താം ദൃഷ്ട്വാ ചാരുസര്വാങ്ഗീം രാമസ്യ മഹിഷീം പ്രിയാമ്। അബ്രവീത് പരുഷം വാക്യം ക്രോധാദ് രക്ഷോധിപാത്മജമ്
സകല അവയവങ്ങളിലും സുന്ദരിയായ, രാമന്റെ പ്രിയഭാര്യയായ സീതയെ കണ്ടു, ഹനുമാൻ കോപത്തോടെ രാക്ഷസാധിപതിയുടെ മകനോട് കടുത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ദുരാത്മന്നാത്മനാശായ കേശപക്ഷേ പരാമൃശഃ। ബ്രഹ്മര്ഷീണാം കുലേ ജാതോ രാക്ഷസീം യോനിമാശ്രിതഃ
ദുഷ്ടനേ, നീ തന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ തന്നെ, അവളുടെ മുടി പിടിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മർഷികളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചു, രാക്ഷസസ്വഭാവം സ്വീകരിച്ചവനാണ് നീ.
ധിക് ത്വാം പാപസമാചാരം യസ്യ തേ മതിരീദൃശീ। നൃശംസാനാര്യ ദുര്വൃത്ത ക്ഷുദ്ര പാപപരാക്രമ। അനാര്യസ്യേദൃശം കര്മ ഘൃണാ തേ നാസ്തി നിര്ഘൃണ
പാപകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനേ, ഇങ്ങനെയുള്ള മനസ്സുള്ള നിനക്കു ലജ്ജയില്ലേ? ക്രൂരനും അശുദ്ധനും ദുഷ്ടനും നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അശുദ്ധരുടേതാണ്; ദയയില്ലാത്തവനാണ് നീ.
ച്യുതാ ഗൃഹാച്ച രാജ്യാച്ച രാമഹസ്താച്ച മൈഥിലീ। കിം തവൈഷാപരാദ്ധാ ഹി യദേനാം ഹംസി നിര്ദയ
മൈഥിലി വീട്ടിൽ നിന്നും, രാജ്യം നിന്നും, രാമന്റെ കൈയിൽ നിന്നും അകറ്റപ്പെട്ടവളാണ്; നീ ഇങ്ങനെയൊരു ദയയില്ലാത്ത കൊല ചെയ്യാൻ അവൾ എന്താണ് പിഴച്ചത്?
സീതാം ഹത്വാ തു ന ചിരം ജീവിഷ്യസി കഥംചന। വധാര്ഹ കര്മണാ തേന മമ ഹസ്തഗതോ ഹ്യസി
നീ സീതയെ കൊന്നാൽ നീ എങ്ങനെയും അധികം നാൾ ജീവിക്കില്ല; അങ്ങനെ മരണത്തിന് അർഹമായ പ്രവൃത്തിയാൽ നീ എന്റെ കൈവശം വന്നിരിക്കുന്നു.
യേ ച സ്ത്രീഘാതിനാം ലോകാ ലോകവധ്യൈശ്ച കുത്സിതാഃ। ഇഹ ജീവിതമുത്സൃജ്യ പ്രേത്യ താന് പ്രതി ലപ്സ്യസേ
സ്ത്രീഹത്യയും ജനഹത്യയും ചെയ്തവരെ ലോകം അപമാനിക്കുന്ന ലോകങ്ങൾക്കാണ് നീ ജീവൻ വിട്ട് പോയശേഷം എത്തുക.
ഇതി ബ്രുവാണോ ഹനുമാന് സായുധൈര്ഹരിഭിര്വൃതഃ। അഭ്യധാവത് സുസംക്രുദ്ധോ രാക്ഷസേന്ദ്രസുതം പ്രതി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആയുധധാരികളായ കുരങ്ങുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഹനുമാൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ രാക്ഷസരാജാവിന്റെ മകനോട് മുന്നേറി.
ആപതന്തം മഹാവീര്യം തദനീകം വനൌകസാമ്। രക്ഷസാം ഭീമകോപാനാമനീകേന ന്യവാരയത്
അപ്പോള് അത്യന്തം ശക്തനായ കുരങ്ങുകളുടെ ആ കൂട്ടത്തെ രാക്ഷസന്മാരിൽ ഒരുവൻ ഭയങ്കരമായ കോപത്തോടെ തന്റെ സൈന്യത്തോടെ തടഞ്ഞു.
സ താം ബാണസഹസ്രേണ വിക്ഷോഭ്യ ഹരിവാഹിനീമ്। ഹനൂമന്തം ഹരിശ്രേഷ്ഠമിന്ദ്രജിത് പ്രത്യുവാച ഹ
അപ്പോൾ ഇന്ദ്രജിത് ആയിരം അമ്പുകളാൽ കുരങ്ങുസൈന്യത്തെ ചിതറിച്ചു, കുരങ്ങുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു.
സുഗ്രീവസ്ത്വം ച രാമശ്ച യന്നിമിത്തമിഹാഗതാഃ। താം വധിഷ്യാമി വൈദേഹീമദ്യൈവ തവ പശ്യതഃ
സുഗ്രീവനും രാമനും നീയും ഇവിടേക്ക് വന്നത് അവളെക്കായാണ്; ഇന്ന് നിന്റെ കണ്ണിന് മുന്നിൽ വെയ്ദേഹിയെ ഞാൻ കൊല്ലും.
ഇമാം ഹത്വാ തതോ രാമം ലക്ഷ്മണം ത്വാം ച വാനര। സുഗ്രീവം ച വധിഷ്യാമി തം ചാനാര്യം വിഭീഷണമ്
അവളെ കൊന്നശേഷം, ഞാൻ രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും നിന്നെയും കുരങ്ങാ, സുഗ്രീവനെയും, ആ ദുഷ്ടനായ വിഭീഷണനെയും കൊല്ലും.
ന ഹന്തവ്യാഃ സ്ത്രിയശ്ചേതി യദ് ബ്രവീഷി പ്ലവംഗമ। പീഡാകരമമിത്രാണാം യച്ച കര്തവ്യമേവ തത്
സ്ത്രീകളെ കൊല്ലരുത് എന്ന് നീ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ കുരങ്ങാ; പക്ഷേ ശത്രുക്കൾക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കേണ്ടതെന്തും ചെയ്യണം.
തമേവമുക്ത്വാ രുദതീം സീതാം മായാമയീം ച താമ്। ശിതധാരേണ ഖഡ്ഗേന നിജഘാനേന്ദ്രജിത് സ്വയമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കരയുന്ന സീതയെ, മായാമയിയായ അവളെ, ഇന്ദ്രജിത് തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാളുകൊണ്ട് തന്നെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
യജ്ഞോപവീതമാര്ഗേണ ഛിന്നാ തേന തപസ്വിനീ। സാ പൃഥിവ്യാം പൃഥുശ്രോണീ പപാത പ്രിയദര്ശനാ
യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ച ദാരികയായ അവളെ അങ്ങനെ വെട്ടി; വീതി കൂടിയ അരയുമായി മനോഹരമായ അവൾ നിലത്തേക്ക് വീണു.
താമിന്ദ്രജിത് സ്ത്രിയം ഹത്വാ ഹനൂമന്തമുവാച ഹ। മയാ രാമസ്യ പശ്യേമാം പ്രിയാം ശസ്ത്രനിഷൂദിതാമ്। ഏഷാ വിശസ്താ വൈദേഹീ നിഷ്ഫലോ വഃ പരിശ്രമഃ
അവളെ കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ഇന്ദ്രജിത് ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ രാമന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ എന്റെ ആയുധം കൊണ്ട് വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു; വെയ്ദേഹി കൊല്ലപ്പെട്ടു — നിങ്ങളുടെ പരിശ്രമം എല്ലാം വെർത്ഥമാണ്.'
തതഃ ഖഡ്ഗേന മഹതാ ഹത്വാ താമിന്ദ്രജിത്സ്വയമ്। ഹൃഷ്ടഃ സ രഥമാസ്ഥായ നനാദ ച മഹാസ്വനമ്
അങ്ങനെ വലിയ വാളുകൊണ്ട് അവളെ വെട്ടി വീഴ്ത്തിയ ശേഷം, ഇന്ദ്രജിത് സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ആർത്തു.
വാനരാഃ ശുശ്രുവുഃ ശബ്ദമദൂരേ പ്രത്യവസ്ഥിതാഃ। വ്യാദിതാസ്യസ്യ നദതസ്തദ്ദുര്ഗം സംശ്രിതസ്യ തു
അടുത്ത് തന്നെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന കുരങ്ങുകൾ, അവൻ വായ് വെട്ടിത്തുറന്ന് ആർത്ത ശബ്ദം ആ കട്ടിടത്തിൽ നിന്ന് കേട്ടു.
തഥാ തു സീതാം വിനിഹത്യ ദുര്മതിഃ പ്രഹൃഷ്ടചേതാഃ സ ബഭൂവ രാവണിഃ। തം ഹൃഷ്ടരൂപം സമുദീക്ഷ്യ വാനരാ വിഷണ്ണരൂപാഃ സമഭിപ്രദുദ്രുവുഃ
ഇങ്ങനെ സീതയെ കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള രാവണപുത്രൻ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു; അവനെ അങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ കണ്ട കുരങ്ങുകൾ വിഷാദത്തോടെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ യുദ്ധകാണ്ഡേ ഏകാശീതിതമഃ സര്ഗഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീവാൽമീകി രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എൺപത്തൊന്നാമത്തെ സർഗം സമാപിച്ചു.
thumb|ദ്വ്യശീതതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ യുദ്ധകാണ്ഡേ ദ്വ്യശീതതമഃ സര്ഗഃ ॥൬-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എൺപത്തിരണ്ടാമത്തെ സർഗം ഇനി കേൾക്കാം.
ശ്രുത്വാ തു ഭീമനിര്ഹ്രാദം ശക്രാശനിസമസ്വനമ്। വീക്ഷ്യമാണാ ദിശഃ സര്വാ ദുദ്രുവുര്വാനരാ ഭൃശമ്
ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപോലെയുള്ള ആ ഭയങ്കരമായ ആർത്തശബ്ദം കേട്ട കുരങ്ങുകൾ എല്ലാ ദിശകളും നോക്കി ഭയത്തോടെ ഓടി.
താനുവാച തതഃ സര്വാന് ഹനൂമാന് മാരുതാത്മജഃ। വിഷണ്ണവദനാന് ദീനാംസ്ത്രസ്താന് വിദ്രവതഃ പൃഥക്
അപ്പോൾ വായുപുത്രനായ ഹനുമാൻ, മുഖം കുഴഞ്ഞ് ഭയത്താൽ പിരിഞ്ഞ് ഓടുന്ന എല്ലാ കുരങ്ങുകളോടും പറഞ്ഞു.
കസ്മാദ് വിഷണ്ണവദനാ വിദ്രവധ്വം പ്ലവംഗമാഃ। ത്യക്തയുദ്ധസമുത്സാഹാഃ ശൂരത്വം ക്വ നു വോ ഗതമ്
എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ മുഖം വാടിയതും, നിങ്ങള് ഭയന്ന് ഓടുന്നതും? യുദ്ധത്തിന് ഉത്സാഹം വിട്ട്, ധൈര്യം എവിടെ പോയി, വാനരങ്ങളേ?
പൃഷ്ഠതോഽനുവ്രജധ്വം മാമഗ്രതോ യാന്തമാഹവേ। ശൂരൈരഭിജനോപേതൈരയുക്തം ഹി നിവര്തിതുമ്
ഞാന് മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോള് നിങ്ങള് പിന്നില് നിന്നു എന്നെ അനുഗമിക്കൂ. ധൈര്യവും ഉന്നത വംശവും ഉള്ളവര്ക്ക് പിന്മാറുന്നത് യോജിച്ച കാര്യമല്ല.
ഏവമുക്താഃ സുസംക്രുദ്ധാ വായുപുത്രേണ ധീമതാ। ശൈലശൃങ്ഗാന് ദ്രുമാംശ്ചൈവ ജഗൃഹുര്ഹൃഷ്ടമാനസാഃ
വായുവിന്റെ പുത്രന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, വാനരന്മാര് അത്യന്തം കോപത്തോടെ, സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ, മലശിഖരങ്ങളും വൃക്ഷങ്ങളും പിടിച്ചു.
അഭിപേതുശ്ച ഗര്ജന്തോ രാക്ഷസാന് വാനരര്ഷഭാഃ। പരിവാര്യ ഹനൂമന്തമന്വയുശ്ച മഹാഹവേ
വാനരശ്രേഷ്ഠന്മാര് ഗര്ജിച്ച്, ഹനുമാനെ ചുറ്റി, അവനെ പിന്തുടര്ന്ന് മഹായുദ്ധത്തിലേക്ക് റാക്ഷസന്മാരെ ആക്രമിച്ചു.
സ തൈര്വാനരമുഖ്യൈസ്തു ഹനൂമാന് സര്വതോ വൃതഃ। ഹുതാശന ഇവാര്ചിഷ്മാനദഹച്ഛത്രുവാഹിനീമ്
വാനരമുഖ്യന്മാര് ചുറ്റി നില്ക്കുമ്പോള്, ഹനുമാന് അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു, ശത്രുസൈന്യത്തെ ദഹിപ്പിച്ചു.
സ രാക്ഷസാനാം കദനം ചകാര സുമഹാകപിഃ। വൃതോ വാനരസൈന്യേന കാലാന്തകയമോപമഃ
വാനരസൈന്യത്തില് ചുറ്റപ്പെട്ട മഹാകപി, കാലാന്തകനെപ്പോലെ, റാക്ഷസന്മാരുടെ നാശം വരുത്തി.
സ തു ശോകേന ചാവിഷ്ടഃ കോപേന മഹതാ കപിഃ। ഹനൂമാന് രാവണിരഥേ മഹതീം പാതയച്ഛിലാമ്
വലിയ ദുഃഖത്തിലും കോപത്തിലും ആകൃഷ്ടനായ ഹനുമാന്, രാവണന്റെ രഥത്തിലേക്ക് ഒരു വലിയ പാറ എറിഞ്ഞു.
താമാപതന്തീം ദൃഷ്ട്വൈവ രഥഃ സാരഥിനാ തദാ। വിധേയാശ്വസമായുക്തഃ വിദൂരമപവാഹിതഃ
അത് വീഴുന്നതു കണ്ട രഥസാരഥി, നല്ല പരിശീലനം ലഭിച്ച കുതിരകള് ചേര്ത്തു, രഥം ദൂരെ ഓടിച്ചു മാറ്റി.