തം ദൃഷ്ട്വാ ത്വഭിനിര്യാന്തം സര്വേ തേ കാനനൌകസഃ। ഉത്പേതുരഭിസംക്രുദ്ധാഃ ശിലാഹസ്താ യുയുത്സവഃ
അവനെ അങ്ങനെ മുന്നോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന എല്ലാ വാനരരും, കയ്യിൽ കല്ലുകൾ പിടിച്ച്, യുദ്ധത്തിനായി കോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു.
ഹനൂമാന് പുരതസ്തേഷാം ജഗാമ കപികുഞ്ജരഃ। പ്രഗൃഹ്യ സുമഹച്ഛൃങ്ഗം പര്വതസ്യ ദുരാസദമ്
വാനരങ്ങളിൽ ഗജംപോലെയുള്ള ഹനുമാൻ, അവർക്കു മുന്നിൽ പോയി, വലിയും ഭയങ്കരവുമായ ഒരു പർവതശൃംഗം പിടിച്ചു.
സ ദദര്ശ ഹതാനന്ദാം സീതാമിന്ദ്രജിതോ രഥേ। ഏകവേണീധരാം ദീനാമുപവാസകൃശാനനാമ്
ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ രഥത്തിൽ, സന്തോഷം ഇല്ലാതെ, ഒരൊറ്റ ചുരുള് മുടിയോടെ, ദു:ഖിതയായി, ഉപവാസം കൊണ്ടു ക്ഷയിച്ച മുഖത്തോടെയുള്ള സീതയെ അവൻ കണ്ടു.
പരിക്ലിഷ്ടൈകവസനാമമൃജാം രാഘവപ്രിയാമ്। രജോമലാഭ്യാമാലിപ്തൈഃ സര്വഗാത്രൈര്വരസ്ത്രിയമ്
ഒരൊറ്റ മലിനവസ്ത്രം ധരിച്ച, അലങ്കാരമില്ലാത്ത, രാഘവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായ സീതയെ, മുഴുവൻ ശരീരവും പൊടിയും മലിനവും പൂശിയ നിലയിൽ, ആ മഹിളയെ അവൻ കണ്ടു.
താം നിരീക്ഷ്യ മുഹൂര്തം തു മൈഥിലീമധ്യവസ്യ ച। ബഭൂവാചിരദൃഷ്ടാ ഹി തേന സാ ജനകാത്മജാ
കുറച്ചു നേരം മൈഥിലിയെ നോക്കി, ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, ജനകപുത്രിയായ അവളെ ഏറെക്കാലമായി കാണാതിരുന്നുവെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
അബ്രവീത് താം തു ശോകാര്താം നിരാനന്ദാം തപസ്വിനീമ്। ദൃഷ്ട്വാ രഥസ്ഥിതാം ദീനാം രാക്ഷസേന്ദ്രസുതശ്രിതാമ്
ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയ, സന്തോഷമില്ലാത്ത, തപസ്സുകാരിയായ, രഥത്തിൽ നിൽക്കുന്ന, ദു:ഖിതയായി രാക്ഷസരാജകുമാരന്റെ പിടിയിലായ സീതയെ കണ്ടു അവളോട് ഹനുമാൻ പറഞ്ഞു.
കിം സമര്ഥിതമസ്യേതി ചിന്തയന് സ മഹാകപിഃ। സഹ തൈര്വാനരശ്രേഷ്ഠൈരഭ്യധാവത രാവണിമ്
ഇതെന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതെന്ന് ആ മഹാകപി ആലോചിച്ചു, വാനരശ്രേഷ്ഠന്മാരോടൊപ്പം രാവണന്റെ മകനോടു നേരെ ഓടി.
തദ് വാനരബലം ദൃഷ്ട്വാ രാവണിഃ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതഃ। കൃത്വാ വികോശം നിസ്ത്രിംശം മൂര്ധ്നി സീതാമകര്ഷയത്
വാനരസൈന്യം കണ്ടപ്പോൾ, രാവണന്റെ മകൻ കോപത്തിൽ കത്തിയവൻ, മൂർച്ചയുള്ള വാൾ എടുക്കുകയും, സീതയെ മുടി പിടിച്ച് വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
താം സ്ത്രിയം പശ്യതാം തേഷാം താഡയാമാസ രാക്ഷസഃ। ക്രോശന്തീം രാമ രാമേതി മായയാ യോജിതാം രഥേ
അവിടെ എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, രാക്ഷസൻ രഥത്തിൽ മായാവശാൽ ഇരുത്തിയ സീതയെ, 'രാമാ, രാമാ' എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അടിച്ചു.
ഗൃഹീതമൂര്ധജാം ദൃഷ്ട്വാ ഹനൂമാന് ദൈന്യമാഗതഃ। ദുഃഖജം വാരി നേത്രാഭ്യാമുത്സൃജന് മാരുതാത്മജഃ
സീതയെ മുടി പിടിച്ച് പിടിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ഹനുമാന്റെ മനസിൽ വലിയ ദു:ഖം നിറഞ്ഞു, വായുവിന്റെ മകൻ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ദു:ഖത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴിച്ചു.
താം ദൃഷ്ട്വാ ചാരുസര്വാങ്ഗീം രാമസ്യ മഹിഷീം പ്രിയാമ്। അബ്രവീത് പരുഷം വാക്യം ക്രോധാദ് രക്ഷോധിപാത്മജമ്
സകല അവയവങ്ങളിലും സുന്ദരിയായ, രാമന്റെ പ്രിയഭാര്യയായ സീതയെ കണ്ടു, ഹനുമാൻ കോപത്തോടെ രാക്ഷസാധിപതിയുടെ മകനോട് കടുത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ദുരാത്മന്നാത്മനാശായ കേശപക്ഷേ പരാമൃശഃ। ബ്രഹ്മര്ഷീണാം കുലേ ജാതോ രാക്ഷസീം യോനിമാശ്രിതഃ
ദുഷ്ടനേ, നീ തന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ തന്നെ, അവളുടെ മുടി പിടിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മർഷികളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചു, രാക്ഷസസ്വഭാവം സ്വീകരിച്ചവനാണ് നീ.
ധിക് ത്വാം പാപസമാചാരം യസ്യ തേ മതിരീദൃശീ। നൃശംസാനാര്യ ദുര്വൃത്ത ക്ഷുദ്ര പാപപരാക്രമ। അനാര്യസ്യേദൃശം കര്മ ഘൃണാ തേ നാസ്തി നിര്ഘൃണ
പാപകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനേ, ഇങ്ങനെയുള്ള മനസ്സുള്ള നിനക്കു ലജ്ജയില്ലേ? ക്രൂരനും അശുദ്ധനും ദുഷ്ടനും നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അശുദ്ധരുടേതാണ്; ദയയില്ലാത്തവനാണ് നീ.
ച്യുതാ ഗൃഹാച്ച രാജ്യാച്ച രാമഹസ്താച്ച മൈഥിലീ। കിം തവൈഷാപരാദ്ധാ ഹി യദേനാം ഹംസി നിര്ദയ
മൈഥിലി വീട്ടിൽ നിന്നും, രാജ്യം നിന്നും, രാമന്റെ കൈയിൽ നിന്നും അകറ്റപ്പെട്ടവളാണ്; നീ ഇങ്ങനെയൊരു ദയയില്ലാത്ത കൊല ചെയ്യാൻ അവൾ എന്താണ് പിഴച്ചത്?
സീതാം ഹത്വാ തു ന ചിരം ജീവിഷ്യസി കഥംചന। വധാര്ഹ കര്മണാ തേന മമ ഹസ്തഗതോ ഹ്യസി
നീ സീതയെ കൊന്നാൽ നീ എങ്ങനെയും അധികം നാൾ ജീവിക്കില്ല; അങ്ങനെ മരണത്തിന് അർഹമായ പ്രവൃത്തിയാൽ നീ എന്റെ കൈവശം വന്നിരിക്കുന്നു.
യേ ച സ്ത്രീഘാതിനാം ലോകാ ലോകവധ്യൈശ്ച കുത്സിതാഃ। ഇഹ ജീവിതമുത്സൃജ്യ പ്രേത്യ താന് പ്രതി ലപ്സ്യസേ
സ്ത്രീഹത്യയും ജനഹത്യയും ചെയ്തവരെ ലോകം അപമാനിക്കുന്ന ലോകങ്ങൾക്കാണ് നീ ജീവൻ വിട്ട് പോയശേഷം എത്തുക.
ഇതി ബ്രുവാണോ ഹനുമാന് സായുധൈര്ഹരിഭിര്വൃതഃ। അഭ്യധാവത് സുസംക്രുദ്ധോ രാക്ഷസേന്ദ്രസുതം പ്രതി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആയുധധാരികളായ കുരങ്ങുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഹനുമാൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ രാക്ഷസരാജാവിന്റെ മകനോട് മുന്നേറി.
ആപതന്തം മഹാവീര്യം തദനീകം വനൌകസാമ്। രക്ഷസാം ഭീമകോപാനാമനീകേന ന്യവാരയത്
അപ്പോള് അത്യന്തം ശക്തനായ കുരങ്ങുകളുടെ ആ കൂട്ടത്തെ രാക്ഷസന്മാരിൽ ഒരുവൻ ഭയങ്കരമായ കോപത്തോടെ തന്റെ സൈന്യത്തോടെ തടഞ്ഞു.
സ താം ബാണസഹസ്രേണ വിക്ഷോഭ്യ ഹരിവാഹിനീമ്। ഹനൂമന്തം ഹരിശ്രേഷ്ഠമിന്ദ്രജിത് പ്രത്യുവാച ഹ
അപ്പോൾ ഇന്ദ്രജിത് ആയിരം അമ്പുകളാൽ കുരങ്ങുസൈന്യത്തെ ചിതറിച്ചു, കുരങ്ങുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു.
സുഗ്രീവസ്ത്വം ച രാമശ്ച യന്നിമിത്തമിഹാഗതാഃ। താം വധിഷ്യാമി വൈദേഹീമദ്യൈവ തവ പശ്യതഃ
സുഗ്രീവനും രാമനും നീയും ഇവിടേക്ക് വന്നത് അവളെക്കായാണ്; ഇന്ന് നിന്റെ കണ്ണിന് മുന്നിൽ വെയ്ദേഹിയെ ഞാൻ കൊല്ലും.
ഇമാം ഹത്വാ തതോ രാമം ലക്ഷ്മണം ത്വാം ച വാനര। സുഗ്രീവം ച വധിഷ്യാമി തം ചാനാര്യം വിഭീഷണമ്
അവളെ കൊന്നശേഷം, ഞാൻ രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും നിന്നെയും കുരങ്ങാ, സുഗ്രീവനെയും, ആ ദുഷ്ടനായ വിഭീഷണനെയും കൊല്ലും.
ന ഹന്തവ്യാഃ സ്ത്രിയശ്ചേതി യദ് ബ്രവീഷി പ്ലവംഗമ। പീഡാകരമമിത്രാണാം യച്ച കര്തവ്യമേവ തത്
സ്ത്രീകളെ കൊല്ലരുത് എന്ന് നീ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ കുരങ്ങാ; പക്ഷേ ശത്രുക്കൾക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കേണ്ടതെന്തും ചെയ്യണം.
തമേവമുക്ത്വാ രുദതീം സീതാം മായാമയീം ച താമ്। ശിതധാരേണ ഖഡ്ഗേന നിജഘാനേന്ദ്രജിത് സ്വയമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കരയുന്ന സീതയെ, മായാമയിയായ അവളെ, ഇന്ദ്രജിത് തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാളുകൊണ്ട് തന്നെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
യജ്ഞോപവീതമാര്ഗേണ ഛിന്നാ തേന തപസ്വിനീ। സാ പൃഥിവ്യാം പൃഥുശ്രോണീ പപാത പ്രിയദര്ശനാ
യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ച ദാരികയായ അവളെ അങ്ങനെ വെട്ടി; വീതി കൂടിയ അരയുമായി മനോഹരമായ അവൾ നിലത്തേക്ക് വീണു.
താമിന്ദ്രജിത് സ്ത്രിയം ഹത്വാ ഹനൂമന്തമുവാച ഹ। മയാ രാമസ്യ പശ്യേമാം പ്രിയാം ശസ്ത്രനിഷൂദിതാമ്। ഏഷാ വിശസ്താ വൈദേഹീ നിഷ്ഫലോ വഃ പരിശ്രമഃ
അവളെ കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ഇന്ദ്രജിത് ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ രാമന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ എന്റെ ആയുധം കൊണ്ട് വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു; വെയ്ദേഹി കൊല്ലപ്പെട്ടു — നിങ്ങളുടെ പരിശ്രമം എല്ലാം വെർത്ഥമാണ്.'
തതഃ ഖഡ്ഗേന മഹതാ ഹത്വാ താമിന്ദ്രജിത്സ്വയമ്। ഹൃഷ്ടഃ സ രഥമാസ്ഥായ നനാദ ച മഹാസ്വനമ്
അങ്ങനെ വലിയ വാളുകൊണ്ട് അവളെ വെട്ടി വീഴ്ത്തിയ ശേഷം, ഇന്ദ്രജിത് സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ആർത്തു.
വാനരാഃ ശുശ്രുവുഃ ശബ്ദമദൂരേ പ്രത്യവസ്ഥിതാഃ। വ്യാദിതാസ്യസ്യ നദതസ്തദ്ദുര്ഗം സംശ്രിതസ്യ തു
അടുത്ത് തന്നെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന കുരങ്ങുകൾ, അവൻ വായ് വെട്ടിത്തുറന്ന് ആർത്ത ശബ്ദം ആ കട്ടിടത്തിൽ നിന്ന് കേട്ടു.
തഥാ തു സീതാം വിനിഹത്യ ദുര്മതിഃ പ്രഹൃഷ്ടചേതാഃ സ ബഭൂവ രാവണിഃ। തം ഹൃഷ്ടരൂപം സമുദീക്ഷ്യ വാനരാ വിഷണ്ണരൂപാഃ സമഭിപ്രദുദ്രുവുഃ
ഇങ്ങനെ സീതയെ കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള രാവണപുത്രൻ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു; അവനെ അങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ കണ്ട കുരങ്ങുകൾ വിഷാദത്തോടെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ യുദ്ധകാണ്ഡേ ഏകാശീതിതമഃ സര്ഗഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീവാൽമീകി രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എൺപത്തൊന്നാമത്തെ സർഗം സമാപിച്ചു.
thumb|ദ്വ്യശീതതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ യുദ്ധകാണ്ഡേ ദ്വ്യശീതതമഃ സര്ഗഃ ॥൬-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എൺപത്തിരണ്ടാമത്തെ സർഗം ഇനി കേൾക്കാം.