തൌ രാജപുത്രൌ കാര്ത്സ്ന്യേന ധര്മ്യമാഖ്യാനമുത്തമമ് । വാചോവിധേയം തത്സര്വം കൃത്വാ കാവ്യമനിന്ദിതൌ ॥൧-൪-
അവ രാജകുമാരന്മാർ, മുഴുവൻ ധാർമ്മികവും ഉത്തമവുമായ ആ കഥ പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചു, കുറ്റമില്ലാത്ത വിധത്തിൽ ആ കാവ്യം പാടിച്ചു.
ഋഷീണാം ച ദ്വിജാതീനാം സാധൂനാം ച സമാഗമേ । യഥോപദേശം തത്ത്വജ്ഞൌ ജഗതുഃ സുസമാഹിതൌ ॥൧-൪-
മഹർഷിമാരുടെയും ദ്വിജന്മാരുടെയും സദുപദേശമുള്ളവരുടെ കൂട്ടായ്മകളിൽ, അവർ ആ കാവ്യം നിർദ്ദേശപ്രകാരം മനസ്സോടെ പാടി.
മഹാത്മാനൌ മഹാഭാഗൌ സര്വലക്ഷണലക്ഷിതൌ । തൌ കദാചിത് സമേതാനാമൃഷീണാം ഭാവിതാത്മനാമ് ॥൧-൪-
മഹാത്മാക്കളും മഹാഭാഗ്യശാലികളും എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതരുമായ ആ സഹോദരന്മാർ, ഒരിക്കൽ ശുദ്ധചിത്തരായ മഹർഷിമാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ,
മധ്യേ സഭം സമീപസ്ഥാവിദം കാവ്യമഗായതാമ് । തച്ഛ്രുത്വാ മുനയഃ സര്വേ ബാഷ്പപര്യാകുലേക്ഷണാഃ ॥൧-൪-
സഭയുടെ നടുവിൽ, സമീപം നിന്നുകൊണ്ട്, അവർ ആ കാവ്യം പാടിയപ്പോൾ, കേട്ട മഹർഷിമാരെല്ലാവർക്കും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
സാധു സാധ്വിതി താവൂചുഃ പരം വിസ്മയമാഗതാഃ । തേ പ്രീതമനസഃ സര്വേ മുനയോ ധര്മവത്സലാഃ ॥൧-൪-
അവർ 'ശബാശ്, ശബാശ്' എന്ന് അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു; ആ മഹർഷിമാർ എല്ലാവരും ധർമ്മത്തെ സ്നേഹിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
പ്രശശംസുഃ പ്രശസ്തവ്യൌ ഗായമാനൌ കുശീലവൌ । അഹോ ഗീതസ്യ മാധുര്യം ശ്ലോകാനാം ച വിശേഷതഃ ॥൧-൪-
ആഹാ, ഈ പാട്ടിന്റെ മാധുര്യവും, പ്രത്യേകിച്ച് ഈ ശ്ലോകങ്ങളുടെ സൌന്ദര്യവും! പ്രശംസിക്കപ്പെടേണ്ട ഈ രണ്ട് കുശീലവന്മാരെ എല്ലാവരും പ്രശംസിച്ചു.
ചിരനിര്വൃത്തമപ്യേതത് പ്രത്യക്ഷമിവ ദര്ശിതമ് । പ്രവിശ്യ താവുഭൌ സുഷ്ഠു തഥാഭാവമഗായതാമ് ॥൧-൪-
നാളുകള്ക്കു മുമ്പ് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ്, എന്നാൽ അതെല്ലാം കണ്ണിനു മുമ്പിൽ കാണുന്നതുപോലെ അവതരിപ്പിച്ചു; ഇരുവരും അകത്തു കടന്ന് അതിനർഹമായ രീതിയിൽ ആ കഥ പാടി.
സഹിതൌ മധുരം രക്തം സമ്പന്നം സ്വരസംപദാ । ഏവം പ്രശസ്യമാനൌ തൌ തപഃ ശ്ലാഘ്യൈര്മഹര്ഷിഭിഃ ॥൧-൪-
ഇരുവരും ചേർന്ന് അത്യന്തം മധുരവും ആസ്വാദ്യവും നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പാടി; അതുകൊണ്ടു തന്നെ തപസ്സിൽ പ്രശസ്തരായ മഹർഷിമാർ അവരെ പ്രശംസിച്ചു.
സംരക്തതരമത്യര്ഥം മധുരം താവഗായതാമ് । പ്രീതഃ കശ്ചിന്മുനിസ്താഭ്യാം സംസ്ഥിതഃ കലശം ദദൌ ॥൧-൪-
അവർ കൂടുതൽ ഭാവത്തോടെ അത്യന്തം മധുരമായി പാടുമ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ സമീപം നിന്നിരുന്ന ഒരു മুনি അവർക്കു ഒരു വെള്ളക്കുടം നൽകി.
പ്രസന്നോ വല്കലം കശ്ചിദ് ദദൌ താഭ്യാം മഹായശാഃ । അന്യഃ കൃഷ്ണാജിനമദാദ് യജ്ഞസൂത്രം തഥാപരഃ ॥൧-൪-
മറ്റൊരു പ്രശസ്തനായ സന്തോഷിതൻ അവർക്കു വല്ക്കലവും, മറ്റൊരാൾ കൃഷ്ണാജിനവും, മറ്റൊരാൾ യജ്ഞസൂത്രവും നൽകി.
കശ്ചിത് കമണ്ഡലും പ്രാദാന്മൌഞ്ജീമന്യോ മഹാമുനിഃ । ബൃസീമന്യസ്തദാ പ്രാദാത് കൌപീനമപരോ മുനിഃ ॥൧-൪-
ഒരാൾ കമണ്ഡലും, മറ്റൊരു മഹാമുനി മൗഞ്ജിയുമാണ് നൽകിയത്; മറ്റൊരാൾ ദണ്ഡും, മറ്റൊരു മুনি കൌപ്പീനവും നൽകി.
താഭ്യാം ദദൌ തദാ ഹൃഷ്ടഃ കുഠാരമപരോ മുനിഃ । കാഷായമപരോ വസ്ത്രം ചീരമന്യോ ദദൌ മുനിഃ ॥൧-൪-
അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ മറ്റൊരു മুনি അവർക്കു ഒരു കുതാരവും, മറ്റൊരാൾ കാശായ വസ്ത്രവും, മറ്റൊരു മুনি ചീരം വസ്ത്രവും നൽകി.
ജടാബന്ധനമന്യസ്തു കാഷ്ഠരജ്ജും മുദാന്വിതഃ । യജ്ഞഭാണ്ഡമൃഷിഃ കശ്ചിത് കാഷ്ഠഭാരം തഥാ പരഃ ॥൧-൪-
സന്തോഷത്തോടെ ഒരാൾ ജടാബന്ധനവും മരക്കയരും നൽകി; മറ്റൊരു ഋഷി യജ്ഞഭാണ്ഡവും, മറ്റൊരാൾ കട്ടികൊത്ത മരക്കൂമ്പാരവും നൽകി.
ഔദുമ്ബരീം ബ്രുസീമന്യഃ സ്വസ്തി കേചിത് തദാവദന് । ആയുഷ്യമപരേ പ്രാഹുര്മുദാ തത്ര മഹര്ഷയഃ ॥൧-൪-
ഒരാൾ ഔദുംബര ദണ്ഡും നൽകി; ചിലർ ആശംസകൾ പറഞ്ഞു; മറ്റു മഹർഷിമാർ സന്തോഷത്തോടെ ദീർഘായുസ് ആശംസിച്ചു.
ദദുശ്ചൈവം വരാന് സര്വേ മുനയഃ സത്യവാദിനഃ । ആശ്ചര്യമിദമാഖ്യാനം മുനിനാ സമ്പ്രകീര്തിതമ് ॥൧-൪-
സത്യവാദികളായ എല്ലാ മുനികളും അവർക്കു ഇങ്ങനെ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി: 'ഈ അത്ഭുതമായ കഥ മഹർഷി പ്രസംഗിച്ചിരിക്കുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞു.
പരം കവീനാമാധാരം സമാപ്തം ച യഥാക്രമമ് । അഭിഗീതമിദം ഗീതം സര്വഗീതേഷു കോവിദൌ ॥൧-൪-
കവികൾക്കു ഏറ്റവും ഉന്നതമായ അടിസ്ഥാനമായും, ക്രമത്തിൽ പൂർത്തിയായതുമായ ഈ ഗാനമാണ്; എല്ലാ ഗാനങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ ഈ പാട്ട് പാടുകയായിരുന്നു.
ആയുഷ്യം പുഷ്ടിജനനം സര്വശ്രുതിമനോഹരമ് । പ്രശസ്യമാനൌ സര്വത്ര കദാചിത് തത്ര ഗായകൌ ॥൧-൪-
ദീർഘായുസും ബലവും നൽകുന്ന, എല്ലാവർക്കും ആസ്വാദ്യമായ ഈ പാട്ട് എവിടെയും, എപ്പോഴും ആ ഇരുവരും പാടുമ്പോൾ എല്ലാവരും അവരെ പ്രശംസിച്ചു.
രഥ്യാസു രാജമാര്ഗേഷു ദദര്ശ ഭരതാഗ്രജഃ । സ്വവേശ്മ ചാനീയ തതോ ഭ്രാതരൌ സ കുശീലവൌ ॥൧-൪-
റഥ്യകളും രാജമാർഗങ്ങളും വഴി ഭരതന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ ആ രണ്ട് കുശീലവന്മാരെ കണ്ടു, പിന്നെ അവരെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
പൂജയാമാസ പൂജാര്ഹൌ രാമഃ ശത്രുനിബര്ഹണഃ । ആസീനഃ കാഞ്ചനേ ദിവ്യേ സ ച സിംഹാസനേ പ്രഭുഃ ॥൧-൪-
ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച രാമൻ, ആദരിക്കപ്പെടേണ്ട ആ ഇരുവരെയും ആദരിച്ചു; സ്വർണ്ണത്താൽ അലങ്കരിച്ച ദിവ്യമായ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് അവരെ ആദരിച്ചു.
ഉപോപവിഷ്ടൈഃ സചിവൈര്ഭ്രാതൃഭിശ്ച സമന്വിതഃ । ദൃഷ്ട്വാ തു രൂപസമ്പന്നൌ വിനീതൌ ഭ്രാതരാവുഭൌ ॥൧-൪-
ഉപദേശകരും സഹോദരന്മാരും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നപ്പോൾ, രൂപസൗന്ദര്യവും വിനയവും നിറഞ്ഞ ആ ഇരുവരെയും രാമൻ കണ്ടു.
ഉവാച ലക്ഷ്മണം രാമഃ ശത്രുഘ്നം ഭരതം തഥാ । ശ്രൂയതാമേതദാഖ്യാനമനയോര്ദേവവര്ചസോഃ ॥൧-൪-
രാമൻ ലക്ഷ്മണനോടും ശത്രുഘ്നനും ഭരതനോടും പറഞ്ഞു: 'ദേവതാപ്രഭയുള്ള ഈ ഇരുവരുടെ കഥ കേൾക്കട്ടെ.'
വിചിത്രാര്ഥപദം സമ്യഗ്ഗായകൌ സമചോദയത് । തൌ ചാപി മധുരം രക്തം സ്വചിത്തായതനിഃസ്വനമ് ॥൧-൪-
നാനാർത്ഥവും ഭാവവും നിറഞ്ഞ ആ കഥ പാടാൻ ഗായകരെ രാമൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു; അവർ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ഉയർന്ന സ്വരത്തിൽ മധുരവും ഭാവപൂർണ്ണവുമായ് പാടി.
തന്ത്രീലയവദത്യര്ഥം വിശ്രുതാര്ഥമഗായതാമ് । ഹ്ലാദയത് സര്വഗാത്രാണി മനാംസി ഹൃദയാനി ച । ശ്രോത്രാശ്രയസുഖം ഗേയം തദ് ബഭൌ ജനസംസദി ॥൧-൪-
തന്ത്രിയും താളവും പൂർണ്ണമായ് ചേർത്ത്, അർത്ഥം വ്യക്തമായി പാടിയപ്പോൾ, ആ പാട്ട് എല്ലാവരുടെയും ശരീരവും മനസ്സും ഹൃദയവും ആനന്ദിപ്പിച്ചു; കേൾവിക്ക് ആസ്വാദ്യമായ ആ ഗാനം ജനസമൂഹത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു.
ഇമൌ മുനീ പാര്ഥിവലക്ഷണാന്വിതൌ । ::കുശീലവൌ ചൈവ മഹാതപസ്വിനൌ । മമാപി തദ് ഭൂതികരം പ്രചക്ഷതേ । ::മഹാനുഭാവം ചരിതം നിബോധത ॥൧-൪-
ഈ രണ്ടു വനംവാസികൾ രാജകുലത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ഉള്ളവരും, സംഗീതത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരും, വലിയ തപസ്സുകാരുമാണ്. ഇവരെ കുറിച്ച് ഞാൻ പോലും അത്ഭുതത്തോടെ പറയുന്നു. ഇവരുടെ മഹത്തായ പ്രവർത്തികളുടെ കഥ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
തതസ്തു തൌ രാമവചഃ പ്രചോദിതാ- ::വഗായതാം മാര്ഗവിധാനസമ്പദാ । സ ചാപി രാമഃ പരിഷദ്ഗതഃ ശനൈ- ര്ബുഭൂഷയാസക്തമനാ ബഭൂവ ഹ ॥൧-൪-
അതിനുശേഷം രാമന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ആ ഇരുവരും ശരിയായ രീതിയിൽ പാടാൻ തുടങ്ങി. രാമൻ സഭയിൽ ഇരുന്ന്, ആ ഗാനങ്ങൾ കേൾക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ മനസ്സോടെ മുഴുകി പോയി.
thumb|പഞ്ചമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ പഞ്ചമഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമാൻ വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ സര്ഗം ഇനി കേൾക്കൂ.
സര്വാ പൂര്വമിയം യേഷാമാസീത് കൃത്സ്നാ വസുംധരാ । പ്രജാപതിമുപാദായ നൃപാണാം ജയശാലിനാമ് ॥൧-൫-
സകല ഭൂമി മുമ്പ്, വിജയികളായ രാജാക്കന്മാർക്ക്, പ്രജാപതി മുതൽ, പൂർണ്ണമായും സ്വന്തമായിരുന്നു.
യേഷാം സ സഗരോ നാമ സാഗരോ യേന ഖാനിതഃ । ഷഷ്ടിപുത്രസഹസ്രാണി യം യാന്തം പര്യവാരയന് ॥൧-൫-
അവരിൽ സഗരൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ സമുദ്രം താണ്ടി; അറുപതിനായിരം പുത്രന്മാർ അവനെ ചുറ്റി നടന്നു.
ഇക്ഷ്വാകൂണാമിദം തേഷാം രാജ്ഞാം വംശേ മഹാത്മനാമ് । മഹദുത്പന്നമാഖ്യാനം രാമായണമിതി ശ്രുതമ് ॥൧-൫-
അവ മഹാത്മാക്കളായ ഇക്ഷ്വാകു വംശത്തിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ വരിയിൽ നിന്നാണ് രാമായണം എന്ന മഹത്തായ കഥ ഉദിച്ചുവന്നത്.
തദിദം വര്തയിഷ്യാവഃ സര്വം നിഖിലമാദിതഃ । ധര്മകാമാര്ഥസഹിതം ശ്രോതവ്യമനസൂയതാ ॥൧-൫-
ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഈ കഥ മുഴുവൻ ആദ്യം മുതൽ, ധർമ്മം, കാമം, അർത്ഥം എന്നിവയോടൊപ്പം, നിങ്ങൾക്ക് അസൂയയില്ലാതെ കേൾക്കാൻ പറഞ്ഞുതരുന്നു.