സ തു വൈഹായസരഥോ യുധി തൌ രാമലക്ഷ്മണൌ। അചക്ഷുര്വിഷയേ തിഷ്ഠന് വിവ്യാധ നിശിതൈഃ ശരൈഃ
പറക്കുന്ന രഥത്തില് യുദ്ധം ചെയ്തു, കണ്ണിന് അദൃശ്യനായി നിന്നുകൊണ്ട്, ഇന്ദ്രജിത്ത് രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും മൂര്ച്ഛയുള്ള അമ്പുകള് കൊണ്ട് തുളച്ചു.
തൌ തസ്യ ശരവേഗേന പരീതൌ രാമലക്ഷ്മണൌ। ധനുഷീ സശരേ കൃത്വാ ദിവ്യമസ്ത്രം പ്രചക്രതുഃ
അവന്റെ അമ്പുകളുടെ ശക്തിയില് മുക്കപ്പെട്ട രാമനും ലക്ഷ്മണനും, വില്ലിലും അമ്പുകളുമായി ദിവ്യായുധം പ്രയോഗിച്ചു.
പ്രച്ഛാദയന്തൌ ഗഗനം ശരജാലൈര്മഹാബലൌ। തമസ്ത്രൈഃ സൂര്യസംകാശൈര്നൈവ പസ്പര്ശതുഃ ശരൈഃ
വലിയ ശക്തിയുള്ള ആ ഇരുവരും അമ്പുകളുടെ മഴകൊണ്ട് ആകാശം മൂടി; സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള ആയുധങ്ങളാല് അവര്ക്ക് അമ്പുകള് തൊടാനായില്ല.
സ ഹി ധൂമാന്ധകാരം ച ചക്രേ പ്രച്ഛാദയന്നഭഃ। ദിശശ്ചാന്തര്ദധേ ശ്രീമാന് നീഹാരതമസാ വൃതാഃ
അവന് പുകയും ഇരുട്ടും കൊണ്ട് ആകാശം മൂടി, മഹത്വമുള്ളവന് ദിശകള് മൂടിക്കെട്ടി, മഞ്ഞും അന്ധകാരവും നിറഞ്ഞു.
നൈവ ജ്യാതലനിര്ഘോഷോ ന ച നേമിഖുരസ്വനഃ। ശുശ്രുവേ ചരതസ്തസ്യ ന ച രൂപം പ്രകാശതേ
അവന് ചലിക്കുന്നപ്പോള് വില്ലിന്റെ തന്തിയുടെ ശബ്ദവും ചക്രങ്ങളുടെ മുഴക്കവും കേട്ടില്ല; അവന്റെ രൂപം എവിടെയും കാണാനായില്ല.
ഘനാന്ധകാരേ തിമിരേ ശിലാവര്ഷമിവാദ്ഭുതമ്। സ വവര്ഷ മഹാബാഹുര്നാരാചശരവൃഷ്ടിഭിഃ
കട്ടിയുള്ള ഇരുട്ടിലും അന്ധകാരത്തിലും, അത്ഭുതകരമായ കല്ല് മഴപോലെ, മഹാബാഹുവായവന് നാരാച അമ്പുകളുടെ മഴ വര്ഷിച്ചു.
സ രാമം സൂര്യസംകാശൈഃ ശരൈര്ദത്തവരൈര്ഭൃശമ്। വിവ്യാധ സമരേ ക്രുദ്ധഃ സര്വഗാത്രേഷു രാവണിഃ
യുദ്ധത്തില് കോപം നിറഞ്ഞ രാവണപുത്രന്, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള, വരദാനമായ അമ്പുകള് കൊണ്ട് രാമന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളിലും കടന്നുകയറി കുത്തി.
തൌ ഹന്യമാനൌ നാരാചൈര്ധാരാഭിരിവ പര്വതൌ। ഹേമപുങ്ഖാന് നരവ്യാഘ്രൌ തിഗ്മാന് മുമുചതുഃ ശരാന്
നാരാച അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കില് പര്വ്വതങ്ങളെപ്പോലെ തകര്ന്ന, ആ ഇരുവന് മനുഷ്യസിംഹങ്ങള് പൊന്നുപൊതിഞ്ഞ മൂര്ച്ഛയുള്ള അമ്പുകള് വിട്ടു.
അന്തരിക്ഷേ സമാസാദ്യ രാവണിം കങ്കപത്രിണഃ। നികൃത്യ പതഗാ ഭൂമൌ പേതുസ്തേ ശോണിതാപ്ലുതാഃ
ആകാശത്ത് രാവണനെ നേരിട്ട് കിളിപ്പക്ഷിയുടെ ചിറകുപോലെയുള്ള അമ്പുകൾ വെട്ടി വീണു, രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന അവ അവിടെ നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു.
അതിമാത്രം ശരൌഘേണ ദീപ്യമാനൌ നരോത്തമൌ। താനിഷൂന് പതതോ ഭല്ലൈരനേകൈര്വിചകര്തതുഃ
അമ്പുകളുടെ അതിശയമായ ഒഴുക്കിനിടയിൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മഹാനുഭാവികളായ ഇരുവരും, വീണു വരുന്ന ആ അമ്പുകൾ പലതും വീശിയെടുത്ത ഭല്ലങ്ങളാൽ വെട്ടിത്തകർത്തു.
യതോ ഹി ദദൃശാതേ തൌ ശരാന് നിപതിതാഞ്ഛിതാന്। തതസ്തു തൌ ദാശരഥീ സസൃജാതേഽസ്ത്രമുത്തമമ്
എവിടെയായാലും വീണു കിടക്കുന്ന അമ്പുകൾ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ, ദശരഥപുത്രന്മാർ അതിവിശിഷ്ടമായ ഒരു ആയുധം പ്രയോഗിച്ചു.
രാവണിസ്തു ദിശഃ സര്വാ രഥേനാതിരഥോഽപതത്। വിവ്യാധ തൌ ദാശരഥീ ലഘ്വസ്ത്രോ നിശിതൈഃ ശരൈഃ
രഥത്തിൽ കയറി മഹാശക്തനായ രാവണൻ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പായിച്ചു; ദശരഥപുത്രന്മാരെ വേഗതയേറിയ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ തല്ലി.
തേനാതിവിദ്ധൌ തൌ വീരൌ രുക്മപുങ്ഖൈഃ സുസംഹതൈഃ। ബഭൂവതുര്ദാശരഥീ പുഷ്പിതാവിവ കിംശുകൌ
പൊന്നുപൊതിഞ്ഞ ചിറകുള്ള നന്നായി ലക്ഷ്യം കണ്ട അമ്പുകളാൽ അതിവിശേഷമായി തുളഞ്ഞു, ദശരഥപുത്രന്മാർ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന കിംശുകവൃക്ഷങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നി.
നാസ്യ വേഗഗതിം കശ്ചിന്ന ച രൂപം ധനുഃ ശരാന്। ന ചാസ്യ വിദിതം കിംചിത് സൂര്യസ്യേവാഭ്രസമ്പ്ലവേ
അവന്റെ വേഗവും രൂപവും വില്ലും അമ്പുകളും ആരും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; മേഘങ്ങളിൽ മറഞ്ഞ സൂര്യനെപ്പോലെയായിരുന്നു അവന്റെ സ്ഥിതി.
തേന വിദ്ധാശ്ച ഹരയോ നിഹതാശ്ച ഗതാസവഃ। ബഭൂവുഃ ശതശസ്തത്ര പതിതാ ധരണീതലേ
അവനാൽ തുളഞ്ഞ് വാനരന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ജീവൻ വിട്ട് നൂറുകണക്കിന് വാനരങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ വീണു കിടന്നു.
ലക്ഷ്മണസ്തു തതഃ ക്രുദ്ധോ ഭ്രാതരം വാക്യമബ്രവീത്। ബ്രാഹ്മമസ്ത്രം പ്രയോക്ഷ്യാമി വധാര്ഥം സര്വരക്ഷസാമ്
അപ്പോൾ ക്രോധത്തോടെ ലക്ഷ്മണൻ സഹോദരനോട് പറഞ്ഞു: 'എല്ലാ രാക്ഷസന്മാരെയും സംഹരിക്കാൻ ഞാൻ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പ്രയോഗിക്കും.'
തമുവാച തതോ രാമോ ലക്ഷ്മണം ശുഭലക്ഷണമ്। നൈകസ്യ ഹേതോ രക്ഷാംസി പൃഥിവ്യാം ഹന്തുമര്ഹസി
അപ്പോൾ രാമൻ, ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ള ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞു: 'ഒരാളുടെ കാരണത്താൽ ഭൂമിയിലെ എല്ലാ രാക്ഷസന്മാരെയും നീ കൊല്ലേണ്ടതില്ല.'
അയുധ്യമാനം പ്രച്ഛന്നം പ്രാഞ്ജലിം ശരണാഗതമ്। പലായമാനം മത്തം വാ ന ഹന്തും ത്വമിഹാര്ഹസി
യുദ്ധം ചെയ്യാത്തവനെയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനെയും കയ്യുയർത്തി അഭയം തേടുന്നവനെയും ഓടിപ്പോകുന്നവനെയും മദത്തിൽ മയങ്ങിയവനെയും നീ കൊല്ലരുത്.
തസ്യൈവ തു വധേ യത്നം കരിഷ്യാമി മഹാഭുജ। ആദേക്ഷ്യാവോ മഹാവേഗാനസ്ത്രാനാശീവിഷോപമാന്
പക്ഷേ അവന്റെ വധത്തിനായി മാത്രം ഞാൻ പരിശ്രമിക്കും, മഹാബാഹുവേ; വിഷസർപ്പങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള വേഗമേറിയ ആയുധങ്ങൾ നാം ഉപയോഗിക്കും.
തമേനം മായിനം ക്ഷുദ്രമന്തര്ഹിതരഥം ബലാത്। രാക്ഷസം നിഹനിഷ്യന്തി ദൃഷ്ട്വാ വാനരയൂഥപാഃ
മായാവിയായ ആ ചെറിയ രാക്ഷസൻ രഥം മറച്ചു ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, വാനരസേനാനികൾ അവനെ ബലമായി സംഹരിക്കും.
യദ്യേഷ ഭൂമിം വിശതേ ദിവം വാ രസാതലം വാപി നഭസ്തലം വാ। ഏവം വിഗൂഢോഽപി മമാസ്ത്രദഗ്ധഃ പതിഷ്യതേ ഭൂമിതലേ ഗതാസുഃ
അവൻ ഭൂമിയിലേക്കോ ആകാശത്തിലേക്കോ പാതാളത്തിലേക്കോ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കോ കടന്നാലും, ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചാലും, എന്റെ ആയുധം തൊട്ടാൽ അവൻ ജീവൻ വിട്ട് ഭൂമിയിൽ വീണുപോകും.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ വചനം മഹാര്ഥം രഘുപ്രവീരഃ പ്ലവഗര്ഷഭൈര്വൃതഃ। വധായ രൌദ്രസ്യ നൃശംസകര്മണ- സ്തദാ മഹാത്മാ ത്വരിതം നിരീക്ഷതേ
ഇങ്ങനെ മഹത്തായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ്, രഘുവംശത്തിലെ വീരൻ വാനരശ്രേഷ്ഠന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ക്രൂരകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്ത ആ ഭയങ്കരനെ സംഹരിക്കാൻ ഉത്സുകനായി ദൃഷ്ടി ഇട്ടു.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ യുദ്ധകാണ്ഡേ അശീതിതമഃ സര്ഗഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രേഷ്ഠമായ വാല്മീകിരാമായണത്തിൽ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എൺപതാം സർഗം സമാപിക്കുന്നു.
thumb|ഏകാശീതിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ യുദ്ധകാണ്ഡേ ത്രിസപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ॥൬-
ശ്രദ്ധയോടെ എൺപത്തൊന്നാം സർഗം കേൾക്കുക. ശ്രേഷ്ഠമായ വാല്മീകിരാമായണത്തിൽ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എഴുപത്തി മൂന്നാം സർഗം ഇതാണ്.
വിജ്ഞായ തു മനസ്തസ്യ രാഘവസ്യ മഹാത്മനഃ। സ നിവൃത്യാഹവാത് തസ്മാത് പ്രവിവേശ പുരം തതഃ
മഹാത്മാവായ രാഘവന്റെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങി നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
സോഽനുസ്മൃത്യ വധം തേഷാം രാക്ഷസാനാം തരസ്വിനാമ്। ക്രോധതാമ്രേക്ഷണഃ ശൂരോ നിര്ജഗാമാഥ രാവണിഃ
ശക്തരായ രാക്ഷസന്മാരുടെ വധം ഓർത്ത്, ക്രോധത്തിൽ കണ്ണ് ചുവന്ന വീരനായ രാവണപുത്രൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
സ പശ്ചിമേന ദ്വാരേണ നിര്യയൌ രാക്ഷസൈര്വൃതഃ। ഇന്ദ്രജിത് സുമഹാവീര്യഃ പൌലസ്ത്യോ ദേവകണ്ടകഃ
പുലസ്ത്യവംശത്തിൽ പിറന്ന, ദേവന്മാർക്ക് ഭയമായ ഇന്ദ്രജിത്ത്, വലിയ ശക്തിയോടെ, രാക്ഷസന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് പടിഞ്ഞാറ് വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
ഇന്ദ്രജിത്തു തതോ ദൃഷ്ട്വാ ഭ്രാതരൌ രാമലക്ഷ്മണൌ। രണായാഭ്യുുദ്യതൌ വീരൌ മായാം പ്രാദുഷ്കരോത് തദാ
അപ്പോൾ ഇന്ദ്രജിത്ത്, രാമനും ലക്ഷ്മണനും ഇരുവരെയും യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് വരുന്നതു കണ്ടു, തന്റെ മായാവിദ്യ കാണിച്ചു.
ഇന്ദ്രജിത്തു രഥേ സ്ഥാപ്യ സീതാം മായാമയീം തദാ। ബലേന മഹതാവൃത്യ തസ്യാ വധമരോചയത്
ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്റെ രഥത്തിൽ മായാമൂർത്തിയായ സീതയെ ഇരുത്തി, വലിയ സൈന്യത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവളെ കൊല്ലാൻ തീരുമാനിച്ചു.
മോഹനാര്ഥം തു സര്വേഷാം ബുദ്ധിം കൃത്വാ സുദുര്മതിഃ। ഹന്തും സീതാം വ്യവസിതോ വാനരാഭിമുഖോ യയൌ
എല്ലാവരെയും കുഴപ്പിപ്പിക്കാൻ മനസ്സിൽ ദുഷ്ടതയോടെ, സീതയെ കൊല്ലാൻ ഉറച്ച്, ആ രാക്ഷസൻ വാനരരുടെ നേരെ മുന്നോട്ട് പോയി.