ആദിത്യഃ സവിതാ സൂര്യഃ ഖഗഃ പൂഷാ ഗഭസ്തിമാന്। സുവര്ണസദൃശോ ഭാനുര്ഹിരണ്യരേതാ ദിവാകരഃ
അവൻ ആദിത്യനും സവിറ്റാവും സൂര്യനും ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനും പൂഷനും കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നവനും ഭാനുവും പൊന്നുപോലെയുള്ളവനും സ്വർണ്ണത്തിന്റെ വിതാനവും പകലിന്റെ ദാതാവുമാണ്.
ഹരിദശ്വഃ സഹസ്രാര്ചിഃ സപ്തസപ്തിര്മരീചിമാന്। തിമിരോന്മഥനഃ ശമ്ഭുസ്ത്വഷ്ടാ മാര്തണ്ഡകോംഽശുമാന്
അവന് പച്ചക്കുതിരകളും ആയിരം കിരണങ്ങളും ഏഴു രഥങ്ങളും ഉണ്ട്; അവൻ കിരണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞവനും ഇരുട്ട് അകറ്റുന്നവനും ശുഭനും രൂപദായകനും മാർതാണ്ഡനും പ്രകാശവാനുമാണ്.
ഹിരണ്യഗര്ഭഃ ശിശിരസ്തപനോഽഹസ്കരോ രവിഃ। അഗ്നിഗര്ഭോഽദിതേഃ പുത്രഃ ശങ്ഖഃ ശിശിരനാശനഃ
അവൻ ഹിരണ്യഗർഭൻ, ശീതളൻ, ദാഹിപ്പിക്കുന്നവൻ, ഇരുട്ട് നീക്കുന്നവൻ, രവി, അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ, ആദിതിയുടെ മകൻ, ശംഖം, ശീതം അകറ്റുന്നവൻ എന്നിങ്ങനെയാണ്.
വ്യോമനാഥസ്തമോഭേദീ ഋഗ്യജുഃസാമപാരഗഃ। ഘനവൃഷ്ടിരപാം മിത്രോ വിന്ധ്യവീഥീപ്ലവംഗമഃ
അവൻ ആകാശത്തിന്റെ അധിപൻ, ഇരുട്ട് അകറ്റുന്നവൻ, ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ, മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് മഴ പെയ്യിക്കുന്നവൻ, വെള്ളത്തിന്റെയും സുഹൃത്ത്, വിന്ധ്യപർവത വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ.
ആതപീ മണ്ഡലീ മൃത്യുഃ പിങ്ഗലഃ സര്വതാപനഃ। കവിര്വിശ്വോ മഹാതേജാ രക്തഃ സര്വഭവോദ്ഭവഃ
അവൻ ചൂട് നൽകുന്നവൻ, വലയംപോലെയുള്ളവൻ, itself മരണം, പിങ്ക് നിറമുള്ളവൻ, എല്ലാം ദഹിപ്പിക്കുന്നവൻ, കവി, ലോകം തന്നെ, മഹത്തായ പ്രകാശം ഉള്ളവൻ, ചുവപ്പൻ, എല്ലായുള്ളവരുടെ ഉദ്ഭവം.
നക്ഷത്രഗ്രഹതാരാണാമധിപോ വിശ്വഭാവനഃ। തേജസാമപി തേജസ്വീ ദ്വാദശാത്മന് നമോഽസ്തു തേ
നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും ഗ്രഹങ്ങൾക്കും താരകൾക്കും അധിപൻ, ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, പ്രകാശവാന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രകാശമുള്ളവൻ, പന്ത്രണ്ടു രൂപങ്ങളുള്ളവൻ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമഃ പൂര്വായ ഗിരയേ പശ്ചിമായാദ്രയേ നമഃ। ജ്യോതിര്ഗണാനാം പതയേ ദിനാധിപതയേ നമഃ
കിഴക്കൻ പർവതത്തിന് വന്ദനം, പടിഞ്ഞാറൻ പർവതത്തിന് വന്ദനം, പ്രകാശങ്ങളുടെ അധിപന് വന്ദനം, പകലിന്റെ അധിപന് വന്ദനം.
ജയായ ജയഭദ്രായ ഹര്യശ്വായ നമോ നമഃ। നമോ നമഃ സഹസ്രാംശോ ആദിത്യായ നമോ നമഃ
വിജയിക്ക്, ശുഭവിജയത്തിന്, കനകവണ്ണം കുതിരകൾ ഉള്ളവന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ളവന്, ആദിത്യന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം.
നമ ഉഗ്രായ വീരായ സാരങ്ഗായ നമോ നമഃ। നമഃ പദ്മപ്രബോധായ പ്രചണ്ഡായ നമോഽസ്തു തേ
ഭയങ്കരന്, വീരന്, പുള്ളിക്കുതിരകളുള്ളവന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. താമരയെ ഉണർത്തുന്നവന്, അത്യന്തം ശക്തനായവന് നിനക്കു വന്ദനം.
ബ്രഹ്മേശാനാച്യുതേശായ സൂരായാദിത്യവര്ചസേ। ഭാസ്വതേ സര്വഭക്ഷായ രൌദ്രായ വപുഷേ നമഃ
ബ്രഹ്മാവിന്റെയും ഈശാനന്റെയും അച്യുതന്റെയും അധിപന്, പ്രകാശവാനായവന്, സൂര്യന്റെ തേജസ്സുള്ളവന്, ഭാസുരന്, എല്ലാം ദഹിപ്പിക്കുന്നവന്, ഭയാനകമായ രൂപമുള്ളവന് വന്ദനം.
തമോഘ്നായ ഹിമഘ്നായ ശത്രുഘ്നായാമിതാത്മനേ। കൃതഘ്നഘ്നായ ദേവായ ജ്യോതിഷാം പതയേ നമഃ
ഇരുട്ട് അകറ്റുന്നവന്, തണുപ്പ് അകറ്റുന്നവന്, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവന്, അളവുകിട്ടാത്ത ആത്മാവിന്, നന്ദികെട്ടവരെ നശിപ്പിക്കുന്നവന്, ദേവന്, പ്രകാശങ്ങളുടെ അധിപന് വന്ദനം.
തപ്തചാമീകരാഭായ ഹരയേ വിശ്വകര്മണേ। നമസ്തമോഽഭിനിഘ്നായ രുചയേ ലോകസാക്ഷിണേ
കയഞ്ഞ പൊന്നുപോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ളവന്, ഹരിക്ക്, ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവന്, ഇരുട്ട് നശിപ്പിക്കുന്നവന്, പ്രകാശവാനായവന്, ലോകത്തിന്റെ സാക്ഷിക്ക് വന്ദനം.
നാശയത്യേഷ വൈ ഭൂതം തമേവ സൃജതി പ്രഭുഃ। പായത്യേഷ തപത്യേഷ വര്ഷത്യേഷ ഗഭസ്തിഭിഃ
ഈ പ്രഭു സകലഭൂതങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുകയും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവൻ രക്ഷിക്കുകയും ദഹിപ്പിക്കുകയും തന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മഴ പെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഏഷ സുപ്തേഷു ജാഗര്തി ഭൂതേഷു പരിനിഷ്ഠിതഃ। ഏഷ ചൈവാഗ്നിഹോത്രം ച ഫലം ചൈവാഗ്നിഹോത്രിണാമ്
ഉറങ്ങുന്നവരിൽ അവൻ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു, സകലഭൂതങ്ങളിലുമവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. അഗ്നിഹോത്രവും അതിന്റെ ഫലവും അഗ്നിഹോത്രം ചെയ്യുന്നവർക്കും അവനാണ്.
ദേവാശ്ച ക്രതവശ്ചൈവ ക്രതൂനാം ഫലമേവ ച। യാനി കൃത്യാനി ലോകേഷു സര്വേഷു പരമപ്രഭുഃ
ദേവന്മാരും യാഗങ്ങളും യാഗഫലവും എല്ലാം അവനാണ്. ലോകങ്ങളിലെ എല്ലാ പ്രവർത്തികളുടെയും പരമാധിപൻ അവനാണ്.
ഏനമാപത്സു കൃച്ഛ്രേഷു കാന്താരേഷു ഭയേഷു ച। കീര്തയന് പുരുഷഃ കശ്ചിന്നാവസീദതി രാഘവ
രാഘവ, ദുരിതങ്ങളിലും കഷ്ടതകളിലും കാട്ടിലും ഭയങ്ങളിലും ആരെങ്കിലും അവനെ സ്മരിച്ചാൽ അവൻ ഒരിക്കലും തളരുകയില്ല.
പൂജയസ്വൈനമേകാഗ്രോ ദേവദേവം ജഗത്പതിമ്। ഏതത് ത്രിഗുണിതം ജപ്ത്വാ യുദ്ധേഷു വിജയിഷ്യതി
ഏകാഗ്രതയോടെ ദേവദേവനായ ലോകപതിയെ ആരാധിച്ചാൽ, ഇത് മൂന്നു പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ യുദ്ധത്തിൽ വിജയിക്കും.
അസ്മിന് ക്ഷണേ മഹാബാഹോ രാവണം ത്വം ജഹിഷ്യസി। ഏവമുക്ത്വാ തതോഽഗസ്ത്യോ ജഗാമ സ യഥാഗതമ്
ഈ നേരം തന്നെ, മഹാബാഹുവേ, നീ രാവണനെ സംഹരിക്കും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അഗസ്ത്യൻ വന്ന വഴിയേ തിരിച്ചു പോയി.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ മഹാതേജാ നഷ്ടശോകോഽഭവത് തദാ। ധാരയാമാസ സുപ്രീതോ രാഘവഃ പ്രയതാത്മവാന്
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ മഹാതേജസ്സുള്ളവൻ ദുഃഖം വിട്ടു. സന്തോഷത്തോടെ ആത്മസംയമനം പാലിച്ച് രാഘവൻ അതിനെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
ആദിത്യം പ്രേക്ഷ്യ ജപ്ത്വേദം പരം ഹര്ഷമവാപ്തവാന്। ത്രിരാചമ്യ ശുചിര്ഭൂത്വാ ധനുരാദായ വീര്യവാന്
ആദിത്യനെ നോക്കി ഇത് ജപിച്ചപ്പോൾ പരമാനന്ദം ലഭിച്ചു. മൂന്നു പ്രാവശ്യം ശുദ്ധിയോടെ ആചമനം ചെയ്ത് ധനം എടുത്തു.
രാവണം പ്രേക്ഷ്യ ഹൃഷ്ടാത്മാ ജയാര്ഥം സമുപാഗമത്। സര്വയത്നേന മഹതാ വൃതസ്തസ്യ വധേഽഭവത്
രാവണനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ മനസിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ജയത്തിനായി അവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവന്റെ വധത്തിൽ അവൻ ഉറച്ച മനസ്സോടെ നിന്നു.
അഥ രവിരവദന്നിരീക്ഷ്യ രാമം മുദിതമനാഃ പരമം പ്രഹൃഷ്യമാണഃ। നിശിചരപതിസംക്ഷയം വിദിത്വാ സുരഗണമധ്യഗതോ വചസ്ത്വരേതി
അപ്പോൾ സൂര്യൻ രാമനെ കണ്ടു, അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാരുടെ നടുവിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരുടെ അദ്ധിപന്റെ നാശം മനസ്സിലാക്കി, വേഗത്തിൽ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു.
thumb|ഷഡധികശതതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ യുദ്ധകാണ്ഡേ ഷഡധികശതതമഃ സര്ഗഃ ॥൬-
ശ്രീമദ്വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ നൂറിനും ആറാം സര്ഗം ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.
സാരഥിഃ സ രഥം ഹൃഷ്ടഃ പരസൈന്യപ്രധര്ഷണമ്। ഗന്ധര്വനഗരാകാരം സമുച്ഛ്രിതപതാകിനമ്
സാരഥി സന്തോഷത്തോടെ, ശത്രുസൈന്യത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന, ഗന്ധർവനഗരത്തെപ്പോലെ ഉയർന്ന പതാകകളോടെ അലങ്കരിച്ച രഥം ഓടിച്ചു.
യുക്തം പരമസമ്പന്നൈര്വാജിഭിര്ഹേമമാലിഭിഃ। യുദ്ധോപകരണൈഃ പൂര്ണം പതാകാധ്വജമാലിനമ്
അത് ഏറ്റവും നല്ല കുതിരകളാൽ, പൊന്നിന്റെ മാലകൾ അണിഞ്ഞ്, യുദ്ധോപകരണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ്, പതാകകളും കൊടികളും അലങ്കരിച്ച് കെട്ടിയിരുന്നു.
ഗ്രസന്തമിവ ചാകാശം നാദയന്തം വസുംധരാമ്। പ്രണാശം പരസൈന്യാനാം സ്വസൈന്യസ്യ പ്രഹര്ഷണമ്
ആ രഥം ആകാശം വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെയും ഭൂമിയെ മുഴുവൻ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെയും തോന്നി; ശത്രുസൈന്യത്തിന് നാശവും സ്വന്തം സൈന്യത്തിന് ആനന്ദവും ഉണ്ടാക്കി.
രാവണസ്യ രഥം ക്ഷിപ്രം ചോദയാമാസ സാരഥിഃ। തമാപതന്തം സഹസാ സ്വനവന്തം മഹാധ്വജമ്
സാരഥി വേഗത്തിൽ രാവണന്റെ രഥം ഓടിച്ചു; അതു വലിയ പതാകയുമായി, ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് പായിച്ചു.
രഥം രാക്ഷസരാജസ്യ നരരാജോ ദദര്ശ ഹ। കൃഷ്ണവാജിസമായുക്തം യുക്തം രൌദ്രേണ വര്ചസാ
മനുഷ്യരുടെ രാജാവ് രാക്ഷസരാജാവിന്റെ രഥം കണ്ടു; കറുത്ത കുതിരകളാൽ കെട്ടിയ, ഭയങ്കരമായ തേജസ്സോടെ തിളങ്ങുന്ന രഥം.
ദീപ്യമാനമിവാകാശേ വിമാനം സൂര്യവര്ചസമ്। തഡിത്പതാകാഗഹനം ദര്ശിതേന്ദ്രായുധപ്രഭമ്
അത് ആകാശത്ത് സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലും, ദിവ്യവിമാനത്തെപ്പോലും തിളങ്ങി; അതിന്റെ പതാകകൾ മിന്നൽപോലും, ഇന്ദ്രന്റെ ആയുധത്തിന്റെ പ്രകാശം കാണിച്ചു.
ശരധാരാ വിമുഞ്ചന്തം ധാരാധരമിവാമ്ബുദമ്। സ ദൃഷ്ട്വാ മേഘസംകാശമാപതന്തം രഥം രിപോഃ
അത് മഴ പെയ്യുന്ന മേഘംപോലെ അമ്പുകളുടെ പ്രവാഹം വിടുതൽ ചെയ്തു; ശത്രുവിന്റെ രഥം, മേഘംപോലെ ഇരുണ്ടതും മുന്നോട്ട് പായുന്നതും കണ്ടു.