ലങ്കാ നാമ പുരീ ദുര്ഗാ ത്രികൂടശിഖരേ സ്ഥിതാ । തത്ര സ്ഥിതാഃ പ്രബാധന്തേ സര്വാന്നഃ ക്ഷണദാചരാഃ ।। ൭.൬.
ത്രികൂറ്റശിഖരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ലങ്ക എന്ന കന്യകാപുരം ഒരു വലിയ കോട്ടപോലെയാണ്. അവിടെ താമസിക്കുന്ന രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ നമ്മെ എല്ലാം പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
സ ത്വമസ്മദ്ധിതാര്ഥായ ജഹി താന്മധുസൂദന । ശരണം ത്വാം വയം പ്രാപ്താ ഗതിര്ഭവ സുരേശ്വര ।। ൭.൬.
നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, മഹാമധുസൂദനാ, അവരെ സംഹരിക്കണമേ. ഞങ്ങൾ ശരണം തേടി നിന്നോടാണ് വന്നത്; ദേവാദിദേവനേ, ഞങ്ങൾക്കു ആശ്രയമായിരിക്കുക.
ചക്രകൃത്താസ്യകമലാന്നിവേദയ യമായ വൈ । ഭയേഷ്വഭയദോ ഽസ്മാകം നാന്യോ ഽസ്തി ഭവതാ വിനാ ।। ൭.൬.
ചക്രംകൊണ്ട് മുറിച്ച കമലപോലെയുള്ള മുഖങ്ങൾ യമനോടു സമർപ്പിക്കണമേ. ഭയക്കാലങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾക്കു രക്ഷ നൽകുന്നവൻ നീയല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല.
രാക്ഷസാന്സമരേ ദുഷ്ടാന്സാനുബന്ധാന്മദോദ്ധതാന് । നുദം ത്വം നോ ഭയം ദേവ നീഹാരമിവ ഭാസ്കരഃ ।। ൭.൬.
യുദ്ധത്തിൽ ദുഷ്ടരും അഹങ്കാരികളും കൂട്ടുകാരുമായ രാക്ഷസന്മാരെ, ദൈവമേ, സൂര്യൻ മൂടൽമഞ്ഞ് നീക്കുന്നതുപോലെ നീ ഞങ്ങളുടെ ഭയം അകറ്റി ഓടിക്കളയണം.
ഇത്യേവം ദൈവതൈരുക്തോ ദേവദേവോ ജനാര്ദനഃ । അഭയം ഭയദോ ഽരീണാം ദത്ത്വാ ദേവാനുവാച ഹ ।। ൭.൬.
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവദേവനായ ജനാർദ്ദനൻ ഭയപ്പെട്ടവർക്കു ഭയരഹിതത്വം നൽകി ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
സുകേശം രാക്ഷസം ജാനേ ഈശാനവരദര്പിതമ് । താംശ്ചാസ്യ തനയാഞ്ജാനേ യേഷാം ജ്യേഷ്ഠഃ സ മാല്യവാന് ।। ൭.൬.
ഈശാനന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന രാക്ഷസനായ സുകേശനെ ഞാൻ അറിയുന്നു. അവന്റെ മക്കളെയും, അവരിൽ മൂത്തവൻ മാല്യവാൻ ആണെന്നതും എനിക്ക് അറിയാം.
താനഹം സമതിക്രാന്തമര്യാദാന്രാക്ഷസാധമാന് । നിഹനിഷ്യാമി സങ്ക്രുദ്ധഃ സുരാ ഭവത വിജ്വരാഃ ।। ൭.൬.
മിതിമീറി പെരുമാറുന്ന ആ ദുഷ്ടരാക്ഷസന്മാരെ ഞാൻ ക്രോധത്തോടെ സംഹരിക്കും. ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഭയമില്ലാതെ ഇരിക്കൂ.
ഇത്യുക്താസ്തേ സുരാഃ സര്വേ വിഷ്ണുനാ പ്രഭവിഷ്ണുനാ । യഥാവാസം യയുര്ഹൃഷ്ടാഃ പ്രശംസന്തോ ജനാര്ദനമ് ।। ൭.൬.
പ്രഭാവശാലിയായ വിഷ്ണു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ ജനാർദ്ദനനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
വിബുധാനാം സമുദ്യോഗം മാല്യവാംസ്തു നിശാചരഃ । ശ്രുത്വാ തൌ ഭ്രാതരൌ വീരാവിദം വചനമബ്രവീത് ।। ൭.൬.
ദേവന്മാർ ഒരുമിച്ചുള്ള ശ്രമം കേട്ടു, രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന മാല്യവാൻ തന്റെ വീര്യശാലിയായ സഹോദരന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അമരാ ഋഷയശ്ചൈവ സങ്ഗമ്യ കില ശകരമ് । അസ്മദ്വധം പരീപ്സന്ത ഇദം വചനമബ്രുവന് ।। ൭.൬.
അമരന്മാരും ഋഷിമാരും ചേർന്ന് ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ഒത്തുചേർന്ന്, നമ്മെ നശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
സുകേശതനയാ ദേവ വരദാനബലോദ്ധതാഃ । ബാധന്തേ ഽസ്മാന്സമുദ്ദൃപ്താ ഘോരരൂപാഃ പദേ പദേ ।। ൭.൬.
ദേവനേ, അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ച സുകേശന്റെ മക്കൾ, ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അതിക്രൂരരായി, ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
രാക്ഷസൈരഭിഭൂതാഃ സ്മ ന ശക്താഃ സ്മ പ്രജാപതേ । സ്വേഷു സദ്മസു സംസ്ഥാതും ഭയാത്തേഷാം ദുരാത്മനാമ് ।। ൭.൬.
രാക്ഷസന്മാർ നമ്മെ കീഴടക്കി, പ്രജാപതിയേ, അവരുടെ ദുഷ്ടതയെ ഭയന്ന് ഞങ്ങൾ സ്വവീടുകളിൽ പോലും താമസിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി.
തദസ്മാകം ഹിതാര്ഥായ ജഹി താംശ്ച ത്രിലോചന । രാക്ഷസാന്ഹുങ്കൃതേനൈവ ദഹ പ്രദഹതാം വര ।। ൭.൬.
അതിനാൽ, ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവനേ, നീ ഒരു ഹൂം എന്ന ശബ്ദം മാത്രം മുഴക്കി ആ രാക്ഷസന്മാരെ നശിപ്പിക്കണം; ദഹിപ്പിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവരെ ദഹിപ്പിക്കണം.
ഇത്യേവം ത്രിദശൈരുക്തോ നിശമ്യാന്ധകസൂദനഃ । ശിരഃ കരം ച ധുന്വാന ഇദം വചനമബ്രവീത് ।। ൭.൬.
ഇങ്ങനെ ത്രിദശന്മാർ പറഞ്ഞതുകേട്ട്, അന്ധകനെ സംഹരിച്ച ദൈവം തലയും കൈയും ആടിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അവധ്യാ മമ തേ ദേവാഃ സുകേശതനയാ രണേ । മന്ത്രം തു വഃ പ്രദാസ്യാമി യസ്താന്വൈ നിഹനിഷ്യതി ।। ൭.൬.
ദേവന്മാരേ, യുദ്ധത്തിൽ സുകേശന്റെ മക്കളെ ഞാൻ സംഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ അവരെ സംഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മന്ത്രം ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു നൽകാം.
യോ ഽസൌ ചക്രഗദാപാണിഃ പീതവാസാ ജനാര്ദനഃ । ഹരിര്നാരായണഃ ശ്രീമാന് ശരണം തം പ്രപദ്യഥ ।। ൭.൬.
ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ളവൻ, പീതാംബരം ധരിച്ച ജനാർദ്ദനൻ, ഹരി, നാരായണൻ, മഹാതേജസ്വി—നിങ്ങൾ അവനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കണം.
ഹരാദവാപ്യ തേ മന്ത്രം കാമാരിമഭിവാദ്യ ച । നാരായണാലയം പ്രാപ്യ തസ്മൈ സര്വം ന്യവേദയന് ।। ൭.൬.
ഹരനിൽ നിന്ന് മന്ത്രം വാങ്ങി, കാമന്റെ ശത്രുവിനെ വന്ദിച്ച്, അവർ നാരായണന്റെ ആലയത്തിലേക്ക് പോയി അവനോട് എല്ലാം വിവരിച്ചു.
തതോ നാരായണേനോക്താ ദേവാ ഇന്ദ്രപുരോഗമാഃ । സുരാരീംസ്താന്ഹനിഷ്യാമി സുരാ ഭവത വിജ്വരാഃ ।। ൭.൬.
അതിനുശേഷം, ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ വെച്ച ദേവന്മാരോട് നാരായണൻ പറഞ്ഞു: 'ആ ദൈവശത്രുക്കളെ ഞാൻ സംഹരിക്കും; ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഭയമില്ലാതെ ഇരിക്കൂ.'
ദേവാനാം ഭയഭീതാനാം ഹരിണാ രാക്ഷസര്ഷഭൌ । പ്രതിജ്ഞാതോ വധോ ഽസ്മാകം ചിന്ത്യതാം യദിഹ ക്ഷമമ് ।। ൭.൬.
ദേവന്മാർ ഭയത്താൽ വിറെച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, ഹരി ഞങ്ങൾക്കായി രാക്ഷസന്മാരുടെ തലവന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. ഇത് നമ്മൾക്കു ചെയ്യുന്നത് ഉചിതമാണോ എന്ന് ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കണം.
ഹിരണ്യകശിപോര്മൃത്യുരന്യേഷാം ച സുരദ്വിഷാമ് । നമുചിഃ കാലനേമിശ്ച സംഹ്രാദോ വീരസത്തമഃ ।। ൭.൬.
ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെയും മറ്റു ദേവദ്വേഷികളായ നമുചി, കാലനേമി, മഹാവീരനായ സംഹ്രാദൻ എന്നിവരുടേയും മരണമാണ് സംഭവിച്ചത്.
രാധേയോ ബഹുമായീ ച ലോകപാലോ ഽഥ ധാര്മികഃ । യമലാര്ജുനൌ ച ഹാര്ദിക്യഃ ശുമ്ഭശ്ചൈവ നിശുമ്ഭകഃ ।। ൭.൬.
അനേകം മായകൾക്കു ഉടമയായ രാധേയൻ, ലോകരക്ഷകനും ധാർമ്മികനുമായവൻ, യമലാർജുനൻ, ഹാർദിക്യൻ, ശുംബനും നിശുംബനും ഇവരും അങ്ങനെ തന്നെ.
അസുരാ ദാനവാശ്ചൈവ സത്ത്വവന്തോ മഹാബലാഃ । സര്വേ സമരമാസാദ്യ ന ശ്രൂയന്തേ ഽപരാജിതാഃ ।। ൭.൬.
ഈ അസുരന്മാരും ദാനവന്മാരും ശക്തിയും ധൈര്യവും ഉള്ളവരാണ്. അവർ എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്തെങ്കിലും, ആരും അജയന്മാരായി നിലനിന്നതായി കേട്ടിട്ടില്ല.
സര്വൈഃ ക്രതുശതൈരിഷ്ടം സര്വേ മായാവിദസ്തഥാ । സര്വേ സര്വാസ്ത്രകുശലാഃ സര്വേ ശത്രുഭയങ്കരാഃ ।। ൭.൬.
അവരൊക്കെയും നൂറുകണക്കിന് യാഗങ്ങൾ നടത്തി, മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരും, എല്ലാ ആയുധങ്ങളിലും നിപുണരും, ശത്രുക്കൾക്ക് ഭയമാകുന്നവരുമാണ്.
നാരായണേന നിഹതാഃ ശതശോ ഽഥ സഹസ്രശഃ । ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ തു സര്വേഷാം ക്ഷമം കര്തുമിഹാര്ഹഥ ।। ൭.൬.
അവരെ നാരായണൻ നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും സംഹരിച്ചു. ഇതറിഞ്ഞ്, നിങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ഉചിതമായ രീതിയിൽ ഇപ്പോൾ പ്രവർത്തിക്കണം.
തതഃ സുമാലീ മാലീ ച ശ്രുത്വാ മാല്യവതോ വചഃ । ഊചതുര്ഭ്രാതരം ജ്യേഷ്ഠം ഭഗാംശാവിവ വാസവമ് ।। ൭.൬.
അപ്പോൾ സുമാലിയും മാലിയും, മാല്യവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭഗനും ആംശനും വാസവനോടു സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ, അവരുടെ മൂത്ത സഹോദരനോട് പറഞ്ഞു.
സ്വധീതം ദത്തമിഷ്ടം ചാപ്യൈശ്വര്യം പരിപാലിതമ് । ആയുര്നിരാമയം പ്രാപ്തം സുധര്മഃ പ്രാപിതഃ പഥി ।। ൭.൬.
നാം പഠിച്ചിരിക്കുന്നു, ദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു, യാഗങ്ങൾ നടത്തി, ആധിപത്യം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. രോഗമില്ലാത്ത ദീർഘായുസ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു, നല്ല ധർമ്മം നമ്മെ ശരിയായ വഴിയിൽ നയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദേവസാഗരമക്ഷോഭ്യം ശസ്ത്രൈഃ സമവഗാഹ്യ ച । ജിതാ ദ്വിഷോ ഹ്യപ്രതിമാസ്തന്നോ മൃത്യുകൃതം ഭയമ് ।। ൭.൬.
ദേവസമുദ്രം ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് കടന്ന്, അപരിമിത ശക്തിയുള്ള ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ മരണഭയം നമ്മെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു.
നാരായണശ്ച രുദ്രശ്ച ശക്രശ്ചാപി യമസ്തഥാ । അസ്മാകം പ്രമുഖേ സ്ഥാതും സര്വേ ബിഭ്യതി സര്വദാ ।। ൭.൬.
നാരായണനും രുദ്രനും ശക്രനും യമനും — ഇവർ എല്ലാവരും എപ്പോഴും നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്നു.
വിഷ്ണോര്ദേവസ്യ നാസ്ത്യേവ കാരണം രാക്ഷസേശ്വര । ദേവാനാമേവ ദോഷേണ വിഷ്ണോഃ പ്രചലിതം മനഃ ।। ൭.൬.
രാക്ഷസാധിപാ, വിഷ്ണുവിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ യാതൊരു കാരണം ഇല്ല. ദേവന്മാരുടെ തെറ്റുകൊണ്ടാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സ് ഇങ്ങനെ അലയുന്നത്.
തസ്മാദദ്യ സമുദ്യുക്താഃ സര്വസൈന്യസമാവൃതാഃ । ദേവാനേവ ജിഘാംസാമ ഏഭ്യോ ദോഷഃ സമുത്ഥിതഃ ।। ൭.൬.
അതിനാൽ, ഇന്ന് നാം മുഴുവൻ സൈന്യത്തോടും ഒരുമിച്ച് തയ്യാറായി, ദേവന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. ഈ ദുരന്തം അവരിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്.