രാക്ഷസൈഃ സാ പരിത്യക്താ പുരാ വിഷ്ണുഭയാര്ദിതൈഃ । ശൂന്യാ രക്ഷോഗണൈഃ സര്വൈ രസാതലതലം ഗതൈഃ ।। ൭.൩.
"പഴയകാലത്ത് വിഷ്ണുവിന്റെ ഭയത്താൽ റാക്ഷസന്മാർ ആ നഗരം വിട്ടുപോയി; അവർ എല്ലാവരും പാതാളത്തിലേക്ക് പോയതുകൊണ്ട് നഗരം ശൂന്യമായിരുന്നു."
ശൂന്യാ സമ്പ്രതി ലങ്കാ സാ പ്രഭുസ്തസ്യാ ന വിദ്യതേ । സ ത്വം തത്ര നിവാസായ ഗച്ഛ പുത്ര യഥാസുഖമ് ।। ൭.൩.
"ഇപ്പോൾ ലങ്ക ശൂന്യമാണ്, അവിടുത്തെ യജമാനനില്ല. അതിനാൽ, മകനേ, നീ അവിടെ ഇഷ്ടംപോലെ താമസിക്കുവാൻ പോകൂ."
നിര്ദോഷസ്തത്ര തേ വാസോ ന ബാധാസ്തത്ര കസ്യചിത് । ഏതച്ഛുത്വാ സ ധര്മാത്മാ ധര്മിഷ്ഠം വചനം പിതുഃ ।। ൭.൩.
"അവിടെ നിന്നു താമസിച്ചാൽ നിനക്ക് യാതൊരു ദോഷവും ഉണ്ടാകില്ല; ആരെയും അലട്ടാനില്ല. അച്ഛന്റെ ഈ ധാർമ്മികമായ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം ആ ധാർമ്മികാത്മാവു..."
നിവാസയാമാസ തദാ ലങ്കാം പര്വതമൂര്ധനി । നൈര്ഋതാനാം സഹസ്രൈസ്തു ഹൃഷ്ടൈഃ പ്രമുദുതൈഃ സഹ ।। ൭.൩.
അപ്പോൾ അവൻ ആയിരക്കണക്കിന് സന്തോഷത്തിലും ആനന്ദത്തിലും നിറഞ്ഞ നൈരൃതന്മാരോടൊപ്പം ലങ്കയെ ആ പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ താമസിപ്പിച്ചു.
അചിരേണൈവ കാലേന സമ്പൂര്ണാ തസ്യ ശാസനാത് ।। ൭.൩.
അവന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, കുറച്ച് കാലത്തിനുള്ളിൽ ആ നഗരം മുഴുവനായി നിറഞ്ഞു.
സ തു തത്രാവസത്പ്രീതോ ധര്മാത്മാ നൈര്ഋതര്ഷഭഃ । സമുദ്രപരിഘായാം തു ലങ്കായാം വിശ്രവാത്മജഃ ।। ൭.൩.
അവിടെ, സമുദ്രം ചുറ്റിയ ലങ്കയിൽ, വിശ്രവസിന്റെ മകൻ ആയ ധാർമ്മികനായ നൈരൃതരുടെ നേതാവ് സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
കാലേ കാലേ തു ധര്മാത്മാ പുഷ്പകേണ ധനേശ്വരഃ । അഭ്യാഗച്ഛദ്വിനീതാത്മാ പിതരം മാതരം ച ഹി ।। ൭.൩.
കാലംകാലത്ത്, ധാർമ്മികനായ ധനപതി, പുഷ്പകവിമാനത്തിൽ, വിനീതമായ മനസ്സോടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സന്ദർശിക്കാൻ വരുമായിരുന്നു.
സ ദേവഗന്ധര്വഗണൈരഭിഷ്ടുതസ്തഥാപ്സരോനൃത്യവിഭൂഷിതാലയഃ । ഗഭസ്തിഭിഃ സൂര്യ ഇവാവഭാസയന്പിതുഃ സമീപം പ്രയയൌ സ വിത്തപഃ ।। ൭.൩.
ദേവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും സ്തുതികൾ ലഭിച്ചവനും, അപ്സരസുകളുടെ നൃത്തത്താൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഭവനവുമുള്ളവനും, സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ തെളിഞ്ഞവനും ആയ ആ ധനപതി അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി.
ശ്രുത്വാഗസ്ത്യേരിതം വാക്യം രാമോ വിസ്മയമാഗതഃ । കഥമാസീത്തു ലങ്കായാം സമ്ഭവോ രക്ഷസാം പുരാ ।। ൭.൪.
അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട രാമന് അത്ഭുതം തോന്നി: "ലങ്കയിൽ ആദ്യം റാക്ഷസരുടേയും ജനനമുണ്ടായത് എങ്ങനെയാണ്?"
തതഃ ശിരഃ കമ്പയിത്വാ ത്രേതാഗ്നിസമവിഗ്രഹമ് । തമഗസ്ത്യം മുഹുര്ദൃഷ്ട്വാ സ്മയമാനോ ഽഭ്യഭാഷത ।। ൭.൪.
അപ്പോൾ, ഹോമാഗ്നിപോലെയുള്ള അഗസ്ത്യനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി, തലകുലുക്കി, രാമൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
ഭഗവന്പൂര്വമപ്യേഷാ ലങ്കാസീത്പിശിതാശിനാമ് । ശ്രുത്വേദം ഭഗവദ്വാക്യം ജാതോ മേ വിസ്മയഃ പരഃ ।। ൭.൪.
ഭഗവന്, മുമ്പ് തന്നെ ഈ ലങ്ക മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരുടെ അധീനത്തിലാണെന്നു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ അത്ഭുതം തോന്നുന്നു.
പുലസ്ത്യവംശാദുദ്ഭൂതാ രാക്ഷസാ ഇതി നഃ ശ്രുതമ് । ഇദാനീമന്യതശ്ചാപി സമ്ഭവഃ കീര്തിതസ്ത്വയാ ।। ൭.൪.
പുലസ്ത്യവംശത്തിൽ നിന്നാണ് രാക്ഷസർ ജനിച്ചതെന്നു ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഭഗവാൻ മറ്റൊരു ഉത്ഭവവും വിവരിച്ചു.
രാവണാത്കുമ്ഭകര്ണാച്ച പ്രഹസ്താദ്വികടാദപി । രാവണസ്യ ച പുത്രേഭ്യഃ കിം നു തേ ബലവത്തരാഃ ।। ൭.൪.
രാവണനും കുംഭകർണ്ണനും പ്രഹസ്തനും വികടനും രാവണന്റെ പുത്രന്മാരിലും അവർ കൂടുതൽ ശക്തരായിരുന്നോ?
ക ഏഷാം പൂര്വകോ ബ്രഹ്മന്കിന്നാമാ ച ബലോത്കടഃ । അപരാധം ച കം പ്രാപ്യ വിഷ്ണുനാ ദ്രാവിതാഃ കഥമ് ।। ൭.൪.
ഭഗവാനേ, അവരുടെ മൂലപിതാവ് ആരായിരുന്നു? അദ്ദേഹത്തിന് എന്ത് പേരായിരുന്നു? അവരിൽ ഏറ്റവും ശക്തനായവൻ ആരായിരുന്നു? വിഷ്ണു ഏത് കുറ്റം കാരണം അവരെ അകറ്റി?
ഏതദ്വിസ്തരതഃ സര്വം കഥയസ്വ മമാനഘ । കുതൂഹലമിദം മഹ്യം നുദ ഭാനുര്യഥാ തമഃ ।। ൭.൪.
ഭഗവാനേ, ഇതെല്ലാം വിശദമായി എനിക്ക് പറയൂ. എന്റെ ആസ്വാദനം സൂര്യൻ ഇരുട്ട് നീക്കുന്നതുപോലെ തണുപ്പിക്കൂ.
രാഘവസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സംസ്കാരാലങ്കൃതം ശുഭമ് । ഈഷദ്വിസ്മയമാനസ്തമഗസ്ത്യഃ പ്രാഹ രാഘവമ് ।। ൭.൪.
രാഘവന്റെ മനോഹരവും ശുദ്ധവുമായ വാക്കുകൾ കേട്ട അഗസ്ത്യൻ അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ രാഘവനോടു പറഞ്ഞു.
പ്രജാപതിഃ പുരാ സൃഷ്ട്വാ ഹ്യപഃ സലിലസമ്ഭവഃ । താസാം ഗോപായനേ സത്ത്വാനസൃജത്പദ്മസമ്ഭവഃ ।। ൭.൪.
ലോകസ്രഷ്ടാവ് ആദിയിൽ ജലം സൃഷ്ടിച്ചു. ആ വെള്ളത്തിൽ സംരക്ഷണം വേണ്ടിയുള്ള ജീവികളെയും പിന്നീട് സൃഷ്ടിച്ചു, കമലജനനായവനേ.
തേ സത്ത്വാഃ സത്ത്വകര്താരം വിനീതവദുപസ്ഥിതാഃ । കിം കുര്മ ഇതി ഭാഷന്തഃ ക്ഷുത്പിപാസാഭയാര്ദിതാഃ ।। ൭.൪.
ആ ജീവികൾ വിശപ്പിലും ദാഹത്തിലും ഭയത്തിലും പീഡിതരായി, വിനയത്തോടെ സ്രഷ്ടാവിനോട് ചെന്നു: 'ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യണം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
പ്രജാപതിസ്തു താന്യാഹ സത്വാനി പ്രഹസന്നിവ । ആഭാഷ്യ വാചാ യത്നേന രക്ഷധ്വമിതി മാനദഃ ।। ൭.൪.
ലോകസ്രഷ്ടാവ്, മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ, ശ്രദ്ധയോടെ അവരെ സമീപിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ഇവയെ സംരക്ഷിക്കണം,' എന്ന് പറഞ്ഞു.
രക്ഷാമേതി ച തത്രാന്യേ ജക്ഷാമ ഇതി ചാപരേ । ഭുക്ഷിതാഭുക്ഷിതൈരുക്തസ്തതസ്താനാഹ ഭൂതകൃത് ।। ൭.൪.
അവിടെ ചിലർ 'സംരക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു; മറ്റുചിലർ 'ഭക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ചിലർ ഭക്ഷിച്ച്, ചിലർ ഭക്ഷിക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ സ്രഷ്ടാവ് അവരോട് പറഞ്ഞു.
രക്ഷാമേതി ച യൈരുക്തം രാക്ഷസാസ്തേ ഭവന്തു വഃ । ജക്ഷാമ ഇതി യൈരുക്തം യക്ഷാ ഏവ ഭവന്തു വഃ ।। ൭.൪.
'സംരക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞവരെ രാക്ഷസർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും; 'ഭക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞവരെ യക്ഷന്മാർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും.'
തത്ര ഹേതിഃ പ്രഹേതിശ്ച ഭ്രാതരൌ രാക്ഷസാധിപൌ । മധുകൈടഭസങ്കാശൌ ബഭൂവതുരരിന്ദമൌ ।। ൭.൪.
അവിടെ ഹേതിയും പ്രഹേതിയും എന്ന സഹോദരന്മാർ രാക്ഷസാധിപതികളായി. അവർ മധുവിനെയും കൈടഭനെയുംപ്പോലെ ദൈവങ്ങൾക്കു ഭയങ്കരമായ ശത്രുക്കളായി.
പ്രഹേതിര്ധാര്മികസ്തത്ര തപോവനഗതസ്തദാ । ഹേതിര്ദാരക്രിയാര്ഥേ തു പരം യത്നമഥാകരോത് ।। ൭.൪.
അവരിൽ പ്രഹതി ധാർമ്മികനും അന്നേ തപോവനത്തിൽ താമസിച്ചവനും ആയിരുന്നു. ഹതി മകനു വേണ്ടി വലിയ പരിശ്രമം നടത്തി.
സ കാലഭഗിനീം കന്യാം ഭയാം നാമ ഭയാവഹാമ് । ഉദാവഹദമേയാത്മാ സ്വയമേവ മഹാമതിഃ ।। ൭.൪.
അവൻ ഭയമെന്ന പേരുള്ള കാലഭാഗിനി എന്ന കന്യകയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു; അതീവ വിവേകിയും ആത്മസംയമനമുള്ളവനും ആയിരുന്നു.
സ തസ്യാം ജനയാമാസ ഹേതീ രാക്ഷസപുങ്ഗവഃ । പുത്രം പുത്രവതാം ശ്രേഷ്ഠോ വിദ്യുത്കേശ ഇതി ശ്രുതമ് ।। ൭.൪.
ഹതി, രാക്ഷസന്മാരിൽ പ്രധാനനായവൻ, ആ ഭയയിൽ നിന്ന് ഒരു മകനെ ജനിപ്പിച്ചു. ആ മകൻ, പുത്രന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വിദ്യുത്കേശൻ എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടത്.
വിദ്യുത്കേശോ ഹേതിപുത്രഃ സ ദീപ്താര്കസമപ്രഭഃ । വ്യവര്ധത മഹാതേജാസ്തോയമധ്യ ഇവാമ്ബുദഃ ।। ൭.൪.
ഹതിയുടെ മകനായ വിദ്യുത്കേശൻ ദഹിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശവാനായി വളർന്നു; വെള്ളത്തിനടിയിൽ വളരുന്ന മേഘംപോലെ.
സ യദാ യൌവനം ഭദ്രമനുപ്രാപ്തോ നിശാചരഃ । തതോ ദാരക്രിയാം തസ്യ കര്തും വ്യവസിതഃ പിതാ ।। ൭.൪.
ആ നിശാചരൻ യുവാവായപ്പോൾ, അവന്റെ വിവാഹം നടത്താൻ ഹതി തീരുമാനിച്ചു.
സന്ധ്യായാസ്തനയാം സോ ഽഥ സന്ധ്യാതുല്യാം പ്രഭാവതഃ । വരയാമാസ പുത്രാര്ഥം ഹേതീ രാക്ഷസപുങ്ഗവഃ ।। ൭.൪.
അപ്പോൾ രാക്ഷസന്മാരിൽ പ്രധാനനായ ഹതി, തന്റെ മകനായി ശക്തിയിൽ സംധ്യയെപ്പോലെ സംധ്യയുടെ പുത്രിയെ തേടി.
അവശ്യമേവ ദാതവ്യാ പരസ്മൈ സേതി സന്ധ്യയാ । ചിന്തയിത്വാ സുതാ ദത്താ വിദ്യുത്കേശായ രാഘവ ।। ൭.൪.
മറ്റൊരാളിന് ഈ പെൺകുട്ടിയെ നൽകേണ്ടതാണെന്ന് സന്ധ്യാ ആലോചിച്ചു; അങ്ങനെ അവൾ തന്റെ മകളെ വിദ്യുത്കേശന് നൽകി, രാഘവ.
സന്ധ്യായാസ്തനയാം ലബ്ധ്വാ വിദ്യുത്കേശോ നിശാചരഃ । രമതേ സ്മ തയാ സാര്ധം പൌലോമ്യാ മഘവാനിവ ।। ൭.൪.
സന്ധ്യയുടെ മകളെ ലഭിച്ച വിദ്യുത്കേശൻ, ആ രാക്ഷസൻ, അവളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു, മഘവാൻ പോളോമിയോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെ.