക്രസമാ യുധി । സന്നഹ്യ സുമഹാസത്ത്വാ യുദ്ധശ്രദ്ധാസമന്വിതാഃ ।। ൭.൨൭.
ഇങ്ങനെ ശക്രൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിൽ ശക്രനോടു തുല്യരായ ദേവന്മാർ, വലിയ ശക്തിയോടെ യുദ്ധത്തിന് ഉത്സാഹത്തോടെ ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ചു.
സ തു ദീനഃ പരിത്രസ്തോ മഹേന്ദ്രോ രാവണം പ്രതി । വിഷ്ണോഃ സമീപമാഗത്യ വാക്യമേതദുവാച ഹ ।। ൭.൨൭.
എന്നാൽ മഹേന്ദ്രൻ, രാവണനെ ഭയന്ന് വിഷമിച്ചവൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വിഷ്ണോ കഥം കരിഷ്യാമി മഹാവീര്യപരാക്രമഃ । അസൌ ഹി ബലവദ്രക്ഷോ യുദ്ധാര്ഥമഭിവര്തതേ ।। ൭.൨൭.
വിഷ്ണുവേ, ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ആ മഹാശക്തിയുള്ള രാക്ഷസൻ യുദ്ധത്തിനായി മുന്നേറുന്നു.
വരപ്രദാനാദ്ബലവാന്ന ഖല്വന്യേന ഹേതുനാ । തത്തു സത്യവചഃ കാര്യം യദുക്തം പദ്മയോനിനാ ।। ൭.൨൭.
അവൻ ശക്തനായത് ലഭിച്ച വരം കൊണ്ടാണ്, മറ്റേതെങ്കിലും കാരണത്താൽ അല്ല. കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമായി നടപ്പാക്കണം.
തദ്യഥാ നമുചിര്വൃത്രോ ബലിര്നരകശമ്ബരൌ । ത്വദ്ബലം സമവഷ്ടഭ്യ മയാ ദഗ്ധാസ്തഥാ കുരു ।। ൭.൨൭.
നമുചി, വൃത്രൻ, ബലി, നരക, ശംബരൻ എന്നിവരെ ഞാൻ നിന്റെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച് നശിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഇപ്പോൾ നീയും അങ്ങനെ ചെയ്യണം.
നഹ്യന്യോ ദേവദേവേശ ത്വാമൃതേ മധുസൂദന । ഗതിഃ പരായണം നാസ്തി ത്രൈലോക്യേ സചരാചരേ ।। ൭.൨൭.
ദേവദേവനേ, മധുസൂദനേ, നിന്നെ ഒഴികെ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ചലനശീലികളായവർക്കും അചലന്മാർക്കും മറ്റൊരു ആശ്രയം ഇല്ല.
ത്വം ഹി നാരായണഃ ശ്രീമാന്പദ്മനാഭഃ സനാതനഃ । ത്വയേമേ സ്ഥാപിതാ ലോകാഃ ശക്രശ്ചാഹം സുരേശ്വരഃ ।। ൭.൨൭.
നീ തന്നെയാണ് നാരായണൻ, മഹിമയുള്ളവൻ, പദ്മനാഭൻ, ശാശ്വതൻ; ഈ ലോകങ്ങൾ നീയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്, ശക്രനും ഞാനും ദേവേന്ദ്രനും നീയാൽ നിലനിൽക്കുന്നു.
ത്വയാ സൃഷ്ടമിദം സര്വം ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് । ത്വാമേവ ഭഗവന്സര്വേ പ്രവിശന്തി യുഗക്ഷയേ ।। ൭.൨൭.
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും ചലനശീലികളും അചലന്മാരും എല്ലാം നീയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്; കാലാന്ത്യത്തിൽ, ഭഗവനേ, എല്ലാവരും നിന്നിലേക്കാണ് ലയിക്കുന്നത്.
തദാചക്ഷ്വ യഥാ തത്ത്വം ദേവദേവ മമ സ്വയമ് । അപി ചക്രസഹായസ്ത്വം യോത്സ്യസേ രാവണം പ്രഭോ ।। ൭.൨൭.
അതുകൊണ്ട്, ദേവദേവനേ, സത്യമായത് നീ തന്നെ എനിക്ക് വെളിപ്പെടുത്തണം; ചക്രായുധം കൈവശം വച്ചു നീ രാവണനോടു യുദ്ധം ചെയ്യുമോ, പ്രഭോ?