അഭിദുദ്രാവ സുഗ്രീവഃ കുമ്ഭകര്ണാത്മജം രണേ। ശൈലസാനുചരം നാഗം വേഗവാനിവ കേസരീ
സുഗ്രീവൻ, പർവതശിഖരങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആനയെ ആക്രമിക്കുന്ന വേഗമുള്ള സിംഹംപോലെ, യുദ്ധത്തിൽ കുംഭകർണ്ണന്റെ മകനെ നേരെ ആക്രമിച്ചു.
ഉത്പാട്യ ച മഹാവൃക്ഷാനശ്വകര്ണാദികാന് ബഹൂന്। അന്യാംശ്ച വിവിധാന് വൃക്ഷാംശ്ചിക്ഷേപ സ മഹാകപിഃ
അശ്വകർണ്ണം തുടങ്ങിയ വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾ പലതും വേരോടെ പിഴുതെടുത്തു, മഹാകപി മറ്റു പലതരം വൃക്ഷങ്ങളും എടുത്ത് എറിഞ്ഞു.
താം ഛാദയന്തീമാകാശം വൃക്ഷവൃഷ്ടിം ദുരാസദാമ്। കുമ്ഭകര്ണാത്മജഃ ശ്രീമാംശ്ചിച്ഛേദ സ്വശരൈഃ ശിതൈഃ
ആകാശം മൂടിയ വൃക്ഷമഴ, അത്ര എളുപ്പത്തിൽ നേരിടാനാവാത്തതായിരുന്നു; കുംഭകർണ്ണന്റെ പ്രസിദ്ധനായ മകൻ അതിനെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് വെട്ടി തകർത്തു.
അഭിലക്ഷ്യേണ തീവ്രേണ കുമ്ഭേന നിശിതൈഃ ശരൈഃ। ആചിതാസ്തേ ദ്രുമാ രേജുര്യഥാ ഘോരാഃ ശതഘ്നയഃ। ദ്രുമവര്ഷം തു തദ് ഭിന്നം ദൃഷ്ട്വാ കുമ്ഭേന വീര്യവാന്
കൃത്യവും ഉഗ്രവുമായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് കുംഭൻ ആ വൃക്ഷങ്ങളെ അടിച്ചു, അവ ഭയാനകമായ യുദ്ധയന്ത്രങ്ങൾപോലെ വിറച്ചു. കുംഭൻ ആ വൃക്ഷമഴ തകർത്തതുകണ്ടു, വീരന്മാർ...
വാനരാധിപതിഃ ശ്രീമാന് മഹാസത്ത്വോ ന വിവ്യഥേ। സ വിധ്യമാനഃ സഹസാ സഹമാനസ്തു താഞ്ഛരാന്
വാനരരാജാവായ ശ്രീമാനായ മഹാശക്തനായവൻ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നില്ല; അപ്രത്യക്ഷമായ വെടിവയ്പ്പുകൾ സഹിച്ചും അവൻ അചഞ്ചലനായി നിലകൊണ്ടു.
കുമ്ഭസ്യ ധനുരാക്ഷിപ്യ ബഭഞ്ജേന്ദ്രധനുഃപ്രഭമ്। അവപ്ലുത്യ തതഃ ശീഘ്രം കൃത്വാ കര്മ സുദുഷ്കരമ്
കുംബന്റെ വില്ല് ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിനേക്കാൾ പ്രകാശമുള്ളത് വലിച്ചെടുത്തു, അതു തകർത്തു; പിന്നെ വേഗത്തിൽ ചാടി, വളരെ പ്രയാസമുള്ള ഒരു പ്രവർത്തി ചെയ്തു.
അബ്രവീത് കുപിതഃ കുമ്ഭം ഭഗ്നശൃങ്ഗമിവ ദ്വിപമ്। നികുമ്ഭാഗ്രജ വീര്യം തേ ബാണവേഗം തദദ്ഭുതമ്
കോപത്തോടെ, കുമ്പനോടു, കൊമ്പ് തകർന്ന ആനയോടു പറയുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു: 'നികുംബന്റെ മൂത്ത സഹോദരാ, നിന്റെ ശക്തിയും അമ്പുകളുടെ വേഗവും അത്ഭുതകരമാണ്.'
സംനതിശ്ച പ്രഭാവശ്ച തവ വാ രാവണസ്യ വാ। പ്രഹ്ലാദബലിവൃത്രഘ്നകുബേരവരുണോപമ
നിന്റെ മഹത്വവും ശക്തിയും, അതു നിന്റേതായാലോ രാവണന്റേതായാലോ, പ്രഹ്ലാദനും ബലിയും വൃത്രനെ സംഹരിച്ചവനും കുബേരനും വരുണനും പോലെയാണ്.
ഏകസ്ത്വമനുജാതോഽസി പിതരം ബലവത്തരമ്। ത്വാമേവൈകം മഹാബാഹും ശൂലഹസ്തമരിംദമമ്
നീ ഒരുവൻ മാത്രമാണ് പിതാവിനെക്കാൾ ശക്തിയോടെ ജനിച്ചത്; നീയൊന്നാണ് മഹാബാഹുവും ശൂലം കൈവശമുള്ളവനും ശത്രുനാശകനുമാണ്.
ത്രിദശാ നാതിവര്തന്തേ ജിതേന്ദ്രിയമിവാധയഃ। വിക്രമസ്വ മഹാബുദ്ധേ കര്മാണി മമ പശ്യ ച
ദേവന്മാർ നിന്നെ അതിക്രമിക്കാറില്ല, എങ്ങനെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവനെ ദുഃഖങ്ങൾ അതിക്രമിക്കാറില്ലയോ അതുപോലെ; മഹാബുദ്ധിയുള്ളവനേ, നീ പ്രവർത്തിക്കൂ, എന്റെ പ്രവൃത്തികൾ കാണൂ.
വരദാനാത് പിതൃവ്യസ്തേ സഹതേ ദേവദാനവാന്। കുമ്ഭകര്ണസ്തു വീര്യേണ സഹതേ ച സുരാസുരാന്
നിന്റെ അമ്മാവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നീ ദേവന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും നേരിടുന്നു; കുമ്ഭകർണ്ണൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും നേരിടുന്നു.
മഹാവിമര്ദം സമരേ മയാ സഹ തവാദ്ഭുതമ്। അദ്യ ഭൂതാനി പശ്യന്തു ശക്രശമ്ബരയോരിവ
ഇന്ന് നീയും ഞാനും തമ്മിലുള്ള ഈ അത്ഭുതകരമായ മഹാസമരത്തെ എല്ലാ ജീവികളും കാണട്ടെ, ശക്രനും ശംബരനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധംപോലെ.
കൃതമപ്രതിമം കര്മ ദര്ശിതം ചാസ്ത്രകൌശലമ്। പതിതാ ഹരിവീരാശ്ച ത്വയൈതേ ഭീമവിക്രമാഃ
നീ അതുല്യമായ ഒരു പ്രവർത്തി ചെയ്തു, ആയുധപ്രയോഗത്തിൽ നിന്റെ കഴിവ് കാണിച്ചു; ഭയങ്കര വീര്യശാലികളായ ഈ വാനര വീരന്മാരെ നീ വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഉപാലമ്ഭഭയാച്ചൈവ നാസി വീര മയാ ഹതഃ। കൃതകര്മപരിശ്രാന്തോ വിശ്രാന്തഃ പശ്യ മേ ബലമ്
വീരാ, നീ എന്റെ ഭീഷണിയുടെ ഭയത്താൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതല്ല; നീ പ്രവർത്തി പൂർത്തിയാക്കി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു, വിശ്രമിക്കൂ, എന്റെ ശക്തി കാണൂ.
തേന സുഗ്രീവവാക്യേന സാവമാനേന മാനിതഃ। അഗ്നേരാജ്യഹുതസ്യേവ തേജസ്തസ്യാഭ്യവര്ധത
സുഗ്രീവന്റെ വാക്കുകളിൽ അല്പം അവമാനം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആദരവു ലഭിച്ച കുംബന്റെ തേജസ്, അഗ്നിയിൽ നെയ്യൊഴിച്ചാൽ എങ്ങനെ ഉയരുന്നുവോ അതുപോലെ, വർദ്ധിച്ചു.
തതഃ കുമ്ഭസ്തു സുഗ്രീവം ബാഹുഭ്യാം ജഗൃഹേ തദാ। ഗജാവിവാതീതമദൌ നിഃശ്വസന്തൌ മുഹുര്മുഹുഃ
അപ്പോൾ കുംബൻ സുഗ്രീവനെ തന്റെ കൈകളാൽ പിടിച്ചു; ഇരുവരും അതിരുകടന്ന ഉഗ്രതയുള്ള ആനകളെപ്പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ ശ്വാസം വിട്ടു.
അന്യോന്യഗാത്രഗ്രഥിതൌ ഘര്ഷന്താവിതരേതരമ്। സധൂമാം മുഖതോ ജ്വാലാം വിസൃജന്തൌ പരിശ്രമാത്
അവർ തമ്മിൽ ശരീരങ്ങൾ ചേർത്ത് പരസ്പരം ഉരസിച്ചു; ക്ഷീണത്താൽ വായിൽ നിന്ന് പുകപൊങ്ങിയ ജ്വാലകൾ പുറത്ത് വിട്ടു.
തയോഃ പാദാഭിഘാതാച്ച നിമഗ്നാ ചാഭവന്മഹീ। വ്യാഘൂര്ണിതതരങ്ഗശ്ച ചുക്ഷുഭേ വരുണാലയഃ
അവരുടെ കാലടി പ്രഹാരങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമി താഴ്ന്നു; തരംഗങ്ങൾ കുലുങ്ങി, വരുണന്റെ ആലയം ആയ സമുദ്രം അലയടിച്ചു.
തതഃ കുമ്ഭം സമുത്ക്ഷിപ്യ സുഗ്രീവോ ലവണാമ്ഭസി। പാതയാമാസ വേഗേന ദര്ശയന്നുദധേസ്തലമ്
അപ്പോൾ സുഗ്രീവൻ കുംബനെ ഉയർത്തി ഉപ്പുനീരിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞു, സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടു കാണിച്ചു.
തതഃ കുമ്ഭനിപാതേന ജലരാശിഃ സമുത്ഥിതഃ। വിന്ധ്യമന്ദരസംകാശോ വിസസര്പ സമന്തതഃ
കുംബൻ വീണതോടെ, വിന്ധ്യയും മന്ദരനും പോലെയുള്ള ജലപിണ്ഡം ഉയർന്ന് ചുറ്റും വ്യാപിച്ചു.
തതഃ കുമ്ഭഃ സമുത്പത്യ സുഗ്രീവമഭിപാത്യ ച। ആജഘാനോരസി ക്രുദ്ധോ വജ്രകല്പേന മുഷ്ടിനാ
അതിനുശേഷം കുംബൻ ചാടി, സുഗ്രീവനെ നേരെ ആക്രമിച്ചു; കോപത്തോടെ, വജ്രംപോലെയുള്ള മുഷ്ടിയാൽ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.
തസ്യ വര്മ ച പുസ്ഫോട സംജജ്ഞേ ചാപി ശോണിതമ്। തസ്യ മുഷ്ടിര്മഹാവേഗഃ പ്രതിജഘ്നേഽസ്ഥിമണ്ഡലേ
അവന്റെ കവർച്ച തകർന്നു, രക്തം പുറത്തുവന്നു; ആ ശക്തമായ മുഷ്ടിപ്രഹാരം അവന്റെ അസ്ഥിമണ്ഡലത്തിൽ തീവ്രമായി പതിച്ചു.
തസ്യ വേഗേന തത്രാസീത് തേജഃ പ്രജ്വലിതം മഹത്। വജ്രനിഷ്പേഷസംജാതാ ജ്വാലാ മേരോര്യഥാ ഗിരേഃ
അവന്റെ ആ പ്രഹാരത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ അവിടെ വലിയ ഒരു ജ്വലിച്ച പ്രകാശം ഉയർന്നു, അത് മേരു പർവതത്തിൽ ഇടിയടിച്ചപ്പോൾ ഉയരുന്ന ജ്വാലപോലെയായിരുന്നു.
സ തത്രാഭിഹതസ്തേന സുഗ്രീവോ വാനരര്ഷഭഃ। മുഷ്ടിം സംവര്തയാമാസ വജ്രകല്പം മഹാബലഃ
അവിടെ അവനാൽ അടിയേറ്റപ്പോൾ, വാനരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സുഗ്രീവൻ അതിവലമായ, ഇടിയുപമമായ തന്റെ മുഷ്ടി കൂട്ടികൊണ്ടു.
അര്ചിഃസഹസ്രവികചരവിമണ്ഡലവര്ചസമ്। സ മുഷ്ടിം പാതയാമാസ കുമ്ഭസ്യോരസി വീര്യവാന്
ആയിരം അഗ്നിരശ്മികൾ പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന മുഷ്ടിയാൽ ധൈര്യശാലിയായ സുഗ്രീവൻ കുമ്ഭന്റെ നെഞ്ചിൽ ശക്തിയായി അടിച്ചു.
സ തു തേന പ്രഹാരേണ വിഹ്വലോ ഭൃശപീഡിതഃ। നിപപാത തദാ കുമ്ഭോ ഗതാര്ചിരിവ പാവകഃ
ആ പ്രഹാരത്തിൽ ബലാതുരനും വേദനയാൽ തളർന്നും കുമ്ഭൻ അപ്പോൾ നിലംപതിച്ചു, അഗ്നിയുടെ ജ്വാലകൾ കെടുത്തുപോലെയായിരുന്നു അവന്റെ അവസ്ഥ.
മുഷ്ടിനാഭിഹതസ്തേന നിപപാതാശു രാക്ഷസഃ। ലോഹിതാങ്ഗ ഇവാകാശാദ് ദീപ്തരശ്മിര്യദൃച്ഛയാ
ആ മുഷ്ടിയാൽ അടിയേറ്റ രാക്ഷസൻ ഉടൻ നിലംപതിച്ചു, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് അതിന്റെ പ്രകാശം പടരുന്ന ചൊവ്വയെന്ന ഗ്രഹം വീഴുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്.
കുമ്ഭസ്യ പതതോ രൂപം ഭഗ്നസ്യോരസി മുഷ്ടിനാ। ബഭൌ രുദ്രാഭിപന്നസ്യ യഥാ രൂപം ഗവാം പതേഃ
മുഷ്ടിയാൽ നെഞ്ച് തകർന്ന കുമ്ഭൻ വീഴുമ്പോൾ അവന്റെ രൂപം, രുദ്രൻ കാളയെ അടിച്ചതുപോലെ, പശുക്കളുടെ നായകന്റെ രൂപംപോലെയായിരുന്നു.
തസ്മിന് ഹതേ ഭീമപരാക്രമേണ പ്ലവംഗമാനാമൃഷഭേണ യുദ്ധേ। മഹീ സശൈലാ സവനാ ചചാല ഭയം ച രക്ഷാംസ്യധികം വിവേശ
ഭയങ്കര വീര്യശാലിയായ കുമ്ഭൻ വാനരന്മാരിൽ പ്രധാനനായവനാൽ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ, പർവതങ്ങളും വനങ്ങളും ചേർന്ന ഭൂമി വിറച്ചു, രാക്ഷസന്മാരുടെ ഭയം കൂടുതലായി.
thumb|സപ്തസപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ യുദ്ധകാണ്ഡേ സപ്തസപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ॥൬-
ഇപ്പോൾ എഴുപത്തിയേഴാമത്തേതായ സർഗ്ഗം കേൾക്കുക.