പുനഃ പ്രജാപതിഃ പ്രീതോ വിഭീഷണമുവാച ഹ । ധര്മിഷ്ഠസ്ത്വം യഥാ വത്സ തഥാ ചൈതദ്ഭവിഷ്യതി ।। ൭.൧൦.
പുനരായും സന്തോഷത്തോടെ പ്രജാപതി വിഭവീഷണനോട് പറഞ്ഞു: 'കുഞ്ഞേ, നീ ധർമ്മനിഷ്ഠനാണ്; അതുപോലെയായിരിക്കും.'
യസ്മാദ്രാക്ഷസയോനൌ തേ ജാതസ്യാമിത്രനാശന । നാധര്മേ ജായതേ ബുദ്ധിരമരത്വം ദദാമി തേ ।। ൭.൧൦.
ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, രാക്ഷസകുലത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും നിന്റെ മനസ്സ് അധർമ്മത്തിലേക്കില്ലാത്തതിനാൽ, ഞാൻ നിന്നെ അമരനാക്കുന്നു.
ഇത്യുക്ത്വാ കുമ്ഭകര്ണായ വരം ദാതുമുപസ്ഥിതമ് । പ്രജാപതിം സുരാഃ സര്വേ വാക്യം പ്രാഞ്ജലയോ ഽബ്രുവന് ।। ൭.൧൦.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, കുംഭകർണ്ണന് വരം നൽകാൻ തയ്യാറായപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും കയ്യുകൂപ്പി പ്രജാപതിയോടു这样 പറഞ്ഞു.
ന താവത്കുമ്ഭകര്ണായ പ്രദാതവ്യോ വരസ്ത്വയാ । ജാനീഷേ ഹി യഥാ ലോകാംസ്ത്രാസയത്യേഷ ദുര്മതിഃ ।। ൭.൧൦.
കുംഭകർണ്ണന് വരം നൽകരുത്; ഇദ്ദേഹം എങ്ങനെയാണ് ലോകങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം.
നന്ദനേ ഽപ്സരസഃ സപ്ത മഹേന്ദ്രാനുചരാ ദശ । അനേന ഭക്ഷിതാ ബ്രഹ്മന്നൃഷയോ മാനുഷാസ്തഥാ ।। ൭.൧൦.
നന്ദനവനത്തിൽ ഏഴ് അപ്സരസുകളും, മഹേന്ദ്രന്റെ പത്ത് അനുചിതരും, അതുപോലെ ചില ഋഷിമാരും മനുഷ്യരും ഇവൻ ഭക്ഷിച്ചു, ബ്രഹ്മാ.
അലബ്ധവരപൂര്വേണ യത്കൃതം രാക്ഷസേന തു । തദേഷ വരലബ്ധഃ സ്യാദ്ഭക്ഷയേദ്ഭുവനത്രയമ് ।। ൭.൧൦.
ഇവൻ വരം കിട്ടാതെ തന്നെ ചെയ്തതൊക്കെയും കണ്ടാൽ, വരം ലഭിച്ചാൽ മൂന്നു ലോകവും ഇവൻ വിഴുങ്ങും.
വരവ്യാജേന മോഹോ ഽസ്മൈ ദീയതാമമിതപ്രഭ । ലോകാനാം സ്വസ്തി ചൈവം സ്യാദ്ഭവേദസ്യ ച സന്നതിഃ ।। ൭.൧൦.
അമിതപ്രഭനേ, ഒരു വരദാനത്തിന്റെ പേരിൽ അവനു മായ ചൊല്ലിത്തരിക. അങ്ങനെ ലോകങ്ങൾക്കു ശാന്തിയും അവനു നിയന്ത്രണവും ഉണ്ടാകും.
ഏവമുക്തഃ സുരൈര്ബ്രഹ്മാ ഽചിന്തയത് പദ്മസമ്ഭവഃ । ചിന്തിതാ ചോപതസ്ഥേ ഽസ്യ പാര്ശ്വം ദേവീ സരസ്വതീ ।। ൭.൧൦.
ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവു ആലോചിച്ചു. ആ സമയത്ത് ദേവി സരസ്വതിയും അവന്റെ അരികിൽ പ്രത്യക്ഷയായി.
പ്രാഞ്ജലിഃ സാ തു പാര്ശ്വസ്ഥാ പ്രാഹ വാക്യം സരസ്വതീ । ഇയമസ്മ്യാഗതാ ദേവ കിം കാര്യം കരവാണ്യഹമ് ।। ൭.൧൦.
കൈകൂപ്പി അരികിൽ നിന്ന സരസ്വതി ചോദിച്ചു: 'പ്രഭോ, ഞാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ.'
പ്രജാപതിസ്തും താം പ്രാപ്താം പ്രാഹ വാക്യം സരസ്വതീമ് । വാണി ത്വം രാക്ഷസേന്ദ്രസ്യ ഭവ യാ ദേവതേപ്സിതാ ।। ൭.൧൦.
പ്രജാപതി അവിടെ എത്തിയ സരസ്വതിയെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'വാണി, നീ ഈ ദേവത ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ രാക്ഷസാധിപന്റെ വാക്കായി മാറണം.'
തഥേത്യുക്ത്വാ പ്രവിഷ്ടാ സാ പ്രജാപതിരഥാബ്രവീത് । കുമ്ഭകര്ണ മഹാബാഹോ വരം വരയ യോ മതഃ ।। ൭.൧൦.
അവൾ 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ് അകത്തു കടന്നു. പിന്നെ സൃഷ്ടികർത്താവ് പറഞ്ഞു: 'കുംബകർണാ, വലിയ കൈകളുള്ളവനേ, നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വരം ചോദിക്കൂ.'
കുമ്ഭകര്ണസ്തു തദ്വാക്യം ശ്രുത്വാ വചനമബ്രവീത് । സ്വപ്തും വര്ഷാണ്യനേകാനി ദേവദേവ മമേപ്സിതമ് ।। ൭.൧൦.
കുംബകർണൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് പറഞ്ഞു: 'ദേവദേവനേ, എനിക്ക് ആഗ്രഹം ഉള്ളത് പല വർഷങ്ങൾ ഉറങ്ങാൻ കഴിയണമെന്നതാണ്.'
ഏവമസ്ത്വിതി തം ചോക്ത്വാ പ്രായാദ്ബ്രഹ്മാ സുരൈഃ സമമ് । ദേവീ സരസ്വതീ ചൈവ രാക്ഷസം തം ജഹൌ പുനഃ ।। ൭.൧൦.
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും ചേർന്ന് അവിടെ നിന്ന് പോയി. ദേവി സരസ്വതിയും ആ രാക്ഷസനെ വിട്ടു.
ബ്രഹ്മണാ സഹ ദേവേഷു ഗതേഷു ച നഭഃസ്ഥലമ് । വിമുക്തോ ഽസൌ സരസ്വത്യാ സ്വാം സഞ്ജ്ഞാം ച തതോ ഗതഃ ।। ൭.൧൦.
ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും ആകാശത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, സരസ്വതിയുടെ ബാധയിൽ നിന്ന് അവൻ മോചിതനായി, തന്റെ യഥാർത്ഥ ബോധം തിരിച്ചുപിടിച്ചു.
കുമ്ഭകര്ണസ്തു ദുഷ്ടാത്മാ ചിന്തയാമാസ ദുഃഖിതഃ । ഈദൃശം കിമിദം വാക്യം മമാദ്യ വദനാച്ച്യുതമ് ।। ൭.൧൦.
കുമ്പകര്ണന് ദുഷ്ടചിത്തനായി ദുഃഖത്തോടെ ചിന്തിച്ചു: 'എന്താണ് ഇത്രയും വിചിത്രമായ വാക്കുകള് എന്റെ വായില്നിന്ന് ഇപ്പോള് പുറത്ത് വന്നത്?'
അഹം വ്യാമോഹിതോ ദേവൈരിതി മന്യേ തദാ ഽ ഽഗതൈഃ । ഏവം ലബ്ധവരാഃ സര്വേ ഭ്രാതരോ ദീപ്തതേജസഃ । ശ്ലേഷ്മാതകവനം ഗത്വാ തത്ര തേ ന്യവസന്സുഖമ് ।। ൭.൧൦.
'അപ്പോള് ദേവന്മാര് എന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ചതാണെന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു.' അങ്ങനെ, അതീവ തേജസ്സുള്ള സഹോദരന്മാര് എല്ലാവരും വരങ്ങള് ലഭിച്ച ശേഷം ശ്ലേഷ്മാതകവനത്തിലേക്ക് പോയി അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
സുമാലീ വരലബ്ധാംസ്തു ജ്ഞാത്വാ ചൈതാന്നിശാചരാന് । ഉദതിഷ്ഠദ്ഭയം ത്യക്ത്വാ സാനുഗഃ സ രസാതലാത് ।। ൭.൧൧.
സുമാലി ഈ നിശാചരന്മാര് വരങ്ങള് ലഭിച്ചതായി അറിഞ്ഞു, ഭയം വിട്ട് തന്റെ അനുചിതരോടൊപ്പം പാതാളത്തില് നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു.
മാരീചശ്ച പ്രഹസ്തശ്ച വിരൂപാക്ഷോ മഹോദരഃ । ഉദതിഷ്ഠന്സുസംരബ്ധാഃ സചിവാസ്തസ്യ രക്ഷസഃ ।। ൭.൧൧.
മാരീചനും പ്രഹസ്തനും വിരൂപാക്ഷനും മഹോദരനും—ആ രാക്ഷസന്റെ മന്ത്രിമാര്—വളരെ ഉത്സാഹത്തോടെ പുറത്ത് വന്നു.
സുമാലീ സചിവൈഃ സാര്ധം വൃതോ രാക്ഷസപുങ്ഗവൈഃ । അഭിഗമ്യ ദശഗ്രീവം പരിഷ്വജ്യേദമബ്രവീത് ।। ൭.൧൧.
സുമാലി തന്റെ മന്ത്രിമാരോടും പ്രധാന രാക്ഷസന്മാരോടും കൂടെ ദശഗ്രീവനോടു സമീപിച്ചു, അവനെ അണഞ്ഞ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ദിഷ്ട്യാ തേ വത്സ സമ്പ്രാപ്തശ്ചിന്തിതോ ഽയം മനോരഥഃ । യസ്ത്വം ത്രിഭുവനശ്രേഷ്ഠാല്ലബ്ധവാന്വരമുത്തമമ് ।। ൭.൧൧.
'കുഞ്ഞേ, ഭാഗ്യവശാല് നീ ആഗ്രഹിച്ച ഇച്ഛ പൂര്ത്തിയായി; നീ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും ശ്രേഷ്ഠനില് നിന്ന് ഉത്തമമായ വരം ലഭിച്ചു.'
യത്കൃതേ ച വയം ലങ്കാം ത്യകത്വാ യാതാ രസാതലമ് । തദ്ഗതം നോ മഹാബാഹോ മഹദ്വിഷ്ണുകൃതം ഭയമ് ।। ൭.൧൧.
'ഇതുകൊണ്ടാണ്, മഹാബാഹുവേ, ഞങ്ങള് ലങ്ക വിട്ട് പാതാളത്തിലേക്ക് പോയത്; വിഷ്ണുവിന്റെ ഭയം ഇപ്പോള് നമ്മില് നിന്ന് മാറി.'
അസകൃത്തദ്ഭയാദ്ഭീതാഃ പരിത്യജ്യ സ്വമാലയമ് । വിദ്രുതാഃ സഹിതാഃ സര്വേ പ്രവിഷ്ടാഃ സ്മ രസാതലമ് ।। ൭.൧൧.
'ആ ഭയത്താല് പലതവണ ഞങ്ങള് ഭയന്ന് നമ്മുടെ വീടുകള് ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ഓടി പാതാളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചിരുന്നു.'
അസ്മദീയാ ച ലങ്കേയം നഗരീ രാക്ഷസോചിതാ । നിവേശിതാ തവ ഭ്രാത്രാ ധനാധ്യക്ഷേണ ധീമതാ ।। ൭.൧൧.
'ലങ്ക എന്ന ഈ നഗരം രാക്ഷസന്മാര്ക്ക് യോജിച്ചതാണ്; അതു നിന്റെ സഹോദരന്, ധനത്തിന്റെ അധിപന്, ബുദ്ധിമാനായവന് സ്ഥാപിച്ചതാണ്.'
യദി നാമാത്ര ശക്യം സ്യാത്സാമ്നാ ദാനേന വാനഘ । തരസാ വാ മഹാബാഹോ പ്രത്യാനേതും കൃതം ഭവേത് ।। ൭.൧൧.
'നിഷ്പാപനേ, സമാധാനത്താലോ, ദാനത്താലോ, അല്ലെങ്കില് ശക്തിയാല് ഈ നഗരം തിരിച്ചു നേടാന് കഴിയുമെങ്കില് അതു ചെയ്യണം.'
ത്വം തു ലങ്കേശ്വരസ്താത ഭവിഷ്യസി ന സംശയഃ । ത്വയാ രാക്ഷസവംശോ ഽയം നിമഗ്നോ ഽപി സമുദ്ധൃതഃ । സര്വേഷാം നഃ പ്രഭുശ്ചൈവ ഭവിഷ്യസി മഹാബല ।। ൭.൧൧.
'കുഞ്ഞേ, നീ ലങ്കയുടെ രാജാവാവും, സംശയമില്ല; നീ ഈ രാക്ഷസവംശം ഉയർത്തും, ഞങ്ങളൊക്കെയും നീയാകും അധിപന്, മഹാബലശാലിയേ.'
അഥാബ്രവീദ്ദശഗ്രീവോ മാതാമഹമുപസ്ഥിതമ് । വിത്തേശോ ഗുരുരസ്മാകം നാര്ഹസേ വക്തുമീദൃശമ് ।। ൭.൧൧.
അതിനുശേഷം പത്ത് തലകളുള്ളവന് അടുത്തെത്തിയ തന്റെ മുത്തശ്ശനോടു പറഞ്ഞു: 'കുബേരന് ഞങ്ങളുടെ ഗുരുവാണ്; അങ്ങനെ പറയേണ്ടതല്ല.'
സാമ്നാപി രാക്ഷസേന്ദ്രേണ പ്രത്യാഖ്യാതോ ഗരീയസാ । കിഞ്ചിന്നാഹ തദാ രക്ഷോ ജ്ഞാത്വാ തസ്യ ചകീര്ഷിതമ് ।। ൭.൧൧.
രാക്ഷസരാജാവ് സമാധാനത്തോടെ സമീപിച്ചപ്പോഴും, ആ മഹാനായവന് നിരസിച്ചു; അപ്പോള് അവന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി രാക്ഷസന് ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.
കസ്യചിത്ത്വഥ കാലസ്യ വസന്തം രാവണം തതഃ । ഉക്തവന്തം തഥാ വാക്യം ദശഗ്രീവം നിശാചരഃ ।। ൭.൧൧.
അതിനുശേഷം കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞ്, രാവണന് അവിടെ താമസിക്കുമ്പോള്, ആ നിശാചരന് പത്ത് തലകളുള്ളവനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
പ്രഹസ്തഃ പ്രശ്രിതം വാക്യമിദമാഹ സ കാരണമ് ।। ൭.൧൧.
പ്രഹസ്തന് വിനയപൂര്വം കാരണം വിശദീകരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദശഗ്രീവ മഹാബാഹോ നാര്ഹസ്ത്വം വക്തുമീദൃശമ് । സൌഭ്രാത്രം നാസ്തി ശൂരാണാം ശൃണു ചേദം വചോ മമ ।। ൭.൧൧.
'ദശഗ്രീവാ, മഹാബാഹുവേ, നീ ഇങ്ങനെ പറയേണ്ടതല്ല; വീരന്മാര്ക്ക് സഹോദരസ്നേഹം ഇല്ല—എന്റെ വാക്കുകള് കേള്ക്കൂ.'