കേനചിത്ത്വഥ കാലേന രാമ സാലകടങ്കടാ । വിദ്യുത്കേശാദ്ഗര്ഭമാപ ഘനരാജിരിവാര്ണവാത് ।। ൭.൪.
കഴിഞ്ഞ കുറെക്കാലത്തിന് ശേഷം, രാമാ, സാലകടങ്കടാ വിദ്യുത്കേശനിൽ നിന്ന് ഗർഭം ധരിച്ചു, കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ.
തതഃ സാ രാക്ഷസീ ഗര്ഭം ഘനഗര്ഭസമപ്രഭമ് । പ്രസൂതാ മന്ദരം ഗത്വാ ഗങ്ഗാ ഗര്ഭമിവാഗ്നിജമ് ।। ൭.൪.
അവൾ, ആ രാക്ഷസി, മഴയാൽ നിറഞ്ഞ മേഘംപോലെ പ്രകാശമുള്ള ഗർഭം ധരിച്ചു, മന്ദരപർവതത്തിൽ പോയി പ്രസവിച്ചു, ഗംഗ ആഗ്നിജനെ പ്രസവിച്ചതുപോലെ.
സമുത്സൃജ്യ തു സാ ഗര്ഭം വിദ്യുത്കേശരതാര്ഥിനീ । രേമേ തു സാര്ധം പതിനാ വിസ്മൃത്യ സുതമാത്മജമ് ।। ൭.൪.
വിദ്യുത്കേശനോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അവൾ ആ കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു; സ്വന്തം മകനെയോർത്തില്ല, ഭർത്താവിനൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു.
ഉത്സൃഷ്ടസ്തു തദാ ഗര്ഭോ ഘനശബ്ദസമസ്വനഃ । തയോത്സൃഷ്ടഃ സ തു ശിശുഃ ശരദര്കസമദ്യുതിഃ । നിധായാസ്യേ സ്വയം മുഷ്ടിം രുരോദ ശനകൈസ്തദാ ।। ൭.൪.
അവൾ ഉപേക്ഷിച്ച ആ കുഞ്ഞ്, മേഘഗർജ്ജനത്തോളം ശക്തമായ കരയലോടെ, ശരദ്കാലത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു; അവൻ വായിൽ കയ്യിട്ടു മൃദുവായി കരയാൻ തുടങ്ങി.
തതോ വൃഷഭമാസ്ഥായ പാര്വത്യാ സഹിതഃ ശിവഃ । വായുമാര്ഗേണ ഗച്ഛന്വൈ ശുശ്രാവ രുദിതസ്വനമ് ।। ൭.൪.
ശിവനും പാർവതിയും, വൃഷഭത്തിൽ കയറി, വായുവിന്റെ വഴി യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ, ആ കുഞ്ഞിന്റെ കരയലശബ്ദം കേട്ടു.
അപശ്യദുമയാ സാര്ധം രുദന്തം രാക്ഷസാത്മജമ് । കാരുണ്യഭാവാത്പാര്വത്യാ ഭവസ്ത്രിപുരസൂദനഃ ।। ൭.൪.
ഉമയോടൊപ്പം ശിവൻ ആ രാക്ഷസകുഞ്ഞിനെ കരയുന്നതായി കണ്ടു; പാർവതിയുടെ കരുണയാൽ ഭവൻ, ത്രിപുരവിളക്കൻ, ഹൃദയത്തിൽ ദയയോടെ നോക്കി.
തം രാക്ഷസാത്മജം ചക്രേ മാതുരേവ വയഃസമമ് । അമരം ചൈവ തം കൃത്വാ മഹാദേവോ ഽക്ഷരോ ഽവ്യയഃ ।। ൭.൪.
മഹാദേവൻ, അക്ഷരനും ശാശ്വതനുമായവൻ, ആ രാക്ഷസകുഞ്ഞിനെ അമ്മയോടു തുല്യമായ പ്രായത്തിൽ എത്തിച്ചു; അവനു അമരത്വവും നൽകി.
പുരമാകാശഗം പ്രാദാത്പാര്വത്യാഃ പ്രിയകാമ്യയാ । ഉമയാപി വരോ ദത്തോ രാക്ഷസാനാം നൃപാത്മജ ।। ൭.൪.
പാർവതിയെ സ്നേഹിച്ച്, ശിവൻ ആ കുഞ്ഞിന് ആകാശത്തിൽ ഒരു നഗരം നൽകി; ഉമയും രാക്ഷസന്മാർക്ക് ഒരു വരം നൽകി, രാജകുമാരാ.
സദ്യോപലബ്ധിര്ഗര്ഭസ്യ പ്രസൂതിഃ സദ്യ ഏവ ച । സദ്യ ഏവ വയഃപ്രാപ്തിര്മാതുരേവ വയസ്സമമ് ।। ൭.൪.
ആ കുഞ്ഞ് ഉടൻ ജനിച്ചു, ഉടൻ വളർന്നു, അമ്മയോടു തുല്യമായ പ്രായം ഉടൻ തന്നെ നേടി.
തതഃ സുകേശോ വരദാനഗര്വിതഃ ശ്രിയം പ്രഭോഃ പ്രാപ്യ ഹരസ്യ പാര്ശ്വതഃ । ചചാര സര്വത്ര മഹാന്മഹാമതിഃ ഖഗം പുരം പ്രാപ്യ പുരന്ദരോ യഥാ ।। ൭.൪.
വരദാനത്താൽ അഭിമാനത്തോടെ, ഭഗവാന്റെ മഹത്വം നേടിയ ശേഷം, ശിവന്റെ അരികിൽ സുകേശൻ വസിച്ചു; ആ മഹാമതിയായവൻ, ഒരു നഗരം ലഭിച്ച ശേഷം, ഇന്ദ്രൻ അമരാവതിയിൽ സന്തോഷിക്കുന്നതുപോലെ എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിച്ചു.
സുകേശം ധാര്മികം ദൃഷ്ട്വാ വരലബ്ധം ച രാക്ഷസമ് । ഗ്രാമണീര്നാമ ഗന്ധര്വോ വിശ്വാവസുസമപ്രഭഃ ।। ൭.൫.
വരദാനം ലഭിച്ച, ധാർമ്മികനായ സുകേശനെ കണ്ടു, വിശ്വാവസു എന്ന ഗന്ധർവനായ ഗ്രാമണി, സമാനമായ തേജസ്സോടെ അവിടെ എത്തി.
തസ്യ ദേവവതീ നാമ ദ്വിതീയാ ശ്രീരിവാത്മജാ । ത്രിഷു ലോകേഷു വിഖ്യാതാ രൂപയൌവനശാലിനീ । താം സുകേശായ ധര്മേണ ദദൌ രക്ഷഃശ്രിയം യഥാ ।। ൭.൫.
അവനു ദേവവതീ എന്ന പേരിൽ രണ്ടാംമകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ ദീപ്തിയുള്ള, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സൗന്ദര്യത്തിലും യൗവനത്തിലും പ്രശസ്തയായവൾ; അവളെ സുകേശന് ധർമ്മപ്രകാരം നൽകി, രാക്ഷസസമ്പത്തിനെ നൽകുന്നതുപോലെ.
വരദാനകൃതൈശ്വര്യം സാ തം പ്രാപ്യ പതിം പ്രിയമ് । ആസീദ്ദേവവതീ തുഷ്ടാ ധനം പ്രാപ്യേവ നിര്ധനഃ ।। ൭.൫.
വരദാനത്താൽ ശക്തിയുള്ള പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവിനെ ലഭിച്ച ദേവവതീ, ധനം ലഭിച്ച ദരിദ്രൻപോലെ സന്തോഷിച്ചു.
സ തയാ സഹ സംയുക്തോ രരാജ രജനീചരഃ । അഞ്ജനാദഭിനിഷ്ക്രാന്തഃ കരേണ്വേവ മഹാഗജഃ ।। ൭.൫.
അവളോടൊപ്പം ചേർന്ന്, ആ രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന രാക്ഷസൻ, കറുത്ത കാടിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്ന വലിയാനയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ദേവവത്യാം സുകേശസ്തു ജനയാമാസ രാഘവ ।। ൭.൫.
ദേവവതിയിൽ നിന്ന് സുകേശൻ പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു, രാഘവ.
ത്രീന് പുത്രാന് ജനയാമാസ ത്രേതാഗ്നിസമവിഗ്രഹാന് । മാല്യവന്തം സുമാലിം ച മാലിം ച ബലിനാം വരമ് । ത്രീംസ്ത്രിനേത്രസമാന്പുത്രാന്രാക്ഷസാന്രാക്ഷസാധിപഃ ।। ൭.൫.
അവൻ മൂന്ന് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു; ത്രേതായുഗത്തിലെ യാഗാഗ്നിയെപ്പോലെ രൂപമുള്ളവരും, മാല്യവാൻ, സുമാലി, മാലി എന്നിങ്ങനെയും, ശക്തിയിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവരും; ഈ മൂന്ന് പുത്രന്മാരും, സുകേശന്റെ മക്കളും, രാക്ഷസാധിപതികളും, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ദേവനോടു സമാനരുമായിരുന്നു.
ത്രയോ ലോകാ ഇവാവ്യഗ്രാഃ സ്ഥിതാസ്ത്രയ ഇവാഗ്നയഃ । ത്രയോ മന്ത്രാ ഇവാത്യുഗ്രാസ്ത്രയോ ഘോരാ ഇവാമയാഃ ।। ൭.൫.
അവിടെ അവർ മൂന്നു ലോകങ്ങൾ പോലെ അചഞ്ചലമായി നില്ക്കുന്നു, മൂന്നു തീകൾ പോലെ കത്തുന്നു, മൂന്നു ശക്തമായ മന്ത്രങ്ങൾ പോലെ ശക്തരാണ്, മൂന്നു ഭയങ്കരമായ രോഗങ്ങൾ പോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവരാണ്.
ത്രയഃ സുകേശസ്യ സുതാസ്ത്രേതാഗ്നിസമതേജസഃ । വിവൃദ്ധിമഗമംസ്തത്ര വ്യാധയോപേക്ഷിതാ ഇവ ।। ൭.൫.
സുകേശന്റെ മൂന്നു മക്കളും യാഗാഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവർ, അവിടെ അവഗണിക്കപ്പെട്ട രോഗങ്ങൾ വളരുന്നതുപോലെ ശക്തിയിൽ വളർന്നു.
വരപ്രാപ്തിം പിതുസ്തേ തു ജ്ഞാത്വേശ്വരതപോബലാത് । തപസ്തപ്തും ഗതാ മേരും ഭ്രാതരഃ കൃതനിശ്ചയാഃ ।। ൭.൫.
തങ്ങളുടെ അച്ഛൻ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ വരം ലഭിച്ചതറിയുമ്പോൾ, ആ സഹോദരങ്ങൾ ഉറച്ച മനസ്സോടെ മേരു പർവതത്തിലേക്ക് പോയി തപസ്സു ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
പ്രഗൃഹ്യ നിയമാന്ഘോരാന്രാക്ഷസാ നൃപസത്തമ । വിചേരുസ്തേ തപോ ഘോരം സര്വഭൂതഭയാവഹമ് ।। ൭.൫.
കഠിനമായ വ്രതങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച രാക്ഷസന്മാർ, രാജാവേ, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തപസ്സുകൾ ചെയ്തു, എല്ലായിടത്തുമുള്ള ജീവികൾക്കും ഭയമുണ്ടാക്കി.
സത്യാര്ജവശമോപേതൈസ്തപോഭിരതിദുഷ്കരൈഃ । സന്താപയന്തസ്ത്രീല്ലോഁകാന്സദേവാസുരമാനുഷാന് ।। ൭.൫.
സത്യവും നേരും ആത്മനിയന്ത്രണവും ഉൾക്കൊണ്ട്, അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സുകൾ ചെയ്തു, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ഉൾപ്പെടെ മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും വേദനയുണ്ടാക്കി.
തതോ വിഭുശ്ചതുര്വക്ത്രോ വിമാനവരമാസ്ഥിതഃ । സുകേശപുത്രാനാമന്ത്ര്യ വരദോ ഽസ്മീത്യഭാഷത ।। ൭.൫.
അപ്പോൾ സർവ്വവ്യാപിയായ നാലു മുഖങ്ങളുള്ള ഭഗവാൻ, മനോഹരമായ വിമാനത്തിൽ ഇരുന്നു, സുകേശന്റെ മക്കളോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ വരദാതാവാണ്'.
ബ്രഹ്മാണം വരദം ജ്ഞാത്വാ സേന്ദ്രൈര്ദേവഗണൈര്വൃതമ് । ഊചുഃ പ്രാഞ്ജലയഃ സര്വേ വേപമാനാ ഇവ ദ്രുമാഃ ।। ൭.൫.
വരങ്ങൾ നൽകുന്ന ബ്രഹ്മാവിനെ, ഇന്ദ്രനും ദേവഗണങ്ങളും ചുറ്റിയിരിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, അവർ എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി, കാറ്റിൽ കുലുങ്ങുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾപോലെ വിറയച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
തപസാരാധിതോ ദേവ യദി നോ ദിശസേ വരമ് । അജേയാഃ ശത്രുഹന്താരസ്തഥൈവ ചിരജീവിനഃ ।। ൭.൫.
'ദേവാ, ഞങ്ങൾ തപസ്സിലൂടെ നിന്നെ ആരാധിച്ചു. നീ ഞങ്ങൾക്ക് വരം നൽകുന്നുവെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ ജയിക്കാനാവാത്തവരും ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നവരും ദീർഘായുസ്സുള്ളവരുമാകട്ടെ'.
പ്രഭവിഷ്ണ്വോ ഭവാമേതി പരസ്പരമനുവ്രതാഃ ।। ൭.൫.
'ഞങ്ങൾ ശക്തരും പരസ്പരം ഭക്തിയോടെ ഒരുമിച്ചിരിക്കട്ടെ'.
ഏവം ഭവിഷ്യതീത്യുക്ത്വാ സുകേശതനയാന്വിഭുഃ । സ യയൌ ബ്രഹ്മലോകായ ബ്രഹ്മാ ബ്രാഹ്മണവത്സലഃ ।। ൭.൫.
'അങ്ങനെ തന്നെ സംഭവിക്കും' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ സുകേശന്റെ മക്കൾക്ക് വരം നൽകി, ബ്രഹ്മാവ് ബ്രാഹ്മണന്മാരെ സ്നേഹിച്ചവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.
വരം ലബ്ധ്വാ തു തേ സര്വേ രാമ രാത്രിഞ്ചരാസ്തദാ । സുരാസുരാന്പ്രബാധന്തേ വരദാനസുനിര്ഭയാഃ ।। ൭.൫.
രാമാ, ആ വരം ലഭിച്ച ശേഷം, ആ രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്ന രാക്ഷസന്മാർ ഭയമില്ലാതെ ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും പീഡിപ്പിച്ചു.
തൈര്വധ്യമാനാസ്ത്രിദശാഃ സര്ഷിസങ്ഘാഃ സചാരണാഃ । ത്രാതാരം നാധിഗച്ഛന്തി നിരയസ്ഥാ യഥാ നരാഃ ।। ൭.൫.
അവരാൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ട ദേവന്മാരും, ഋഷികളും, ചരണന്മാരും ചേർന്ന് രക്ഷിക്കാൻ ആരെയും കണ്ടെത്താനായില്ല; നരകത്തിൽ കഴിയുന്ന മനുഷ്യർക്ക് രക്ഷയില്ലാത്തതുപോലെ.
അഥ തേ വിശ്വകര്മാണം ശില്പിനാം വരമവ്യയമ് । ഊചുഃ സമേത്യ സംഹൃഷ്ടാ രാക്ഷസാ രഘുസത്തമ ।। ൭.൫.
അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ കൂടിച്ചേർന്ന രാക്ഷസന്മാർ, രഘുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠാ, ശില്പികളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനും അക്ഷയനും ആയ വിശ്വകർമനോട് പറഞ്ഞു.
ഓജസ്തേജോബലവതാം മഹതാമാത്മതേജസാ । ഗൃഹകര്താ ഭവാനേവ ദേവാനാം ഹൃദയേപ്സിതമ് ।। ൭.൫.
നിന്റെ ശക്തിയും തേജസ്സും ബലവും അത്യന്തം വലുതാണ്; നിന്റെ ആത്മതേജസ്സിനാൽ ദേവന്മാരുടെ മനസ്സിൽ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട വീടുകൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ നീ ഏകശ്രേഷ്ഠൻ ആണ്.