ഏതച്ച പുഷ്പകം നാമ വിമാനം സൂര്യസന്നിഭമ് । പ്രതിഗൃഹ്ണീഷ്വ യാനാര്ഥം ത്രിദശൈഃ സമതാം വ്രജ ।। ൭.൩.
സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള ഈ പുഷ്പകവിമാനവും നീ സ്വീകരിക്കൂ; ഇത് നിന്റെ യാത്രയ്ക്കായി. ദേവന്മാരെപ്പോലെ സമത്വം നേടുക.
സ്വസ്തി തേ ഽസ്തു ഗമിഷ്യാമഃ സര്വ ഏവ യഥാഗതമ് । കൃതകൃത്യാ വയം താത ദത്ത്വാ തവ വരദ്വയമ് ।। ൭.൩.
നിനക്ക് എല്ലാ ഭാഗ്യവും ഉണ്ടാകട്ടെ; ഞങ്ങൾ വന്നപോലെ മടങ്ങുന്നു. ഈ രണ്ടു വരങ്ങൾ നിനക്ക് നൽകി ഞങ്ങളുടെ കടമ പൂർത്തിയായി, കുഞ്ഞേ.
ഇത്യുക്ത്വാ സ ഗതോ ബ്രഹ്മാ സ്വസ്ഥാനം ത്രിദശൈഃ സഹ ।। ൭.൩.
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും ചേർന്ന് തങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
ഗതേഷു ബ്രഹ്മപൂര്വേഷു ദേവേഷ്വഥ നഭസ്ഥലമ് । വനേ സ പിതരം പ്രാഹ പ്രാഞ്ജലിഃ പ്രയതാത്മവാന് । നിവാസനം ന മേ ദേവോ വിദധേ സ പ്രജാപതിഃ ।। ൭.൩.
ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും ആകാശത്തിലേക്ക് പോയതിനു ശേഷം, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ കൈകൂപ്പി, അവൻ കാട്ടിൽ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു: "സൃഷ്ടികർത്താവായ ദൈവം എനിക്ക് താമസിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം നൽകുന്നില്ല."
ഭഗവഁല്ലബ്ധവാനസ്മി വരമിഷ്ടം പിതാമഹാത് । തം പശ്യ ഭഗവന്കഞ്ചിന്നിവാസം സാധു മേ പ്രഭോ ।। ൭.൩.
"പ്രഭോ, ഞാൻ പിതാമഹനിൽ നിന്നു ആഗ്രഹിച്ച അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചു. ദയവായി എനിക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു താമസസ്ഥലം കാണിച്ചു തരണമേ."
ന ച പീഡാ ഭവേദ്യത്ര പ്രാണിനോ യസ്യ കസ്യചിത് । ഏവമുക്തസ്തു പുത്രേണ വിശ്രവാ മുനിപുങ്ഗവഃ ।। ൭.൩.
"അവിടെ ഒരു ജീവിക്കും യാതൊരു കഷ്ടവും ഉണ്ടാകാതിരിക്കണം." അങ്ങനെ മകൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹർഷിയായ വിശ്രവസ്
വചനം പ്രാഹ ധര്മജ്ഞഃ ശ്രൂയതാമിതി സത്തമഃ । ദക്ഷിണസ്യോദധേസ്തീരേ ത്രികൂടോ നാമ പര്വതഃ ।। ൭.൩.
ധർമ്മജ്ഞനായ മഹർഷി അച്ഛൻ പറഞ്ഞു: "കേൾക്കൂ, ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തിൻറെ തീരത്ത് ത്രികൂട്ട് എന്നൊരു പർവ്വതം ഉണ്ട്."
തസ്യാഗ്രേ തു വിശാലാ സാ മഹേന്ദ്രസ്യ പുരീ യഥാ । ലങ്കാ നാമ പുരീ രമ്യാ നിര്മിതാ വിശ്വകര്മണാ ।। ൭.൩.
"അതിന്റെ മുന്നിൽ മഹേന്ദ്രന്റെ നഗരംപോലെയുള്ള, വിശാലവും മനോഹരവുമായ ലങ്കാ എന്ന നഗരം ഉണ്ട്. അതു വിശ്വകർമ്മൻ നിർമിച്ചതാണ്."
രാക്ഷസാനാം നിവാസാര്ഥം യഥേന്ദ്രസ്യാമരാവതീ । തത്ര ത്വം വസ ഭദ്രം തേ ലങ്കായാം നാത്ര സംശയഃ ।। ൭.൩.
"ഇന്ദ്രനു അമരാവതി എങ്ങനെയോ, അതുപോലെ റാക്ഷസന്മാർക്ക് താമസിക്കാൻ ആ നഗരം ഉണ്ട്. നീ അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിക്കണം, ലങ്കയിൽ നിന്നു സംശയമില്ല."
ഹേമപ്രാകാരപരിഘാ യന്ത്രശസ്ത്രസമാവൃതാ । രമണീയാ പുരീ സാ ഹി രുക്മവൈഡൂര്യതോരണാ ।। ൭.൩.
"ആ മനോഹരമായ നഗരം പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള മതിലുകളും കിണറുകളും യന്ത്രങ്ങളും ആയുധങ്ങളും നിറഞ്ഞതും, പൊന്നും വൈഡൂര്യവും കൊണ്ടുള്ള ഗോപുരങ്ങളുമാണ്."
രാക്ഷസൈഃ സാ പരിത്യക്താ പുരാ വിഷ്ണുഭയാര്ദിതൈഃ । ശൂന്യാ രക്ഷോഗണൈഃ സര്വൈ രസാതലതലം ഗതൈഃ ।। ൭.൩.
"പഴയകാലത്ത് വിഷ്ണുവിന്റെ ഭയത്താൽ റാക്ഷസന്മാർ ആ നഗരം വിട്ടുപോയി; അവർ എല്ലാവരും പാതാളത്തിലേക്ക് പോയതുകൊണ്ട് നഗരം ശൂന്യമായിരുന്നു."
ശൂന്യാ സമ്പ്രതി ലങ്കാ സാ പ്രഭുസ്തസ്യാ ന വിദ്യതേ । സ ത്വം തത്ര നിവാസായ ഗച്ഛ പുത്ര യഥാസുഖമ് ।। ൭.൩.
"ഇപ്പോൾ ലങ്ക ശൂന്യമാണ്, അവിടുത്തെ യജമാനനില്ല. അതിനാൽ, മകനേ, നീ അവിടെ ഇഷ്ടംപോലെ താമസിക്കുവാൻ പോകൂ."
നിര്ദോഷസ്തത്ര തേ വാസോ ന ബാധാസ്തത്ര കസ്യചിത് । ഏതച്ഛുത്വാ സ ധര്മാത്മാ ധര്മിഷ്ഠം വചനം പിതുഃ ।। ൭.൩.
"അവിടെ നിന്നു താമസിച്ചാൽ നിനക്ക് യാതൊരു ദോഷവും ഉണ്ടാകില്ല; ആരെയും അലട്ടാനില്ല. അച്ഛന്റെ ഈ ധാർമ്മികമായ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം ആ ധാർമ്മികാത്മാവു..."
നിവാസയാമാസ തദാ ലങ്കാം പര്വതമൂര്ധനി । നൈര്ഋതാനാം സഹസ്രൈസ്തു ഹൃഷ്ടൈഃ പ്രമുദുതൈഃ സഹ ।। ൭.൩.
അപ്പോൾ അവൻ ആയിരക്കണക്കിന് സന്തോഷത്തിലും ആനന്ദത്തിലും നിറഞ്ഞ നൈരൃതന്മാരോടൊപ്പം ലങ്കയെ ആ പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ താമസിപ്പിച്ചു.
അചിരേണൈവ കാലേന സമ്പൂര്ണാ തസ്യ ശാസനാത് ।। ൭.൩.
അവന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, കുറച്ച് കാലത്തിനുള്ളിൽ ആ നഗരം മുഴുവനായി നിറഞ്ഞു.
സ തു തത്രാവസത്പ്രീതോ ധര്മാത്മാ നൈര്ഋതര്ഷഭഃ । സമുദ്രപരിഘായാം തു ലങ്കായാം വിശ്രവാത്മജഃ ।। ൭.൩.
അവിടെ, സമുദ്രം ചുറ്റിയ ലങ്കയിൽ, വിശ്രവസിന്റെ മകൻ ആയ ധാർമ്മികനായ നൈരൃതരുടെ നേതാവ് സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
കാലേ കാലേ തു ധര്മാത്മാ പുഷ്പകേണ ധനേശ്വരഃ । അഭ്യാഗച്ഛദ്വിനീതാത്മാ പിതരം മാതരം ച ഹി ।। ൭.൩.
കാലംകാലത്ത്, ധാർമ്മികനായ ധനപതി, പുഷ്പകവിമാനത്തിൽ, വിനീതമായ മനസ്സോടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സന്ദർശിക്കാൻ വരുമായിരുന്നു.
സ ദേവഗന്ധര്വഗണൈരഭിഷ്ടുതസ്തഥാപ്സരോനൃത്യവിഭൂഷിതാലയഃ । ഗഭസ്തിഭിഃ സൂര്യ ഇവാവഭാസയന്പിതുഃ സമീപം പ്രയയൌ സ വിത്തപഃ ।। ൭.൩.
ദേവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും സ്തുതികൾ ലഭിച്ചവനും, അപ്സരസുകളുടെ നൃത്തത്താൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഭവനവുമുള്ളവനും, സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ തെളിഞ്ഞവനും ആയ ആ ധനപതി അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി.
ശ്രുത്വാഗസ്ത്യേരിതം വാക്യം രാമോ വിസ്മയമാഗതഃ । കഥമാസീത്തു ലങ്കായാം സമ്ഭവോ രക്ഷസാം പുരാ ।। ൭.൪.
അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട രാമന് അത്ഭുതം തോന്നി: "ലങ്കയിൽ ആദ്യം റാക്ഷസരുടേയും ജനനമുണ്ടായത് എങ്ങനെയാണ്?"
തതഃ ശിരഃ കമ്പയിത്വാ ത്രേതാഗ്നിസമവിഗ്രഹമ് । തമഗസ്ത്യം മുഹുര്ദൃഷ്ട്വാ സ്മയമാനോ ഽഭ്യഭാഷത ।। ൭.൪.
അപ്പോൾ, ഹോമാഗ്നിപോലെയുള്ള അഗസ്ത്യനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി, തലകുലുക്കി, രാമൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
ഭഗവന്പൂര്വമപ്യേഷാ ലങ്കാസീത്പിശിതാശിനാമ് । ശ്രുത്വേദം ഭഗവദ്വാക്യം ജാതോ മേ വിസ്മയഃ പരഃ ।। ൭.൪.
ഭഗവന്, മുമ്പ് തന്നെ ഈ ലങ്ക മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരുടെ അധീനത്തിലാണെന്നു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ അത്ഭുതം തോന്നുന്നു.
പുലസ്ത്യവംശാദുദ്ഭൂതാ രാക്ഷസാ ഇതി നഃ ശ്രുതമ് । ഇദാനീമന്യതശ്ചാപി സമ്ഭവഃ കീര്തിതസ്ത്വയാ ।। ൭.൪.
പുലസ്ത്യവംശത്തിൽ നിന്നാണ് രാക്ഷസർ ജനിച്ചതെന്നു ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഭഗവാൻ മറ്റൊരു ഉത്ഭവവും വിവരിച്ചു.
രാവണാത്കുമ്ഭകര്ണാച്ച പ്രഹസ്താദ്വികടാദപി । രാവണസ്യ ച പുത്രേഭ്യഃ കിം നു തേ ബലവത്തരാഃ ।। ൭.൪.
രാവണനും കുംഭകർണ്ണനും പ്രഹസ്തനും വികടനും രാവണന്റെ പുത്രന്മാരിലും അവർ കൂടുതൽ ശക്തരായിരുന്നോ?
ക ഏഷാം പൂര്വകോ ബ്രഹ്മന്കിന്നാമാ ച ബലോത്കടഃ । അപരാധം ച കം പ്രാപ്യ വിഷ്ണുനാ ദ്രാവിതാഃ കഥമ് ।। ൭.൪.
ഭഗവാനേ, അവരുടെ മൂലപിതാവ് ആരായിരുന്നു? അദ്ദേഹത്തിന് എന്ത് പേരായിരുന്നു? അവരിൽ ഏറ്റവും ശക്തനായവൻ ആരായിരുന്നു? വിഷ്ണു ഏത് കുറ്റം കാരണം അവരെ അകറ്റി?
ഏതദ്വിസ്തരതഃ സര്വം കഥയസ്വ മമാനഘ । കുതൂഹലമിദം മഹ്യം നുദ ഭാനുര്യഥാ തമഃ ।। ൭.൪.
ഭഗവാനേ, ഇതെല്ലാം വിശദമായി എനിക്ക് പറയൂ. എന്റെ ആസ്വാദനം സൂര്യൻ ഇരുട്ട് നീക്കുന്നതുപോലെ തണുപ്പിക്കൂ.
രാഘവസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സംസ്കാരാലങ്കൃതം ശുഭമ് । ഈഷദ്വിസ്മയമാനസ്തമഗസ്ത്യഃ പ്രാഹ രാഘവമ് ।। ൭.൪.
രാഘവന്റെ മനോഹരവും ശുദ്ധവുമായ വാക്കുകൾ കേട്ട അഗസ്ത്യൻ അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ രാഘവനോടു പറഞ്ഞു.
പ്രജാപതിഃ പുരാ സൃഷ്ട്വാ ഹ്യപഃ സലിലസമ്ഭവഃ । താസാം ഗോപായനേ സത്ത്വാനസൃജത്പദ്മസമ്ഭവഃ ।। ൭.൪.
ലോകസ്രഷ്ടാവ് ആദിയിൽ ജലം സൃഷ്ടിച്ചു. ആ വെള്ളത്തിൽ സംരക്ഷണം വേണ്ടിയുള്ള ജീവികളെയും പിന്നീട് സൃഷ്ടിച്ചു, കമലജനനായവനേ.
തേ സത്ത്വാഃ സത്ത്വകര്താരം വിനീതവദുപസ്ഥിതാഃ । കിം കുര്മ ഇതി ഭാഷന്തഃ ക്ഷുത്പിപാസാഭയാര്ദിതാഃ ।। ൭.൪.
ആ ജീവികൾ വിശപ്പിലും ദാഹത്തിലും ഭയത്തിലും പീഡിതരായി, വിനയത്തോടെ സ്രഷ്ടാവിനോട് ചെന്നു: 'ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യണം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
പ്രജാപതിസ്തു താന്യാഹ സത്വാനി പ്രഹസന്നിവ । ആഭാഷ്യ വാചാ യത്നേന രക്ഷധ്വമിതി മാനദഃ ।। ൭.൪.
ലോകസ്രഷ്ടാവ്, മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ, ശ്രദ്ധയോടെ അവരെ സമീപിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ഇവയെ സംരക്ഷിക്കണം,' എന്ന് പറഞ്ഞു.
രക്ഷാമേതി ച തത്രാന്യേ ജക്ഷാമ ഇതി ചാപരേ । ഭുക്ഷിതാഭുക്ഷിതൈരുക്തസ്തതസ്താനാഹ ഭൂതകൃത് ।। ൭.൪.
അവിടെ ചിലർ 'സംരക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു; മറ്റുചിലർ 'ഭക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ചിലർ ഭക്ഷിച്ച്, ചിലർ ഭക്ഷിക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ സ്രഷ്ടാവ് അവരോട് പറഞ്ഞു.