ഭഗവന്പൂര്വമപ്യേഷാ ലങ്കാസീത്പിശിതാശിനാമ് । ശ്രുത്വേദം ഭഗവദ്വാക്യം ജാതോ മേ വിസ്മയഃ പരഃ ।। ൭.൪.
ഭഗവന്, മുമ്പ് തന്നെ ഈ ലങ്ക മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരുടെ അധീനത്തിലാണെന്നു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ അത്ഭുതം തോന്നുന്നു.
പുലസ്ത്യവംശാദുദ്ഭൂതാ രാക്ഷസാ ഇതി നഃ ശ്രുതമ് । ഇദാനീമന്യതശ്ചാപി സമ്ഭവഃ കീര്തിതസ്ത്വയാ ।। ൭.൪.
പുലസ്ത്യവംശത്തിൽ നിന്നാണ് രാക്ഷസർ ജനിച്ചതെന്നു ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഭഗവാൻ മറ്റൊരു ഉത്ഭവവും വിവരിച്ചു.
രാവണാത്കുമ്ഭകര്ണാച്ച പ്രഹസ്താദ്വികടാദപി । രാവണസ്യ ച പുത്രേഭ്യഃ കിം നു തേ ബലവത്തരാഃ ।। ൭.൪.
രാവണനും കുംഭകർണ്ണനും പ്രഹസ്തനും വികടനും രാവണന്റെ പുത്രന്മാരിലും അവർ കൂടുതൽ ശക്തരായിരുന്നോ?
ക ഏഷാം പൂര്വകോ ബ്രഹ്മന്കിന്നാമാ ച ബലോത്കടഃ । അപരാധം ച കം പ്രാപ്യ വിഷ്ണുനാ ദ്രാവിതാഃ കഥമ് ।। ൭.൪.
ഭഗവാനേ, അവരുടെ മൂലപിതാവ് ആരായിരുന്നു? അദ്ദേഹത്തിന് എന്ത് പേരായിരുന്നു? അവരിൽ ഏറ്റവും ശക്തനായവൻ ആരായിരുന്നു? വിഷ്ണു ഏത് കുറ്റം കാരണം അവരെ അകറ്റി?
ഏതദ്വിസ്തരതഃ സര്വം കഥയസ്വ മമാനഘ । കുതൂഹലമിദം മഹ്യം നുദ ഭാനുര്യഥാ തമഃ ।। ൭.൪.
ഭഗവാനേ, ഇതെല്ലാം വിശദമായി എനിക്ക് പറയൂ. എന്റെ ആസ്വാദനം സൂര്യൻ ഇരുട്ട് നീക്കുന്നതുപോലെ തണുപ്പിക്കൂ.
രാഘവസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സംസ്കാരാലങ്കൃതം ശുഭമ് । ഈഷദ്വിസ്മയമാനസ്തമഗസ്ത്യഃ പ്രാഹ രാഘവമ് ।। ൭.൪.
രാഘവന്റെ മനോഹരവും ശുദ്ധവുമായ വാക്കുകൾ കേട്ട അഗസ്ത്യൻ അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ രാഘവനോടു പറഞ്ഞു.
പ്രജാപതിഃ പുരാ സൃഷ്ട്വാ ഹ്യപഃ സലിലസമ്ഭവഃ । താസാം ഗോപായനേ സത്ത്വാനസൃജത്പദ്മസമ്ഭവഃ ।। ൭.൪.
ലോകസ്രഷ്ടാവ് ആദിയിൽ ജലം സൃഷ്ടിച്ചു. ആ വെള്ളത്തിൽ സംരക്ഷണം വേണ്ടിയുള്ള ജീവികളെയും പിന്നീട് സൃഷ്ടിച്ചു, കമലജനനായവനേ.
തേ സത്ത്വാഃ സത്ത്വകര്താരം വിനീതവദുപസ്ഥിതാഃ । കിം കുര്മ ഇതി ഭാഷന്തഃ ക്ഷുത്പിപാസാഭയാര്ദിതാഃ ।। ൭.൪.
ആ ജീവികൾ വിശപ്പിലും ദാഹത്തിലും ഭയത്തിലും പീഡിതരായി, വിനയത്തോടെ സ്രഷ്ടാവിനോട് ചെന്നു: 'ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യണം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
പ്രജാപതിസ്തു താന്യാഹ സത്വാനി പ്രഹസന്നിവ । ആഭാഷ്യ വാചാ യത്നേന രക്ഷധ്വമിതി മാനദഃ ।। ൭.൪.
ലോകസ്രഷ്ടാവ്, മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ, ശ്രദ്ധയോടെ അവരെ സമീപിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ഇവയെ സംരക്ഷിക്കണം,' എന്ന് പറഞ്ഞു.
രക്ഷാമേതി ച തത്രാന്യേ ജക്ഷാമ ഇതി ചാപരേ । ഭുക്ഷിതാഭുക്ഷിതൈരുക്തസ്തതസ്താനാഹ ഭൂതകൃത് ।। ൭.൪.
അവിടെ ചിലർ 'സംരക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു; മറ്റുചിലർ 'ഭക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ചിലർ ഭക്ഷിച്ച്, ചിലർ ഭക്ഷിക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ സ്രഷ്ടാവ് അവരോട് പറഞ്ഞു.
രക്ഷാമേതി ച യൈരുക്തം രാക്ഷസാസ്തേ ഭവന്തു വഃ । ജക്ഷാമ ഇതി യൈരുക്തം യക്ഷാ ഏവ ഭവന്തു വഃ ।। ൭.൪.
'സംരക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞവരെ രാക്ഷസർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും; 'ഭക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞവരെ യക്ഷന്മാർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും.'
തത്ര ഹേതിഃ പ്രഹേതിശ്ച ഭ്രാതരൌ രാക്ഷസാധിപൌ । മധുകൈടഭസങ്കാശൌ ബഭൂവതുരരിന്ദമൌ ।। ൭.൪.
അവിടെ ഹേതിയും പ്രഹേതിയും എന്ന സഹോദരന്മാർ രാക്ഷസാധിപതികളായി. അവർ മധുവിനെയും കൈടഭനെയുംപ്പോലെ ദൈവങ്ങൾക്കു ഭയങ്കരമായ ശത്രുക്കളായി.
പ്രഹേതിര്ധാര്മികസ്തത്ര തപോവനഗതസ്തദാ । ഹേതിര്ദാരക്രിയാര്ഥേ തു പരം യത്നമഥാകരോത് ।। ൭.൪.
അവരിൽ പ്രഹതി ധാർമ്മികനും അന്നേ തപോവനത്തിൽ താമസിച്ചവനും ആയിരുന്നു. ഹതി മകനു വേണ്ടി വലിയ പരിശ്രമം നടത്തി.
സ കാലഭഗിനീം കന്യാം ഭയാം നാമ ഭയാവഹാമ് । ഉദാവഹദമേയാത്മാ സ്വയമേവ മഹാമതിഃ ।। ൭.൪.
അവൻ ഭയമെന്ന പേരുള്ള കാലഭാഗിനി എന്ന കന്യകയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു; അതീവ വിവേകിയും ആത്മസംയമനമുള്ളവനും ആയിരുന്നു.
സ തസ്യാം ജനയാമാസ ഹേതീ രാക്ഷസപുങ്ഗവഃ । പുത്രം പുത്രവതാം ശ്രേഷ്ഠോ വിദ്യുത്കേശ ഇതി ശ്രുതമ് ।। ൭.൪.
ഹതി, രാക്ഷസന്മാരിൽ പ്രധാനനായവൻ, ആ ഭയയിൽ നിന്ന് ഒരു മകനെ ജനിപ്പിച്ചു. ആ മകൻ, പുത്രന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വിദ്യുത്കേശൻ എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടത്.
വിദ്യുത്കേശോ ഹേതിപുത്രഃ സ ദീപ്താര്കസമപ്രഭഃ । വ്യവര്ധത മഹാതേജാസ്തോയമധ്യ ഇവാമ്ബുദഃ ।। ൭.൪.
ഹതിയുടെ മകനായ വിദ്യുത്കേശൻ ദഹിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശവാനായി വളർന്നു; വെള്ളത്തിനടിയിൽ വളരുന്ന മേഘംപോലെ.
സ യദാ യൌവനം ഭദ്രമനുപ്രാപ്തോ നിശാചരഃ । തതോ ദാരക്രിയാം തസ്യ കര്തും വ്യവസിതഃ പിതാ ।। ൭.൪.
ആ നിശാചരൻ യുവാവായപ്പോൾ, അവന്റെ വിവാഹം നടത്താൻ ഹതി തീരുമാനിച്ചു.
സന്ധ്യായാസ്തനയാം സോ ഽഥ സന്ധ്യാതുല്യാം പ്രഭാവതഃ । വരയാമാസ പുത്രാര്ഥം ഹേതീ രാക്ഷസപുങ്ഗവഃ ।। ൭.൪.
അപ്പോൾ രാക്ഷസന്മാരിൽ പ്രധാനനായ ഹതി, തന്റെ മകനായി ശക്തിയിൽ സംധ്യയെപ്പോലെ സംധ്യയുടെ പുത്രിയെ തേടി.
അവശ്യമേവ ദാതവ്യാ പരസ്മൈ സേതി സന്ധ്യയാ । ചിന്തയിത്വാ സുതാ ദത്താ വിദ്യുത്കേശായ രാഘവ ।। ൭.൪.
മറ്റൊരാളിന് ഈ പെൺകുട്ടിയെ നൽകേണ്ടതാണെന്ന് സന്ധ്യാ ആലോചിച്ചു; അങ്ങനെ അവൾ തന്റെ മകളെ വിദ്യുത്കേശന് നൽകി, രാഘവ.
സന്ധ്യായാസ്തനയാം ലബ്ധ്വാ വിദ്യുത്കേശോ നിശാചരഃ । രമതേ സ്മ തയാ സാര്ധം പൌലോമ്യാ മഘവാനിവ ।। ൭.൪.
സന്ധ്യയുടെ മകളെ ലഭിച്ച വിദ്യുത്കേശൻ, ആ രാക്ഷസൻ, അവളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു, മഘവാൻ പോളോമിയോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെ.
കേനചിത്ത്വഥ കാലേന രാമ സാലകടങ്കടാ । വിദ്യുത്കേശാദ്ഗര്ഭമാപ ഘനരാജിരിവാര്ണവാത് ।। ൭.൪.
കഴിഞ്ഞ കുറെക്കാലത്തിന് ശേഷം, രാമാ, സാലകടങ്കടാ വിദ്യുത്കേശനിൽ നിന്ന് ഗർഭം ധരിച്ചു, കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ.
തതഃ സാ രാക്ഷസീ ഗര്ഭം ഘനഗര്ഭസമപ്രഭമ് । പ്രസൂതാ മന്ദരം ഗത്വാ ഗങ്ഗാ ഗര്ഭമിവാഗ്നിജമ് ।। ൭.൪.
അവൾ, ആ രാക്ഷസി, മഴയാൽ നിറഞ്ഞ മേഘംപോലെ പ്രകാശമുള്ള ഗർഭം ധരിച്ചു, മന്ദരപർവതത്തിൽ പോയി പ്രസവിച്ചു, ഗംഗ ആഗ്നിജനെ പ്രസവിച്ചതുപോലെ.
സമുത്സൃജ്യ തു സാ ഗര്ഭം വിദ്യുത്കേശരതാര്ഥിനീ । രേമേ തു സാര്ധം പതിനാ വിസ്മൃത്യ സുതമാത്മജമ് ।। ൭.൪.
വിദ്യുത്കേശനോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അവൾ ആ കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു; സ്വന്തം മകനെയോർത്തില്ല, ഭർത്താവിനൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു.
ഉത്സൃഷ്ടസ്തു തദാ ഗര്ഭോ ഘനശബ്ദസമസ്വനഃ । തയോത്സൃഷ്ടഃ സ തു ശിശുഃ ശരദര്കസമദ്യുതിഃ । നിധായാസ്യേ സ്വയം മുഷ്ടിം രുരോദ ശനകൈസ്തദാ ।। ൭.൪.
അവൾ ഉപേക്ഷിച്ച ആ കുഞ്ഞ്, മേഘഗർജ്ജനത്തോളം ശക്തമായ കരയലോടെ, ശരദ്കാലത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു; അവൻ വായിൽ കയ്യിട്ടു മൃദുവായി കരയാൻ തുടങ്ങി.
തതോ വൃഷഭമാസ്ഥായ പാര്വത്യാ സഹിതഃ ശിവഃ । വായുമാര്ഗേണ ഗച്ഛന്വൈ ശുശ്രാവ രുദിതസ്വനമ് ।। ൭.൪.
ശിവനും പാർവതിയും, വൃഷഭത്തിൽ കയറി, വായുവിന്റെ വഴി യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ, ആ കുഞ്ഞിന്റെ കരയലശബ്ദം കേട്ടു.
അപശ്യദുമയാ സാര്ധം രുദന്തം രാക്ഷസാത്മജമ് । കാരുണ്യഭാവാത്പാര്വത്യാ ഭവസ്ത്രിപുരസൂദനഃ ।। ൭.൪.
ഉമയോടൊപ്പം ശിവൻ ആ രാക്ഷസകുഞ്ഞിനെ കരയുന്നതായി കണ്ടു; പാർവതിയുടെ കരുണയാൽ ഭവൻ, ത്രിപുരവിളക്കൻ, ഹൃദയത്തിൽ ദയയോടെ നോക്കി.
തം രാക്ഷസാത്മജം ചക്രേ മാതുരേവ വയഃസമമ് । അമരം ചൈവ തം കൃത്വാ മഹാദേവോ ഽക്ഷരോ ഽവ്യയഃ ।। ൭.൪.
മഹാദേവൻ, അക്ഷരനും ശാശ്വതനുമായവൻ, ആ രാക്ഷസകുഞ്ഞിനെ അമ്മയോടു തുല്യമായ പ്രായത്തിൽ എത്തിച്ചു; അവനു അമരത്വവും നൽകി.
പുരമാകാശഗം പ്രാദാത്പാര്വത്യാഃ പ്രിയകാമ്യയാ । ഉമയാപി വരോ ദത്തോ രാക്ഷസാനാം നൃപാത്മജ ।। ൭.൪.
പാർവതിയെ സ്നേഹിച്ച്, ശിവൻ ആ കുഞ്ഞിന് ആകാശത്തിൽ ഒരു നഗരം നൽകി; ഉമയും രാക്ഷസന്മാർക്ക് ഒരു വരം നൽകി, രാജകുമാരാ.
സദ്യോപലബ്ധിര്ഗര്ഭസ്യ പ്രസൂതിഃ സദ്യ ഏവ ച । സദ്യ ഏവ വയഃപ്രാപ്തിര്മാതുരേവ വയസ്സമമ് ।। ൭.൪.
ആ കുഞ്ഞ് ഉടൻ ജനിച്ചു, ഉടൻ വളർന്നു, അമ്മയോടു തുല്യമായ പ്രായം ഉടൻ തന്നെ നേടി.
തതഃ സുകേശോ വരദാനഗര്വിതഃ ശ്രിയം പ്രഭോഃ പ്രാപ്യ ഹരസ്യ പാര്ശ്വതഃ । ചചാര സര്വത്ര മഹാന്മഹാമതിഃ ഖഗം പുരം പ്രാപ്യ പുരന്ദരോ യഥാ ।। ൭.൪.
വരദാനത്താൽ അഭിമാനത്തോടെ, ഭഗവാന്റെ മഹത്വം നേടിയ ശേഷം, ശിവന്റെ അരികിൽ സുകേശൻ വസിച്ചു; ആ മഹാമതിയായവൻ, ഒരു നഗരം ലഭിച്ച ശേഷം, ഇന്ദ്രൻ അമരാവതിയിൽ സന്തോഷിക്കുന്നതുപോലെ എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിച്ചു.