സ തു വൈശ്രവണസ്തത്ര തപോവനഗതസ്തദാ । അവര്ധതാഹുതിഹുതോ മഹാതേജാ യഥാനലഃ ।। ൭.൩.
അപ്പോൾ വൈശ്രവണൻ, വലിയ തേജസ്സോടെ, തപസ്സിന്റെ വനത്തിൽ താമസിച്ച്, ഹോമം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അഗ്നിയെപ്പോലെ വളർന്നു.
തസ്യാശ്രമപദസ്ഥസ്യ ബുദ്ധിര്ജജ്ഞേ മഹാത്മനഃ । ചരിഷ്യേ പരമം ധര്മം ധര്മോ ഹി പരമാ ഗതിഃ ।। ൭.൩.
തന്റെ ആശ്രമത്തിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ആ മഹാത്മാവ് മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു: 'ഞാൻ പരമധർമ്മം ആചരിക്കും, കാരണം ധർമ്മം തന്നെയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യം.'
സ തു വര്ഷസഹസ്രാണി തപസ്തപ്ത്വാ മഹാവനേ । യന്ത്രിതോ നിയമൈരുഗ്രൈശ്ചകാര സുമഹത്തപഃ ।। ൭.൩.
അവൻ മഹാവനത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കഠിനമായ വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, വലിയ തപസ്സു നടത്തി.
പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ തം തം വിധിമകല്പയത് । ജലാശീ മാരുതാഹാരോ നിരാഹാരസ്തഥൈവ ച ।। ൭.൩.
ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അവൻ വിവിധ വ്രതങ്ങൾ ആചരിച്ചു: ചിലപ്പോൾ വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ചു, ചിലപ്പോൾ വായു മാത്രം ശ്വസിച്ചു, ചിലപ്പോൾ ഒന്നും കഴിക്കാതെ ഉപവാസം ചെയ്തു.
ഏവം വര്ഷസഹസ്രാണി ജഗ്മുസ്താന്യേകവര്ഷവത് । അഥ പ്രീതോ മഹാതേജാഃ സേന്ദ്രൈഃ സുരഗണൈഃ സഹ ।। ൭.൩.
അങ്ങനെ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ഒരു വർഷം പോലെ കടന്നു. പിന്നെ മഹാതേജസ്സുള്ളവൻ, ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരുമൊത്ത് സന്തോഷത്തോടെ—
ഗത്വാ തസ്യാശ്രമപദം ബ്രഹ്മേദം വാക്യമബ്രവീത് । പരിതുഷ്ടോ ഽസ്മി തേ വത്സ കര്മണാനേന സുവ്രത । വരം വൃണീഷ്വ ഭദ്രം തേ വരാര്ഹസ്ത്വം മഹാമതേ ।। ൭.൩.
അവന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് ചെന്നു ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'കുഞ്ഞേ, നീ ചെയ്ത ഈ കര്മ്മത്തിൽ ഞാൻ അതീവ സന്തുഷ്ടനാണ്. നീ ഒരു വരം ചോദിക്കൂ, നിനക്ക് എല്ലാ ഭാഗ്യവും ഉണ്ടാകട്ടെ; നീ വരം അർഹിക്കുന്നവനാണ്, മഹാബുദ്ധിയുള്ളവനാണ്.'
അഥാബ്രവീദ്വൈശ്രവണഃ പിതാമഹമുപസ്ഥിതമ് । ഭഗവഁല്ലോകപാലത്വമിച്ഛേയം വിത്തരക്ഷണമ് ।। ൭.൩.
അപ്പോൾ വൈശ്രവണൻ പിതാമഹനോട് പറഞ്ഞു: 'പ്രഭോ, എനിക്ക് സമ്പത്തിന്റെ രക്ഷാധികാരിയായിരിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്.'
അഥാബ്രവീദ്വൈശ്രവണം പരിതുഷ്ടേന ചേതസാ । ബ്രഹ്മാ സുരഗണൈഃ സാര്ധം ബാഢമിത്യേവ ഹൃഷ്ടവത് ।। ൭.൩.
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ, മനസ്സിൽ തൃപ്തിയോടെ, വൈശ്രവണനോട് പറഞ്ഞു: 'അങ്ങനെയാകട്ടെ.'
അഹം വൈ ലോകപാലാനാം ചതുര്ഥം സ്രഷ്ടുമുദ്യതഃ ।। ൭.൩.
ഇപ്പോൾ ഞാൻ ലോകപാലന്മാരിൽ നാലാമത്തെയൊരുവനെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു.
യമേന്ദ്രവരുണാനാം ച പദം യത്തവ ചേപ്സിതമ് । തദ്ഗച്ഛ ത്വം ഹി ധര്മജ്ഞ നിധീശത്വമവാപ്നുഹി । ശക്രാമ്ബുപയമാനാം ച ചതുര്ഥസ്ത്വം ഭവിഷ്യസി ।। ൭.൩.
നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന യമനും ഇന്ദ്രനും വരുണനും ഉള്ള സ്ഥാനവും, നീ ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനാണ്, അതു നിനക്ക് ലഭിക്കും; സമ്പത്തിന്റെ അധിപതിത്വം നേടുക. ശക്രനും വരുണനും യമനും കൂടെ നീ നാലാമനാകും.
ഏതച്ച പുഷ്പകം നാമ വിമാനം സൂര്യസന്നിഭമ് । പ്രതിഗൃഹ്ണീഷ്വ യാനാര്ഥം ത്രിദശൈഃ സമതാം വ്രജ ।। ൭.൩.
സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള ഈ പുഷ്പകവിമാനവും നീ സ്വീകരിക്കൂ; ഇത് നിന്റെ യാത്രയ്ക്കായി. ദേവന്മാരെപ്പോലെ സമത്വം നേടുക.
സ്വസ്തി തേ ഽസ്തു ഗമിഷ്യാമഃ സര്വ ഏവ യഥാഗതമ് । കൃതകൃത്യാ വയം താത ദത്ത്വാ തവ വരദ്വയമ് ।। ൭.൩.
നിനക്ക് എല്ലാ ഭാഗ്യവും ഉണ്ടാകട്ടെ; ഞങ്ങൾ വന്നപോലെ മടങ്ങുന്നു. ഈ രണ്ടു വരങ്ങൾ നിനക്ക് നൽകി ഞങ്ങളുടെ കടമ പൂർത്തിയായി, കുഞ്ഞേ.
ഇത്യുക്ത്വാ സ ഗതോ ബ്രഹ്മാ സ്വസ്ഥാനം ത്രിദശൈഃ സഹ ।। ൭.൩.
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും ചേർന്ന് തങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
ഗതേഷു ബ്രഹ്മപൂര്വേഷു ദേവേഷ്വഥ നഭസ്ഥലമ് । വനേ സ പിതരം പ്രാഹ പ്രാഞ്ജലിഃ പ്രയതാത്മവാന് । നിവാസനം ന മേ ദേവോ വിദധേ സ പ്രജാപതിഃ ।। ൭.൩.
ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും ആകാശത്തിലേക്ക് പോയതിനു ശേഷം, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ കൈകൂപ്പി, അവൻ കാട്ടിൽ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു: "സൃഷ്ടികർത്താവായ ദൈവം എനിക്ക് താമസിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം നൽകുന്നില്ല."
ഭഗവഁല്ലബ്ധവാനസ്മി വരമിഷ്ടം പിതാമഹാത് । തം പശ്യ ഭഗവന്കഞ്ചിന്നിവാസം സാധു മേ പ്രഭോ ।। ൭.൩.
"പ്രഭോ, ഞാൻ പിതാമഹനിൽ നിന്നു ആഗ്രഹിച്ച അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചു. ദയവായി എനിക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു താമസസ്ഥലം കാണിച്ചു തരണമേ."
ന ച പീഡാ ഭവേദ്യത്ര പ്രാണിനോ യസ്യ കസ്യചിത് । ഏവമുക്തസ്തു പുത്രേണ വിശ്രവാ മുനിപുങ്ഗവഃ ।। ൭.൩.
"അവിടെ ഒരു ജീവിക്കും യാതൊരു കഷ്ടവും ഉണ്ടാകാതിരിക്കണം." അങ്ങനെ മകൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹർഷിയായ വിശ്രവസ്
വചനം പ്രാഹ ധര്മജ്ഞഃ ശ്രൂയതാമിതി സത്തമഃ । ദക്ഷിണസ്യോദധേസ്തീരേ ത്രികൂടോ നാമ പര്വതഃ ।। ൭.൩.
ധർമ്മജ്ഞനായ മഹർഷി അച്ഛൻ പറഞ്ഞു: "കേൾക്കൂ, ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തിൻറെ തീരത്ത് ത്രികൂട്ട് എന്നൊരു പർവ്വതം ഉണ്ട്."
തസ്യാഗ്രേ തു വിശാലാ സാ മഹേന്ദ്രസ്യ പുരീ യഥാ । ലങ്കാ നാമ പുരീ രമ്യാ നിര്മിതാ വിശ്വകര്മണാ ।। ൭.൩.
"അതിന്റെ മുന്നിൽ മഹേന്ദ്രന്റെ നഗരംപോലെയുള്ള, വിശാലവും മനോഹരവുമായ ലങ്കാ എന്ന നഗരം ഉണ്ട്. അതു വിശ്വകർമ്മൻ നിർമിച്ചതാണ്."
രാക്ഷസാനാം നിവാസാര്ഥം യഥേന്ദ്രസ്യാമരാവതീ । തത്ര ത്വം വസ ഭദ്രം തേ ലങ്കായാം നാത്ര സംശയഃ ।। ൭.൩.
"ഇന്ദ്രനു അമരാവതി എങ്ങനെയോ, അതുപോലെ റാക്ഷസന്മാർക്ക് താമസിക്കാൻ ആ നഗരം ഉണ്ട്. നീ അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിക്കണം, ലങ്കയിൽ നിന്നു സംശയമില്ല."
ഹേമപ്രാകാരപരിഘാ യന്ത്രശസ്ത്രസമാവൃതാ । രമണീയാ പുരീ സാ ഹി രുക്മവൈഡൂര്യതോരണാ ।। ൭.൩.
"ആ മനോഹരമായ നഗരം പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള മതിലുകളും കിണറുകളും യന്ത്രങ്ങളും ആയുധങ്ങളും നിറഞ്ഞതും, പൊന്നും വൈഡൂര്യവും കൊണ്ടുള്ള ഗോപുരങ്ങളുമാണ്."
രാക്ഷസൈഃ സാ പരിത്യക്താ പുരാ വിഷ്ണുഭയാര്ദിതൈഃ । ശൂന്യാ രക്ഷോഗണൈഃ സര്വൈ രസാതലതലം ഗതൈഃ ।। ൭.൩.
"പഴയകാലത്ത് വിഷ്ണുവിന്റെ ഭയത്താൽ റാക്ഷസന്മാർ ആ നഗരം വിട്ടുപോയി; അവർ എല്ലാവരും പാതാളത്തിലേക്ക് പോയതുകൊണ്ട് നഗരം ശൂന്യമായിരുന്നു."
ശൂന്യാ സമ്പ്രതി ലങ്കാ സാ പ്രഭുസ്തസ്യാ ന വിദ്യതേ । സ ത്വം തത്ര നിവാസായ ഗച്ഛ പുത്ര യഥാസുഖമ് ।। ൭.൩.
"ഇപ്പോൾ ലങ്ക ശൂന്യമാണ്, അവിടുത്തെ യജമാനനില്ല. അതിനാൽ, മകനേ, നീ അവിടെ ഇഷ്ടംപോലെ താമസിക്കുവാൻ പോകൂ."
നിര്ദോഷസ്തത്ര തേ വാസോ ന ബാധാസ്തത്ര കസ്യചിത് । ഏതച്ഛുത്വാ സ ധര്മാത്മാ ധര്മിഷ്ഠം വചനം പിതുഃ ।। ൭.൩.
"അവിടെ നിന്നു താമസിച്ചാൽ നിനക്ക് യാതൊരു ദോഷവും ഉണ്ടാകില്ല; ആരെയും അലട്ടാനില്ല. അച്ഛന്റെ ഈ ധാർമ്മികമായ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം ആ ധാർമ്മികാത്മാവു..."
നിവാസയാമാസ തദാ ലങ്കാം പര്വതമൂര്ധനി । നൈര്ഋതാനാം സഹസ്രൈസ്തു ഹൃഷ്ടൈഃ പ്രമുദുതൈഃ സഹ ।। ൭.൩.
അപ്പോൾ അവൻ ആയിരക്കണക്കിന് സന്തോഷത്തിലും ആനന്ദത്തിലും നിറഞ്ഞ നൈരൃതന്മാരോടൊപ്പം ലങ്കയെ ആ പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ താമസിപ്പിച്ചു.
അചിരേണൈവ കാലേന സമ്പൂര്ണാ തസ്യ ശാസനാത് ।। ൭.൩.
അവന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, കുറച്ച് കാലത്തിനുള്ളിൽ ആ നഗരം മുഴുവനായി നിറഞ്ഞു.
സ തു തത്രാവസത്പ്രീതോ ധര്മാത്മാ നൈര്ഋതര്ഷഭഃ । സമുദ്രപരിഘായാം തു ലങ്കായാം വിശ്രവാത്മജഃ ।। ൭.൩.
അവിടെ, സമുദ്രം ചുറ്റിയ ലങ്കയിൽ, വിശ്രവസിന്റെ മകൻ ആയ ധാർമ്മികനായ നൈരൃതരുടെ നേതാവ് സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
കാലേ കാലേ തു ധര്മാത്മാ പുഷ്പകേണ ധനേശ്വരഃ । അഭ്യാഗച്ഛദ്വിനീതാത്മാ പിതരം മാതരം ച ഹി ।। ൭.൩.
കാലംകാലത്ത്, ധാർമ്മികനായ ധനപതി, പുഷ്പകവിമാനത്തിൽ, വിനീതമായ മനസ്സോടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സന്ദർശിക്കാൻ വരുമായിരുന്നു.
സ ദേവഗന്ധര്വഗണൈരഭിഷ്ടുതസ്തഥാപ്സരോനൃത്യവിഭൂഷിതാലയഃ । ഗഭസ്തിഭിഃ സൂര്യ ഇവാവഭാസയന്പിതുഃ സമീപം പ്രയയൌ സ വിത്തപഃ ।। ൭.൩.
ദേവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും സ്തുതികൾ ലഭിച്ചവനും, അപ്സരസുകളുടെ നൃത്തത്താൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഭവനവുമുള്ളവനും, സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ തെളിഞ്ഞവനും ആയ ആ ധനപതി അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി.
ശ്രുത്വാഗസ്ത്യേരിതം വാക്യം രാമോ വിസ്മയമാഗതഃ । കഥമാസീത്തു ലങ്കായാം സമ്ഭവോ രക്ഷസാം പുരാ ।। ൭.൪.
അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട രാമന് അത്ഭുതം തോന്നി: "ലങ്കയിൽ ആദ്യം റാക്ഷസരുടേയും ജനനമുണ്ടായത് എങ്ങനെയാണ്?"
തതഃ ശിരഃ കമ്പയിത്വാ ത്രേതാഗ്നിസമവിഗ്രഹമ് । തമഗസ്ത്യം മുഹുര്ദൃഷ്ട്വാ സ്മയമാനോ ഽഭ്യഭാഷത ।। ൭.൪.
അപ്പോൾ, ഹോമാഗ്നിപോലെയുള്ള അഗസ്ത്യനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി, തലകുലുക്കി, രാമൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.