ഇമാം ഹത്വാ തതോ രാമം ലക്ഷ്മണം ത്വാം ച വാനര। സുഗ്രീവം ച വധിഷ്യാമി തം ചാനാര്യം വിഭീഷണമ്
അവളെ കൊന്നശേഷം, ഞാൻ രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും നിന്നെയും കുരങ്ങാ, സുഗ്രീവനെയും, ആ ദുഷ്ടനായ വിഭീഷണനെയും കൊല്ലും.
ന ഹന്തവ്യാഃ സ്ത്രിയശ്ചേതി യദ് ബ്രവീഷി പ്ലവംഗമ। പീഡാകരമമിത്രാണാം യച്ച കര്തവ്യമേവ തത്
സ്ത്രീകളെ കൊല്ലരുത് എന്ന് നീ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ കുരങ്ങാ; പക്ഷേ ശത്രുക്കൾക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കേണ്ടതെന്തും ചെയ്യണം.
തമേവമുക്ത്വാ രുദതീം സീതാം മായാമയീം ച താമ്। ശിതധാരേണ ഖഡ്ഗേന നിജഘാനേന്ദ്രജിത് സ്വയമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കരയുന്ന സീതയെ, മായാമയിയായ അവളെ, ഇന്ദ്രജിത് തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാളുകൊണ്ട് തന്നെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
യജ്ഞോപവീതമാര്ഗേണ ഛിന്നാ തേന തപസ്വിനീ। സാ പൃഥിവ്യാം പൃഥുശ്രോണീ പപാത പ്രിയദര്ശനാ
യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ച ദാരികയായ അവളെ അങ്ങനെ വെട്ടി; വീതി കൂടിയ അരയുമായി മനോഹരമായ അവൾ നിലത്തേക്ക് വീണു.
താമിന്ദ്രജിത് സ്ത്രിയം ഹത്വാ ഹനൂമന്തമുവാച ഹ। മയാ രാമസ്യ പശ്യേമാം പ്രിയാം ശസ്ത്രനിഷൂദിതാമ്। ഏഷാ വിശസ്താ വൈദേഹീ നിഷ്ഫലോ വഃ പരിശ്രമഃ
അവളെ കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ഇന്ദ്രജിത് ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ രാമന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ എന്റെ ആയുധം കൊണ്ട് വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു; വെയ്ദേഹി കൊല്ലപ്പെട്ടു — നിങ്ങളുടെ പരിശ്രമം എല്ലാം വെർത്ഥമാണ്.'
തതഃ ഖഡ്ഗേന മഹതാ ഹത്വാ താമിന്ദ്രജിത്സ്വയമ്। ഹൃഷ്ടഃ സ രഥമാസ്ഥായ നനാദ ച മഹാസ്വനമ്
അങ്ങനെ വലിയ വാളുകൊണ്ട് അവളെ വെട്ടി വീഴ്ത്തിയ ശേഷം, ഇന്ദ്രജിത് സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ആർത്തു.
വാനരാഃ ശുശ്രുവുഃ ശബ്ദമദൂരേ പ്രത്യവസ്ഥിതാഃ। വ്യാദിതാസ്യസ്യ നദതസ്തദ്ദുര്ഗം സംശ്രിതസ്യ തു
അടുത്ത് തന്നെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന കുരങ്ങുകൾ, അവൻ വായ് വെട്ടിത്തുറന്ന് ആർത്ത ശബ്ദം ആ കട്ടിടത്തിൽ നിന്ന് കേട്ടു.
തഥാ തു സീതാം വിനിഹത്യ ദുര്മതിഃ പ്രഹൃഷ്ടചേതാഃ സ ബഭൂവ രാവണിഃ। തം ഹൃഷ്ടരൂപം സമുദീക്ഷ്യ വാനരാ വിഷണ്ണരൂപാഃ സമഭിപ്രദുദ്രുവുഃ
ഇങ്ങനെ സീതയെ കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള രാവണപുത്രൻ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു; അവനെ അങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ കണ്ട കുരങ്ങുകൾ വിഷാദത്തോടെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ യുദ്ധകാണ്ഡേ ഏകാശീതിതമഃ സര്ഗഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീവാൽമീകി രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എൺപത്തൊന്നാമത്തെ സർഗം സമാപിച്ചു.
thumb|ദ്വ്യശീതതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ യുദ്ധകാണ്ഡേ ദ്വ്യശീതതമഃ സര്ഗഃ ॥൬-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എൺപത്തിരണ്ടാമത്തെ സർഗം ഇനി കേൾക്കാം.
ശ്രുത്വാ തു ഭീമനിര്ഹ്രാദം ശക്രാശനിസമസ്വനമ്। വീക്ഷ്യമാണാ ദിശഃ സര്വാ ദുദ്രുവുര്വാനരാ ഭൃശമ്
ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപോലെയുള്ള ആ ഭയങ്കരമായ ആർത്തശബ്ദം കേട്ട കുരങ്ങുകൾ എല്ലാ ദിശകളും നോക്കി ഭയത്തോടെ ഓടി.
താനുവാച തതഃ സര്വാന് ഹനൂമാന് മാരുതാത്മജഃ। വിഷണ്ണവദനാന് ദീനാംസ്ത്രസ്താന് വിദ്രവതഃ പൃഥക്
അപ്പോൾ വായുപുത്രനായ ഹനുമാൻ, മുഖം കുഴഞ്ഞ് ഭയത്താൽ പിരിഞ്ഞ് ഓടുന്ന എല്ലാ കുരങ്ങുകളോടും പറഞ്ഞു.
കസ്മാദ് വിഷണ്ണവദനാ വിദ്രവധ്വം പ്ലവംഗമാഃ। ത്യക്തയുദ്ധസമുത്സാഹാഃ ശൂരത്വം ക്വ നു വോ ഗതമ്
എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ മുഖം വാടിയതും, നിങ്ങള് ഭയന്ന് ഓടുന്നതും? യുദ്ധത്തിന് ഉത്സാഹം വിട്ട്, ധൈര്യം എവിടെ പോയി, വാനരങ്ങളേ?
പൃഷ്ഠതോഽനുവ്രജധ്വം മാമഗ്രതോ യാന്തമാഹവേ। ശൂരൈരഭിജനോപേതൈരയുക്തം ഹി നിവര്തിതുമ്
ഞാന് മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോള് നിങ്ങള് പിന്നില് നിന്നു എന്നെ അനുഗമിക്കൂ. ധൈര്യവും ഉന്നത വംശവും ഉള്ളവര്ക്ക് പിന്മാറുന്നത് യോജിച്ച കാര്യമല്ല.
ഏവമുക്താഃ സുസംക്രുദ്ധാ വായുപുത്രേണ ധീമതാ। ശൈലശൃങ്ഗാന് ദ്രുമാംശ്ചൈവ ജഗൃഹുര്ഹൃഷ്ടമാനസാഃ
വായുവിന്റെ പുത്രന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, വാനരന്മാര് അത്യന്തം കോപത്തോടെ, സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ, മലശിഖരങ്ങളും വൃക്ഷങ്ങളും പിടിച്ചു.
അഭിപേതുശ്ച ഗര്ജന്തോ രാക്ഷസാന് വാനരര്ഷഭാഃ। പരിവാര്യ ഹനൂമന്തമന്വയുശ്ച മഹാഹവേ
വാനരശ്രേഷ്ഠന്മാര് ഗര്ജിച്ച്, ഹനുമാനെ ചുറ്റി, അവനെ പിന്തുടര്ന്ന് മഹായുദ്ധത്തിലേക്ക് റാക്ഷസന്മാരെ ആക്രമിച്ചു.
സ തൈര്വാനരമുഖ്യൈസ്തു ഹനൂമാന് സര്വതോ വൃതഃ। ഹുതാശന ഇവാര്ചിഷ്മാനദഹച്ഛത്രുവാഹിനീമ്
വാനരമുഖ്യന്മാര് ചുറ്റി നില്ക്കുമ്പോള്, ഹനുമാന് അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു, ശത്രുസൈന്യത്തെ ദഹിപ്പിച്ചു.
സ രാക്ഷസാനാം കദനം ചകാര സുമഹാകപിഃ। വൃതോ വാനരസൈന്യേന കാലാന്തകയമോപമഃ
വാനരസൈന്യത്തില് ചുറ്റപ്പെട്ട മഹാകപി, കാലാന്തകനെപ്പോലെ, റാക്ഷസന്മാരുടെ നാശം വരുത്തി.
സ തു ശോകേന ചാവിഷ്ടഃ കോപേന മഹതാ കപിഃ। ഹനൂമാന് രാവണിരഥേ മഹതീം പാതയച്ഛിലാമ്
വലിയ ദുഃഖത്തിലും കോപത്തിലും ആകൃഷ്ടനായ ഹനുമാന്, രാവണന്റെ രഥത്തിലേക്ക് ഒരു വലിയ പാറ എറിഞ്ഞു.
താമാപതന്തീം ദൃഷ്ട്വൈവ രഥഃ സാരഥിനാ തദാ। വിധേയാശ്വസമായുക്തഃ വിദൂരമപവാഹിതഃ
അത് വീഴുന്നതു കണ്ട രഥസാരഥി, നല്ല പരിശീലനം ലഭിച്ച കുതിരകള് ചേര്ത്തു, രഥം ദൂരെ ഓടിച്ചു മാറ്റി.
തമിന്ദ്രജിതമപ്രാപ്യ രഥസ്ഥം സഹസാരഥിമ്। വിവേശ ധരണീം ഭിത്ത്വാ സാ ശിലാ വ്യര്ഥമുദ്യതാ
ആ പാറ, രഥത്തില് നില്ക്കുന്ന ഇന്ദ്രജിത്തിനെയും സാരഥിയെയും തൊടാതെ, ഭൂമിയെ തുളച്ച് അപ്രയാസം വീണു, അതിന്റെ ശ്രമം വെറുതെയായി.
പതിതായാം ശിലായാം തു വ്യഥിതാ രക്ഷസാം ചമൂഃ। നിപതന്ത്യാ ച ശിലയാ രാക്ഷസാ മഥിതാ ഭൃശമ്
പാറ വീണപ്പോള് റാക്ഷസസൈന്യം വിറച്ചു; ആ പാറ പതിക്കുമ്പോള് പല റാക്ഷസന്മാരും ഭയങ്കരമായി ചതഞ്ഞു.
തമഭ്യധാവന് ശതശോ നദന്തഃ കാനനൌകസഃ। തേ ദ്രുമാംശ്ച മഹാകായാ ഗിരിശൃങ്ഗാണി ചോദ്യതാഃ
അതിനുശേഷം നൂറുകണക്കിന് കാട്ടില് താമസിക്കുന്ന വാനരന്മാര് ഗര്ജിച്ച്, വൃക്ഷങ്ങളും മലശിഖരങ്ങളും ഉയര്ത്തി, അവനെ ആക്രമിച്ചു.
ക്ഷിപന്തീന്ദ്രജിതം സംഖ്യേ വാനരാ ഭീമവിക്രമാഃ। വൃക്ഷശൈലമഹാവര്ഷം വിസൃജന്തഃ പ്ലവംഗമാഃ
യുദ്ധഭൂമിയില് ഭയാനകശക്തിയുള്ള വാനരന്മാര് ഇന്ദ്രജിത്തിനെതിരെ വൃക്ഷങ്ങളും പാറകളും മലകളും മഴപോലെ എറിഞ്ഞു.
ശത്രൂണാം കദനം ചക്രുര്നേദുശ്ച വിവിധൈഃ സ്വനൈഃ। വാനരൈസ്തൈര്മഹാഭീമൈര്ഘോരരൂപാ നിശാചരാഃ
അവര് ശത്രുക്കളെ സംഹരിച്ചു, പലവിധ ശബ്ദങ്ങളോടെ ഗര്ജിച്ചു; ആ ഭയങ്കരമായ നിശാചരന്മാര് ആ മഹാഭീകരമായ വാനരന്മാരാല് ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു.
വീര്യാദഭിഹതാ വൃക്ഷൈര്വ്യചേഷ്ടന്ത രണക്ഷിതൌ। സ സൈന്യമഭിവീക്ഷ്യാഥ വാനരാര്ദിതമിന്ദ്രജിത്
വാനരന്മാരുടെ ശക്തിയും വൃക്ഷങ്ങളും കൊണ്ട് അടിയേറ്റ്, റാക്ഷസന്മാര് യുദ്ധഭൂമിയില് വേദനിച്ചു; അപ്പോള് വാനരന്മാരാല് തകര്ന്ന സൈന്യം കണ്ട ഇന്ദ്രജിത്ത്—
പ്രഗൃഹീതായുധഃ ക്രുദ്ധഃ പരാനഭിമുഖോ യയൌ। സ ശരൌഘാനവസൃജന് സ്വസൈന്യേനാഭിസംവൃതഃ
അയുധങ്ങള് പിടിച്ച്, കോപത്തോടെ, ശത്രുക്കളെ നേരെ നോക്കി, സ്വന്തം സൈന്യത്തോടെ ചുറ്റപ്പെട്ട് അമ്പുകളുടെ മഴയൊഴിച്ചു.
ജഘാന കപിശാര്ദൂലാന് സുബഹൂന് ദൃഢവിക്രമഃ। ശൂലൈരശനിഭിഃ ഖഡ്ഗൈഃ പട്ടിശൈഃ ശൂലമുദ്ഗരൈഃ
ദൃഢമായ വീര്യത്തോടെ, അവന് പല കപിശാര്ദൂലന്മാരെ കുന്തം, ഗദ, വാള്, പറ്റി, മൂര്ച്ചയുള്ള ആയുധങ്ങള് എന്നിവകൊണ്ട് വധിച്ചു.
തേ ചാപ്യനുചരാംസ്തസ്യ വാനരാ ജഘ്നുരാഹവേ। സുസ്കന്ധവിടപൈഃ ശൈലൈഃ ശിലാഭിശ്ച മഹാബലഃ
അതുപോലെ തന്നെ, ശക്തിയുള്ള വാനരന്മാര് ശക്തമായ കൊമ്പുകളും വൃക്ഷങ്ങളും മലകളും പാറകളും ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ അനുചിതന്മാരെ യുദ്ധത്തില് സംഹരിച്ചു.
ഹനൂമാന് കദനം ചക്രേ രക്ഷസാം ഭീമകര്മണാമ്। സംനിവാര്യ പരാനീകമബ്രവീത് താന് വനൌകസഃ
ഹനുമാന് ഭയങ്കരമായ കൃത്യങ്ങള് ചെയ്യുന്ന റാക്ഷസന്മാരെ സംഹരിച്ചു; ശത്രുസൈന്യത്തെ തടഞ്ഞ്, കാട്ടില് താമസിക്കുന്നവരോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.